ซ่อนรัก (Yaoi)

ตอนที่ 20 : บทที่ ๑๙

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 5,035
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 391 ครั้ง
    23 ต.ค. 61

ซ่อนรัก

บทที่ ๑๙

 

ในวันที่อากาศเย็น ความเกียจคร้านย่างกรายมาถึงประตูห้อง มันขับกล่อมให้คนในบ้านหลงลืมกาลเวลาไปชั่วขณะ ท้องฟ้าด้านนอกยังไม่สว่างดี แต่นาฬิกาบนฝาผนังบอกเวลาว่าใกล้เจ็ดโมงเช้าแล้ว กระนั้นความรู้สึกอุ่นสบายภายใต้ผ้าห่มก็ไม่อาจโอบล้อมเด็กหนุ่มได้สำเร็จ

          หลงตื่นตั้งแต่ตีห้า ท้องฟ้าด้านนอกยังมืดสนิท ดวงดาวทอประกายระยิบระยับทว่าเลือนรางแล้ว พระจันทร์ค่อย ๆ หนีหาย ทิ้งดาวดวงน้อยให้เดียวดาย ตอนนี้ยังไม่มีใครตื่นนอกจากพนักงานในบ้าน เสียงประกอบอาหาร เสียงรดน้ำต้นไม้ และเสียงซุบซิบดังขึ้นภายในห้องครัวขนาดกลาง ผู้คนยังไม่ตื่นดีเพราะไม่รู้การรอคอยที่จะมาถึง มีเพียงเขาที่ยังตระหนักดีถึงความไม่สมเหตุสมผลของตนเองในวันนี้

          เพียงข้อความสั้น ๆ ที่ได้รับจากคนในดวงใจก็ทำให้หลงยอมรับว่าตั้งตาคอยแค่ไหน

          “อ้าว ทำไมตื่นเร็วจังคะ”

          เด็กหนุ่มมองเข้าไปภายในห้องครัว ป้ากิ่งดูแปลกใจ ส่วนพนักงานคนอื่น ๆ ไม่คุ้นชินมากกว่า

          “เมื่อคืนผมนอนเร็วครับเลยตื่นเช้า” หลงโกหก เมื่อคืนกว่าจะหลับตาลงก็เกือบเที่ยงคืน เขาไม่ได้อ่านหนังสืออย่างที่หวัง ไม่ได้คุยกับใครอย่างที่หลายคนเข้าใจ ไม่ได้ใช้ชีวิตวัยรุ่นแบบเด็กคนอื่น ๆ แต่หลงกลับนอนอ่านข้อความจากคุณพฤทธิ์ซ้ำ ๆ ภาวนาให้วันพรุ่งนี้มาถึงโดยไว ก่อนจะเผลอหลับไปทั้งที่ยังไม่เรียบร้อย

          “ป้าแปลกใจ หิวอะไรมั้ยคะ เดี๋ยวป้าชงโกโก้ให้”

          “ไม่หิวครับ ถ้าหิวเดี๋ยวหลงจะทำเอง” เขาพูดแล้วกลับยังห้องรับแขก เปิดโทรทัศน์ดูจนพระอาทิตย์ขึ้น ก่อนจะกลับเข้าไปในห้องเพื่อจัดการธุระส่วนตัว

 

          มันเป็นช่วงสาย ๆ ของวันหยุดปิดเทอม ทุกคนทำกิจวัตรประจำวันเหมือนเดิม นั่งรับประทานอาหารพร้อมกัน คุยกันสองสามประโยค ก่อนลดาจะเดินลงมาร่วมโต๊ะอาหาร ไม่นานหล่อนก็ขอตัวออกไปก่อน น่าแปลกใจที่คุณวุฒิไม่เคยถามว่าเพราะอะไรถึงออกจากบ้านได้แทบทุกวัน ส่วนคุณกรณ์นั่งคุยกับพวกเขาอีกสักพักแล้วจึงออกไปทำงานที่มหาวิทยาลัย

          “งานหนักมากหรือกรณ์”

          “ไม่หนักเท่าไหร่หรอกครับ แต่มีเรื่อย ๆ อาจารย์ใหม่ก็แบบนี้..เป็นเรื่องธรรมดามากครับ”

          “อืม..อย่างไรวันนี้ก็กลับเร็วหน่อยแล้วกัน เมื่อวานคุณพฤทธิ์โทรศัพท์มาหา บอกว่าจะเข้ามาเยี่ยม”

          กรณ์ขมวดคิ้วพลางมองเด็กหนุ่มที่นั่งอยู่ไม่ห่าง น้องชายของเขาไม่ได้แสดงพิรุธอะไรออกมา จนเป็นเขาที่กลายเป็นพี่ชายขี้ระแวง แต่กระนั้น..คุณพฤทธิ์ก็มาบ่อยเกินไปแล้ว “คุณพฤทธิ์มาทำไมหรือครับ”

          “ก็คงอยากเห็นหน้ากรณ์นั่นแหละ ทีเมื่อก่อนอยากให้คุณพฤทธิ์มาหาแทบตายไม่ใช่หรือ”

          “ก็นั่นมันเมื่อตั้งหลายปีแล้วนะครับ”

          “กลับมาเร็ว ๆ แล้วกัน ไม่อย่างนั้นพ่อจะให้คนตั้งโต๊ะไม่รอ”

          ชายหนุ่มตอบรับแล้วรีบรับประทานอาหารก่อนจะสาย ทว่าเขาก็อดคิดไม่ได้อะไรบางอย่างระหว่างคุณพฤทธิ์กับหลงยังเหลืออยู่ ไม่ใช่แค่เส้นสายเบาบาง แต่มันกลับถูกถักทออย่างค่อยเป็นค่อยไป กระนั้นตลอดปิดเทอมนี้ ทั้งสองก็แทบไม่ได้เจอหน้ากัน

          “ผมไปก่อนนะครับ พี่ไปแล้วนะหลง ตอนเย็น ๆ เจอกัน” เขายื่นมือไปลูบหัวเด็กหนุ่มที่ยืนส่งหน้าบ้าน “อยากได้อะไรไหม”

          “ไม่เอาครับ ขอบคุณครับ”

          “พี่ได้ยินว่ามีร้านอาหารเกาหลีเปิดใหม่ เดี๋ยวพี่ซื้อมาฝากนะ”

          “กรณ์..น้องบอกว่าไม่อยากได้” วุฒิเอ่ยแทรก เมื่อลูกชายคนโตไม่ยอมไปทำงานเสียที “ไปทำงานได้แล้ว”

          “ผมว่าน้องต้องชอบแน่นอนครับคุณพ่อ”

          กรณ์รู้สึกไม่อยากออกจากบ้านเลย..

         

          ตะวันยอแสง พระอาทิตย์ค่อย ๆ ลาลับขอบฟ้า ทิ้งไว้เพียงกลิ่นอายความร้อนในยามกลางวัน ไม่นานท้องฟ้าก็ไร้เงาเจ้าของเดิม ไฟรอบรั้วบ้านและในสวนสว่างขึ้น เสียงแมลงเริ่มส่งเสียงร้องเบา ๆ ก่อนจะถูกกลบด้วยเสียงเครื่องยนต์ที่คุ้นเคย

          รถยนต์สีเข้มคันคุ้นตาจอดไว้บริเวณชานบ้าน ก่อนจะดับลง พร้อมใครบางคนที่เก้าออกมา

          หลงไม่ได้เดินออกไปดู แต่แอบมองที่หน้าต่างบ้าน ชายในเสื้อสีเข้มและกางเกงขายาว แต่งตัวเรียบร้อยไม่ต่างจากทุกวันที่เคยเห็นหน้าเดินเข้ามาทักทายเจ้าของบ้านอย่างเป็นมิตร ก่อนจะเดินเข้ามาภายในบ้านด้วยสีหน้าผ่อนคลาย

          “ขอโทษที่ผมมาช้า”

          “ไม่ช้าหรอก กรณ์ยังติดอยู่บนถนนอยู่เลย” วุฒิเดินนำเข้ามาในบ้าน “คุณพฤทธิ์นั่งพักให้หายเหนื่อยก่อน”

          “ในครัวมีอะไรให้ผมช่วยไหมครับ”

          “ไม่มี แม่ครัวเขาไม่ยอมให้คุณพฤทธิ์ไปช่วยง่าย ๆ หรอก อย่างวันนี้ทำอาหารพิเศษตั้งหลายอย่าง รู้ไหมกว่าพวกอาจะได้กินต้องทวงแล้วทวงอีก” เขาพูดติดตลก แต่ก็อดจะน้อยใจแม่ครัวที่บ้านไม่ได้ ถึงใคร ๆ จะเอ็นดูหลง แต่คุณพฤทธิ์คือข้อยกเว้นคนหนึ่งเช่นกัน กระนั้นสิ่งที่เหมือนกันทั้งคู่คือการไม่เคยร้องขอใด ๆ ทั้งสิ้น

          “คุณพ่อส่งไวน์มาให้เมื่อเช้า เดี๋ยวผมนำไปเก็บไว้ให้นะครับ”

          “ขอบคุณมาก ว่าแต่คุณพ่อสบายดีนะ”

          “สบายดีครับ”

          “ไปนั่งพักเถอะ เดี๋ยวอาไปจัดการเจ้ากรณ์ให้ ไม่รู้ว่าไปอยู่ตรงไหนถึงได้มาช้านัก”

          พฤทธิ์ยืนรอจนอีกฝ่ายขึ้นไปชั้นสอง เขาจึงเดินกลับเข้าไปในรอในห้องรับแขกที่เปิดต้อนรับ

          ภายในห้องรับแขก มีเสียงโทรทัศน์ เสียงเปิดหนังสืออย่างรวดเร็ว เสียงกระดาษเสียดสีกันบ่งบอกถึงความกังวลใจบางอย่างของผู้ที่นั่งอยู่ในห้อง เมื่อพฤทธิ์ก้าวเข้ามา บรรยากาศแห่งความเงียบเหงาก็กระจัดกระจาย เหลือเพียงความรู้สึกดึงดูดบางอย่างให้เข้าไปใกล้ มันซับซ้อนและสับสน กระนั้นก็เย้ายวนใจเกินกว่าจะห้ามใจ

          ความอดทนของเขาคือปราการอย่างหนึ่งที่ทำให้พฤทธิ์เลือกจะยืนนิ่ง โดยไม่รู้สึกกระวนกระวายใจต่อกันพบหน้าคนในห้วงคะนึง

          “สวัสดีครับคุณพฤทธิ์” เด็กหนุ่มตรงหน้ายกมือไหว้ พลางหันซ้ายหันขวาราวกับไม่รู้ว่าจะขยับตัวไปทางไหน

          “สวัสดีครับ” พฤทธิ์ทอดมองเด็กหนุ่ม ใบหน้าน่าเอ็นดูดูกระจ่างตาน่าถนอม “ตามสบายเถอะ”

          หลงนั่งที่เดิม พลางข่าวภาคค่ำอย่างตั้งอกตั้งใจ กระนั้นภายในหัวกลับคิดซ้ำไปซ้ำมาอยู่กับเรื่องเดิม ใครจะคิดว่าคนบางคนจะให้ความสำคัญกับสัญญาได้ขนาดนี้

          “คุณพฤทธิ์หิวหรือเปล่าครับ” หลงถามด้วยน้ำเสียงสั่น ๆ มันคงเป็นการเปิดบทสนทนาที่น่าอึดอัดที่สุด แต่เขาก็ไม่อยากปล่อยช่วงเวลานี้ทิ้งไปเหมือนน้ำเย็นที่เกาะผิวแก้ว

          “ยังครับ รอมาฝากท้องที่นี่”

          ไม่มีใครพูดอะไรต่อ มีเพียงนักข่าวที่กำลังเล่าข่าวสาร เสียงเครื่องปรับอากาศ และเสียงขยับไปมาบางครั้ง ในขณะที่หลงทอดสายตาไปที่หน้าจอสี่เหลี่ยม พฤทธิ์กลับเลือกนั่งโซฟาเดี่ยวที่หันไปนอกหน้าต่าง ทว่าในสายตาของเขากลับมีเพียงภาพเด็กหนุ่มที่ดูจะตั้งอกตั้งใจดูโทรทัศน์มากเกินไปเท่านั้น

          พวกเขารู้ดีว่าการยินยอมพร้อมใจกันนั่งคนละฟากหมายถึงอะไร แรงดึงดูดบางอย่างก็ร้ายกาจเกินจะต้านไหว มันไม่คำนึงถึงกาลเทศะใด ๆ ไม่คำนึงถึงหัวใจของใครที่อาจแตกสลายในชั่วพริบตา

          ไม่นานความเงียบก็ทลายลง ความสงบจางหายด้วยเสียงเท้ากระทบพื้นและเสียงถุงพลาสติกดังขึ้นบริเวณหน้าบ้าน ก่อนใครบางคนจะเดินเข้ามาอย่างรีบร้อน “กลับมาแล้วครับ!

          “คุณกรณ์” เด็กหนุ่มลุกขึ้นยืน พลางมองอีกฝ่ายอย่างตกใจ

          “หลง! พี่ซื้อของมาฝาก” เขาชะงัก เมื่อสบกับดวงตาสีเข้มที่ทอดมองมาอย่างตำหนิ ไม่ว่ากาลเวลาจะผ่านไปนานเท่าใด สายตาคู่นี้ของคุณพฤทธิ์ก็ทำให้เขาตระหนักถึงมารยาทได้อยู่ดี “สวัสดีครับคุณพฤทธิ์”

          “สวัสดีครับ”

          “มานานหรือยังครับ ผมขอโทษ..เมื่อเย็นมีงานด่วนนิดหน่อยเลยมาช้า”

          “ไม่นานครับ สักครึ่งชั่วโมงได้” ญาติผู้พี่ของเขาตอบสั้น ๆ ไร้แววความขุ่นเคืองอย่างน่าประหลาด

          “หลง..ร้านนี้ทำอร่อย พี่บอกให้เขาห่อให้ดี ๆ ไม่ให้ข้าวแตก” กรณ์เดินเข้าไปหาหลง เพียงเห็นน้องชายอยู่อีกฟากเก้าอี้ เขาก็รู้สึกสบายใจอยู่บ้างว่าเรื่องบางอย่างคงไม่เกิดขึ้นได้ง่าย ๆ “คุณพฤทธิ์กินด้วยกันไหมครับ ผมได้ยินนิสิตพูดว่าอร่อย”

          “เชิญครับ ขอบคุณ”

          “ในนี้มีหลายไส้ พี่ว่าไก่ผัดกิมจิน่าอร่อย หลงอยากกินอันไหน..

          “กรณ์..ใกล้อาหารเย็นแล้ว เดี๋ยวให้ป้ากิ่งไปจัดใส่จานให้น้องเอง” คุณพ่อของเขาเดินเข้ามาขัดจังหวะอีกครั้ง

 

          อาหารเย็นมื้อนี้ส่วนใหญ่เป็นของโปรดของคุณพฤทธิ์ทั้งนั้น ไม่เหมือนตอนที่กรณ์ร้องขอแม่ครัวให้ทำให้ หล่อนมักจะบ่ายเบี่ยงเรื่องวัตถุดิบเสมอ เมื่อเป็นคุณพฤทธิ์..ข้อยกเว้นของคนเก่าคนแก่ที่อยู่ภายในบ้านก็เป็นอันหมดสิ้นทันที

          พวกเขาใช้เวลาประมาณสามสิบนาทีในการจัดการมื้อเย็น ก่อนคุณวุฒิจะเอ่ยถึงเครื่องดื่มแอลกอฮอล์ที่ได้รับจากพฤทธิ์เมื่อไม่นานมานี้ ในทีแรก..กรณ์อาสาจะเป็นคนจัดการทั้งแก้วและเครื่องดื่มให้ เพราะถ้าไม่ใช่งานสำคัญอะไร พนักงานภายในบ้านจะเข้ามาจัดการทำความสะอาดโต๊ะอาหารและส่วนอื่นในบ้านราว ๆ หนึ่งทุ่มครึ่ง

          “คุณกรณ์มาเหนื่อย ๆ เดี๋ยวผมจัดการให้ดีกว่าครับ” หลงขยับเก้าอี้ แล้วสาวเท้าไปยังห้องครัวที่อยู่บริเวณด้านหลัง เมื่อครู่..เขาไม่ได้คิดไปเองว่าปลายเท้าของคนที่นั่งฝั่งตรงข้ามกำลังสอดรับฝ่าเท้าของเขา มันอาจจะเป็นอุบัติเหตุหรือความตั้งใจใต้โต๊ะอาหาร แต่สำหรับหลง..ไม่ว่าด้วยเหตุผลอะไร เนื้อสัมผัสใต้ฝ่าเท้าก็ชวนจินตนาการไม่จบไม่สิ้น

          “ย้ายไปนั่งในห้องรับแขกไหม อาว่าบรรยากาศน่าจะดี”

          “เดี๋ยวผมไปเก็บของสักครู่นะครับคุณพ่อ แล้วจะตามไป”

          ต่างคนต่างแยกย้ายออกไป กรณ์ขึ้นไปชั้นสอง ส่วนวุฒิเดินไปยังห้องรับแขกด้านหน้า ขณะเดียวกันเสียงรองเท้าส้นสูงที่ดังกระทบพื้นบ้านก็ดังขึ้น มันชวนเสียดหู แต่กระนั้นพฤทธิ์ก็ยังคงรักษามารยาทเหมือนเดิม เมื่อต้องเผชิญกับคุณผู้หญิงของบ้าน ลดาเดินเข้าใกล้หาที่โถงทางเดิน หล่อนยิ้ม แต่เป็นยิ้มที่ชวนให้หลีกเลี่ยง

          “คุณพฤทธิ์นี่เอง”

          “สวัสดีครับ” เขายกมือไหว้หล่อน อันที่จริงพฤทธิ์ไม่ได้นิยมชมชอบหล่อนแบบภรรยาคนก่อนของคุณอา แต่เขาไม่ได้รู้เบื้องลึกเบื้องหลังว่าเพราะเหตุใดหล่อนจึงเข้ามาอยู่ภายในบ้านหลังนี้โดยไม่ถูกตำหนิเรื่องความเหมาะสม

          “สวัสดีค่ะ ไม่เจอกันนานนะคะคุณพฤทธิ์” ริมฝีปากของหล่อนสีแดงจัด ทว่าบริเวณของปากกลับเลอะอย่างปิดไม่มิด และพฤทธิ์เองก็ไม่อยากหาเหตุผลว่าหล่อนไปทำอะไรมาถึงดูไม่เรียบร้อยได้ขนาดนี้

          “ครับ..คุณวุฒิอยู่ในห้องรับแขก ถ้าอย่างไรผมขอตัวไปช่วยในครัวก่อน”

          โถงทางเดินจึงเหลือเพียงความสว่างเท่านั้น

         

          พฤทธิ์คิดว่าเหตุผลหนึ่งที่เขายืนมองหลงอยู่หน้าประตูครัวคืออีกฝ่ายใช้เวลานานในการจัดการเครื่องดื่มนานเกินไป และสองคือเขาเป็นคนเดียวที่รู้ว่าไวน์ของคุณพ่ออยู่ส่วนไหนของตู้

          แสงสว่างภายในครัวเปิดเผยให้เห็นทุกส่วนของห้อง ตั้งแต่ตู้เย็น อุปกรณ์ทำครัวทั้งไทยและฝรั่ง ล้วนถูกจัดให้อย่างเป็นระเบียบและใช้สอยได้ง่าย ส่วนอุปกรณ์ที่ไม่ได้นำมาใช้บ่อย ๆ คนครัวจะเก็บไว้ที่ตู้เหนือศีรษะ ป้องกันการหล่นเสียหายและสัตว์ที่ไม่พึงประสงค์

          หนึ่งในนั้นน่าจะเป็นแก้วทรงสูงที่อยู่ข้างบน..

          หลงเขย่งปลายเท้า พยายามเอื้อมมือไปหาแก้วทรงสูงที่อยู่ข้างใน ทว่ารูปร่างกลับเป็นอุปสรรคให้เขาเสียเวลาอยู่ตรงนี้ร่วมห้านาที

          ปลายนิ้วของหลงแตะแก้ว ความเย็นของมันแล่นผ่านผิวเนื้อ ความสำเร็จเล็ก ๆ น้อย ๆ อยู่อีกไม่ไกล ทว่าความอบอุ่นที่แนบทั่วแผ่นหลังกลับทำให้เด็กหนุ่มชะงัก ความร้อนรุ่มแผ่ซ่าน พร้อมกลับกลิ่นเดิมที่คุ้นชิน

          “แก้วนั้นมันอยู่สูง” เสียงทุ้มเอ่ยขึ้นข้างใบหู พร้อม ๆ กับท่อนแขนที่เอื้อมหยิบแก้วสุดมือ

          “คุณพฤทธิ์”

          “ผมช่วยคุณเอง”

          เด็กหนุ่มพยักหน้าและตั้งใจจะขยับตัวออกห่างเพื่อเปิดทางให้คนข้างหลังสะดวกขึ้น ทว่าริมฝีปากที่เฉียดผ่านผิวแก้มเพียงระยะสั้น ๆ ไม่มีคำพูดใดออกจากปาก ไม่มีแรงต่อต้านในรสสัมผัส ไม่มีแม้กระทั่งอ้อมกอดกักกัน แต่เขากลับยินยอมให้อีกคนย่างกรายเข้ามาอย่างเงียบเชียบและเปิดเผยตัวตนต่อหน้าอย่างไร้ความละอาย

          “กี่ใบดีครับ”

          “สองใบก็พอครับ”

          “จะพอหรือ”

          เด็กหนุ่มใจเต้นรัว ความอบอุ่นกลายเป็นความร้อนผ่าว คล้ายไฟที่เผาไล่ไปจนถึงปลายเท้า เมื่อแผ่นอกของคนข้างหลังเบียดเข้ามาใกล้ ทุกสัดส่วนแทบจะหลอมละลายตรงนี้

          “พอ..พอครับคุณพฤทธิ์”

          “น่าจะไม่พอ” 

          ฝ่ามือของอีกฝ่ายวางเหนือบั้นเอวของหลง ไม่รุกล้ำเกินไปกว่านี้ ทว่าแรงกดจากปลายนิ้วเบา ๆ ก็ทำให้เด็กหนุ่มโอนอ่อนได้ไม่ยาก

          ทำไมการหยิบแก้วของคุณพฤทธิ์ถึงได้นานขนาดนี้..

          เด็กหนุ่มไม่กล้าขยับ ไม่กล้าแม้จะหันไปต่อต้าน ได้แต่ยืนปล่อยให้อีกคนหยิบแก้วลงมาทีละใบและเรียงมันไว้บนถาดอย่างเป็นระเบียบ

          “พอหรือยัง”

          “พอ..พอครับ เดี๋ยวผมยกไป..

          ความแนบชิดคล้ายจะเข้มข้นขึ้น เมื่อหลงอยู่ระหว่างโต๊ะหินอ่อนและคุณพฤทธิ์ ความเย็นของมันกับความร้อนผ่าวจากอุณหูมิด้านหลังทำให้เขาคล้ายจะเป็นไข้ อารมณ์แปรปรวนจากที่สูงไปยังจุดต่ำสุด จากจุดต่ำไปยังสูงสุด ราวกับว่าตัวตนของเขากำลังล่องลอยในบรรยากาศที่คาดเดาสถานการณ์ไม่ได้

          “รอผมหรือเปล่า”

          หลงก้มหน้า เขารู้สึกตัวเองไม่ต่างจากเทียนที่กำลังถูกใครบางคนหลอมละลาย “ครับ..ผมรอคุณพฤทธิ์”

          “อืม..ต่อไปไม่ต้องรอแล้ว”

          คุณพฤทธิ์ไม่ได้พูดอะไรต่อ หลงเองก็พยายามทำความเข้าใจกับคำพูดอีกฝ่าย ไม่ต้องรอคือการปฏิเสธทางอ้อมอีกหรือเปล่า ไม่ต้องรอหมายถึงการตระหนักถึงความเป็นไปได้ของความสัมพันธ์หรือไม่ ไม่ต้องรอของคุณพฤทธิ์หมายความถึงอะไร หลงไม่กล้าคิดไปกว่านี้ แต่ความรู้สึกเสียใจก็คล้ายจะกลับมาเหยียบย่ำอีกรอบ

          หลงเม้มปากแน่น เก็บกลั้นความรู้สึกซ้ำเดิมและหมายจะทำลายมันอีกครั้งในไม่ช้า ทว่าปลายนิ้วที่ดันใบหน้าของเขาขึ้นรับการจู่โจมไม่ทันตั้งตัว ริมฝีปากจากด้านหลังแนบทับลงมา ไม่ปล่อยโอกาสให้ประท้วงใด ๆ เมื่อริมฝีปากบดขยี้ราวกับโหยหาย กาลเวลาไร้ความหมาย มีเพียงรสสัมผัสที่ดุดันเท่านั้นที่ตอกย้ำตัวตนของพวกเขา

          ภายในห้องสี่เหลี่ยมที่เงียบสงบ ประตูปิดสนิท หน้าต่างทุกบานได้รับการปกป้องจากสายตาคนสอดรู้ มีเพียงคนข้างในตอบรับซึ่งกันและกัน

          ความอุ่นร้อนไม่ได้รู้สึกผ่านผิวผ้าอีกแล้ว มันกลับสัมผัสโดยตรงจากผิวกายใต้ร่มผ้า ให้รู้ว่าตอนนี้ไม่ใช่ความฝัน แต่เป็นความจริงที่ปรากฏขึ้น เป็นส่วนหนึ่งของความทรงจำ ไม่ว่าวันนี้หรือวันข้างหน้า รอยจูบจากคนที่รักก็ยังสลักแน่นเสมอ

          “หลง..” พฤทธิ์กระซิบข้างหู “คิดถึงเหลือเกิน”

          เด็กหนุ่มก้มหน้าพลางตอบเสียงเบา “ผมก็คิดถึงคุณพฤทธิ์เหมือนกัน”

          “อืม”

          พวกเขายืนเงียบกันสักพัก ก่อนเด็กหนุ่มจะเอ่ยถาม เขาไม่อยากคิดไปเองอีกแล้วว่าคุณพฤทธิ์จะซับซ้อนแค่ไหน “ที่ว่าไม่ต้องรอ คุณพฤทธิ์หมายความว่าอะไรหรือครับ”

          “ถ้าคุณเข้าข้างตัวเองจะรู้คำตอบดีครับ”

          เด็กหนุ่มรู้สึกหน้ามืดอย่างประหลาด..

 

          กรณ์ไม่ได้คิดไปเองว่าระหว่างที่ออกมาส่งคุณพฤทธิ์หน้าบ้าน สายตาที่ทอดขึ้นมองอีกฝ่ายไม่ได้มีทั้งคุณวุฒิและเขาอยู่เลย เป็นสายตาที่มอบให้กับใครคนหนึ่ง..คนที่ยืนอยู่ด้านหลังของเขาไปสักหนึ่งเก้า กระนั้นกรณ์ก็ยังนึกไม่ออกว่าระหว่างทางมานี้ ทั้งคุณพฤทธิ์และหลงจะสานสัมพันธ์กันตอนไหน ไม่ว่าจะพิจารณาอย่างไรก็ล้วนแล้วแต่เป็นไปไม่ได้ เพราะทั้งคู่ต่างก็อยู่ในสายตาของเขาตลอด

          “จริง ๆ ก็ดึกมากแล้ว คุณพฤทธิ์จะนอนที่นี่ก็ได้ อายินดี”

          “ขอบคุณครับ แต่วันนี้ผมต้องกลับไปทำงานต่อ ไว้โอกาสหน้าผมจะขอค้างสักคืน” พฤทธิ์ยิ้มบาง ๆ เขาไม่อยากอยู่ที่นี่นานเกินความจำเป็น ยิ่งต้องนอนค้าง..เขายิ่งควรระวังไม่ให้เกินกว่าความเหมาะสม

          “ห้องที่คุณพฤทธิ์เคยนอน อาให้เด็กทำความสะอาดเกือบทุกวัน”

          “ขอบคุณครับ ผมกลับก่อนนะครับ”

          “ขับรถดี ๆ นะคุณพฤทธิ์”

          “สวัสดีครับพี่พฤทธิ์” กรณ์ยกมือไหว้ เขามองรถยนต์ที่ขับออกไปจนลับสายตา

          วันนี้เป็นวันที่เหนื่อย แต่กระนั้นก็ไม่ใช่วันที่แย่ อย่างน้อยเรื่องที่เขาหวาดระแวงคงไม่เกิดขึ้นอีก เพราะมันไม่มีสัญญาณ ไม่มีตัวบ่งชี้ถึงความคืบหน้า และกรณ์เองก็ไม่ใช่คนที่คิดไปเอง ทว่าการสังเกตใครสักคนอย่างคุณพฤทธิ์ก็ไม่ใช่ทางเลือกที่ดี ส่วนหลง..เขาเองก็มั่นใจว่าในไม่ช้าทุกอย่างจะเข้ารูปเข้ารอยเหมือนที่เคยเป็น เหมือนครั้งแรกที่ไม่ก่อเกิดความสัมพันธ์ใด ๆ ระหว่างกัน เป็นเพียงญาติใกล้ชิด ไม่ใช่คนใกล้ชิด

          “สงสัยไวน์จะแรง ลดาเลยขึ้นไปก่อน พ่อเองก็เริ่มง่วงแล้ว ต่อจากนี้คงต้องดูแลกันเองนะ”

          “ครับ”

          คนในบ้านเจียดเวลาไปทำธุระเสียที

          ประตูบ้านปิดสนิท ไฟในบ้านเริ่มดับลงทีละจุด มีเพียงสองห้องที่ยังส่องสว่างอยู่ในความมืด หนึ่งคือคนที่ยังทำงานไม่เสร็จ และสองคือคนที่ยังนอนไม่หลับเพราะข้อความที่ได้รับเมื่อครู่

            หวังว่าคุณจะไม่ถือสาถ้าผมจะแจ้งว่าเพิ่งถึงบ้านเมื่อครู่

         

          อีกสองวันก็จะเปิดเทอมแล้ว หลงจึงทำตัวสบาย ๆ แต่หากเป็นเมื่อก่อน เขาชื่นชอบการไปโรงเรียนมากกว่าอยู่บ้านเสียอีก โรงเรียนมีทุกอย่างพร้อม คนรอบกายแม้ไม่เป็นมิตรทุกคน แต่ก็ไม่เข้ามาทำร้ายกันโดยไม่มีเหตุผล ทว่าตอนนี้หลงกลับรู้สึกว่าการอยู่บ้านพร้อมหน้ากับใครสักคนเป็นเรื่องที่มีประโลมใจ

          ส่วนความสัมพันธ์ของเขาและคุณพฤทธิ์นั้น ไม่ว่าในอนาคตจะเป็นอย่างไร ความเสี่ยงอาจผันผวน ความอบอุ่นอาจกลายเป็นความเฉยชา การแยกทาง และการไม่ประสบความสำเร็จ หลงคิดว่าเขาจะอดทนผ่านมันไปได้และฝังมันไว้เป็นความทรงจำที่ควรค่าแก่การรักษา

          ไม่มีใครรู้ ไม่มีใครได้รับโอกาสนี้ มีเพียงเขาคนเดียวที่ยังได้รับข้อความจากใครบางคนอย่างไม่คาดคิด มันเป็นข้อความธรรมดา แต่กลับพิเศษจนไม่กล้าลบทิ้ง

          เมื่อเช้าหลงส่งข้อความไปหาคุณพฤทธิ์ แต่กว่าจะได้รับข้อความก็บ่ายแก่แล้ว

          อันที่จริงตั้งแต่ได้รับโทรศัพท์เครื่องใหม่ หลงก็อยากส่งข้อความหาอีกฝ่ายใจแทบขาด ทว่าเหตุผลบางอย่างกลับทำให้เขาต้องลบทิ้งบ่อยครั้ง คุณพฤทธิ์เป็นลูก เป็นอาจารย์ เป็นที่ปรึกษา แม้จะเป็นช่วงปิดเทอม แต่อีกฝ่ายก็ยังทำงานไม่หยุด เช่นเดียวกับกรณ์ที่ออกไปมหาวิทยาลัยทุกครั้ง เมื่อกลับถึงบ้านก็เตรียมการสอนต่อในช่วงหัวค่ำ ไฟที่ลอดผ่านช่องประตูในทุกค่ำคืน ทำให้หลงอนุมานไปว่าใครบางคนก็คงไม่ต่างกัน

          กระนั้นช่วงสาย ๆ หลังจากที่พวกเขารับประทานอาหารเช้าเสร็จแล้ว ต่างคนต่างแยกย้ายไปทำกิจกรรมที่ตนเองต้องการ คุณกรณ์ขับรถยนต์ไปมหาวิทยาลัยพร้อมเอกสารกองหนึ่ง คุณวุฒินั่งดูภาพยนตร์กับเขา จนกระทั่งเสียงรถยนต์ที่จอดหน้าชานบ้าน ทุกคนต่างฉงนเพราะไม่คิดว่ากรณ์จะกลับมาเร็วขนาดนี้ ทว่าผู้มาใหม่กลับไม่ใช่อย่างที่คิด แต่เป็นเพ็ญแขที่ดูบอบช้ำเกินกว่าจะจินตนาการได้

          คุณวุฒิไม่รอช้า รีบเดินเข้าไปหาประคองอีกฝ่ายเข้ามานั่ง “คุณแข เกิดอะไรขึ้น”

          “คุณวุฒิ” หล่อนเม้มปาก พลางเหลือบตามาทางหลงไม่เป็นมิตร “ขอคุยด้วยสักครู่ได้ไหมคะ”

          เด็กหนุ่มรู้ตัว เขาเก็บของทุกอย่างแล้วเดินออกจากห้องรับแขกเงียบ ๆ ทว่าบทสนทนาที่แว่วมาเมื่อครู่กลับดึงดูดใจจนทนไม่ไหว

          “พฤทธิ์บอกว่าพี่ว่าถอนหมั้นฉลองขวัญแล้วค่ะ”

          วุฒินั่งฟัง เขาตกตะลึงสักพักเมื่อนึกถึงหลานชายที่เพิ่งเจอกันไม่นานมานี้ อีกฝ่ายหน้าตาสดใสดี ไม่มีแววขุ่นมัวให้เห็น “คุณพฤทธิ์เป็นคนมีเหตุผล ผมเชื่อว่าทุกการกระทำของหลานมีความหมาย”

          “พฤทธิ์ไม่ได้รักฉลองขวัญ แต่พี่ก็เห็นว่าพฤทธิ์ไม่ได้มีใคร” หล่อนทั้งโกรธและเสียใจ แต่พฤทธิ์เป็นลูกชายคนเดียวของหล่อน จะไม่ให้ห่วงหาได้อย่างไร “แต่งงานกันไปก็ไม่เสียหาย ในเมื่อทั้งสองคนก็เหมาะสมกันดี ยิ่งรู้จักกันมานานคงรักกันได้ไม่ยาก”

          หล่อนยังจำคำถามของลูกชายได้ดี มันเป็นคำถามทิ้งทวนก่อนที่พฤทธิ์จะออกจากบ้าน ไม่มีเสียงโทรศัพท์ ไม่มีคำขอโทษ มีเพียงความเฉยชาที่หล่อนได้รับ “ที่ผ่านมาพฤทธิ์ไม่เคยขัดใจพี่ แต่ครั้งนี้ไม่เหมือนเดิม”

          “เขารู้จักกันมานาน ถ้าจะแต่งงานกันจริง ๆ ก็คงทำตั้งแต่เมื่อหลายปีแล้ว”

          “เพราะมันนานเกินไป พี่เลยอยากให้พฤทธิ์มีครอบครัวเสียที อีกอย่าง..ไม่มีใครเหมาะเท่าฉลองขวัญอีกแล้ว”

          “คุณเพ็ญแข ก็ถูกของคุณพฤทธิ์นะครับ เขาไม่ได้รักฉลองขวัญ แต่เขารักคุณแขมากต่างหาก” วุฒิบีบมืออีกฝ่ายอย่างอ่อนโยน หลานชายของเขาคนนี้ไม่เคยขัดใจแม่ ทำตามทุกอย่างตั้งแต่ยังเด็ก จนบางครั้ง..ตัวตอนที่เกิดมาพร้อมก็สลายหายไปอย่างน่าเสียดาย “ลองให้เวลากับคุณพฤทธิ์ดูนะครับ เรื่องครอบครัวไม่ใช่เล่น ๆ แต่จะอยู่กับเขาไปจนหมดหายใจ”

          “อย่างไรเสียพี่ก็คิดว่าพวกเขาแค่ทะเลาะกัน วันข้างหน้าคงจะกลับมาคืนดีกันอีกครั้ง”

          เด็กหนุ่มเม้มปากพลางมองผู้หญิงแปลกหน้าคนนั้น หล่อนไม่เหมือนที่เคยเจอครั้งแรก ผู้หญิงคนนั้นสง่างามอย่างไร้ที่ติ สมบูรณ์แบบกว่าผู้หญิงทุกคนที่หลงเคยเห็น แต่ตอนนี้หล่อนเป็นเพียงแม่ที่ผิดหวังจากลูกชาย เป็นความเจ็บปวดครั้งแรกจากคนที่ไม่เคยมอบให้ เพ็ญแขกลายเป็นใครอีกคนที่หลงไม่คุ้นชิน

          เขาเดินออกห่างห้องรับแขกจนไม่ได้ยินเสียงพูดคุยในนั้น ก่อนหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา เขามองหน้าจอด้วยความรู้สึกสับสน อย่างแรกพฤทธิ์เลิกกับฉลองขวัญแล้ว อย่างที่สองอีกฝ่ายไม่ได้คุยกับเพ็ญแขเหมือนเคย และอย่างสุดท้าย..ตอนนี้พฤทธิ์ยังเป็นพฤทธิ์อยู่หรือเปล่า

          หลงไม่รู้ว่าความกระจ่างที่ค่อย ๆ ปรากฏในทุกระยะความสัมพันธ์คืออะไร แต่ความกังวลจู่โจมเข้ามาขณะหนึ่งที่นึกถึงคุณพฤทธิ์

          ลูกอมในปากกำลังละลายหายไป แล้วทิ้งไว้เพียงรสชาติหวานที่ไม่มีตัวตนหรือเปล่านะ..

 

          ความอ้างว้างไม่เคยกัดกร่อนจิตใจของพฤทธิ์ ตรงกันข้ามมันกลับเป็นความสงบ ไร้ภาระที่เคยเกาะเกี่ยวกับราวกับเถาวัลย์เกาะใจ ไม่มีเสียงโทรศัพท์จากเพ็ญแข ไม่มีเสียงทักทายจากฉลองขวัญ รอบกายคือความเยือกเย็นที่น้อยครั้งจะเกิดขึ้นในชีวิตของเขา กระนั้นพฤทธิ์ก็รู้ดีว่าสายใยบางอย่างไม่อาจขาดสะบั้นลงเพียงเพราะความไม่ลงรอยกัน กระนั้นเขายังอยากให้เวลาเยียวยาเพิ่มอีกสักหน่อย

          ตั้งแต่เช้าจนเที่ยง เขายังไม่ขยับไปไหน มีเพียงแก้วกาแฟที่เย็นชืดและรสชาติที่ยังติดปลายลิ้น พร้อมหนังสือหนึ่งเล่มที่วางบนตัก จนกระทั่งแดดบ่ายมาเยือน แสงสาดเข้ามาภายในห้องเป็นสีเหลืองแสบตา ความสนใจของเขาจึงย้ายไปยังโทรศัพท์มือถือบนโต๊ะข้าง ๆ

          เขาเปิดอ่านอีเมลและตอบกลับไปจนหมด รวมถึงข้อความในกลุ่มสนทนากลุ่มหนึ่งที่พูดคุยเรื่องการลาพักร้อนหลังจากจบภาคการศึกษาปลาย สำหรับพฤทธิ์..เขาแทบจะหมดความสนใจในเทคโนโลยีที่ตนเองไม่ได้ใช้ประโยชน์จากมันอย่างที่สุด ทว่าข้อความจากโทรศัพท์ของใครบางคนกลับทำให้เขาต้องตระหนักถึงประโยชน์ของมันใหม่

            ผมหวังว่าคุณพฤทธิ์จะสบายดี

          พฤทธิ์ยิ้มจาง ๆ สมัยนี้ยังมีคนส่งข้อความประเภทนี้อยู่อีกหรือ กระนั้นเขาก็ตอบกลับไปโดยไม่ลังเล

            ผมยุ่ง ๆ แต่สบายดี หวังว่าคุณจะสบายดีเหมือนกัน

          แม้ไม่มีข้อความตอบกลับ แต่พฤทธิ์ก็ไม่ได้ลบข้อความนั้นออกเหมือนทุกครั้ง




สวัสดีค่ะ หายไปไม่นาน ขอบคุณทุกคอมเมนต์นะคะ

ตอนนี้เขาจีบกันหรือเปล่า น่าจะเลยจีบมาแล้วนะ เจอกันตอนหน้าค่ะ  

ฝากเพจด้วย: Facebook

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 391 ครั้ง

1,079 ความคิดเห็น

  1. #1068 mees$ (@v-nan) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 27 เมษายน 2563 / 20:02
    อ่านข้อความแต่ละคนแล้วเอ็นดู เหมือนอยู่ในยุคที่ต้องส่งโทรเลขกันอยู่ ใช้คำพูดคนจาโบราณมากค่ะ555
    #1068
    0
  2. #1041 ssutdd0205 (@ssutdd0205) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 24 เมษายน 2563 / 10:39
    แรงมาก พุชายคนนี้ ล้ำลึก เกินต้านที่แท้
    #1041
    0
  3. #934 rapsterx_ (@ocqxn) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 21 พฤศจิกายน 2562 / 19:08
    ชอบบ้านน้องหลง แต่บ้านคุณพฤทธิ์นี่ไปพ้าก คุณพฤทธิ์ร้ายขึ้นทุกวันนะคะ เดี๋ยวนี้ห้ามใจไม่ค่อยได้ล่ะสิ
    #934
    0
  4. #876 liuistree_ (@SRR_13369) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 26 ตุลาคม 2562 / 07:11
    คุณกรณ์หวงน้องมาก เอ็นดูววววว ฉากหยิบแก้วนี่คุณพฤทธิ์ร้ายมากเนียนสุดดดด คุณแขควรเข้าใจได้แล้วว่าทำแบบนี้แล้วลูกไม่มีความสุข เข้าใจลูกบ้างสิคุณแขขขขขขข
    #876
    0
  5. #737 จณิส (@Sai_Lom_) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 13 กรกฎาคม 2562 / 11:13
    ง่าาา เป็นละมุน
    #737
    0
  6. #723 Beam9404 (@Beam_sehun94) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 8 กรกฎาคม 2562 / 04:39
    น่ารักแล้วแงงง ขอร้องคุณแขอย่าสร้างปัญหาอีกเลยนะคะ ให้คุณพี่กับน้องได้มีความสุขกับบ้างง
    #723
    0
  7. #694 XMCB_BB (@pornkanok2557) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 23 มิถุนายน 2562 / 08:13
    โธ่!!คุณกรณ์ พยายามแค่ไหนก็ไม่ทันคุณพฤทธิ์อยู่ดี คุณแม่ควรยอมรับความจริงเนอะ อย่าเยอะค่ะขอร้อง
    #694
    0
  8. #672 duckii_memo (@duckii_memo) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 21 มิถุนายน 2562 / 18:01
    เอ็นดูคุณกรณ์มาก น่าร้ากกกกกกก ขนาดติดตามดูแบบไม่คลาดสายตาแล้วนะ แต่ก็ไม่ทันคุณพฤทธิ์อยู่ดี555555 ขอมองข้ามคุณแขไปก่อนนะคะ ชอบภาษาที่ใช้ส่งข้อความหากันของคุณพฤทธิ์กับน้องหลงจังค่ะ ละมุนมากๆ >//////<
    #672
    0
  9. #648 loveshot_6 (@loveshlt_6) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 17 มิถุนายน 2562 / 01:12
    แหม่คุณกรณ์ ทั้งสองคนก็ไม่ได้อยู่ในสายตาตลอด 24 ชั่วโมงไหม555 มันก็ต้องมีบ้างแหละน่าช่วงที่เค้าจีบกันแต่ตัวเองไม่รู้อะ
    #648
    0
  10. #606 Pleaze!! (@izic) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 11 มิถุนายน 2562 / 22:15
    เอ็นดูความหวงน้อง รักน้องของคุณกรณ์
    #606
    0
  11. #553 twothree (@hamahameenoi) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 29 พฤษภาคม 2562 / 08:54
    หน้าร้อนนที่ไม่ใช่ฤดู กรี้ดดด เขินคนจีบกันค่ะ ฟสกาดาสฟวฟวฟหาห>//////////< มานิด ๆ หวานอ่อน ๆ ละมุน ๆ แต่ดีต่อใจ (ดิชุ้นนนขอมองข้ามคุณแขที่น่าจะกลับมาเป็นปัญหาชิ้นใหญ่ในอนาคตไปอย่างไม่ใยดี และสูดดม กอบโกยความฟินตอนนี้ให้ชุ่มปอด55555)

    ป.ล.ชอบความเป็นคุณวุฒมากค่ะ แต่ไม่รู้ว่าพอรู้ว่าลูกรักโดนอาจารย์จีบจะอบอุ่นอยู่ไหม อยากเห็นพ่อตากริ้วโกรธค่ะ 555555
    #553
    0
  12. #445 Katniss20 (@Katniss20) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 31 มีนาคม 2562 / 03:33
    แหมมมมมมคุณพฤทธิ์แหม ได้ทีเอาใหญ่เลยน้าาาาาา
    #445
    0
  13. #394 IceS@ssy (@icefang) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 18 มีนาคม 2562 / 13:18
    จีบแบบ ฮือ หือออออออ. จูบก่อนจีบไปละมั้งงง
    #394
    0
  14. #266 ㅊㅎㅂ (@tenly0627) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 25 กุมภาพันธ์ 2562 / 01:01
    อยากเห็นตอนคุณพฤทธิ์จีบน้องจริงๆจังๆบ้างแล้วฮือ
    #266
    0
  15. #243 Punmile09 (@bbroccolii) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 24 มกราคม 2562 / 16:12
    ชอบความสกินชิพเนียนๆของคุณพฤทธิ์จังค่ะ มันให้บรรยากาศแบบนุ่มนวลแจ่ก็ร้อนแรงดูเซ็กซี่เบาๆ สัมผัสได้ถึงความแดดดี้ ฮืออออออ

    ในที่สุดคุณพฤทธิ์ก็ยอมขัดใจคุณแขสักที!(ลุกขึ้นปรบมือ) แต่ยังห่วงทางด้านคุณย่าจังเลยค่ะ อีกอย่างก็ห่วงว่าน้องจะรู้สึกผิดว่าเป็นสาเหตุทำให้ต้องถอนหมั้นจนปฏิเสธคุณพฤทธิ์อีก
    #243
    0
  16. #207 exoxoxo1122 (@exoxoxo1122) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 17 พฤศจิกายน 2561 / 22:36
    จะหวานมันก็เป็นความหวานแบบฟองนม หวานไม่มากแต่ก็มีกลิ่นของความหวาน เป็นความหวานในวันฝนตก ท้องฟ้าที่มีแสงแดดแต่บังด้วยก้อนเมฆอ่ะ

    ในส่วนของแม่คุณพฤทธิ์ ความเหมาะสมกับความรัก มันคนละเรื่องเลยอ่ะ เหมาะสมแล้วไง ในเมื่ออยู่ไปก็ไม่รักกัน ถ้ารักมันก็รักไปนานแล้ว ปล่อยให้ลูกทำในสิ่งที่ลูกต้องการเถอะคุณแม่ ถ้าอยากให้ลูกชายมีความสุขมากกว่ากล้ำกลืนฝืนทนแบบพ่อของลูกตัวเอง
    #207
    0
  17. #200 Panzza (@Panzza) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 10 พฤศจิกายน 2561 / 22:40
    ชอบตอนคุณพฤทธิ์เกี้ยวน้องหลงมาก นักเขียนบรรยายได้ดี รู้สึกถึงความโรแมนซ์ ผสมความกลัว ความวาบหวาม ความแดดดี้ของคุณพฤทธิ์ ชอบมากๆ รอตอนต่อไปนะคะ
    #200
    0
  18. #178 rude9irl (@rude9irl) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 27 ตุลาคม 2561 / 01:26
    คุณพฤทธิ์ดูอบอุ่นมากกกก
    #178
    0
  19. #177 Yesmyboy (@jxperyah) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 27 ตุลาคม 2561 / 00:47
    กลัวว่าหลงจะซวยอย่างบอกไม่ถูก คุณพฤทธิ์ จัดการได้อยู่แล้วในสายตาเราแต่หลงยังเด็ก คุณวุฒิอาจจะปลงกับลดาประมาณนึงแล้วแต่เอ็นดูหลงอยู่รึเปล่า ตอนไปจูบกันในห้องครัวนี่คือลุ้นมาก การกระทำแต่ละอย่างของคุณพฤทธิ์นี่มีเสน่ห์จริงๆ
    #177
    0
  20. #176 _masterpeach (@_masterpeach) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 25 ตุลาคม 2561 / 19:40
    ช่วงนี้เรากำลังอินเพลงซ่อนกลิ่นของปาล์มมี่อยู่ค่ะ แล้วเรื่องนี้อัพพอดี รู้สึกว่ามันเข้ากันมากๆอย่างไรก็ไม่รู้ ซ่อนกลิ่นกับซ่อนรัก
    #176
    1
  21. #175 Daow (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 24 ตุลาคม 2561 / 15:52

    ยังไม่ทันจะได้หวาน แต่ก็รู้สึกเหมือนบรรยากาศอึนๆ อึมครึมๆ เหมือนพายุกำลังจะมาซะแล้ว....

    กลัวพายุจะมาเหลือเกิน หลงเอ๊ยยยยย

    #175
    0
  22. #174 NuenG120984 (@NuenG120984) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 24 ตุลาคม 2561 / 07:13
    ข้อความที่เค้าส่งให้กัน
    ให้อารมณ์เหมือนรุ่นพ่อแม่ส่งจดหมายจีบกัน


    ปล. ฉากหยิบแก้ว
    เขิลมากกกกกกกกกกกก
    #174
    0
  23. #173 _khunalcohol (@_khunalcohol) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 23 ตุลาคม 2561 / 17:17

    เหมือนจะมีเรื่อง เป็นห่วงหลงมากนะ

    #173
    0
  24. #172 KKMP (@montiraposuwan) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 23 ตุลาคม 2561 / 13:04
    อย่ามีดราม่าอะไรรุนแรงตามมาอีกเลย T_T สู้ๆ นะทั้งสองคน คิดถึงไรท์นะคะ
    #172
    0
  25. #171 angie-chan (@angie-chan) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 23 ตุลาคม 2561 / 13:02
    ขอบคุณที่มาต่อนิยายค่ะ คิดถึงเรื่องนี้มากเลยค่ะ ตอนนี้มีฉากพระ-นายเขาหวานกัน อ่านแล้วมันดีต่อใจจริงๆนะคะ รออ่านตอนต่อไปค่ะ
    #171
    0