คุณกำลัง login ด้วย [ เปลี่ยนชื่อ | ออกระบบ ]
 กระทู้ Top5 วันนี้ | นิยาย | ค้นหานิยาย | บอร์ดนักเขียน | บอร์ด AF | บอร์ด TheStar | ของที่ระลึก Dek-D | App อ่านนิยายบนมือถือ New! |
  นิยายรักหวานแหวว | นิยายรักเศร้าๆ | นิยายซึ้งกินใจ | นิยายแฟนตาซี | นิยายผจญภัย | เรื่องสบายๆคลายเครียด | แฟนฟิค | วรรณกรรมเยาวชน |
เข้าสู่ My.iD Control สมัครเป็นนักเขียนใหม่ | วิธีลงบทความ กฏเกณฑ์การใช้งาน | การควบคุมเรตติ้ง

Vampire Doppelganger… แฝดตัวร้ายเจ้าชายแวมไพร์!

ตอนที่ 12 : สองคนในร่างเดียว


     อัพเดท 15 ก.ย. 54
กลับไปหน้าหลักของบทความ
แจ้งเนื้อหาในตอนไม่เหมาะสม
นิยาย-เรื่องยาว: ฟรีสไตล์/แฟนตาซี
Tags: แฟนตาซี, แวมไพร์, ดอพเพลแกงเกอร์, ฝาแฝด, ลึกลับ
ผู้แต่ง : สำนักพิมพ์ น่านนที ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ สำนักพิมพ์ น่านนที
My.iD: https://my.dek-d.com/ellie356
< Review/Vote > Rating : 70% [ 2 mem(s) ]
This month views : 3 Overall : 4,944
37 Comment(s), [ แฟนพันธุ์แท้ 30 คน ]

[ ตอนก่อนหน้า | กลับไปหน้าหลักของบทความ | ตอนถัดไป ] [ บันทึกเป็น Favorite ] [ ปิดหน้าต่างนี้ ]
Vampire Doppelganger… แฝดตัวร้ายเจ้าชายแวมไพร์! ตอนที่ 12 : สองคนในร่างเดียว , ผู้เข้าชมตอนนี้ : 364 , โพส : 2 , Rating : 100% / 1 vote(s)

ขนาดตัวอักษร : เพิ่มขนาด | ลดขนาด


GG ..

ตอนที่ 12: สองคนในร่างเดียว

~แองเจล~

 

            ขณะที่ผมนั่งหันหลังทำทีเป็นไม่รู้สึกรู้สาอะไร ก็ยังอุตส่าห์รับรู้ได้ถึงสัมผัสประหลาด หรืออาจจะคิดไปเองว่าอันย่ากำลังเฝ้ามองผมอยู่... เป็นไปได้หรือถ้าหากซุปเปอร์สตาร์ดาราดังอย่างผมเริ่มจะตกหลุมรักแฟนคลับของตัวเอง? มันไม่สมควรเลยนะ ที่สำคัญ ผมโกรธเธออยู่เรื่องที่เธอไปขอลายเซ็นต์จากกั๊กแซง ความรู้สึกตะหงิดในหัวใจร่ำร้องให้ผมอยากจะเดินไปกระชากแขนเธอออกมานาทีนั้น แต่ผมก็ทำได้เพียงเดินหันหลังกลับมานี่อาจจะเป็นครั้งแรกที่เธอทำให้ผมรู้สึกว่าตัวเองงี่เง่าเต็มประตู

                พี่คะ ไม่ทานเหรอ สปาเก็ตตี้เย็นหมดแล้วค่ะ ฮาเรียเอามือนุ่มแตะที่แขนของผม

                เอ่อ อิ่มแล้วล่ะครับ ผมขอตัวก่อนนะทุกคน

                แล้วผมก็เดินดุ่มจากทีมงานมาลำพัง การนอนเท่านั้นน่าจะช่วยแก้ปัญหาความว้าวุ่นในจิตใจของผมได้ ผมไขกุญแจเข้าห้อง ทิ้งตัวลงบนเตียงอย่างระอา โชคดีที่สลัดฮาเรียกับกองทัพแฟนคลับแองเจลที่ตามมาจากเกาหลีได้ก่อน ไม่อย่างนั้นผมคงต้องแจกลายเซ็นเรียงตัวกันถึงเช้า (พวกนั้นรู้ได้ยังไงว่าผมพักที่ไหน?) จากนี้ไปยังมีอะไรอีกบ้างที่ผมสามารถเรียกว่า ความเป็นส่วนตัว ได้ ผมรู้ว่าแฟนคลับรักผม...

                หรืออาจจะรัก อีกคน ในตัวผม

 

            [[ ข้อความ BB เข้า]]

                ซารัน Says: SOS!

                ซารัน Says: SOS!!

                ซารัน Says: SOS!!!

                หือ? ผมไสร่างอันเกียจคร้านไปหยิบมือถือบนโต๊ะยาวมาดู ซารัน! ผมรีบโทรกลับไปทันที

                ซารัน คุณอยู่ไหนน่ะ?! คุณหายไปไหน เกิดอะไรขึ้น?”

                ปลายสายมีแต่เสียงอู้อี้ ผลัดกับเสียงกิ่งไม้กระทบกันราวกับว่าเธอกำลังวิ่งหนีอะไรบางอย่างฝ่าแมกไม้ เสียงกึกกักดังต่อเนื่องจนผมเริ่มใจคอไม่ดี

                ซารัน! คุณอยู่ที่ไหน หรือว่าคุณอยู่ที่ฮังการีด้วย?” ผมพยายามเช็คพิกัดที่อยู่จากเบอร์โทรของเธอที่เปิดบริการเสริมเอาไว้ให้โทรออกขณะอยู่ต่างประเทศได้เช่นเดียวกัน จู่ๆ มีเสียงผู้ชายที่ผมไม่รู้จัก กำลังพูดเสียงแข็งใส่ผม นี่มันบ้าอะไรกันนะ สวัสดี ฉันชื่อแจ็ค

                แจ็ค? แจ็ค เดอะ ริปเปอร์?!” นั่นคือชื่อแรกที่ผมนึกออกในขณะหน้าสิ่วหน้าขวาน ฆาตกรโหดต่อเนื่องแห่งกรุงลอนดอน

                ถ้าฉันเป็นหมอนั่น หล่อนคงตายไปแล้ว ฟังนะ ฉันพบร่างของผู้หญิงเอเชีย หล่อนปลอดภัยอยู่ใต้ธนูของฉัน ถ้าจะกรุณาบอกที่อยู่ให้ฉันทราบด้วย จะได้พาเธอไปส่งถูกที่อย่าง ปลอดภัย อีกครั้ง

                คุณอยู่ที่ไหน ซารันอยู่ที่ไหน เดี๋ยวผมจะรีบไปรับเธอ

                ไม่ต้อง นายต้องอยู่ที่ที่นายอยู่

                ผมอึ้งไป จากนั้นผมไม่ทันคิดอะไรทั้งสิ้น รีบบอกที่อยู่โรงแรมให้เขารู้ทันที ตอนนี้ผมคิดอยู่อย่างเดียวคือ ความปลอดภัยของซารัน แล้วอีกคำถามที่ผมนึกขึ้นได้หลังจากนั้นก็คือ เธอมาฮังการีตั้งแต่เมื่อไหร่กันเนี่ย?!

               

                เมื่อได้พบกับแจ็ค ผู้ชายร่างสูงใหญ่ที่อุ้มซารันมาส่งถึงห้อง ผมถึงได้รู้ว่า ผมลืมไปสนิทกับคำพูดที่ฟังแล้วชวนตะขิดตะขวงใจ นั่นก็คือ หล่อนปลอดภัยอยู่ใต้ธนูของฉัน? ขอโทษนะครับแต่ว่าธนูและลูกดอกเหมือนลิ่มตอกที่สะพายอยู่ข้างหลังคุณนั่นมันอะไรกัน!

                “ชงกาแฟให้ฉันสักถ้วยสิ ข้างนอกนั่นหนาวจะแย่ เขาแทบจะโยนซารันลงยังโซฟา เบาๆ หน่อยก็ได้นะคร้าบบ ดูซารันปกติดีทุกอย่าง ไม่มีรอยขีดข่วน ไม่มีเลือด เหมือนคนกำลังหลับสนิทเท่านั้น แต่... เธอผิวขาวขึ้นหรือเปล่านะ

                เกิดอะไรขึ้นกับซารันครับ? คุณเป็นคนเกาหลีเหรอ แล้วพบเธอได้ยังไง เธอมาทำอะไรที่ฮังการี ตอนนี้ผมไม่รู้ว่าควรจะถามอะไรก่อน แต่ถ้าคุณจะช่วยกรุณาเล่าให้ผมฟัง

                ถ้าอย่างนั้น ฉันคิดว่าฉันคงไม่ต้องดื่มกาแฟก่อนสินะ?”

                มันควรจะเป็นอย่างนั้นไม่ใช่หรือครับ เอ่อ ผมขอโทษ รู้ว่าข้างนอกหนาวจัด แต่ผมร้อนใจอยากจะรู้เรื่องของซารัน ปริศนาต่างๆ รอบตัวผมมันควรจะถูกคลี่คลายบ้างได้แล้ว

                เขาหัวเราะ ผมเริ่มสังหรณ์ใจอะไรบางอย่าง

                แจ็คกำลังหยิบอะไรบางอย่างออกมาจากกระเป๋า ปืน??!

                ไม่ใช่ มันคือแผ่นพับ ผมรับมันมาดูอย่างโล่งอก สมาคมนักล่าแวมไพร์ เอ๋? นี่มันเป็นข้อความเดียวกันกับที่ผมเคยจดอีเมลล์เอาไว้นี่นา

                นายสนใจจะเข้าร่วมไหมล่ะ จริงสิ ฉันต้องขอแนะนำตัวก่อนนะ อย่างเป็นทางการน่ะ ฉันชื่อแจ๊ค หรือ คิมซัน ฮาล อายุ 37ปี ยังโสด และเป็นหัวหน้าของสมาคมนักล่าแวมไพร์

                ครับ ผมแองเจล เอ๊ะเดี๋ยวก่อน คุณนามสกุล ฮาล อย่างนั้นเหรอ?”

                เขาพยักหน้า ใบหน้าตอบมีรอยขีดข่วนอยู่หลายแห่งเหมือนผ่านสมรภูมิรบมาหลายรูปแบบ ดวงตาหรี่ระแวงอยู่ตลอดเวลา ไม่มีส่วนไหนที่ดูคล้ายผมเลยสักนิด แต่ผมก็ตัดสินใจโพล่งออกไป นามสกุลเก่าผมก็ฮาล

                ช่างบังเอิญอะไรอย่างนี้นะ ฉันเป็นน้องชายของฮาล ซุนโจ พอจะคุ้นอะไรบ้างไหม?”

                น้องชายของพ่อผมอย่างนั้นเหรอ? นี่มันอะไรกัน

                ถ้าไม่คุ้น... ฉันคิดว่า บางทีนายอาจจะไม่จำเป็นต้องรู้อะไรมากนักก็ได้ และบางทีสิ่งนี้อาจจะดีที่สุดสำหรับนาย แจ็คเอื้อมมือไปหยิบกระเป๋าสะพายขึ้นมาอีกครั้ง แต่คราวนี้ ผมมั่นใจร้อยเปอร์เซ็นต์จากเซ้นส์ที่โผล่พรวดเข้ามาในสมอง ปืนลูกดอกลิ่มกำลังทำงานโดยที่ลูกดอกแหลมคมนั้นพุ่งเฉียดหัวใจผมไปแค่นิดเดียว

                แจ็ค! ทำบ้าอะไรของคุณน่ะผมเอี้ยวสะบัดตัวหนีไปหลบอยู่ข้างหน้าต่างได้ทันอย่างน่าอัศจรรย์ใจ

                ขอโทษด้วยนะพี่ซุนโจ แต่วิธีนี้ดีที่สุดสำหรับลูกชายของพี่ ลาก่อน...ฮาล มาแชล ไม่สิต้องเป็น ไนท์เคล ถึงจะถูก

                หา? ไนท์ไหนนะ

                ฟิ้วว... ลูกดอกลูกที่สองพุ่งเข้าผ่านปลายเส้นผมสุดรักไปเพียงห้าเซ็นติเมตร พระเจ้าช่วย! เขาต้องเป็นบ้าไปแล้ว เพล้ง! ลูกดอกกระแทกเข้ากับหน้าต่างของโรงแรมอย่างจัง! เขากำลังหาเรื่องให้ผมต้องชดใช้ค่ากระจกของโรงแรมหรือไงกันเนี่ย ให้ตายสิ เวลาหน้าสิ่วหน้าขวานแบบนี้ทำไมจู่ๆ ผมถึงมีอารมณ์ขันขึ้นมาได้นะ ร่างกายของผมเคลื่อนไหวได้รวดเร็วดั่งใจนึก มากจนเกินไปด้วยซ้ำ

                แจ๊ค! นี่ผมเองนะแองเจล โอเค ฮาล มาแชลนั่นชื่อเก่าของผม แต่สาบานได้ผมไม่เคยเปลี่ยนชื่อเป็นไนท์เคลอะไรนั่นเลยนะ! คุณจำคนผิดแล้ว

                “เห็นแก่ประโยชน์ส่วนรวมแล้วเธอจะไม่เสียใจ ฉันยอมให้ราชาแวมไพร์อายุมากกว่าสามพันปีที่นอนหลับใหลอยู่ในตัวเธอ ฟื้นขึ้นมาในโลกนี้อีกไม่ได้หรอก

                ราชาแวมไพร์ แค่ผมได้ยินชื่อ แวมไพร์ เพียงเท่านั้นก็น่าจะหนาวขึ้นมาบ้างแล้ว แต่ราชาแวมไพร์ด้วยเนี่ยนะ ที่สำคัญไปกว่านั้น นอนอยู่ในตัวของผม?”

                แกร๊ก... แจ็คติดธนูตั้งเวลาเอาไว้ตั้งแต่เมื่อไหร่นะ นี่ผมกำลังโดนเล็งจากหน้าและหลัง ผมต้องตายทั้งๆ ที่ไม่รู้อะไรเลยอย่างนั้นเหรอ ไม่นะ ไม่

                “ลาก่อน วีรบุรุษของชาติ ไม่สิ ฆาตกรฆ่าลีน่า

                ไม่!!!”

 

                นาทีหนึ่งมีแสงสีขาวนวลพุ่งเข้าใส่ภาพตรงหน้าจนพร่ามัวไปหมด แล้วผมก็ได้ยิน ตัวเอง พูด

                ข้าไม่ได้ฆ่าลีน่าสักหน่อย... นางยอมเป็นทาสของข้าเองต่างหาก เสียงเย็นชาถูกเอ่ยขึ้นจากปากของผม ในขณะที่ตัวเองกำลังหลับตามิด ผมนับจังหวะเวลาที่ลูกดอกน่าจะปักเข้าตัดขั้วหัวใจไปแล้ว แต่ทำไมดูมันค่อนข้างจะกินเวลาเยอะไปหน่อยที่ลูกดอกลิ่มนั้นไม่โบยบินมาถึงตัวผมเสียที แววตาอยากรู้จึงค่อยๆ ปรือลืมขึ้นอย่างระมัดระวัง ผมควรจะตกใจกับสิ่งที่เห็นไหมนะว่า ลูกดอกนั่นแหลกละเอียดอยู่คามือทั้งสองข้างของตัวเอง!

                “โผล่เขี้ยวออกมาแล้วสินะไนท์เคล หาที่หลบภัยได้เหมาะจริงๆ

                ผมไม่เข้าใจตัวเองจริงๆ นี่ร่างกายของผมมันขยับทั้งที่สมองไม่ได้สั่ง ความคิดไม่ได้เริ่ม แต่มันกำลังทำงานด้วยกลไกอะไรบางอย่าง ผมควรจะกลัวตัวเองไปมากกว่าแจ็คที่เริ่มมือไม้สั่นสิ แต่ทำไมมองจากกระจกโต๊ะเครื่องแป้งของโรงแรมแล้ว ใบหน้าของผมกำลังยิ้ม... ยิ้มหล่อมาก ไม่ใช่สิ ยิ้มกว้างมากเสียด้วย แววตาสีทองกำลังส่องประกาย นี่มันอะไรกัน

                ข้าไม่เคยหลบ... นี่คือข้า

                “อย่าเสียเวลาร่ำไรกันอยู่เลยไนท์เคล ถึงเวลาแล้วที่นายจะต้องชดใช้ความผิดเมื่อสิบปีก่อน! ตายเสียเถอะ คราวนี้แจ็คหยิบกระสุนสีเงินยัดใส่ในกระบอกปืนแทน แต่ทำไมในใจของผมรู้สึกสงบนิ่ง ไม่ตื่นเต้นเลยสักนิด ขัดแย้งกับความคิดในสมอง เมื่อมีคนกำลังจะยิงผม ผมจึงควรต้องทำอะไรสักอย่างใช่ไหม?

                “ฮัลโหลแจ็ค นี่ผมแองเจลนะครับ

                กระสุนเงินที่ในตำราบอกไว้ว่าใช้กำจัดหมาป่า มีน้อยคนที่จะรู้ว่ามันก็ฆ่าแวมไพร์ได้ด้วย หลับให้สบายนะไนท์เคล จงหลับไปตลอดกาลเลย!”

                แจ็ค! ผมแองเจลนะ! ให้ตายสิผมต้องพูดเป็นภาษาฮังการีไหมคุณถึงจะยอมฟังเนี่ย

                แน่นอน... ฆ่าแวมไพร์ได้ แต่ฆ่า ราชา ไม่ได้ หึหึ

                เอาล่ะ ถึงจุดนี้ผมว่าผมเริ่มจะกลัวตัวเองเข้าไปทุกที เสียงของผมคงจะปรับเปลี่ยนระหว่างโทนร้อนกับโทนเย็นสลับกันจนแจ็คไม่สนใจจะฟังแล้ว 1.ผมควรจะเอาแจกันใกล้มือทุ่มหัวเรียกสติเขาคืนมาดีไหม หรือ 2.โกยแนบ เผ่นโลด

                กริ๊ก! ไกปืนถูกเหนี่ยวขณะผมหลับตา แต่ใครบางคนบังคับให้ผมลืมตาขึ้นสู้และได้ผล! แจ็คยิงกระสุนไม่ออก ได้ทีล่ะ! จู่ๆ ร่างของผมก็ลอยคว้างขึ้นไปบนอากาศประดุจหนังแอคชั่นที่พระเอกกำลังอยู่ในภาพสโลว์โมชั่น แล้วคว้าตัวของแจ็คที่ตัวสูงกว่าผมสองเท่าทุ่มลงกลางห้องจนเสียงดังสนั่นหวั่นไหวโดยไม่รู้สึกหมดแรงเลยสักนิด นั่นควรจะเพียงพอแล้วแต่กลับไม่ ตัวผมยังผลักร่างอันเปราะบางเขาไปประชิดแนบติดกับกำแพงด้วยเรี่ยวแรงมหาศาล กรงมือแข็งกร้าวล็อคคอฝ่ายตรงข้ามไว้แน่นขนัด

                ฆ่าฉันสิ ฉันจะได้ไปอยู่กับลีน่า... ฆ่าฉันแจ็คพูดด้วยใบหน้าบิดเบี้ยว สายตาท้าทายยิ่งทำให้มือของผมกดทับลูกกระเดือกเขามากขึ้นไปอีก

                ข้าบอกแล้วว่า ข้าไม่ได้เป็นคนฆ่าลีน่า หล่อนเคยยังไม่ตาย แต่แล้วหล่อนก็รนหาที่ตายเอง ปากของผมขยับไปตามคำพูดน้ำแข็ง

                ไม่จริง โกหก มีแต่แวมไพร์พลังสูงกว่าเท่านั้นที่จะปราบแวมไพร์ด้วยกันได้ นายเป็นคน เปลี่ยน หล่อนใช่ไหม ทั้งๆ ที่ฉันอุตส่าห์ฝากฝังให้พี่ซุนโจดูแลเธอ แต่พี่กลับปล่อยให้เธอเป็นแวมไพร์

            เจ้าหน้าโง่... ซุนโจเป็นคนเปลี่ยนเธอต่างหาก หึหึ

                อะไรนะ

                อะไรนะ?!” เอ่อ และนั่นคือเสียงของผมด้วย

                เจ้าคิดว่า ข้าจะมาเกิดได้อย่างไร หากซุนโจไม่ได้ทำการทดลองแสนจะงี่เง่า แต่สิ่งนั้นช่างเป็นประโยชน์ต่อข้ามากทีเดียว เพื่อลีน่าที่ใฝ่ฝันอยากจะเป็นแวมไพร์มาทั้งชีวิต แต่เขาคงลืมไปว่าแวมไพร์เกิดใหม่น่ะกระหายเลือดมากเพียงใด หลังจากนั้นคงไม่ต้องให้ข้าเล่าต่อใช่ไหม ข้าจะข้ามไปเสียหน่อยก็แล้วกันนะเพื่อลีน่าที่เจ้าแอบหลงรักอย่างโง่เขลาทั้งที่หล่อนไม่เคยรักใครเลยแม้แต่สามีของตัวเอง... ลีน่าตามหาข้า ราชาแวมไพร์ของหล่อน มาถึงจุดนี้ความสงสัยในใจของผมพลั้งขัดจังหวะออกไป

                เดี๋ยวก่อนนะ นี่คือเรื่องราวแม่กับพ่อของผมเหรอ แม่บุญธรรมชื่อลีน่านี่นา แม่เป็นแวมไพร์?!”

                ทั้งแจ็คและผมประสานดวงตากันอย่างตั้งใจ สีหน้าของเขาดูทั้งเจ็บปวดและรู้สึกผิดไปพร้อมๆ กัน ความทรงจำเสี้ยวหนึ่งของผมไหลย้อนกลับเข้ามาในวังวนปัจจุบันอีกครั้งหลังจากจ้วงลึกเข้าไปในแววตาของแจ็ค ผมจำได้ว่า ในวันนั้น...

                ใช่ ผมทรุดตัวลง เข่าทั้งสองข้างหมดแรงทันที ดวงตาเรืองแสงของผมยังคงส่องสว่างปะทะกับกระจกที่แตก ผมจำความได้แล้ว วันนั้นลีน่าบอกกับผมว่า เธอไม่ใช่แม่ของผม นั่นคือเหตุผลที่ผมเรียกเธอว่าแม่บุญธรรมมาตลอด และวันนั้นเธอบอกผมอีกครั้งว่า ผมไม่ใช่ลูกของซุนโจเช่นเดียวกัน

                ผมเกิดมาจากกระบอกไม้ไผ่!

                นั่นน่ะ... มันใช่ซะที่ไหนกันเล่า ผมพยายามสร้างอารมณ์ขันให้กับตัวเองแต่ดูเหมือนจะไม่เป็นผล ก่อนที่ผมจะระเบิดความเครียดออกมาดังลั่น ผมเห็นแววตาของแจ็คเบิกกว้างเหมือนกำลังกลัวสุดขีด แล้วผมก็ร้องคำรามดังลั่นด้วยเสียงโทนต่ำกว่าคีย์โน๊ตดนตรีบนเปียโน อย่างที่ไม่ควรจะเป็นภาษาของมนุษย์ เขี้ยวทั้งสองข้างโผล่แตะลงยังริมฝีปากล่างของผม ใบหน้าขาวซีดหันไปยังเศษกระจกอย่างช้าๆ... ลีน่าเป็นคนปลุกผมขึ้นมา แต่ครั้งนั้นไม่ได้ผล เพราะพ่อ... ไม่ใช่สิ ซุนโจปัดขวดเซรั่มในการทดลองหล่นแตกด้วยสาเหตุใดผมก็ไม่ทราบ เหตุผลที่ความทรงจำของผมขาดๆ หายๆ คงจะเป็นเพราะผมเพิ่งได้รับเซรั่มที่เหลือจากการมาเยือนฮังการีครั้งล่าสุดตอนมาถ่ายโฆษณา จึงทำให้เกิดปฏิกิริยากับร่างนี้ หรือ ใจความกระชับก็คือ

                ผมกำลังฟื้นคืนชีพขึ้นมาใหม่ในร่างกายของผม และผมไม่ใช่มนุษย์

                แต่อะไรบางอย่างทำให้ฟันเฟืองในหัวใจของผมทำงานผิดพลาด พื้นห้องกำลังสั่นไหวเพราะแรงพลังขีดอนันต์ที่ผมไม่สามารถต้านทานไหว ไนท์เคลและผมกำลังจะประสานกันเป็นหนึ่งเดียว เพราะเขาก็คือผม และผมก็คือเขา เพียงแต่เขานั้นมาจากอดีตอันไกลแสนไกล... ถ้าใครถามผมตอนนี้ว่าผมเป็นอะไรมากไหม ผมจะตอบเขาว่า ผมกำลังจะบ้าไปแล้ว

                พี่แอลเจล! เกิดอะไรขึ้น แผ่นดินไหวในฮังการีเหรอ ฮาเรียกลัวค่ะ ฮือๆ โสตประสาทของผมได้ยินเสียงบาดแก้วหูของฮาเรียดังแว่วอยู่ใกล้ๆ นี่เอง อย่าบอกนะว่าเธอยืนอยู่หน้าประตูห้องผมตอนนี้น่ะ

                “แองเจลคะ!! เสียงอะไรแตก คุณเป็นอะไรหรือเปล่า แองเจล!!” นั่นคือเสียงของอันย่า ตามมาด้วยเสียงเคาะประตูรัว เอ่อ สาบานได้นะว่านั่นน่ะใช้มือเคาะ ไม่ได้ใช้พลั่วเจาะน่ะคร้าบบ

                ไม่ใช่สิ นี่ไม่ใช่เวลามาใจเย็นอยู่นะ! ในห้องผมตอนนี้มี 1.คนที่ต้องการจะฆ่าผม (แจ๊ค) 2.หญิงสาวที่นอนสลบไสล ผมลืมบอกไปหรือเปล่าว่าซารันอยู่ในชุดเดรสเบาบางมากถึงมากที่สุด และ 3. ผมจะอธิบายเรื่องปืนลูกดอกกับธนูยังไงเล่าว่ามันเป็นเครื่องมือสังหาร ตัวผมเอง น่ะเหรอ ฉลาดมาก จะได้รู้กันหมดน่ะสิว่าผมเป็นตัวประหลาดไปแล้ว 4. กระจกที่แตก นั่นก็ด้วย

                นอกจากเสียงของฮาเรียและอันย่า ผมยังได้ยินเสียงของทีมงานเกือบทั้งกองตามมาอีกด้วย ผมหันรีหันขวางแล้วก็ตัดสินใจกระโจนพรวดออกไปนอกหน้าต่างในยามราตรี กายของผมต้องแสงจันทราจนเรืองแสงอย่างน่าประหลาด ผิวเพชรระยิบระยับงดงามจนตัวเองยังต้องตะลึง ร่างเบาสบายกำลังลอยปลิวคว้างอยู่กลางอากาศ ไหลไปตามกระแสลมอย่างไร้จุดหมายปลายทาง ผมได้ยินเสียงประตูห้องถูกเปิดออกหลังจากนั้นไม่นานนักด้วยกุญแจสำรอง และถัดมาผมก็ได้ยินเสียงกรีดร้องของฮาเรีย ก่อนที่ผมจะเตลิดไปไกลกว่านั้น ผมต้องสะดุ้งสุดตัวเมื่อรอบเอวของผม จู่ๆ ก็มีมือคนเกาะอยู่ด้วย

                อันย่า! มาได้ยังไงครับเนี่ย!”

                ผมไม่อยากจะเชื่อสายตาตัวเองเลยจริงๆ นะ นี่เธอกระโดดออกนอกหน้าต่างมาเพื่อจับตัวผมเอาไว้อย่างนั้นเหรอ แม่สตั้นเกริ์ล! ผมไม่อยากคิดเลยว่าถ้าเธอกระโดดพลาด มันจะเกิดอะไรขึ้น ข้างล่างน่ะพื้นสนามหญ้าก็จริง แต่มันไม่ได้นิ่มเหมือนปุยนุ่นหรอกนะครับคุณหญิง! เชื่อไหมว่าตอนนี้ผมกำลังจะสติแตกเพราะผู้หญิงเพียงคนเดียว ใช่ ผู้หญิงที่ชื่ออันย่านี่ล่ะ




Dek-D Writer APP : แอพอ่านนิยาย Dek-D บน iPhone , Android Phone
มาแล้ว!! เวอร์ชั่น iPad และ Android Tablet
Vampire Doppelganger… แฝดตัวร้ายเจ้าชายแวมไพร์! ตอนที่ 12 : สองคนในร่างเดียว , ผู้เข้าชมตอนนี้ : 364 , โพส : 2 , Rating : 100% / 1 vote(s)
Vote ให้คะแนนตอนนี้ Vote ได้ 1 ครั้ง / 1 ชม.
[ ตอนก่อนหน้า | กลับไปหน้าหลักของบทความ | ตอนถัดไป ] [ บันทึกเป็น Favorite ] [ ปิดหน้าต่างนี้ ]
หน้าที่ 1
# 2 : ความคิดเห็นที่ 36
อัพเร็วๆๆๆน่ะค่ะ

เป็นกำลังใจให้ค่ะ
Name : Andy_tuk < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ Andy_tuk [ IP : 101.51.44.102 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 18 ธันวาคม 2554 / 16:31
# 1 : ความคิดเห็นที่ 32
อัพเร็วๆนะคะ คอยติดตามอยู่
Name : Yuki [ IP : 58.11.27.93 ]

วันที่: 17 ตุลาคม 2554 / 18:39

หน้าที่ 1
Post your comment : แสดงความคิดเห็น
ส่วนที่ 1: Message ข้อความ

ส่วนที่ 2 : Name ลงชื่อ
  โพสความเห็นด้วย member Login name Password
  โพสความเห็นไม่แสดง member : ชื่อ* email รูปตัวแทน
            พิมพ์เลขที่เห็น

เธซเธ™เธฑเธ‡เธชเธทเธญเนƒเธซเธกเนˆเธ›เธฃเธฐเธˆเธณเน€เธ”เธทเธญเธ™เธžเธคเธฉเธ เธฒเธ„เธก 2561

ข้อตกลง & เงื่อนไขการใช้งาน

  • กรณีที่ผลงานชิ้นนี้เป็นผลงานที่แต่งโดยผู้ลงผลงานเอง ลิขสิทธิ์ของผลงานนี้จะ
    เป็นของผู้ลงผลงานโดยตรง ห้ามมิให้คัดลอก ทำซ้ำ เผยแพร่ ก่อนได้รับอนุญาต
    จากผู้ลงผลงาน

  • กรณีที่ผลงานชิ้นนี้กระทำการคัดลอก ทำซ้ำ มาจากผลงานของบุคคลอื่นๆ ผู้ลง
    ผลงานจะต้องทำการอ้างอิงอย่างเหมาะสม และต้องรับผิดชอบเรื่องการจัดการ
    ลิขสิทธิ์แต่เพียงผู้เดียว

  • ข้อความและรูปภาพที่ปรากฏอยู่ในผลงานที่ท่านเห็นอยู่นี้ เกิดจากการส่งเข้าระบบ
    โดยอัตโนมัติจากบุคคลทั่วไป ซึ่งเด็กดีดอทคอมมิได้มีส่วนร่วมรู้เห็น ตรวจสอบ
    หรือพิสูจน์ข้อเท็จจริงใดๆ ทั้งสิ้น ผู้ใดพบเห็นการลงผลงานละเมิดลิขสิทธิ์ หรือ
    ไม่เหมาะสมโปรดแจ้งผู้ดูแลระบบเพื่อดำเนินการทันที
    Email: contact(at)dek-d.com ( ทุกวัน 24 ชม ) หรือ
    Tel: 0-2860-1142 ( จ-ศ 0900-1800 )

App อ่านนิยายบน iPad iPhone และ Android