ซ่อนรัก (Yaoi)

ตอนที่ 14 : บทที่ ๑๓

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 4,513
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 496 ครั้ง
    31 มี.ค. 60

ซ่อนรัก

บทที่ ๑๓

 

กรณ์ไม่รู้ว่าเขาจะะทำหน้าอย่างไรเมื่อเดินออกจากห้องพักอาจารย์หลังคุยกับคุณพฤทธิ์เสร็จ ในส่วนลึกของเขาโล่งใจอย่างน่าประหลาด แต่เมื่อคิดดูอีกครั้ง..ไม่มีส่วนใดเลยที่น่าโล่งใจ ทั้งครอบครัวของคุณพฤทธิ์ ฉลองขวัญ และครอบครัวของเขาต่างก็ไม่เคยเกิดเรื่องราวแบบนี้ขึ้น สำหรับกรณ์..เขาไม่มีปัญหาถ้าน้องจะรักใครชอบใคร แต่คนๆ นั้นคือคุณพฤทธิ์..คนที่ใครๆ ต่างคาดหวังให้เดินไปตามแบบแผนอันควร และเขาเองก็ไม่อยากจินตนาการว่าหากคุณป้าและคุณยายรู้จะเกิดอะไรขึ้นบ้าง

          เสียงฝนตก เสียงฟ้าร้อง หรือเสียงทักทายจากนิสิตดังเข้ามาเป็นระลอก ทว่ากรณ์ทำได้เพียงยิ้มรับและพยักหน้าเท่านั้น สติของเขา หัวใจของเขา เสียงที่ก้องในหูมีเพียงหนึ่งเดียวคือเสียงของคุณพฤทธิ์เมื่อหลายนาทีก่อนดังสะท้อนไปมาราวกับลูกตุ้มนาฬิกาที่แกว่งไปมาไม่หยุด

          กรณ์เคยคิดว่าการรู้ความจริงย่อมดีกว่าการปล่อยให้ตัวเองเพ้อฝันไปกับการหลอกลวง

          แต่อันที่จริงแล้ว..เขากลับคิดว่าการไม่รู้อะไรเลยดีกว่าการเก็บงำความลับของผู้อื่น ไม่ใช่เพราะเขายอมรับความจริงข้อนี้ไม่ได้ แต่เป็นเพราะเขาเองก็หาทางออกที่ดีไม่ได้เหมือนกัน ไม่ว่าใครต่างก็ซ่อนความรักของตัวเองไว้ทั้งนั้น ไม่ว่าใครต่างก็ไม่สามารถแสดงออกได้อย่างชัดเจน

          ต่างคนต่างอึดอัดกับสิ่งที่เกิดขึ้นด้วยกันทั้งนั้น

          และยิ่งสำหรับกรณ์ เขาในตอนนี้..ไม่ต่างอะไรจากคนที่จมน้ำ ในทุกครั้งที่เหมือนจะขาดใจก็มีบางอย่างฉุดรั้งให้ขึ้นมารับอากาศก่อนจะถูกผลักตกลงไปในวังวนเช่นเดิม

          ไม่รู้ว่าเมื่อไหร่ที่เขากลับมานั่งเก้าอี้ในห้องพักอาจารย์และเปิดเอกสารที่ค้างไว้ด้วยใจเหม่อลอย

          กรณ์เสียงๆ หนึ่งเรียกเขาให้ตื่นจากภวังค์

          ครับ

          อะไรทำให้เธอเหม่อลอยได้ขนาดนี้ อาจารย์ผู้ใหญ่คนหนึ่งในภาควิชาเอ่ยถามด้วยความเป็นห่วง

          ผมขอโทษครับ ผมไม่เห็นว่ามีคนมา

          ไม่เห็นได้อย่างไร ครูมายืนมองเธอตั้งนานสองนานแล้วรอยยิ้มของคนตรงหน้าอบอุ่นไม่ต่างอะไรจากเมื่อสมัยสิบปีก่อน ในตอนที่เขายังเป็นนิสิต..ตัวเองก็ชอบมองไปนอกหน้าต่างแบบนี้และโดนตำหนิอยู่เรื่อยๆ แต่ตอนนี้เขาเป็นอาจารย์และไม่ควรปล่อยให้มันเกิดขึ้น เป็นอาจารย์ใหม่ๆ งานก็เยอะเป็นปกติ เดี๋ยวไม่นานก็ชินเอง

          ครับ

          เป็นครูบาอาจารย์ก็เหนื่อยแบบนี้ทั้งนั้น ถ้าไม่มีสอนหรือไม่ไหวก็กลับบ้านไปพักผ่อนเถอะ..ครูยังไม่อยากให้ลูกศิษย์เป็นอะไรไปก่อน อาจารย์ยิ้มให้เขา ก่อนเดินจากไปเงียบๆ

          เขารู้ตัวดีว่าในเวลางาน..ไม่ควรปล่อยให้เรื่องอื่นมากระทบกระเทือนจิตใจ

 

          เวลาบ่อยคล้อย ดวงอาทิตย์ทอแสงอ่อนโยนลอดมู่ลี่หน้าต่าง เขามองออกไปบริเวณช่องว่างที่เหลืออยู่ก่อนเหลือบมองนาฬิกาบนผนังแล้วรีบเก็บเอกสารใส่กระเป๋า เย็นแล้ว..แต่ยังมีอาจารย์นั่งสะสางงานอยู่สองสามคน สำหรับกรณ์ เขาเหนื่อยเกินกว่าจะอยู่ภายในห้องสี่เหลี่ยมนี้จริงๆ

          ผมกลับก่อนนะครับ กรณ์ยกมือไหว้เพื่อนร่วมงาน

อีกฝ่ายเงยหน้ามองเขาพร้อมแว่นตากลมโตที่ร่วงหล่นจากใบหน้า ครับๆ

เขาเดินไปยังอาคารจอดรถที่อยู่ติดกับอาคารเรียนแล้วรีบขับรถออกไปรับใครบางคนที่รออยู่ ไม่นานนัก เขาก็ขับรถมารับเด็กหนุ่มที่ยืนรออยู่ริมฟุตบาท

สวัสดีครับ หลงทักอีกฝ่ายสั้นๆ แล้วเดินเข้ามานั่งในรถเงียบๆ ราวกับไม่มีตัวตน

กรณ์มองน้อง ร่องรอยความบอบช้ำชัดเจนบนใบหน้าและดวงตา หัวใจของเขาบีบรัดจนเจ็บเพียงเพราะคิดว่าเขาเป็นก็เป็นส่วนหนึ่งที่ทำลายความอ่อนเยาว์ของอีกฝ่าย ทั้งที่เคยบอกว่ารักน้องหนักหนา แต่พอเอาเข้าจริง..เขาเองกลับทิ้งให้เด็กหนุ่มเดียวดายอย่างไม่น่าให้อภัย

เขาควรจะเข้าใจน้องมากกว่าใครอื่น

อันที่จริง..คนที่น่าโมโหควรจะเป็นคุณพฤทธิ์มากกว่า มีอย่างที่ไหนมาทำกับน้องชายของเขาแบบนี้

หลง เขาเรียกเด็กหนุ่ม แต่น้องกลับก้มหน้าไม่ยอมสบตา

หลง..มองพี่ กรณ์เรียกอีกครั้ง

หลงเม้มปาก เสียงทุ้มต่ำๆ ที่เคยได้ยินทำให้เขาอยากร้องไห้ขึ้นมาดื้อๆ

ความอบอุ่นบริเวณปลายนิ้วมือทำให้หลงปล่อยน้ำตาอย่างไม่อาย ภายในห้องโดยสายขนาดเล็กเต็มไปด้วยเสียงสะอื้นของใครบางคนที่ชวนปวดใจ

กรณ์มองน้อง หลง..คนที่แสดงท่าทางกระด้างกระเดื่องใส่คนรอบข้างกลับร้องไห้อย่างน่าสงสาร เขาไม่อยากคิดว่าในตอนที่เขาไม่เห็น..เด็กคนนี้จะต้องทุกข์ใจแค่ไหน พี่ขอโทษ ต่อไปพี่จะไม่ปล่อยให้หลงอยู่คนเดียวแล้ว เพราะฉะนั้นอย่าคิดมากเลยนะ

เด็กหนุ่มพยักหน้า ฝ่ามือใหญ่ยังคงลูบมือหลงราวกับเป็นสิ่งที่น่าถนอม ก่อนที่หลงจะเป็นฝ่ายกุมมือนั้นไว้เงียบๆ

คุณไม่เกลียดผมใช่ไหมครับ หลงยอมโดนเกลียด ดีกว่าปล่อยให้กรณ์ไม่สนใจกัน

จะเกลียดได้อย่างไร น้องชายพี่ทั้งคน

เป็นเวลาเกือบสิบนาทีที่พวกเขานั่งเงียบๆ ภายในห้องโดยสาร ก่อนที่หลงจะเอ่ยปากเรื่องที่ทำให้กรณ์กลุ้มใจมาตลอดหลายสัปดาห์

เรื่องคุณพฤทธิ์

ใบหน้าของชายหนุ่มขรึมลงทันที ทั้งที่รู้ความในใจของคุณพฤทธิ์แล้ว แต่กรณ์ยังไม่เห็นด้วยหากจะต้องเก็บทุกอย่างไว้เป็นความลับ หลงคิดว่าควรจะทำอย่างไร

ผม..

เด็กหนุ่มเม้มปาก ความเฉยชา หมางเมิน และสายตาที่เต็มไปด้วยความผิดหวังมันทำให้เขาปวดใจอย่างไม่น่าเชื่อ

พี่อยากให้หลงตัดสินใจด้วยตัวเอง และอยากให้หลงรู้ว่าคุณพ่อกับพี่สนับสนุนหลงทุกอย่างในทางที่ถูกต้อง

ถ้าหากหลงตีความไม่ผิด ความรักของเขาและคุณพฤทธิ์ต่างก็เป็นไปในทางที่ไม่ถูกต้อง หนึ่งเป็นความรักระหว่างผู้ชายกับผู้ชาย ยากที่คนในครอบครัวจะยอมรับ ไม่ว่าครอบครัวของคุณพฤทธิ์หรือครอบครัวของเขา ไม่ว่าใครก็ไม่อยากให้เกิดขึ้น และสอง..คุณพฤทธิ์มีคู่หมั้นแล้วคืออาจารย์ฉลองขวัญ ความรักระหว่างพวกเขาจึงเป็นความรักต้องห้ามอย่างสมบูรณ์แบบ

และเขารู้ดีว่าวิธีแก้ปัญหาที่ว่ามีเพียงทางเดียวคือการเลิกรัก

คุณกรณ์หมายถึงให้ผมตัดใจใช่ไหมครับ

พี่ให้หลงเป็นคนตัดสินใจว่าอะไรควรทำไม่ควรทำ

ครับ..ผมจะตัดใจจากคุณพฤทธิ์ หลงรู้ดีว่าไม่ใช่ครั้งแรกที่เขาพยายาม แต่หลายๆ ครั้งความรู้สึกเดิมๆ ก็หวนกลับมาเพียงเพราะใครบางคนเรียกชื่อของเขา

ใช่..แบบนั้นน่ะถูกต้องแล้ว

กรณ์หลุบตามองน้อง ประกายฉ่ำๆ ใต้เปลือกทำให้หัวใจของเขาอ่อนยวบไม่ยาก

 

ความสัมพันธ์ของเขาและหลงดีขึ้นจนเกือบเป็นปกติ แต่ความบอบช้ำใต้ตาของเด็กหนุ่มทำให้กรณ์ต้องคิดหนัก หลงอาจจะเรียนหนักและใกล้สอบ แต่ดวงตาที่เหลือบมองเขาบ่อยครั้งกลับเจือด้วยความหม่นหมอง ไม่สบายใจ และไม่มีความสุข

กรณ์รู้ดีว่าเพราะอะไร

เย็นวันนั้น ดวงอาทิตย์กลมโตทอแสงอย่างอ่อนล้าก่อนเมฆฝนก้อนมหึมาบดบัง ไม่นานนัก..ข้างนอกคงเต็มไปด้วยหยดน้ำฟ้า

เขาทำงานต่อได้สักชั่วโมงจึงเก็บกระเป๋า เตรียมตัวไปรับน้องและเดินทางกลับบ้าน ทว่าเพื่อนร่วมงานคนหนึ่งที่เขานึกชังในตอนนี้กลับวิ่งพรวดพราดเข้ามาด้วยสีหน้าแตกตื่น

อาจารย์!” เจ้าของแว่นตากลมโตบดบังกรอบหน้าเกือบครึ่งเรียกเขาด้วยน้ำเสียงตื่นๆ คือ..คือว่ามีประชุมด่วนครับ

กรณ์เลิกคิ้ว พลางมองผู้มาใหม่อย่างไม่สบอารมณ์ จริงๆ นะ..น้อยครั้งที่เขาจะรู้สึกว่าอยากลาออกจากงานแล้วกลับไปเลี้ยงน้องเฉยๆ ตอนนี้หรือครับ

ครับ อีกฝ่ายคงวิ่งมาจากไหนสักแห่งในตึกและท่าเดาไม่ผิด เพราะเพิ่งเป็นอาจารย์ได้ไม่นาน ใครหลายๆ คนจึงเอ็นดูด้วยการให้ทำงานสารพัด

อาจารย์พอจะทราบไหมครับว่าเลิกประชุมประมาณกี่โมง

ไม่ทราบครับ

นาฬิกาบนผนังบอกเวลาเกือบห้าโมงแล้ว กรณ์คิดว่าหากเป็นการเรียกประชุมด่วนแบบนี้คงใช้เวลาไม่นานนัก แต่ใครจะคิดว่าเอาเข้าจริงเกือบหกโมงเย็น..เขาแทบไม่มีโอกาสลุกไปไหนเลย

โดยปกติแล้ว อาจารย์ทุกคนจะงดใช้โทรศัพท์ เพราะเป็นการรบกวนสมาธิอาจารย์ท่านอื่น ทว่าสำหรับกรณ์ในตอนนี้..เขากระวนกระวายใจแทบบ้า และยิ่งมองออกไปข้างนอกหน้าต่าง ท้องฟ้าเปลี่ยนสี ความหมองมัวของอากาศปกคลุมไปทั่ว ก่อนเม็ดฝนจะเทลงมาราวกับพายุคลั่ง

ทันทีที่ได้เวลาพัก เขาเร่งฝีเท้ากลับไปยังห้องทำงาน แล้วหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา พบว่าเกือบห้าสายที่ไม่ได้รับ หัวใจของเขาเต้นรัวเพราะความกังวล มืดแล้ว..น้องจะเป็นอย่างไร ไม่รอช้า..คนเป็นพี่รีบต่อโทรศัพท์หาคนปลายสายด้วยความร้อนใจ

หลง!” เขากรอกเสียงผ่านโทรศัพท์ ตอนนี้อยู่ไหนครับ ยังอยู่ที่เดิมไหม

ยังอยู่ครับ ผมเห็นว่าคุณยังไม่มาเลยโทรศัพท์หา ถ้าคุณไม่ว่าง..

พี่มีประชุมด่วน หลงรอสักครึ่งชั่วโมงได้ไหม เดี๋ยวพี่ติดต่อคนขับรถให้มารับ

 ผมกลับบ้านเองก็ได้ครับ ไม่ลำบากอะไร

          กรณ์คุยกับน้องได้ไม่กี่ประโยค เจ้าของแว่นตากลมโตก็เดินเข้ามาภายในห้องแล้วชวนเขากลับเข้าไปประชุมในห้องสี่เหลี่ยมที่แสนอึดอัด

         

เพราะเชื่อว่าพยากรณ์อากาศวันนี้จะฝนตกเพียงไม่กี่เปอร์เซ็นต์ของพื้นที่เท่านั้น หลงจึงไม่คิดว่าเมฆก้อนมหึมาตรงหน้ากำลังจะกลายเป็นพายุขนาดย่อมในไม่ช้า ใบหน้าน่าเอ็นดูเงยมองท้องฟ้า ไม่นานนักหยาดน้ำฝนคงตกลงมาบดบังทัศนียภาพข้างนอก

เขาถอนหายใจ ความอ่อนล้าและอ่อนเพลียฉายชัดในแววตา ไม่นานมันคงส่งผลกระทบต่อสุขภาพของเขา หลายๆ ครั้งที่คิดว่าการตัดใจจากใครสักคนไม่ใช่เรื่องยาก แต่เอาเข้าจริงการตัดใจไม่ใช่การตัดกระดาษ ต่อให้เขาพยายามแค่ไหน เสี้ยวความรู้สึกบางอย่างที่หลงเหลือกลับเข้มข้นและรุนแรงมากขึ้นเท่านั้น แน่นอนว่าหลงไม่สามารถหลีกหนีจากคนๆ นั้นไปได้ ยิ่งเห็นใบหน้าที่ประดับรอยยิ้มตามมารยาทมากขึ้นเท่าใด..หลงกลับยิ่งโหยหามากขึ้นเท่านั้น

พื้นดินและพื้นซีเมนต์ข้างนอกชุ่มฉ่ำไปด้วยน้ำฝน บ้างกระเซ็นเข้ามาเปียกในอาคารจะเขาต้องลุกหนีย้ายที่บ่อยครั้ง

รอได้เพียงสิบนาที หลงก็มั่นใจแล้วว่าฝนคงไม่หยุดตกง่ายๆ

ร่มคันน้อยในกระเป๋าถูกใช้เป็นเครื่องกันหยดน้ำที่ไหลลงมาไม่หยุด บ่อยครั้งที่ลมพัดแรงเสียจนเขานึกหวาดหวั่น ไม่เพียงร่มจะสั่นไหวไปตามแรงลม แต่กิ่งไม้เหนือหัวก็สั่นไหวไปด้วย

ตามทางเดินไม่มีคนอยู่แล้ว เพราะห่าฝนที่ตกลงมาไม่หยุดไม่หย่อน มีเพียงเขาที่เดินฝ่าไปในขณะที่กระแสน้ำรุนแรง

หลงอาจจะเป็นคนที่โชคร้ายที่สุดในตอนนี้ เขาเดินออกจากอาคารเรียนไม่ถึงสิบนาที ฝนที่ตกหนักอยู่แล้วกลับรุนแรงกว่าเดิมจนเขาไม่กล้าเดินฝ่าไป ในขณะที่ยืนรอใต้กันสาดที่ยื่นออกมาเพียงน้อยนิด รถคันคุ้นตากลับแล่นผ่านไป แน่นอนว่าเจ้าของรถเป็นใครก็ช่าง..หลงภาวนาให้รถคันนั้นขับผ่านไปโดยไม่สังเกตเห็นเขา

แต่เหมือนโชคไม่เคยเข้าข้างหลง รถคันนั้นเปิดไฟขอทางพร้อมประตูที่เปิดออกมา

ใครบางคนที่สวมใส่ชุดรื่นตาเดินเข้ามาหาเขาพร้อมกับร่มสีน้ำเงินคันใหญ่ ใบหน้าภายใต้ร่มคันนั้นดูถมึงทึงจนเขาถอยเท้าหนี ไม่ใช่ว่ากลัว..แต่รู้ตัวดีว่ามีอะไรอยู่ในใจ

จะกลับบ้านหรือ คนมาใหม่เอ่ยถามด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ถ้าเขาไม่ได้คิดไปเอง..มันคงเจือด้วยความเป็นห่วงไม่น้อย

เขาส่ายหน้า แต่เมื่ออีกฝ่ายก้มมองนาฬิกาพร้อมรอยยิ้มที่มุมปาก หลงก็รู้แล้วว่าเขาไม่ต่างอะไรจากนกน้อยในอุ้งมือนายพราน

หกโมงกว่าแล้ว ไม่กลับบ้านอีกหรือครับ

ผมจะไปเรียนพิเศษครับ

ดวงตาสีเข้มหลุบมองเสื้อนิสิตของเด็กหนุ่ม หยาดน้ำยังชุ่มฉ่ำที่ปลายผมหยดลงกระทบเสื้อสีขาวเป็นวงกว้าง หนำซ้ำ..ร่องรอยบางอย่างยังเด่นชัดจนเขาต้องขมวดคิ้วมองอย่างไม่สบอารมณ์

เสื้อคุณเปียก จะไปเรียนสภาพนี้หรือ

เดี๋ยวก็แห้งครับ

พฤทธิ์มองเด็กหนุ่มอย่างจับผิด เขารู้ดีว่าอีกคนกำลังโกหกและแสดงความดื้อรั้นออกมาอย่างปิดไม่มิด และเป็นเขาที่ไม่กล้าพอจะปล่อยให้เด็กหนุ่มอยู่ตามลำพัง

ขึ้นรถเถอะ คุณไม่มีเรียนพิเศษ

ผมกลับเองได้ครับอาจารย์” เขาตอบด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ ก่อนจะกระชับร่มในมือที่ดูเหมือนจะพังในไม่ช้า

ถ้าแบบนั้นถือเป็นความอนุเคราะห์จากอาจารย์แบบผมก็แล้วกัน

ใบหน้าใต้ร่มคันใหญ่นิ่งสนิท ไม่บ่งบอกอารมณ์และความนึกคิด ก่อนอีกฝ่ายจะเดินหันหลังไปยังรถที่จอดข้างทาง พร้อมเปิดประตูรอเขาอย่างกดดัน

ไม่ว่าอย่างไรเขาก็หนีผู้ชายคนนี้ไม่พ้น

เด็กหนุ่มเม้มปาก เขาเดินอย่างเอื่อยเฉื่อย ท่ามกลางกระแสกดดันที่มาจากใครบางคน

เชิญครับ

อาจารย์พฤทธิ์ขับรถออกไปจนถึงประตูทางออก ทว่าเพราะฝนตกจึงส่งผลให้การจราจรติดขัด

อาจารย์ครับ อีกฝ่ายหันมามองเขาเชิงตั้งคำถาม ส่งผมตรงป้ายรถเมล์ข้างหน้าได้ไหมครับ

ไม่รู้เพราะอากาศข้างนอกเย็นหรือเพราะเจ้าของรถเปิดแอร์เกินไปทำให้เขาไม่สบายตัวอย่างไม่เคยเป็นมาก่อน

พฤทธิ์เงียบ เขาหลุบมองเด็กหนุ่มที่นั่งตัวสั่นอยู่ข้างๆ ก่อนหยิบเสื้อสูทส่งให้โดยไม่พูดอะไรเกินจำเป็น ผมขับไปถึงป้ายรถเมล์ที่คุณว่าได้ แต่ผมเห็นว่าคงไม่ดีถ้าคุณจะนั่งรถสาธารณะทั้งที่ตัวเปียกแบบนี้

อีกอย่างในรถของผมไม่มีเสื้อผ้าสำรองให้คุณเปลี่ยน

ดวงตาสีเข้มของพฤทธิ์ยังมองเด็กหนุ่มที่ยังวางเสื้อสูทของเขาไว้บนตัก อากาศของนอกเย็นจัด ใส่เสื้อผมไปก่อนแล้วกัน และถ้าคุณไม่รังเกียจจะกลับไปเปลี่ยนเสื้อที่บ้านของผม

ครับ

ถ้าหลงไม่ได้ตาฝาดไป ใครบางคนยิ้มด้วยความพอใจ

 

ใช้ระยะเวลาเกือบสามสิบนาทีกว่าพวกเขาจะฝ่าการจราจรที่แสนติดขัดมาถึงห้องชุดที่อยู่ใกล้มหาวิทยาลัย รถคันงามจอดได้ไม่นาน เจ้าของรถก็เดินออกไปโดยไม่ส่งเสียงใดๆ และหลงก็รู้ตัวดีว่าหน้าที่ของเขาในตอนนี้คือเดินตามเท่านั้น

          คุณพฤทธิ์ไม่ใช่คนพูดมาก แต่มักแสดงออกมากกว่า อย่างเช่น เสื้อสูทที่เริ่มชื้นจากชุดนิสิตของเขา

          หลงเคยมาคอนโดหลังนี้เมื่อหลายเดือนก่อน ตอนนั้นเขายังจำได้ดีว่าอึดอัดใจแค่ไหนกับการอาศัยร่วมชายคากับคนที่ไม่ชอบตัวเอง ตอนนี้ก็เช่นเดียวกัน..เขาอึดอัดใจที่ต้องอยู่ใกล้กับคนรักในความสัมพันธ์ที่บิดเบี้ยว

          พวกเขามาถึงห้องพักโดยใช้เวลาไม่ถึงห้านาทีด้วยซ้ำ ก่อนเจ้าของห้องจะเปิดประตูต้อนรับเขา ภายในยังคงสภาพเหมือนเดิมไม่เปลี่ยนแปลง ยกเว้นโซฟาตัวใหม่ที่เปลี่ยนเป็นโซฟาเบดได้

          พฤทธิ์วางคีย์การ์ดแล้วหันมองเด็กหนุ่มในเสื้อสูทของเขา ลมหายใจของเขาติดขัดเมื่อเจ้าของใบหน้าน่าเอ็นดูมองมาอย่างฉงน

          จะอาบน้ำหรือเปล่า

          ไม่ดีกว่าครับ

          ตัวคุณเปียก คุณควรจะอาบน้ำให้เรียบร้อยพฤทธิ์เดินมาห้องทางซ้ายมือก่อนเปิดประตูให้หลง เชิญครับ

          ขอบคุณครับ

          เด็กหนุ่มถอดเสื้อสูทไว้ในมือ มือไม้ของเขาดูระเกะระกะไปหมด เสื้อสูทนี้..

          เดี๋ยวผมจัดการเอง ส่วนเสื้อผ้าที่เปียก เอามาไว้ข้างนอก

          ครับ

          หยิบเสื้อคลุมอาบน้ำมาใช้ได้ ไม่ต้องเกรงใจ

          ทันทีที่คุณพฤทธิ์เดินออกจากห้อง เด็กหนุ่มก็รีบจัดการธุระตัวเองให้เรียบร้อย แต่ใครจะคิดว่าทันทีที่ก้าวขาออกมาจากห้องน้ำ ใครบางคนกลับเปิดประตูเข้ามาในห้องอย่างเงียบเชียบ

          ผมเห็นว่านานแล้ว คุณคงจะทำอะไรเสร็จเรียบร้อยดี

          ดวงตาสีเข้มหลุบมองหยุดน้ำที่ปลายผมของเด็กหนุ่ม ก่อนจะหยดลงบนเสื้อยืดเป็นวงกว้าง ไม่เห็นจะเรียบร้อยตรงไหน

          ขอโทษครับหลงพูดสั้นๆ ก่อนทำท่าจะเดินกลับเข้าไปจัดการตัวเองให้เรียบร้อยในห้องน้ำ ทว่าความอุ่นจัดที่แตะบริเวณต้นแขนทำให้เขาต้องหันกลับมามองด้วยความสงสัย

          ไม่ต้องหรอก

ในมือของอีกคนถือผ้าขนหนูผืนน้อยไว้ พร้อมกับขยับกายเข้ามาใกล้ แผ่นอกที่อยู่ตรงหน้ายังผลให้ลมหายใจของหลงร้อนผ่าวอย่างไร้สาเหตุ อันที่จริงเพียงเขาเอ่ยปากจะทำเอง..ทุกอย่างเคยไม่ยากเย็นขนาดนี้

ความอ่อนโยนบริเวณศีรษะทำให้เขาเงยหน้ามองเจ้าของใบหน้าหล่อเหลาราวกับติดอยู่ในฝันกลางวัน ทั้งที่อีกคนทำด้วยใบหน้าเรียบเฉย แต่หัวใจของหลงกลับอุ่นวาบอย่างไม่เคยเป็นมาก่อน

ระวังจะไม่สบาย อย่าทำให้คนอื่นเป็นห่วงสิ

น้ำเสียงของคุณพฤทธิ์และความรักของหลงฉุดรั้งความผิดชอบชั่วดีในจิตใจของเขาจนดิ่งลงอย่างไม่น่าให้อภัย

เด็กหนุ่มขยับเท้าเข้าไปใกล้ทั้งที่ยังเงยหน้ามองคนตรงหน้าอยู่และใครบางคนก็ให้ความร่วมมือโดยการไม่ขยับถอยหนี

คุณพฤทธิ์ เสียงของหลงแหบพร่า ทันทีที่พูดจบ..เขาเขย่งปลายเท้า แนบริมฝีปากประทับด้วยความรักที่เจือความขมขื่น

ไม่รู้ว่าเมื่อไหร่ที่อ้อมแขนแข็งแรงประคองเอวเขาไว้ จากหลวมๆ กลับรัดแน่นราวกับต้องการผนึกตัวเขาไว้ตลอดชีวิต ในขณะปลายนิ้วก็ขยับเข้ามาใต้ร่มมือสัมผัสแผ่วเบาตามแผ่นหลังก่อนจบลงสะโพกคัดตึง

ลมหายใจของหลงติดขัดเมื่อจังหวะหายใจไม่เป็นไปตามต้องการ ทว่าคนตรงหน้ากลับไม่มีทีท่าจะโอนอ่อนให้ หนำซ้ำปลายลิ้นที่โลมเลียเข้ามายังกระหวัดรัดดึงอย่างเอาแต่ใจ ก่อนแผ่นหลังของเขาจะสัมผัสพื้นเตียงอ่อนนุ่มที่อยู่ไม่ไกลนัก

ประกายฉ่ำๆ ในดวงตาของหลงเหลือบมองเขา ถ้าไม่ผิด..มันเจือด้วยอะไรบางอย่างที่ทำให้พฤทธิ์ไม่สบายใจ

หลงพฤทธิ์กระซิบข้างใบหู ก่อนกดจูบใบหน้าน่าเอ็นดูอย่างรักใคร่ ไม่มีครั้งไหนที่เขาไม่คิดเรื่องความสัมพันธ์ของเขากับเด็กหนุ่ม ในช่วงแรกๆ..เขาคิดว่าระหว่างกันคือวามหลงใหล ใช้ระยะเวลาไม่กี่เดือนน่าจะจางหาย แต่เปล่าเลย ยิ่งระยะเวลานานเท่าใด..ความคิดถึงและถลำลึกในจิตใจยิ่งชัดเจนมากขึ้นเท่านั้น

หลง อีกฝ่ายเรียกหลงอีกครั้ง และไม่ใกล้ไม่ไกลจากนี้..เสียงเรียกอ่อนหวานจากคุณพฤทธิ์คงไม่ได้มีไว้เรียกชื่อเขาอีกต่อไป

คุณพฤทธิ์ครับ

อืมพฤทธิ์ปล่อยเด็กหนุ่มเป็นอิสระ ทั้งที่ความร้อนผ่าวจากเบื้องล่างทำให้เขาใกล้หมดความอดทน พูดมาเถอะ ผมยินดีรับฟัง

เด็กหนุ่มหยัดตัวขึ้นนั่ง ก่อนจัดเสื้อผ้าให้เรียบร้อย

ระหว่างเรา..ควรกลับไปเป็นเหมือนเดิม หลงเริ่มต้นพูดด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ อันที่จริง..เขาไม่ได้อยากตัดใจเลยสักนิด ผมไม่ควรรู้สึกกับอาจารย์แบบนี้

          เขาเลิกคิ้วมองเด็กหนุ่ม ความไม่เข้าใจท่วมท้นอยู่ในอก

          ไม่ใช่ความสัมพันธ์ของพวกเขากำลังดีขึ้นหรอกหรือ..

          พฤทธิ์ตั้งคำถามอยู่ในใจพลางหลุบมองเด็กหนุ่ม ความร้อนที่ติดริมฝีปากแทนด้วยความเย็นชืดจนน่าใจหาย

          อาจารย์มีคู่หมั้นแล้ว ทั้งห้องเงียบสนิทจนได้ยินเสียงเครื่องปรับอากาศที่ทำงานอยู่ อีกอย่าง..เรื่องทั้งหมดมันเป็นข้อผิดพลาดของผมเอง

          หลงรู้สึกว่าอะไรบางอย่างกำลังจะหลุดจากมือไปพร้อมกับหัวใจของเขา

          ผมขอโทษครับอาจารย์

          ถ้าคุณคิดว่ามันเป็นข้อผิดพลาด ผมยินดีจะแก้ไขให้มันถูกต้อง

          ใครบางคนเดินออกจากห้องไปพร้อมหยาดน้ำที่หยดลงมา

          เขารู้ดีว่า ถูกต้องของคุณพฤทธิ์มันจะแค่ไหน อีกฝ่ายไม่เคยปล่อยให้ความผิดพลาดพัดผ่านเข้ามาในชีวิต และหลงเองก็ตระหนักดีว่าเขาไม่ต่างอะไรจากจุดด่างพร้อยในชีวิตของคุณพฤทธิ์ และอีกไม่นาน..ความสัมพันธ์ของพวกเขาคงจางหายไปกับอากาศ

 

          พฤทธิ์ใช้เวลาอยู่กับตัวเองร่วมสามสิบนาที เขาไม่โกรธที่เด็กหนุ่มจะรู้สึกแบบนั้น แต่ไม่พอใจที่อีกฝ่ายคิดว่าตลอดระยะเวลาที่ผ่านมาทุกอย่างเป็นเรื่องผิดพลาด ถ้ามันผิดพลาด..ไม่มีทางที่พฤทธิ์จะปล่อยให้เกิดขึ้นซ้ำสอง

ไม่นานนัก เขาก็หยิบโทรศัพท์ขึ้นมาต่อสายโทรศัพท์หากรณ์อย่างรวดเร็ว

          สะ..

          อีกฝ่ายยังไม่ทันพูดจบ เขาก็รีบตัดจบด้วยความหงุดหงิด คุณกรณ์..น้องชายคุณอยู่กับผม

          อะไรนะครับ ไหนว่าจะกลับบ้านเอง แล้วทำไมถึง..’

          ก็ไม่มีอะไรมาก ผมเห็นนิสิตตัวเองเดินตากฝนเลยให้ความช่วยเหลือเท่าที่อาจารย์คนหนึ่งจะให้ได้เขาตอบขณะมองไปยังพายุฝนที่ถล่มลงมาไม่หยุดตั้งแต่เมื่อเย็น

          ขอบคุณครับ ไว้อีกสิบนาทีผมจะรีบขับรถไปรับ

          มาเดี๋ยวนี้ได้ก็ดี น้องชายของคุณกรณ์คงอยากกลับบ้านเต็มทนแล้ว

          โดยปกติแล้วญาติผู้พี่ของกรณ์แทบไม่แสดงความไม่พอใจออกมาตรงๆ ลงเป็นแบบนี้แล้ว..ระหว่างคุณพฤทธิ์กับหลงคงมีเรื่องปะทะกันรุนแรงไม่น้อย

          ผมจะรีบไปครับ'      

 

          รอเพียงไม่ถึงสิบห้านาที เสียงกริ่งหน้าห้องก็ดังขึ้น พร้อมประตูที่เปิดออกโดยเจ้าของห้อง

          พี่พฤทธิ์!” กรณ์หอบตัวโยน หลงล่ะครับ

          พฤทธิ์ขมวดคิ้วทันทีที่เห็นน้องชายยืนหอบตัวโยนอยู่หน้าประตู

มากับใคร เขาถามด้วยความไม่สบอารมณ์ นอกจากเพ็ญแขและฉลองขวัญแล้ว ก็ไม่มีใครมีคีย์การ์ด

พฤทธิ์ เสียงหวานๆ ของหล่อนดังขึ้น ไม่ต้องเดาก็พอจะรู้ว่าฉลองขวัญไปคนพาขึ้นมา

พี่ขวัญครับ กรณ์ตอบ น้องผมล่ะครับ

ถ้าหมายถึงนิสิตที่เดินตากฝนคนเดียว นั่งอยู่ในห้องแล้วพฤทธิ์เบี่ยงตัวให้อีกคนเข้ามาพร้อมคู่หมั้นของเขาที่แสดงสีหน้าไม่เข้าใจ อันที่จริง..หล่อนคงพอจะเข้าใจอะไรหลายๆ อย่างแล้วในตอนนี้

ขอโทษนะที่พี่มาช้า

แก้วโกโก้เย็นชืดวางบนโต๊ะ  พร้อมเด็กหนุ่มที่สวมชุดใหม่ ไม่เป็นอะไรครับ อาจารย์พฤทธิ์ดูแลผมเป็นอย่างดี

จมูกเล็กแดงและหยาดน้ำบริเวณดวงตาทำให้กรณ์พอจะเดาอะไรไม่ยาก ทั้งอารมณ์ไม่ปกติของคุณพฤทธิ์ และดวงตาแดงก่ำของเด็กหนุ่ม

อะไรบางอย่างคงจะแตกหักไปแล้วและเขาก็อดไม่ได้ที่จะรู้สึกผิด

พี่พฤทธิ์ครับ ขอบคุณมากนะครับ แล้วผมจะเอาชุดมาคืน

ไม่เป็นไร เอาไปแล้วก็เอาไปเลย ไม่ต้องเอามาคืน จะทิ้งก็ได้ไม่ว่าพฤทธิ์ยืนพิงขอบประตู พลางมองเด็กหนุ่มด้วยใบหน้านิ่งเฉย

กรณ์รู้ว่าญาติผู้พี่อารมณ์ไม่ปกติ ขืนอยู่นานกว่านี้คนที่จะรองรับอะไรบางอย่างคงไม่พ้นเขา ถ้าอย่างนั้นผมขอตัวกลับก่อนนะครับ ขอบคุณครับ

อืม เจ้าของห้องเปิดประตูหน้าห้องที่ไว้ คุณขวัญครับ ถ้าไม่รบกวนจนเกินไป รบกวนลงไปส่งนิสิตด้วยนะครับ

ได้ค่ะหล่อนตอบรับและเดินออกไปยืนรอข้างนอก หากเดาไม่ผิด..ไม่คนใดคนหนึ่งคงทำให้พฤทธิ์โกรธจนไม่อยากเห็นหน้า เพราะตั้งแต่หล่อนรู้จักกับพฤทธิ์มา ต่อให้โกรธแค่ไหนก็ไม่เคยเสียมารยาทกับใคร ลงเป็นแบบนี้แล้ว..หล่อนเองก็ไม่กล้าพอจะอยู่กับพฤทธิ์เหมือนกัน

กรณ์พาเด็กหนุ่มออกจากห้องก่อนหันมาทางพี่พฤทธิ์ที่ยืนรอปิดประตูอยู่ พี่พฤทธิ์..

เชิญครับ

 

หลังจากเอ่ยปากลาฉลองขวัญ พวกเขาก็มานั่งกันเงียบๆ ในห้องโดยสารขนาดเล็ก เพราะการจราจรที่ยังติดขัดและคาดว่าพวกเขาคงถึงบ้านเกือบสี่ทุ่ม

พี่เคยคุยกับพี่พฤทธิ์เรื่องของหลงมาแล้ว กรณ์เอ่ยขึ้นเมื่อเห็นอีกคนนั่งกุมนั่งเหม่อมองไปนอกหน้าต่าง ก่อนจะหยิบผ้าห่มด้านหลงรถส่งให้น้อง

ครับ

ไม่อยากรู้หรือ เขาถามน้อง หากน้องอยากรู้ เขายินดีจะตอบโดยไม่ลังเล

ไม่อยากครับ

กรณ์ถอนหายใจพลางมองน้องด้วยความเป็นห่วง เขาพูดไว้ไม่ผิด..ความรักไม่เคยเป็นเรื่องของคนสองคน ลงเป็นคุณพฤทธิ์แล้ว..เขาไม่อยากจะนึกว่าหากคุณป้าและคุณยายรู้จะเป็นอย่างไร กับหลัง..ทั้งพ่อและเขาไม่คิดจะตำหนิอยู่แล้ว

เป็นแบบนี้ดีแล้วจริงๆ หรือหลง

ดีแล้วล่ะครับ เรื่องของผมกับคุณพฤทธิ์..ไม่ควรเกิดขึ้นแต่แรก

          แพขนตาสีเข้มหลุบต่ำ หยาดน้ำไหลกระทบผิวเนื้อเงียบเชียบ

 

          ฤดูฝนของเขากำลังจะผ่านไปแล้วใช่ไหม..

 

 

 

 

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 496 ครั้ง

1,079 ความคิดเห็น

  1. #1062 mees$ (@v-nan) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 26 เมษายน 2563 / 09:27
    ชั้นสงสารคุณพฤทธิ์นะ แต่ไม่เชียร์ ถ้าคุณพฤทธิ์ยังคาราคาซังอยู่แบบนี้ยังไงก็รังแต่จะเจ็บ และถึงแม้ไม่มีคุณขวัญ แม่กะยายคุณพฤทธิ์ก็สุดแสนจะปสด เห้อ สงสารน้องของเรา เจ็บจนร้องไห้ขนาดนั้น
    #1062
    0
  2. #928 rapsterx_ (@ocqxn) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 20 พฤศจิกายน 2562 / 09:47
    หน่วงใจไปหมด ได้แต่หวังว่าอะไรๆมันจะดีขึ้นนะ
    #928
    0
  3. #907 KYLM_ (@safeka) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 15 พฤศจิกายน 2562 / 11:49
    น้องหนูทำดีแล้วลูก เค้ามีคนของตัวเองเราก็ต้องถอยเนอะถ้าคุณพฤทธิ์ยังไม่เคลียร์ตัวเองก็ออกมาก่อนเนาะ โอ๋น้องง คุณพฤทธิ์นางก็น่าสงสารนะ โดนคนที่บ้านควบคุมไปทุกอย่างเลย
    #907
    0
  4. #844 PPSnook (@PPSnook) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 24 ตุลาคม 2562 / 16:47
    ร้องไห้ตามน้องแล้วอะ
    #844
    0
  5. #752 midora (@pwcoco) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 15 กรกฎาคม 2562 / 16:39
    อึดอัดที่สุด หน่วงมากก คุณเค้าก้อไม่จัดการอะไรซักที น้องทำถูกแล้วที่ถอยออกมา
    #752
    0
  6. #716 Beam9404 (@Beam_sehun94) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 8 กรกฎาคม 2562 / 03:28
    คือมันแบบ แงงงงงงงงงง มันมีหลายอย่างจริงๆ อุปสรรคความรักเยอะจังหนูฮืออ
    #716
    0
  7. #688 XMCB_BB (@pornkanok2557) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 23 มิถุนายน 2562 / 00:31

    น้องงงงงงง ดีแล้วลูก ถ้าพี่เค้าเคลียร์ตัวเองไม่ได้ก็ควรหยุดให้เค้ากระวนกระวายให้ปวดใจหนักๆไปเลย
    #688
    0
  8. #669 duckii_memo (@duckii_memo) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 21 มิถุนายน 2562 / 16:11
    โอ๋ๆนะลูก กอดน้องหลงแน่นๆเลยค่ะ แงTT
    #669
    0
  9. #643 loveshot_6 (@loveshlt_6) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 16 มิถุนายน 2562 / 23:33
    ปวดใจจ
    #643
    0
  10. #617 Noey Nii'z La Gag (@noey_68) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 12 มิถุนายน 2562 / 22:24
    โอยยยยยยยยยย จะร้องไห้
    #617
    0
  11. #602 Pleaze!! (@izic) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 11 มิถุนายน 2562 / 15:14
    อยากเข้าไปโอ๋น้องงงงง่าา
    #602
    0
  12. #524 Hyxxxx (@namnaonaka) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 18 เมษายน 2562 / 18:06
    ฮือออ สงสารน้อง พฤกษ์ไม่ชัดเจนอะไรซักอย่าง
    #524
    1
    • #524-1 Hyxxxx (@namnaonaka) (จากตอนที่ 14)
      18 เมษายน 2562 / 18:07
      พฤทธิ์สิ 555555555
      #524-1
  13. #484 อยากกินข้าวต้ม (@aiyarina) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 12 เมษายน 2562 / 17:04
    แงงงงงงง
    #484
    0
  14. #479 ชอบวีวี่จ้ะ (@glass12sky) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 12 เมษายน 2562 / 15:25
    คุณพฤทธิ์เป็นไรมากปะ มีสิทธิ์ไรหงุดหงิดอะ ตัวเองไม่แน่นอนสักอย่าง ทำไรก็ไม่ทำ
    #479
    0
  15. #436 ~PiToN~ (@nightsza) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 25 มีนาคม 2562 / 04:29
    ทำไมคนที่ตัดใจต้องเป็นน้องด้วย
    #436
    0
  16. #421 chanisara195 (@chanisara195) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 23 มีนาคม 2562 / 18:43
    คุณพฤทธิ์จะยอมหมดเลยทุกอย่างไม่ได้นะ!! ชีวิตมันเป็นของตัวเองโว้ย
    #421
    0
  17. #400 FNnp142 (@france1999) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 18 มีนาคม 2562 / 23:40
    ลูก ทำไมนะ ทำไมนะ ทำไมทุกอย่างมันดูยากไปหมด พฤทธิ์จะเอายังไง ควรมีจุดยืนให้กับชีวิตตัวเองรึเปล่า เลือกสักทาง อย่าทำให้น้องดูเป็นคนไม่ดี อยากให้รีบเคลียเรื่องหมั้นกับแต่งงานอ่ะ อึดอัดโว้ย
    #400
    0
  18. #357 emmykorapin (@emmykorapin) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 13 มีนาคม 2562 / 01:39
    โอ้ย สงสารหลงง
    #357
    0
  19. #350 Muffliato (@NichaNarkvichean) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 12 มีนาคม 2562 / 19:43
    เเง้ ทำดีมากเเล้วน้องหลงง
    #350
    0
  20. #340 fernin__ (@fernin__) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 10 มีนาคม 2562 / 23:40
    สนุกมากค่ะ เป็นกำลังใจให้นะคะ
    #340
    0
  21. #260 ㅊㅎㅂ (@tenly0627) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 23 กุมภาพันธ์ 2562 / 19:56
    สงสารน้องไม่ไหวแล้ว เอาจริงๆนะน้องมีทางเลือกด้วยหรอ ยังไงก็ต้องเลือกจบความสัมพันธ์อยู่ดีมั้ย
    #260
    0
  22. #239 Punmile09 (@bbroccolii) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 23 มกราคม 2562 / 02:36
    เอ็นดูความอยากลาออกจากงานไปเลี้ยงน้องจังค่ะะะ แงงงง พี่กรณ์รักน้องเยอะๆน้าาา เขาไม่ควรจะเสียใจอีกแล้วว /หอมหัวๆๆๆ
    #239
    0
  23. #201 exoxoxo1122 (@exoxoxo1122) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 10 พฤศจิกายน 2561 / 23:19
    เขาว่ากันว่า ฟ้าหลังฝนย่อมสวยเสมอ ทฤษฎีนี้ใช้ได้กับเรื่องของทั้งคู่ไหมอ่ะ ㅠㅡㅠ
    #201
    0
  24. #195 Panzza (@Panzza) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 10 พฤศจิกายน 2561 / 18:19
    ความรักที่ดีต้องมาในเวลาที่เหมาะสมTT ปวดใจเหลือเกินTT
    #195
    0
  25. #156 Katniss20 (@Katniss20) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 9 กันยายน 2561 / 02:27
    ชอบที่น้องเด็ดขาดตัดคือตัด ไม่ถูกต้องก็คือไม่ถูกต้อง ยิ่งดันทุรังยิ่งแย่
    #156
    0