My KIDS (KISS) [YulSic][TaeNy]

ตอนที่ 5 : • ตอนที่ 5 •

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 595
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 27 ครั้ง
    13 มี.ค. 62

-Yuri’s Part-
ฉันล่ะสงสารไอแทจริงๆเลย ฮ่าๆ แต่ก็นะ ไอแทมันก็ควรที่จะมีความรักครั้งใหม่สักที คนอะไรชอบจมปลักอยู่แต่กับอดีต
เห้ออ ว่าแต่คนอื่นจริงๆเลยฉัน หึ ซื้อแซนวิชกับยามาให้เค้า แต่ดันกลับไม่กล้าให้ซะงั้น
ฉันเดินเข้าไปในห้องของพี่สิก้าอย่างเงียบๆ พี่สิก้าเองก็มองฉันก่อนที่จะก้มหน้าทำงานต่อ
ในขณะที่ฉันเอาแต่สองจิตสองใจ ว่าจะให้พี่สิก้าดีมั้ย ก็มีบุคคลอีกคนเข้ามาพอดี ก็เดากันไม่ยากหรอกนะ ก็พี่ดงอุคสุดที่รักของพี่สิก้ายังไงล่ะ
“น้องเจสครับ นี่ครับ” อ่า แซนวิชกับนมเหมือนกับของฉันเลย แต่ขาดกล้วยกับยาไปนะ ฮะๆ
“อุ๊ย ขอบคุณมากๆนะคะ ลำบากพี่ดงอุคเลย” ยิ้มใหญ่เลยนะพี่สิก้า ทำไมใจฉันถึงรู้สึกแปลกๆนะ รู้สึกไม่อยากให้พี่สิก้ารับมันเลย…
“ไม่เป็นไรหรอกครับ พี่เต็มใจ ถ้างั้นพี่ขอตัวกลับก่อนนะ ส่วนเราเองก็อย่าหักโหมมากนักล่ะ พักผ่อนเยอะๆ” พูดเหมือนกับที่ฉันพูดเลยแฮะ แต่ทำไมแววตาที่พี่สิก้าให้มันคนละแบบเลยล่ะ..
“ค่ะ กลับบ้านดีๆนะคะ” เสียงหวานเชียววว
หลักจากพี่พี่ดงอุคออกไปห้องก็กลับมาเงียบสงบอีกครั้ง ก่อนที่ฉันจะสังเกตอะไรบางอย่างในแซนวิชที่พี่ดงอุคให้มา
ใช่แล้วแหละ มันคือแตงกวา พี่สิก้ากินไม่ได้สินะ จะทำยังไงดีนะ ถ้าบอกไปพี่สิก้าก็คงกินอยู่ดี..
ฉันออกไปข้างนอกห้องสักพักโดยไม่ลืมถือแซนวิชไปด้วย ฉันเดินออกไปนานพอสมควรเลยล่ะ ก่อนที่จะเดินเข้ามา
“พี่สิก้า พี่ดงอุคฝากมาให้ พี่ดงอุคบอกว่า ให้ผิดอัน อันนี้มันใส่แตงกวา ส่วนอันนี้ไม่ใส่ มันคล้ายๆกันเลยเผลอหยิบสลับน่ะ” เนียนมั้ยนะ
“แล้วพี่ดงอุคล่ะ ไปไหนแล้ว ทำไมไม่เอามาให้เอง” ตายละ เอาไงดี
“อ่อ พี่ดงอุคกลับไปแล้วน่ะ เห็นบอกว่ามีธุระด่วนเลยรีบน่ะค่ะ” น่าจะรอดแหละ
“พี่ดงอุคเนี่ยเป็นคนดีจริงๆเลยนะ ถึงแม้ว่าจะรีบแต่ก็ยังไม่ลืมเอาอันใหม่มาให้ ถ้างั้นอันนี้ยูลก็เอาไปกินก็ได้นะ” อารมณ์ดีเชียวนะ เมื่อกี้ยังเหนื่อยๆอยู่เลย
“อ่อ ค่ะๆ ขอบคุณค่า” ฉันแกล้งทำเป็นสะดิ้งก่อนที่จะกลับไปนั่งที่โซฟา แล้วกินแซนวิช(ของพี่ดงอุค)
“เอ่อ พี่สิก้า ยูลลืมเอาอันนี้ให้อีกอัน พี่ดงอุคเห็นพี่สิก้าดูเหนื่อยๆเลยคิดว่าน่าจะเครียดแล้วก็ปวดหัว เลยเอาพารามาให้น่ะ” ฉันยื่นซองพาราให้
“อื้ม ขอบใจนะ นี่คนหรือตู้รับฝากของเนี่ย” ไม่ใช่คนค่ะ แต่เป็นลิง ผ่ามม!!
“งี้แหละ คนหน้าตาดีมักมีแต่คนฝากของเยอะ”
“คนอะไรทั้งขี้โม้ทั้งหลงตัวเอง” เจสสิก้าพูดก่อนที่จะก้มหน้าลงไปทำงานเหมือนเดิม โดยไม่ลืมที่จะกินแซนวิช แล้วก็ต่อด้วยยาพารา หลังกินแซนวิชเสร็จ

-Taeyeon’s Part-
นี่ฉันมาทำอะไรตรงนี้เนี่ย เห้ออ อยู่ดีๆก็โดนลากออกมาจากบ้านไปห้างทั้งวัน แล้วก็ต้องมากินไอติมโดยที่พี่ฟานี่ป้อนอีก ใจฉันก็สั่นเป็นนะ แล้วนี่ยังจะต้องมากลับด้วยกันอีก
ผ่านไป 20 นาที ในที่สุดก็ถึงบ้านสักที
“ขอบคุณที่มาส่งนะคะ” ฉันพูดพร้อมกับเปิดประตูรถลงไป ฉันเปิดประตูเข้าไปในบ้าน
แต่พี่ฟานี่น่ะสิ แทนที่จะกลับบ้าน ดันเข้ามาในบ้านด้วย
“อ้าว แทแทกลับมาแล้วหรอลูก หนูฟานี่ก็มาด้วย ดีเลย มาทานข้าวเย็นด้วยกันก่อนสิ” แม่นะแม่ แทนที่จะไล่พี่เค้ากลับไป
“แม่ รบกวนพี่ฟานี่เปล่าๆน่ะ ให้พี่เค้ารีบๆกลับบ้านไปน่ะดีแล้ว”
“ไม่รบกวนหรอกค่ะ คุณน้าชวนฟานี่ซะอย่าง^^” ยิ้มแบบนั้นอีกแล้วนะ ใจฉันสั่นอีกแล้ว!
“หนูฟานี่น่ารักจริงๆเลย มาทานเถอะ” แม่ฉันเรียกพี่ฟานี่ให้มานั่งกินข้าวด้วยกัน โดยแม่ฉันนั่งหัวโต๊ะ และฉันกับพี่ฟานี่นั่งตรงข้ามกัน
“หืมม คุณน้าทำอาหารอร่อยมากๆเลยนะคะ” ทิฟฟานี่ชมฝีมือการทำอาหารของแม่แทยอน
“งั้นถ้าหนูฟานี่ว่าง มาหาน้าได้ทุกเมื่อเลยนะ น้ายินดีสอน” แม่!! แม่คิดอะไรอยู่เนี่ยย
“จริงหรอคะ คุณน้านอกจากจะสวยแล้วเนี่ย ยังใจดีและเก่งอีกนะคะเนี่ย” ตายแล้วฉันน!! ความเงียบสงบในบ้านฉันต้องหายไปแน่ๆ
“หนูฟานี่ปากหวานจังนะเนี่ย แถมยังน่ารัก ถ้าน้าได้หนูเป็นลูกสะใภ้นี่คงจะดีน่าดู”
พรวดดด!!
“แอ่กๆๆ ขอโทษค่ะ” ฉันเผลอพ่นน้ำออกไป ก็คนมันตกใจหนิ แม่พูดอะไรก็ไม่รู้
“กินเสร็จกันแล้วใช่มั้ย แม่ขึ้นไปอาบน้ำนอนเถอะ เดี๋ยวแทล้างจานเอง ส่วนพี่ฟานี่ก็กลับบ้านได้แล้วค่ะ นี่มันก็ดึกแล้ว” รีบๆแยกกันเลยสองคนนี้
“ก็ถ้ามันดึกมาแล้ว หนูฟานี่ก็มานอนค้างที่นี่ก่อนก็ได้นะ นอนห้องแทแทเอา” แม่!! อะไรเนี่ยยย ชี้โพรงให้กระรอกทำไมมม! อีกคนก็ตาแพรวพราวเชียวว โว้ยยย!!
”ไม่เป็นไรหรอกค่ะ ฟานี่เกรงใจ” ดีๆ เพราะงั้นกลับไปได้แล้ว~~
“ไม่ต้องเกรงใจหรอก หนูฟานี่อุตส่าห์มาส่งแทแท เพราะงั้นมานอนได้เลย น้าไม่ว่าอะไร” ตายแล้ว แม่บ้านอื่นเค้าไม่ชอบให้คนแปลกหน้ามานอนบ้าน แต่ทำไมแม่ฉันถึงได้ชอบนะ หึ่ยย
“ถ้างั้นก็ได้ค่ะ” ซวยแล้วไอแท
“แล้วหนูฟานี่มีเสื้อผ้ามั้ย ใส่ของเจ้าแทไปก่อนก็ได้นะ” อย่าแม่ใส่ไม่ได้หนอก แทตัวเล็ก..
“ฟานี่พอมีเสื้อผ้าอยู่ในรถน่ะ ค่ะ เดี๋ยวใส่ตัวนั้นก็ได้ค่ะ” พร้อมเชียวนะ
“ถ้างั้นน้าไปอาบน้ำนอนแล้วนะ ทั้งสองคนอยู่กันดีๆล่ะ” แม่สร้างเรื่องแล้วทิ้งเลยนะ
“ค่า~~” ฉันรีบล้างจานแล้วรีบขึ้นห้องดีกว่า
“มาแทแทพี่ช่วย”
“ไม่เป็นไรค่ะ เดี๋ยวแทจัดการเอง พี่ฟานี่ ไปอาบน้ำก่อนเถอะ จะได้ไม่แย่งห้องน้ำกัน” ฉันอยากอยู่คนเดียวโว้ยยย
ทิฟฟานี่ไม่ได้พูดอะไร แต่กลับหยิบจานในมือแทยอนไปล้าง
“เห้ออ จะล้างให้ได้เลยใช่มั้ยคะ” ฉันพูดอย่างเหนื่อยๆ
“ใช่ รีบๆล้างจะได้ขึ้นไปนอนพร้อมกันไง” ไม่ๆๆๆ พี่ไปก่อนเลยย อย่าไปพร้อมกันเลย~
“เอ่ออ ถ้างั้นพี่ฟานี่นอนห้องแทก็ได้ค่ะ เดี๋ยวแทนอนข้างล่างเอง” นอนโซฟาดีกว่าอีกคืนนี้
“ไม่เป็นไร แทแท นอนด้วยกันนี่แหละ พี่ไม่ถือ” พี่ไม่ถือแต่แทถือ ตายล่ะว้าา
“เอ่อ งั้นพี่ฟานี่ก็ไปอาบน้ำรอก่อนเลยก็ได้ค่ะ นี่ก็ล้างเสร็จแล้วพอดี” ฉันพูดกับพี่ฟานี่
“โอเค งั้นเดี๋ยวพี่จะรีบอาบนะ”

ณ ที่ทำงานเจสสิก้า
-Jessica’s Part-
หลังจากที่ฉันนั่งกินแซนวิชที่พี่ดงอุคฝากเด็กลิงนั่นมาให้ พร้อมกับทำงาน มันก็ถึงเวลาที่ฉันต้องกลับบ้านแล้วล่ะ ฉันเงยหน้าขึ้นมาก็พบว่า เด็กลิงนั่นหลับไปเรียบร้อยแล้ว คงจะนั่งเบื่อมาทั้งวันจนหลับไปสินะ แต่จะว่าไป ตอนที่ไม่กวนก็น่ารักดีเหมือนกัน ดูไร้เดียงสาดี..
“ยูล ตื่นได้แล้ว กลับบ้านกัน” ฉันเดินไปปลุกเด็กขี้เซา
“ฮะ อะอืมม ค่าาา พี่สิก้าทำงานเสร็จแล้วหรอ~” เด็กลิงพูดพร้อมกับหาว
“อื้ม เสร็จแล้วล่ะ กลับกันเถอะ ไปนอนต่อที่บ้านนะ” ฉันดึงตัวเด็กนั่นขึ้น แต่เด็กนี่ดันไม่ลุกขึ้นตามน่ะสิ ตัวก็หนัก
“รั้งไว้ทำไมล่ะ ลุกขึ้นเร็ว ฉันเหนื่อย อยากกลับไปนอนแล้ว” ให้ไวเลยเด็กลิง
“ขอแปปนึงนะคะ ยังง่วงอยู่เลย” ยังอีก!
ฉันกับเจ้าเด็กลิงนี่ดึงกันอยู่นาน จนเป็นจังหวะที่เด็กนั่นดึงฉันลงมา ทำให้หน้าของเราทั้งสอง…ใกล้ชิดกันจนสัมผัสได้ถึงลมหายใจของกันและกัน
ตึก ตัก ตึก ตีก ใจบ้า ทำไมถึงเต้นดังขนาดนี้นะ แล้วทำไมถึงต้องมาเต้นรัวต่อหน้าเด็กนี่ด้วย..
“เอ่อ ยูล หายง่วงแล้ว รีบกลับกันเถอะค่ะ ยูลไปรอที่รถนะคะ” เด็กนั่นรีบลุกขึ้นแล้วก็เดินออกไป ปล่อยให้ฉันอยู่ตรงนั้นที่เดิม
ยอมรับเลยนะ ว่าเมื่อกี้รู้สึกเขิน และรู้สึกดี แต่ก็นะ ฉันน่ะ ชอบพี่ดงอุคต่างหาก ไม่ได้ชอบ..เด็กนั่นสักหน่อย ทำไมถึงพูดได้ไม่เต็มปากเลยนะ
ฉันหลุดออกจากห้วงความคิดก่อนที่จะรีบเดินไปที่ลานจอดรถ โดยไม่ลืมปิดห้องให้เรียบร้อย
เมื่อเข้ามาในรถต่างคนต่างไม่พูดจากัน ทำให้บรรยากาศภายในรถ เงียบมากๆ ก่อนที่ยูริจะเป็นคนทำลายความเงียบนั้น
“เอ่อ พี่สิก้า เมื่อคราวก่อน ก่อนที่พี่ดงอุคจะชวนพี่สิก้าไปกินข้าวอ่ะ พี่สิก้าจำได้ใช่ปะ” ยูริถาม
“อื้ม จำได้ ทำไมอ่ะ” ก็ตอนนั้นฉันไปประชุม แล้วพี่ดงอุคก็อยู่กับยูริ จะมีอะไรรึเปล่านะ
“ก็ยูลแอบถามพี่ดงอุคมาว่าพี่เค้ามีคนที่ชอบอยู่แล้วรึเปล่า สเปคเป็นแบบไหน แล้วเวลาว่าชอบทำอะไร พี่สิก้าอยากรู้รึเปล่าล่ะ” เจ้าเด็กลิงพูดพร้อมเล่นหูเล่นตา
“อืม ว่ามาสิ” ฉันพูดโดยไม่แสดงสีหน้าออกไป แต่ในใจน่ะหรอ อยากรู้สุดๆไปเลย!!
“นี่อยากรู้จริงปะเนี่ย ทำไมเสียงเรียบนิ่งเชียว” ลีลาเก่งจังนะ ควอน ยูริ
“ก็ฉันขับรถอยู่ บอกมาเลย ฉันฟังอยู่”
“โอเคๆ ก็เริ่มจากว่า ยูลอ่ะ ถามพี่ดงอุค ว่ามีคนที่ชอบมั้ย พี่เค้าก็บอกว่ามีแล้ว ยูลก็เลยถามต่อว่าใคร บอกแบบคร่าวๆก็ได้ พี่เค้าก็บอกว่า คนที่พี่เค้าชอบ คือคนที่ทำให้พี่เค้ายิ้มได้ แล้วยูลก็ถามต่ออีกว่าสเปคที่ชอบเป็นยังไง พี่เค้าบอกว่า ไม่มีสเปค แค่ทำให้เค้ายิ้มได้ มีความสุขก็พอแล้ว” ยูริบอกรวดเดียว
“พี่เค้ามีคนที่ชอบอยู่แล้วหรอ..” ฉันพูดขึ้นมาเบาๆ แต่ก็ดังพอที่จะทำให้คนที่นั่งข้างๆฉันได้ยิน
“ทำไมล่ะ พี่จะถอยหรอ บางทีคนที่พี่ดงอุคชอบอาจจะเป็นพี่ก็ได้” ยูริพูดให้กำลังใจ
“แต่ว่าฉันเนี่ยนะเป็นคนที่ทำให้พี่เค้ายิ้มได้ เราเจอกันน้อยครั้งมากเลยนะ” ฉันพูดอย่างผิดหวังเล็กน้อย
“เจอกันน้อย แต่ไม่ได้หมายความว่า จะทำให้ยิ้มทุกครั้งที่เจอไม่ได้หนิ พี่ดงอุคเค้าอาจจะยิ้ม มีความสุขทุกครั้งที่เจอพี่ก็ได้ ถึงแม้ว่าจะไม่ได้เจอกันบ่อยก็เถอะ เชื่อมั่นหน่อยสิ” เจ้าเด็กลิงนี่ก็ดีเหมือนกันแฮะ
“แต่ว่านะ..”
“ไม่มีแต่พี่ ถึงแม้ว่าพี่อาจจะไม่ใช่คนที่พี่ดงอุคชอบในตอนนี้ ไม่ได้หมายความว่าพี่เค้าจะชอบพี่สิก้าไม่ได้หนิคะ จริงมั้ย” มันก็จริงนะ เจอกันบ่อยๆคุยกันบ่อยๆเห็นหน้ากันบ่อยๆ ก็อาจจะตกหลุมรักกันก็ได้…
“อืมม ก็จริงนะ อ่ะ ถึงแล้ว รีบขึ้นไปอาบน้ำนอนซะนะ พรุ่งนี้เธอต้องตื่นแต่เช้ามาทำความสะอาดบ้านฉัน”
“แหม่ พอรู้เรื่องพี่เค้าปุ๊ป ก็ไล่เลยนะ ไปก็ได้ เชอะ” มา เชอะ อะไร เจ้าเด็กลิงนี่หนิ

-Tiffany’s Part-
หลังจากที่ฉันช่วยแทแทล้างจากเสร็จ ฉันก็ขึ้นไปอาบน้ำ แต่จริงๆฉันก็อาบน้ำไม่นานหรอก เพราะเดี๋ยวแทแทก็ต้องขึ้นมาอาบน้ำ ส่วนแทแทตอนนี้น่ะ ก็อยู่ในห้องน้ำเรียบร้อยแล้ว ห้องแทแทเนี่ย เป็นระเบียบสุดๆต่างจากห้องฉันโดยสิ้นเชิง บนโต๊ะของแทแทก็มีรูปที่ถ่ายกับเพื่อนวางอยู่ แต่ละรูปก็มีแต่ถ่ายกับยูริ แทแทไม่ค่อยยิ้มเลยแฮะ แต่ก็น่ารักเหมือนกัน ฉันสำรวจห้องของแทแทก่อนที่จะกลับไปนั่งบนเตียงเหมือนเดิม เพราะเจ้าของห้องดันอาบน้ำเสร็จแล้ว..

แทยอนเดินออกมาจากห้องน้ำด้วยสภาพผมที่เปียก แทยอนใส่เสื้อยืดสีดำสบายๆ ส่วนกางเกงเป็นกางเกงวอร์มสีเทา ดูแล้วหล่อเป็นบ้า…
“ถ้าพี่ฟานี่ง่วงก็หลับก่อนเลยก็ได้นะคะ นอนบนเตียงไปเลยไม่ต้องเหลือที่ไว้ให้แท” แทยอนพูดไปพลางเช็ดผมไป
“แล้วแทแทจะนอนตรงไหนล่ะคะ” ฉันถาม
“เดี๋ยวแทนอนพื้นค่ะ”
“อย่าเลย นอนพื้นปวดหลัง มานอนด้วยกันบนนี้นี่แหละ พี่ยังไม่นอนตอนนี้หรอก” มานอนกอดพี่ก็ได้นะคะน้องแท
“เอ่อ..จะดีหรอคะ เตียงแทมันไม่ได้ใหญ่อะไร เดี๋ยวพี่ฟานี่จะนอนไม่สบายเอานะคะ” ถ้ามีแทนอนด้วยพี่ก็นอนสบายทั้งนั้นแหละ><
“ไม่เป็นไรหรอก เอาเป็นว่าแทนอนกับพี่บนเตียงนั่นแหละ ไม่ต้องเถียงแล้ว แล้วนี่เช็ดผมแบบนั้นจะได้นอนเมื่อไหร่ มาเดี๋ยวพี่เช็ดให้” ฉันพูดพร้อมกับดึงผ้าเช็ดตัวในมือของแทแทไปเช็ดผมให้ โดยมีแทยอนนั่งหันหลังให้ฉันอยู่
“พี่ฟานี่คะ แทขอถามอะไรหน่อยได้มั้ยคะ” ในขณะที่ฉันกำลังเช็ดผมแทแทอยู่ แทแทก็พูดขึ้นมา
“ว่ามาเลยค่ะ ถ้าเป็นน้องแทพี่ตอบได้ทุกคำถาม” ทั้งวันก็ยังได้
“พี่ฟานี่ชอบแทจริงๆหรอคะ คิดดีแล้วหรอคะที่จะจีบแทน่ะ”
ฉันหยุดเช็ดผมแทยอนไปสักพักก่อนที่จะขยับไปนั่งมองหน้ากับแทยอนแล้วเช็ดผมต่อ แล้วพูดขึ้น
“อื้ม จริงสิ พี่น่ะชอบใครแล้วชอบจริงนะ จะให้พี่คิดกี่รอบ คำตอบของพี่ก็คงเป็นแทแททุกครั้งนั่นแหละ ว่าแต่น้องแทเถอะ เมื่อไหร่จะใจอ่อนให้พี่สักทีล่ะ” ฉันถามแล้วก็ยิ้มให้แทยอน
“…ก็คงอีกไม่นานหรอกค่ะ แล้วพอถึงวันนั้น แทนี่แหละจะเป็นคนจีบพี่ฟานี่เอง..”อยู่ดีๆแทแทก็เอาหน้าเข้ามาใกล้ฉันจนจะหน้าของเราสองคนจะติดกันอยู่แล้ว ยอมรับเลยนะ ว่าฉันเขิน เขินมากด้วย แล้วก็รู้สึกดีมากๆ
“เอ่อ..พี่ว่าเรานอนกันเถอะ ดึกแล้ว ผมแทคงแห้งแล้วแหละ” ฉันรีบผละหน้าออก ด้วยใบหน้าที่แดงสุดๆเลยนั่นแหละ ใครจะทนไหวล่ะ ใกล้ขนาดนั้น แทบกรี๊ด ฉันรีบนอนแล้วหันตะแคงออกก่อนที่แทยอนจะลุกไปปิดไฟแล้วนอนข้างๆฉัน
“ฝันดีนะคะ พี่ฟานี่” ฉันไม่ได้ฝันไปใช่มั้ยเนี่ย แทแทเนี่ยนะจะบอกฝันดีฉัน ฉันสับสบแล้วนะ
“อื้ม ฝันดี แทแท” ฉันบอกกลับ ก่อนที่จะหลับลงไป..

-Yuri’s Part-
ก๊อก ก๊อก ฉันเคาะประตูห้องพี่สิก้า หลังจากที่อาบน้ำเสร็จเรียบร้อยแล้ว
“หืม ว่าไงมีอะไร” พี่สิก้าเปิดประตูแล้วถามขึ้น
“เอ่อคือว่า ยูล ไม่กล้านอนคนเดียวอ่า มันต่างที่ เลย..จะมาขอนอนด้วย แฮะๆ^^” จริงๆจะบอกว่ากลัวผีก็ได้นะ
“แล้วถ้าฉันบอกว่าไม่ให้นอนด้วยล่ะ จะทำยังไง” พี่สิก้าพูดเสียงเรียบ
“…”ฉันยืนคิดอยู่พักใหญ่
“ตอบมาเร็วๆ ถ้าคำตอบฟังดูมีเหตุผล ฉันอาจจะให้เธอเข้ามานอนด้วยก็ได้นะ คิดเร็วๆล่ะ ฉันจะนอนแล้ว” พี่สิก้าอ่าอย่าเร่งสิ อ๊ะ นึกออกแล้ว
“ก็ยูลยังบอกเรื่องของพี่ดงอุคไม่หมดเลย ถ้าพี่สิก้าให้ยูลนอนด้วย ยูลก็จะบอก เหตุผลนี้ได้มั้ยคะ” เอาพี่ดงอุคมาล่อน่าจะได้แหละ
“อืมม เข้ามา เร็วๆ” แหม่รีบเชียวนะ
“บอกมาให้หมด ให้ครบด้วย” พอฉันเข้าห้องมาปุ๊ป พี่สิก้าก็เร่งเอาคำตอบปั๊ป
“อ่า เอาไว้บอกพรุ่งนี้ได้มั้ย วันนี้ยูลง่วงแล้วอ่า”
“ไม่ได้!! บอกมาตอนนี้เลย ไม่งั้นก็กลับไปนอนห้องตัวเองซะ” พี่สิก้าพูดเสียงดัง
“ก็ได้ๆ แค่แกล้งเล่นเองน่า ไม่เห็นต้องเสียงดังเลย -.-“
“ก็พี่เค้าบอกว่า เวลาพี่เค้าว่างๆ พี่เค้าจะไปเดินที่สวนสาธารณะใกล้ๆบ้านน่ะ ถ้าพี่สิก้าว่างพี่สิก้าก็ลองไปเดอนเล่นดูก็ได้ เผื่ออาจจะเจอพี่ดงอุค” ฉันพูดพร้อมกับหลับตา พูดง่ายๆก็พร้อมนอนนั่นแหละ
“อื้มม เข้าท่าดี แล้วมีอะไรอีกมั้ย นี่ เธอ ยูล ยูริ หลับแล้วหรอ หลับง่ายดีแฮะ” จริงๆฉันไม่ได้หลับหรอก แต่เนียนน่ะ แล้วก็เป็นไปด้วยดี พี่สิก้าหลังจากที่คิดว่าฉันหลับแล้ว ก็นอนลงข้างๆฉัน แล้วก็หลับลงก่อนที่ฉันจะหลับตามลงไป..

•~•~•~•~•~•~•~•~•~•~•~•~•~•~•~•~•~•





ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 27 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

35 ความคิดเห็น