คุณกำลัง login ด้วย [ เปลี่ยนชื่อ | ออกระบบ ]
 กระทู้ Top5 วันนี้ | นิยาย | ค้นหานิยาย | บอร์ดนักเขียน | บอร์ด AF | บอร์ด TheStar | ของที่ระลึก Dek-D | App อ่านนิยายบนมือถือ New! |
  นิยายรักหวานแหวว | นิยายรักเศร้าๆ | นิยายซึ้งกินใจ | นิยายแฟนตาซี | นิยายผจญภัย | เรื่องสบายๆคลายเครียด | แฟนฟิค | วรรณกรรมเยาวชน |
เข้าสู่ My.iD Control สมัครเป็นนักเขียนใหม่ | วิธีลงบทความ กฏเกณฑ์การใช้งาน | การควบคุมเรตติ้ง

ตราตรึงในรอยทราย

ตอนที่ 5 : แหวนสื่อวิญญาณ


     อัพเดท 17 ธ.ค. 56
กลับไปหน้าหลักของบทความ
แจ้งเนื้อหาในตอนไม่เหมาะสม
นิยาย-เรื่องยาว: ฟรีสไตล์/ซึ้งกินใจ
Tags: ทะเลทราย, เจ้าชาย, ซึ้งกินใจ
ผู้แต่ง : สำนักพิมพ์ น่านนที ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ สำนักพิมพ์ น่านนที
My.iD: https://my.dek-d.com/ellie356
< Review/Vote > Rating : 0% [ 0 mem(s) ]
This month views : 5 Overall : 2,032
13 Comment(s), [ แฟนพันธุ์แท้ 21 คน ]

[ ตอนก่อนหน้า | กลับไปหน้าหลักของบทความ | ตอนถัดไป ] [ บันทึกเป็น Favorite ] [ ปิดหน้าต่างนี้ ]
ตราตรึงในรอยทราย ตอนที่ 5 : แหวนสื่อวิญญาณ , ผู้เข้าชมตอนนี้ : 325 , โพส : 0 , Rating : 70% / 4 vote(s)

ขนาดตัวอักษร : เพิ่มขนาด | ลดขนาด


  

            
ลมทะเลทรายหอบพาอากาศเย็นมาฝากบรรดาสตรีซึ่งแต่งกายเบาบางด้วยแพรพรรณอาหรับราตรีคล้ายนางรำ ด้วยหวังว่าจะมีโอกาสพบหน้าเจ้าชายมาร์แต่ก็ผิดหวัง ทุกคนยังไม่ได้กลับไปที่โรงแรมจึงยังไม่มีใครทันเปลี่ยนชุด

            “แต่ก็ได้บรรยากาศไปอีกแบบดีนะคะ เสียดายน้องเมลิสาน่าจะลองแต่งดูบ้าง” อิงอรขอให้อีกฝ่ายถ่ายรูปให้ระหว่างนางระบำหน้าท้องเริ่มตั้งแถว รอจังหวะเพลงขึ้น

            “เอ๊ะ แล้วกล้องเราหายไปไหน”

            “มีอะไรเหรอ”

            “กล้องของฉันไม่อยู่ในกระเป๋าค่ะ” เมลิสาควานหาเท่าไหร่ก็ไม่พบ

            “เริ่มมืดแล้วด้วย มันซุกอยู่มุมไหนหรือเปล่าคะ”

            “ไม่มีเลยค่ะ กระเป๋าฉันไม่ได้ใหญ่มาก... ว้าย กระเป๋าขาดตั้งแต่เมื่อไหร่กันเนี่ย หรือว่าตอนที่ไปเกี่ยวของในตลาดเก่า” ทั้งลิปมันหรือของชิ้นเล็กร่วงหายเกือบหมด โชคดีกระเป๋าตังค์ใบยาวกว่าช่องโหว่ ไม่อย่างนั้นคงแย่

            “ตายแล้วคุณน้อง พาสปอร์ตยังอยู่ไหมคะนั่น”

            “อยู่ค่ะ แต่กล้องหายไปแล้ว” คนทำหายคอตก อุตส่าห์ถ่ายรูปไว้ตั้งเยอะ

            “รีบไปแจ้งคุณไกด์ดีกว่าค่ะ เผื่อพรุ่งนี้จะพอมีเวลาพาพวกเราย้อนกลับไปค้นหาดูได้ โดยเฉพาะที่ตำหนักเจ้าชายมาร์” เป็นสถานที่ซึ่งอิงอรอยากกลับไปมากที่สุดและเธอแน่ใจว่าจะไม่มีใครเกี่ยงงอนเลยเมื่อต้องหวนไปเยือนอีกครั้ง

            “ค่ะๆ” เมลิสาวิ่งวุ่นไปแจ้งหัวหน้าคณะทัวร์ซึ่งให้ความร่วมมือเป็นอย่างดีด้วยการหาทั่วทั้งรถทัวร์ก่อน แต่ก็ไม่พบ

            ไกด์หนุ่มคิดว่าของราคาแพงหากทำหล่นหายคงยากจะได้คืนไม่ว่าที่ไหนก็ตาม ยิ่งถ้าทำตกในตลาดเก่า เปอร์เซ็นต์ถูกนำไปย้อมแมวขายต่อก็มีสูง

            “พรุ่งนี้ผมจะพากลับไปเช็คอีกทีก็แล้วกันนะครับ ส่วนลูกทัวร์คนอื่นๆ ก็ไปตามโปรแกรมเดิมกับคุณไกด์สาวอีกคนได้เลยครับ”

            อิงอรหน้างอเล็กน้อย แล้วดึงแขนเมลิสา

            “เดี๋ยวพี่ไปช่วยหาด้วยดีกว่าค่ะ ต้องกลับไปหาแถวตำหนักเจ้าชายมาร์ด้วยใช่ไหมคะ”

            “เอ่อ ครับก็ต้องย้อนกลับไปดูทุกที่อย่างรวดเร็วน่ะครับ”

            “ผมไปด้วย” ยอดชายเสนอตัวทันที

            “ไม่ต้องหรอกตายอด เราอยากไปตะลุยเนินทรายไม่ใช่เหรอถึงได้มาทัวร์นี้ตั้งแต่แรก ไปให้คุ้มค่าตั๋วเลยนะ ส่วนทางนี้พี่จัดการเอง”

            “ใช่แล้วครับ ไปกันแค่ไม่กี่คนก็พอ แค่ไปหาของ เดี๋ยวไปหลายคนจะดูเอิกเกริกนะครับ ทหารเฝ้าตำหนักยิ่งๆ โหดๆ อยู่ด้วย แต่ผมแจ้งมัคคุเทศก์ท้องถิ่นให้เขาช่วยประสานงานแล้ว เขาบอกว่าพรุ่งนี้กลับไปหาของที่ทำหล่นหายได้เลย ถึงลองตรวจดูแล้วจะไม่พบ เขาว่าเพื่อความสบายใจของนักท่องเที่ยวน่ะครับ”

            “หาดูแล้วเหรอคะ งั้นแปลว่าคงไม่ได้ทำหล่นที่นั่น” เมลิสาไม่แน่ใจว่ากล้องหายไปตอนไหนกันแน่ แต่แน่ใจอยู่อย่างหนึ่งว่าตอนอยู่หน้าตำหนัก เธอยังคงถือกล้องเอาไว้อยู่เลยและได้บันทึกภาพหลายใบ

            “หรือว่าจะหล่นอยู่แถวๆ นี้”

            “ถ้าหล่นบนทรายนี่ยุ่งเหมือนกันนะครับ ลมก็แรงถูกกลบง่ายด้วย” ไกด์ลองส่องไฟฉายหาดูอีกที ส่วนเมลิสาและอิงอรต่างคนต่างด้อมๆ มองๆ ก็ไม่พบอะไรนอกจากดินทราย

            พายุทรายพัดเข้าแรงขึ้นทุกที นางระบำไม่อาจแสดงได้อีกต่อไป ทั้งหมดต้องอพยพกลับไปรับประทานอาหารต่อยังโรงแรมเหมือนเมื่อวานเพราะลมทะเลทรายไม่ได้รับเชิญ

            “โห พายุเข้าแรงมากเลยนะคะ”

            “นั่นสิครับ อดดูระบำอาหรับราตรีเลย” ไกด์เองก็ลอบเสียดาย แต่ทางคณะรำบอกว่าจะตามไประบำต่อให้ยังเวทีของโรงแรม ทุกคนจึงเห็นด้วยเพราะไม่อย่างนั้นคงได้รับประทานฝุ่นทรายเป็นกับแกล้ม

            ฮาซันและชาลีที่เพิ่งไปถึงจึงไม่มีโอกาสได้ทันลักพาตัวหญิงสาวในกล้องตามบัญชาของเจ้าชายมาร์ แถมพายุไม่เป็นใจยิ่งทำให้ตามหาตัวยาก จึงจำต้องกลับไปรายงานความล้มเหลว

           

             เมลิสาไม่มีกระจิตกระใจสุนทรีย์ไปกับการแสดง เพราะหนึ่งไร้กล้องคู่ใจ ทำให้หมดอาลัยตายอยาก แต่วันพรุ่งนี้เธอจะลองไปหากล้องกระดาษประเภทใช้ครั้งเดียวแล้วทิ้งดูว่าจะมีขายที่ประเทศนี้บ้างหรือเปล่า หรือถ้าไม่ ก็คงต้องซื้อกล้องใหม่กันไปเลย ถึงอย่างไรกลับไทยไปก็ต้องซื้อไว้อยู่ดี

            สอง หญิงสาวนึกอยากได้รับความเป็นส่วนตัวในยามค่ำคืนอาหรับราตรีโดยเฉพาะวันนี้เป็นคืนวันพระจันทร์เต็มดวง เธอจึงกลับห้องมาก่อนที่อิงอรจะขึ้นมาพักผ่อน

            ระเบียงด้านนอกให้ลมเย็นสบาย เธอหลับตาปล่อยให้แสงจันทราอาบทั่วเรือนร่างอย่างสุขใจ แต่ทันใดนั้นเองบังเกิดปฏิกิริยาประหลาดเมื่อแสงจันทร์ส่องกระทบไพลินประดับแหวนจากมือของวิญญาณเจ้าชาย ประสานเข้ากับแหวนลักษณะเดียวกันของเมลิสา เมื่อลืมตาขึ้น เธอก็แทบช็อก

            “ผะ ผะ ผะ”

            “เจ้ามองเห็นเราแล้วหรือ” เจ้าชายการีเอลจ้องมองแววตากลมสุกใส ซึ่งบัดนี้จ้องกลับมาเช่นเดียวกัน อันที่จริงไม่เชิงจ้อง แต่เบิกตาโพลงเลยต่างหาก

            “ผีหลอก!

            “อันที่จริงก็ไม่ถูกนะ เรายังไม่ตาย ดังนั้นจึงไม่ใช่ผี”

            เธออ้าปากค้าง นอกจากจะเห็นสิ่งมหัศจรรย์แล้ว เขายังพูดกับเธอปาวๆ ได้อีกด้วย หรือว่านี่คือความฝัน?!

            “ฉันกำลังฝันอยู่แน่ๆ เลย” แม้ไม่แน่ใจนักว่าตัวเองเผลอหลับไปตอนไหน

            “เจ้าได้ยินเสียงเราจริงๆ ด้วย ทั้งมองเห็น ทั้งได้ยินใช่ไหม โอ ในที่สุดก็มีผู้สามารถสื่อสารกับเราได้แล้ว”

            โอ และเธอก็กำลังจะเป็นลมด้วยเมื่อเจอผีเจ้าชายสุดหล่อในความฝัน! ว่าแต่ความฝันนี่เป็นลมได้หรือเปล่านะ

            “ได้ยินค่ะ เห็นชัดด้วย เจ้าชายการีเอล”

            ในเมื่อนึกว่าเป็นความฝัน มันก็จะทำใจง่ายกว่าความจริง เธอจึงทำตัวสบายๆ ยักไหล่แล้วหัวเราะแก้เก้อ เจ้าชายการีเอลถึงกับทึ่งมากที่เห็นหญิงสาวชาวไทยมีจิตกล้าแข็ง ไม่กลัววิญญาณอย่างเขาเลย

            “เจ้าเป็นสตรีที่แปลกมาก เราไม่เคยพบเห็นสตรีเช่นเจ้ามาก่อนเลย ผู้หญิงส่วนใหญ่เวลาพบแม้สัตว์เลื้อยคลานหรือแมลงเกาะเพียงนิดก็มักจะหวีดร้องจนเสียงหลง แต่เจ้ากำลังสนทนากับวิญญาณอย่างเรา น่าประทับใจจริงๆ หากเป็นคนอื่นพบเราก่อน เราคิดว่าพวกนางคงเป็นลมไปแล้ว”

            ก็มันคือความฝันนี่ ทำไมเธอจะต้องกลัวหรือตกใจด้วยล่ะ เมลิสาคิด

            “ว่าแต่คุณคือเจ้าชายนิทราใช่ไหมคะ” เธอจำเขาได้ตั้งแต่แรกเห็น หล่อไปสามโลกใครลืมลงก็คงไม่ใช่ผู้หญิงล่ะ

            “ใช่”

            “เมื่อกี้คุณบอกว่าคุณยังไม่ตาย หมายความว่าคุณเป็นวิญญาณเหรอคะ”

            “น่าจะเป็นอย่างนั้น แต่เรากลับเข้าร่างไม่ได้ ไม่รู้เหมือนกันว่าเพราะเหตุใด”

            “โอ้ค่ะ แล้วคุณมาเข้าฝันฉันทำไมเหรอคะ หรือว่าจะมีเลขเด็ด”

            “อะไรคือเลขเด็ด”

            “อ้าว ก็เลขเสี่ยงโชคไงคะ” พลางคิดไปว่ากลับเมืองไทยคราวนี้ต้องซื้อลอตเตอรี่เผื่อสักใบ

            เจ้าชายยิ้มหวานล้ำ คนมองเอียงอายไปทีเดียว ผู้ชายอะไรยิ้มหวานกว่าผู้หญิงเสียอีก โลกนี้ช่างอยุติธรรม

            “เจ้าอยากได้รางวัลหรือ ย่อมได้ เราเป็นถึงเจ้าชาย สามารถประทานทุกอย่างที่เจ้าต้องการได้อยู่แล้ว ยกเว้นดาวกับเดือน แต่ก่อนเราจะประทานของกำนัล เราต้องขอให้เจ้าช่วยเหลือเราก่อน”

            “ช่วยเรื่องอะไรเหรอคะ”

            “ช่วยตามหา...”

            เสียงเปิดประตูดึงเมลิสากลับออกมาจากภวังค์ เธอกำลังเริ่มจับต้นชนปลายไม่ถูก ทำไมในฝันจึงมีอิงอรโผล่เข้ามาได้ด้วย แล้วเจ้าชายก็ยังยืนขาไม่ติดพื้นอยู่ตรงหน้า อิงอรหาวหวอดเข้ามาทีเดียว พลันกระโดดขึ้นเตียงแล้วร้องทักเพียงแต่หญิงสาวเท่านั้น

            “น้องเมลิสา ทำไมรีบกลับขึ้นมาล่ะคะ สนุกมากเลยนะระบำทั้งสามชุดน่ะโดยเฉพาะระบำหน้าท้อง พี่เห็นแล้วอยากส่ายตามเลย อาหารก็เยอะมาก อิ่มแปล้เลยค่ะ อาบน้ำไม่ไหวแล้ว”

            “อ๋อ คือว่าฉันง่วงน่ะค่ะเลยขึ้นมานอนก่อน”

            “ยังไม่เห็นนอนเลยนี่คะ ชุดก็ยังไม่ได้เปลี่ยน ยังไม่อาบน้ำด้วยนี่นา”

            เธอก้มมองชักสงสัยตาม ถ้าฝันก็ควรต้องอยู่ในชุดนอนสิ หรือว่า... ไม่ได้ฝัน

            “ฉันยังไม่ได้นอนเหรอคะ ไม่ได้หลับ”

            “เป็นอะไรมากหรือเปล่าจ๊ะเมลิสา ลองหยิกแก้มตัวเองดูสิแหม”

            เมลิสาทำตามทันที

            “โอ๊ย”

            เจ็บมาก! ยิ่งในอากาศหนาวอย่างนี้แล้วด้วย ถ้าอย่างนั้นก็หมายความว่า นี่ไม่ใช่ความฝัน แต่เป็นความจริงพันเปอร์เซ็นต์ อิงอรผล็อยหลับไปอย่างรวดเร็ว เสียงกรนของผู้ร่วมห้องไม่ได้ดึงความสนใจไปจากเธอได้เท่ากับภาพตรงหน้าเลยสักนิด วิญญาณของเจ้าชายการีเอลโปร่งแสง เธอไม่สามารถสัมผัสตัวเขาได้ หญิงสาวชักมือกลับแล้วอ้าปากค้าง

            “คุณเป็นวิญญาณ”

            คราวนี้เจ้าชายเป็นฝ่ายยักไหล่บ้าง

            “ก็คงจะต้องเรียกว่าอย่างนั้น”

            “ฉันกำลังคุยกับวิญญาณเจ้าชาย...”

            “แล้วมันแปลกตรงไหนหรือ”

            แปลกแต่จริงน่ะสิ!

            “กรี๊ด!!!” เมลิสาหงายหลังล้มตึงลงไปยังเตียงนอนอาหรับเรียบร้อย เจ้าชายนิทราจ้องมองอย่างประหลาดใจ เมื่อครู่ยังเป็นสตรีมาดมั่น แต่แล้วจู่ๆ กลับเป็นลมเสียได้ เขาส่ายศีรษะอย่างอ่อนใจ นึกสงสัยอยู่แล้วว่าทำไมเธอถึงได้ไม่มีท่าทีว่าจะกลัวเขาเลย ที่แท้เธอก็คิดว่ามันคือความฝัน

            “แล้วจะทำยังไงต่อดีล่ะทีนี้ เฮ้อ” เจ้าชายการีเอลลอบมองเรือนร่างบางหมดสติอยู่ตรงหน้า เรือนกายอ่อนช้อยอรชรให้น่าลิ้มลองและสัมผัส แต่ก็ไม่อาจกระทำได้นอกจากเอื้อมหัตถ์ไปหมายแตะถูกผิวแก้มแดงระเรื่อ ดวงหน้าหวานหลับพริ้มไปเสียแล้ว เขาคงจะทำอะไรต่อไม่ได้นอกจากรอคอย แถมยังเป็นครั้งแรกที่รู้สึกทรมานและหงุดหงิดเมื่อทำได้เพียงนั่งมองหญิงสาวพลิกกายเย้ายวนไปมาอยู่บนเตียงนอนหนานุ่ม


------------
น่าสงสารเจ้าชายเนอะ อิอิ เห็นแต่ทำอะไรไม่ได้ อร๊ายยย >//<



Dek-D Writer APP : แอพอ่านนิยาย Dek-D บน iPhone , Android Phone
มาแล้ว!! เวอร์ชั่น iPad และ Android Tablet
ตราตรึงในรอยทราย ตอนที่ 5 : แหวนสื่อวิญญาณ , ผู้เข้าชมตอนนี้ : 325 , โพส : 0 , Rating : 70% / 4 vote(s)
Vote ให้คะแนนตอนนี้ Vote ได้ 1 ครั้ง / 1 ชม.
[ ตอนก่อนหน้า | กลับไปหน้าหลักของบทความ | ตอนถัดไป ] [ บันทึกเป็น Favorite ] [ ปิดหน้าต่างนี้ ]
หน้าที่ 1
หน้าที่ 1
Post your comment : แสดงความคิดเห็น
ส่วนที่ 1: Message ข้อความ

ส่วนที่ 2 : Name ลงชื่อ
  โพสความเห็นด้วย member Login name Password
  โพสความเห็นไม่แสดง member : ชื่อ* email รูปตัวแทน
            พิมพ์เลขที่เห็น

เธซเธ™เธฑเธ‡เธชเธทเธญเนƒเธซเธกเนˆเธ›เธฃเธฐเธˆเธณเน€เธ”เธทเธญเธ™เธžเธคเธฉเธ เธฒเธ„เธก 2561

ข้อตกลง & เงื่อนไขการใช้งาน

  • กรณีที่ผลงานชิ้นนี้เป็นผลงานที่แต่งโดยผู้ลงผลงานเอง ลิขสิทธิ์ของผลงานนี้จะ
    เป็นของผู้ลงผลงานโดยตรง ห้ามมิให้คัดลอก ทำซ้ำ เผยแพร่ ก่อนได้รับอนุญาต
    จากผู้ลงผลงาน

  • กรณีที่ผลงานชิ้นนี้กระทำการคัดลอก ทำซ้ำ มาจากผลงานของบุคคลอื่นๆ ผู้ลง
    ผลงานจะต้องทำการอ้างอิงอย่างเหมาะสม และต้องรับผิดชอบเรื่องการจัดการ
    ลิขสิทธิ์แต่เพียงผู้เดียว

  • ข้อความและรูปภาพที่ปรากฏอยู่ในผลงานที่ท่านเห็นอยู่นี้ เกิดจากการส่งเข้าระบบ
    โดยอัตโนมัติจากบุคคลทั่วไป ซึ่งเด็กดีดอทคอมมิได้มีส่วนร่วมรู้เห็น ตรวจสอบ
    หรือพิสูจน์ข้อเท็จจริงใดๆ ทั้งสิ้น ผู้ใดพบเห็นการลงผลงานละเมิดลิขสิทธิ์ หรือ
    ไม่เหมาะสมโปรดแจ้งผู้ดูแลระบบเพื่อดำเนินการทันที
    Email: contact(at)dek-d.com ( ทุกวัน 24 ชม ) หรือ
    Tel: 0-2860-1142 ( จ-ศ 0900-1800 )

App อ่านนิยายบน iPad iPhone และ Android