เล่ห์ซินร่ายรัก

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 1,328 Views

  • 13 Comments

  • 33 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

  • Month Views
    6

    Overall
    1,328

ตอนที่ 3 : เธอชอบผู้ชายหรือผู้หญิง

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 446
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 13 ครั้ง
    21 มิ.ย. 61

       สองพี่น้องบรรจงมองมารดาของพวกเขาราวกับว่า ดวงมณีได้เสียสติไปแล้ว แต่ผู้เป็นมารดาย่อมรู้ว่าอะไรเป็นอะไร

       ตั้งแต่เล็กจนโต หลังจากมารดาของแจ๋นเสียชีวิตไป ก็ได้ฝากฝังให้ตนได้ดูแลเอาไว้ ครั้นจะทิ้งขว้างก็ทำไม่ได้ ขนาดแมวหลง เธอยังเก็บมาเลี้ยงเอาบุญ แล้วนี่คนทั้งคน จะทิ้งไปได้อย่างไร แต่ก็ไม่อาจเลี้ยงตีเสมอลูกของตนได้ตามฐานะ จึงให้แจ๋นคอยดูแลรับใช้เทียมฟ้าและรุ้งพราวมาตลอด ไม่นึกว่า โตขึ้น แจ๋นจะทำในสิ่งที่น้อยคนนักจะสามารถทำได้ นั่นคือการช่วยชีวิตคนโดยไม่คำนึงถึงชีวิตของตนเอง

       “แม่! พูดอะไร ผมไม่แต่ง หัวเด็ดตีนขาดยังไงก็ไม่มีทาง จะให้ผมแต่งงานกับคนใช้เนี่ยนะ แม่คิดได้ไง”

       “เรียกเขาใหม่นะ เทียมฟ้า เรียกชื่อเขา เขามีชื่อว่าแจ๋น”

       รุ้งพราวทำหน้าประมาณนึกอะไรออก

       “พี่เทียมฟ้า สงสัยแม่จะโดนของ”

       “ของอะไร”

       “มันเล่นคุณไสยใส่แม่แน่เลย”

       ดวงมณีถอนหายใจ

       “แม่ไม่ได้โดนของ พวกแกนั่นแหละที่โดน”

       “แม่!!” สองคนร้องเสียงหลง แล้วต้องรีบหรี่เสียงก่อนพยาบาลจะส่งยิ้มแห้งมาให้ทางช่องหน้าต่างอีกรอบ

       ดวงมณีเลี้ยงลูกอย่างตามใจตนเองมานานเกินไปแล้วจริงๆ ไม่รู้ว่าอะไรดลใจ อาจเป็นเพราะนาทีที่เกือบเสียลูกไปก็เป็นได้ ทำให้เธอได้สติ เทียมฟ้าช่วยเหลือตัวเองไม่ได้เลย รุ้งพราวก็เหมือนกัน โตเป็นสาวขึ้นทุกวัน เรียนก็จบแล้ว แต่วันๆ เอาแต่แต่งหน้าแต่งตัว ฝันอยากจะเป็นแต่นางแบบ วาดวิมานในอากาศแล้วก็ลงท้ายด้วยการกลายเป็นคนสังคมก้มหน้า ตัวติดมือถือทั้งวันทั้งคืน

       เธอแก่ลงทุกวัน ไม่รู้ว่าจะอยู่กับพวกเขาได้อีกนานเท่าใด และในวันนี้สาวใช้ของตระกูลก็ทำให้เธอได้ประจักษ์ คนเราไม่ได้มองกันที่หน้าตาหรือฐานันดร แต่เป็นเนื้อในต่างหากที่เป็นก้อนกรวดหรือเพชรเลอค่า

       “ไม่ต้องพูดแล้ว แม่ปวดหัว แจ๋นปิดไฟให้คุณชายได้พักผ่อน แม่จะนอนแล้ว”

       “อ้าวคุณแม่คะ”

       “แกก็นอนมันเสียที่นี่แหละ ดึกแล้วไม่ต้องนั่งรถออกไป”

       บุตรสาวไม่พอใจยิ่งยวด เธอจะนอนได้อย่างไรทั้งที่ยังไม่ได้ล้างเครื่องสำอาง

       “หนูจะกลับรีสอร์ทค่ะ จะนอนทั้งอย่างนี้ได้ยังไงกัน ไม่เอาด้วยแล้ว” รุ้งพราวคว้ากระเป๋าออกไป

       “แจ๋น ฉันฝากลูกสาวด้วยนะ”

       “ได้ค่ะ คุณนาย แต่เอ่อ เรื่องเมื่อกี้”

       “ไว้ค่อยคุยกันนะ ให้เทียมฟ้าพักผ่อนเถอะ”

       “ค่ะ” แจ๋นรีบวิ่งตามคุณหนูไปต้อยๆ

       จากระเบียง คุณนายมองเห็นแจ๋นคอยอำนวยความสะดวกเรื่องรถมารับจากรีสอร์ทให้ ทำให้เธอเบาใจเมื่อมีสาวน้อยคอยอยู่เป็นเพื่อน

       ทำไมนะ ก่อนหน้านั้นเธอไม่เคยมองเห็นความดีของแจ๋น คิดแต่ว่า นั่นเป็นหน้าที่ของคนรับใช้

       “แม่ครับ ผมรู้นะว่าแม่ยังไม่หลับ” เขาได้ยินเสียงขยับตัวในผ้าห่ม

       “เอาอะไรเหรอลูก หิวน้ำหรือ เดี๋ยวแม่เอาให้นะ”

       “เปล่าครับ ผมอยากคุยเรื่องเมื่อครู่”

       “นี่ก็ดึกแล้ว ลูกนอนพักผ่อนเถอะ มีอะไรค่อยปรึกษากันพรุ่งนี้”

       “แต่ผมอยากรู้ แม่นึกยังไง ยกผมให้คนใช้ หรือแม่ไม่รักผมแล้ว”

       ผู้เป็นมารดาลืมตา แล้วลุกขึ้นมาหา พลันกอดเขาไว้แน่น

       “แม่รักลูกมากกว่าที่ลูกคิดนะ เทียมฟ้า”

       “มันเป็นแค่คนใช้ สวยก็ไม่สวย ดำก็ดำ รวยก็ไม่รวย ผมไม่เข้าใจ”

       “ตอนลูกจมน้ำ ลูกเห็นแม่สาวสวยพวกนั้นหรือเปล่า คงไม่เห็น แต่แม่เห็นว่าพวกหล่อน ไม่มีใครช่วยลูกเลยสักคน นอกจากวิ่งหลบฝน ทิ้งลูกแม่ไว้ในทะเล มีเพียงแจ๋น ที่วิ่งลงทะเลไปทั้งที่รู้ว่ามีทั้งฝนและลมแรง... ลูกลองไปคิดดูนะ เทียมฟ้า ระหว่างคนสวยแต่ใจดำ กับคนรูปไม่งาม แต่ใจงาม คนไหนจะทำให้ลูกมีความสุขมากกว่ากัน ฝันดีจ้ะลูกรัก” เธอจูบหน้าผากเขา ในสายตาของมารดา ต่อให้เขาอายุมากเพียงใด ก็ยังคงเป็นเด็กน้อยในใจของแม่เสมอ

       “คนไม่สวย แต่ใจสวยงั้นเหรอ” เทียมฟ้าครุ่นคิดหลายอย่าง มันเป็นไปได้อย่างไร เพื่อนสาวของเขา ไม่มีใครคิดช่วยเขาเลยหรือ ไม่น่าจะจริง เอาไว้ออกจากโรงพยาบาลเมื่อไหร่ เขาต้องรู้


* * * *


       แจ๋นทำความสะอาดห้องของเทียมฟ้าจนชินแล้ว ไม่ว่าจะเป็นบ้านหรือโรงแรม เธอเก็บผ้าปูที่นอน และสัมภาระของเขาเพื่อเตรียมตัวกลับกรุงเทพฯ หญิงสาวร้องเพลงลูกทุ่งตามในโทรทัศน์ จากนั้นก็ยักย้ายส่ายสะโพกเป็นจังหวะคลายเครียดไปในตัว

       “จังซี่ๆ จัง เฮ้ย” เธอไม่นึกว่าจะมีใครยืนมองอยู่นานแล้ว “คุณชาย มาตั้งแต่เมื่อไหร่คะ”

       เทียมฟ้าพิจารณาผู้หญิงตรงหน้าอย่างเชื่องช้า คนอะไรไม่น่ามองเลยสักนิดเดียว ตัวดำ หน้าจืดชืด ไม่แต่งหน้าแต่งตา เรื่องแต่งตัวไม่ต้องพูดถึง เจ้าหล่อนยังไม่ได้อาบน้ำด้วยซ้ำ แจ๋นยังคงอยู่ในชุดนอน

       “ฉันหนีกลับมาก่อน รำคาญพวกนักข่าว”

       “หายดีแล้วหรือคะ”

       “ดีขึ้นแล้ว นี่เธอจะทำความสะอาดทำไม รีสอร์ทเขาก็มีแม่บ้านอยู่แล้ว”

       “แจ๋นชินน่ะค่ะ ยังไงก็ต้องจัดกระเป๋าให้คุณชายอยู่ดี”

       เขาเดินไปเปิดตู้เย็นและคว้าเบียร์มาดื่ม

       “คุณชายคะ ดื่มน้ำผลไม้ดีกว่านะคะ” เธอเตือนด้วยความหวังดี แต่เขากลับเลียริมฝีปาก แล้วจ้องหน้าท้าทาย

       ให้ตายสิ ทำไมเธอต้องนึกถึงตอนที่เขากระทำใต้เกลียวคลื่นนั่นด้วยนะ หญิงสาวขับไล่ภาพรกสมองออกไปให้พ้น ข่มใจ ไม่แสดงออก คิดเสียว่าถูกหมาเลียปากก็แล้วกัน

       ส่วนเทียมฟ้า เขาคลับคล้ายคลับคลาว่าได้จุมพิตกับใครสักคน คนๆ นั้นคือนางฟ้าที่มาช่วยเขา มันต้องมีใครคนอื่นที่มาช่วยเขาในทะเล ต้องไม่ใช่แจ๋นแน่ มันจะเป็นแจ๋นไปได้อย่างไรกัน เขาจำสัมผัสที่คว้าเอวหล่อนเอาไว้ได้ เป็นผิวเนียนนุ่ม ไม่น่าใช่ผิวไหม้เกรียมแดดของหล่อนไปได้เลย

       “คุณแม่ให้เธอเท่าไหร่”

       “ให้อะไรเหรอคะ”

       “ค่าจ้างไง ว่าไงล่ะ แม่ของฉันจ้างเธอเท่าไหร่ให้เธอกุเรื่องว่าเป็นคนช่วยชีวิตฉันเอาไว้ ฉันไม่เชื่อหรอกนะว่าแม่จะยกเธอให้เป็นเจ้าสาว คงแค่แกล้งฉันมากกว่า เห็นว่าฉันไม่ลงเอยกับใครสักทีมั้ง” เขาพูดอย่างหลงตัวเอง

       แจ๋นรู้นิสัยของสองพี่น้องตระกูลนี้เป็นอย่างดี เหมือนกันเปี๊ยบเรื่องหาตัวเองไม่เจอ ไม่เคยเห็นใครดีกว่าตัวเองเลย

       “คุณชายว่าแจ๋น แจ๋นรับได้ค่ะ แต่อย่าว่าคุณนายเลยนะคะ มันบาป”

       “เธอกล้าดียังไงมาสั่งสอนฉัน” เขาดึงแจ๋นลงมานั่งใกล้ๆ เธอทำไม้กวาดขนไก่หลุดจากมือ จ้องกลับตาไม่กะพริบ

       ใบหน้าของแจ๋นไม่ได้เจือความงามใดอยู่เลยนอกจากสิวและกระฝ้าด่างดำ ผมสั้นทัดหู คิ้วก็หนารก

       “เธอนี่มันไม่สวยเลยสักนิด”

       หญิงสาวรู้สึกแทงใจดำ

       “แจ๋นก็ไม่เห็นความจำเป็นที่ต้องสวยนี่คะ”

       “ทำไมไม่ไว้ผมยาวเหมือนผู้หญิงคนอื่นๆ จะได้ดูเป็นผู้หญิงบ้าง นี่อะไร ยังกับม้าดีดกะโหลก เหมือนเด็กกะโปโล” เขายีผมเธอแล้วหัวเราะ พูดต่อไปอีก “แล้วทำไมไม่แต่งหน้าแต่งตาให้มันดูดีบ้าง ฉันเห็นคนใช้บ้านอื่น เขาก็ทาแป้งทาปากกันเยอะแยะไป”

       “แต่งหน้าเหรอคะ แต่งไปทำไม ต้องเสียเงินซื้อเครื่องสำอางอีก สู้เอาเงินไปช่วยคนยากไร้ หรืออุปการะเด็กจะดีกว่า”

       เทียมฟ้าไม่เคยได้ยินผู้หญิงคนไหนที่เคยคบพูดแบบนี้มาก่อน

       “อุปการะเด็กเหรอ”

       “ใช่ค่ะ ยังมีคนอีกมากมายที่เขาลำบาก ต้องการเงินเพื่อช่วยเหลือ อีกอย่าง แจ๋นอยู่แต่บ้าน ไม่ได้ออกไปเจอหน้าใคร จะแต่งไปทำไมล่ะคะ อย่างกับจะมีใครเห็น”

       “ก็ฉันไง”

       เธอทำหน้าประมาณ แล้วไง เพื่อ?’

       ชายหนุ่มรู้สึกเหมือนเสียความมั่นใจชอบกล แจ๋นไม่แสดงท่าทีหวั่นไหวกับเขาเลยแม้แต่น้อย หรือหล่อนจะเป็นเลสเบี้ยน

       “แจ๋น เธอชอบผู้หญิงหรือผู้ชาย”

       “คุณชายถามแจ๋นแปลกๆ” เธอส่ายศีรษะระหว่างพับกางเกงในให้เขาหน้าตาเฉย พอเขาเห็นก็คว้ามันไว้อย่างลืมตัว

       “เธอจะพับมันทำไม แค่ยัดใส่กระเป๋าไปก็พอแล้ว”

       “แต่แจ๋นก็พับเป็นประจำอยู่แล้วนี่คะ”

       นั่นมันตอนที่เขาไม่เคยเห็นเธอพับมันกับตา พอคิดว่าเธอเป็นผู้หญิงแล้ว มันเลยรู้สึกแปลกๆ นี่ตอนจมน้ำไป สมองเขาไปกระแทกหินใต้น้ำจนกระทบกระเทือนไปบ้างหรือเปล่านะ

       “อะแฮ่ม เธอยังไม่ตอบฉันเลย ว่ายังไง เธอรักผู้หญิงหรือผู้ชาย”

       แจ๋นเบ้หน้า

       “คุณชายดื่มมากไปแล้วค่ะ นี่คุณชายได้เอายาจากโรงพยาบาลมาด้วยหรือเปล่าคะ ถ้าคุณนายรู้เข้า มีหวังแจ๋นโดนเอ็ดแน่ เอากระป๋องเบียร์มาให้แจ๋นเอาไปทิ้งเถอะค่ะ”

       “ตอบมา ฉันบอกให้ตอบ” เขาดึงเธอเข้ามาใกล้ด้วยความมึนเมา ตาพร่ามองเห็นเป็นนางฟ้าแห่งท้องทะเลลึกไปเสียแล้ว

       เขาคว้าเอวเธอไว้ ผิวกายใต้เสื้อตัวบาง เนียนนุ่มเหมือนสัมผัสตอนนั้นไม่มีผิด เขาจ้องเธอไม่วางตา กระทั่งแจ๋นเอ่ยประโยคที่ไม่คาดคิด

       “คุณชายอยากให้แจ๋นจูบเหรอคะ”

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 13 ครั้ง

2 ความคิดเห็น

  1. #7 Fayrious (@entamable) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 26 มิถุนายน 2561 / 21:57
    โอ๊ยยย555
    #7
    0
  2. #2 AssasinX25 (@AssasinX25) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 22 มิถุนายน 2561 / 01:16

    555555555555555555555

    #2
    0