My KIDS (KISS) [YulSic][TaeNy]

ตอนที่ 3 : • ตอนที่ 3 •

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 739
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 24 ครั้ง
    9 มี.ค. 62

-Taeyeon’s Part-
ฉันชื่อแทยอน เป็นเพื่อนยูริ เมื่อคืนอยู่ดีๆ ก็มีคนอายุมากกว่ามาบอกชอบซะงั้น ฉันก็เลย บอกไปตรงๆว่าไม่ชอบ แต่ก็แปลกนะถ้าเป็นคนอื่นก็คงไม่ทนแล้วล่ะ แต่นี่ยังไม่ลดความพยายาม แต่จะว่าไปตัวของผู้หญิงคนนั้นหอมใช่เล่น ทำเอาฉันเคลิ้มได้ง่ายเลยล่ะ หึหึ
ครืดด ครืดด เสียงโทรศัพท์ฉันเองแหละ แต่ก็แปลกนะฉันไม่เคยให้เบอร์ใครเรี่ยราดหนิ แล้วนี่เบอร์ก็ไม่คุ้น รับดูหน่อยละกัน
“ฮัลโหล ใครคะ” ฉันพูดเสียงเรียบ
“ว้าวว รับด้วยหรอเนี่ย ฉันเองไง คนที่มาส่งเธอเมื่อวาน” ปลายสายพูดขึ้น แค่ ว้าว ขึ้นมาฉันก็รู้แล้วล่ะว่าต้องเป็นพี่ฟานี่ เห้ออ
“ไปเอาเบอร์แทมาได้ไง” ฉันลืมตัว เลยรีบถามเสียงห้วนๆไปหน่อย
“พี่โตกว่าแทแทนะ สุภาพกว่านี้ไม่ได้รึไง~~” ทิฟฟานี่พูดเสียงงอนๆ
“ขอโทษค่ะ แล้วสรุปเอาเบอร์แทมาได้ไงคะ” ฉันปรับเสียงให้ดูสุภาพขึ้น แต่ก็นะไม่ค่อยแตกต่างจากเดิมเท่าไหร่
“ก็พี่บอกแล้วไง ว่าถึงน้องแทจะไม่ให้เบอร์พี่ พี่ก็จะเอาเบอร์น้องแทมาให้ได้อยู่ดี” ทิฟฟานี่พูดอย่างมีความสุข
“พี่โทรไปถามยูลใช่มั้ยคะ” เดาไม่น่ายาก ไอยูลนะไอยูล
“ฉลาดจังเลยย พี่ชอบ” นั่นไง ว่าแล้วเชียวไอตัวแสบ นี่ก็หยอดเก่งงง
“ช่างเถอะค่ะ พี่ฟานี่โทรมามีอะไรรึเปล่าคะ”
“พี่แค่โทรมาจะชวนไปกินข้าวน่ะ” ทิฟฟานี่ชวน
“ไม่ดีกว่าค่ะ พอดีวันนี้แทง่วงนิดหน่อย เลยไม่อยากออกไปไหนน่ะค่ะ” ฉันปฏิเสธอย่างสุภาพที่สุดเท่าที่จะทำได้
“เดี๋ยวมานอนบนรถก็ได้ ตอนนี้พี่จอดรถรออยู่ข้างล่างแล้ว ตามลงมาเร็วๆล่ะ บาย” ห๊ะ มาถึงบ้านเลยหรอ
“เดี๋ยวสิ นี่!!” ไม่ทันซะแล้ว วางสายไปซะแล้ว ทำยังไงดีวะแท ต้องไปจริงๆหรอเนี่ย เห้ออ ไปก็ไป
ฉันแต่งตัวเสร็จก็ลงไปหาพี่ฟานี่-.- อย่างช้าๆ
“นี่แท ทำไมลงมาช้างี้ล่ะลูก ปล่อยให้พี่เค้ารอตั้งนาน”ไม่ต้องตกใจ เสียงแม่ฉันเองแหละ
“แทไม่ได้บอกให้รอหนิคะ” ก็มันจริงหนิ ไม่ได้บอกให้รอ แล้วก็ไม่ได้บอกด้วยว่าจะไปด้วย
“พูดแบบนั้นได้ไงลูก พี่เค้าโตกว่านะ จริงๆเลยเด็กคนนี้ ไป ไปได้แล้ว พี่เค้าต้องไปทำงานต่อ” แม่ฉันไล่
“ถ้างั้นฟานี่ไปก่อนนะคะ คุณน้า สวัสดีค่ะ” พี่ฟานี่ลาแม่ฉัน
“จ้า ฝากแทด้วยนะหนูฟานี่ แล้วอย่าลืมมาที่บ้านบ่อยๆนะ น้านะคุยกับหนูฟานี่สนุกมากเลย” เอาเข้าไป ชมกันเข้าไป ตัวลอยแล้วมั้งนั่นน่ะ - -
“คุณน้าก็คุยสนุกมากเลยค่ะ แทแทไปกันเถอะ” ทิฟฟานี่เดินออกไปโดยแอบเนียนจับมือแทยอนแล้วเดินออกไป
“ปล่อยมือได้แล้วมั้งคะ แทขึ้นรถไม่ถนัด” เนียนเลยนะ ว่าแต่มือพี่ฟานี่นุ่มชะมัด
“แฮะๆ มือแทแทเนี่ยนุ่มจังเลยนะ อยากรู้จังเลยตัวจะนุ่มด้วยรึเปล่า” ทิฟฟานี่พูดเสร็จก็ขึ้นรถ
คิดว่าเขินมั้ยเนี่ย เออ ก็เขินแหละ แต่ต้องคีพลุกไว้ก่อน
“แทแท ชอบอาหารอิตาเลียนหรือว่าอาหารญี่ปุ่นคะ” ทิฟฟานี่ถาม
“อะไรก็ได้ค่ะ” ฉันกินได้หมดอ่ะ ถ้ามีคนเลี้ยง..
“เลือกมาสักอย่างสิคะ เดี๋ยวพี่จะพาไปกิน” เลือกเองไม่เป็นรึไงนะ
“เห้อ~ อาหารญี่ปุ่นก็ได้ค่ะ” ฉันตอบอย่างเบื่อๆ
“โอเคค่ะ พี่ฟานี่รู้จักร้านนึง อร่อยมากเลย เดี๋ยวพี่พาไป” ทิฟฟานี่พูดไปพร้อมกับเลี้ยวรถ

-Yuri’s Part-
ในช่วงเวลาที่เป็นวันหยุด วันที่เด็กนักเรียนจะไม่ต้องไปเรียน บางคนก็อาจจะนอนตื่นสาย หรือบางคนก็ไปเรียนพิเศษ แต่สำหรับฉันนั้นไม่ใช่..
“ไปแล้ววว อ๊ากก หยุดได้แล้วว” ฉันโวยวายเสียงดังขึ้น
“ยัยเด็กบ้า ทำไมไม่เคาะประตูก่อนน” พี่สิก้าโวยวายใหญ่แล้ว ทำไมน่ะหรอ ก็ฉันเผลอเปิดประตูห้องพี่สิก้า แล้วก็ดันพบว่าพี่เค้า…ไม่ได้ใส่เสื้อผ้าอยู่..ก็เลยยอย่างที่เห็น ไล่กันแต่เช้า แหะๆ
“ก็ไม่รู้หนิ กะจะเข้ามาถามว่าให้ทำงานอะไรก่อน แล้วทำไมพี่สิก้าไม่ไปเปลี่ยนเสื้อผ้าในห้องน้ำล่ะ~~” ฉันไม่เห็นอะไรเลยจริงๆนะ .///.
“ก็นั่นมันห้องฉันมั้ยล่ะ แล้วอีกอย่างเธอนั่นแหละ ควรจะเคาะประตูห้องก่อนที่จะเข้าห้องคนอื่น มันเป็นมารยาททางสังคมเบสิกๆ เธอควรจะรู้หนิ!!!” หวา เป็ดโมโหแล้วว
“ยูลไม่ได้ตั้งใจอ่า ขอโทษค่ะ งั้นยูลลงไปช่วยป้าทำอาหารข้างล่างก่อนนะ” รีบชิ่งดีกว่าเรา
“ย๊า จะไปไหนก็ไปเลยย~!!” เจสสิก้าตะโกนไล่หลังมา
“ฟุ่วว เกือบไปแล้ว เกือบตายแล้วเรา” ยูลยังมีอนาคตอีกไกลนะ จะมาจบชีวิตแบบนี้ไม่ได้…
“อุ๊ย ป้าถืออะไรมาเยอะแยะคะเนี่ย เดี๋ยวยูลช่วย” ฉันรีบวิ่งเข้าไปช่วยป้าแม้บ้านที่ถือของมาเยอะแยะ
“ขอบใจมากนะหนู ใจดีจริงๆเลย” ป้าขอบคุณฉัน
“ไม่เป็นไรค่ะ ยูลเต็มใจว่าแต่ป้าจะไปไหนหรอคะ”
“อ่อ ป้าจะรับเอาเสื้อไปซักน่ะ เสร็จแล้วต้องรีบมาทำอาหารอีก” ป้าพูด งานเยอะอยู่นะเนี่ย เสื้อผ้าก็ใช่ว่าจะน้อย
“ถ้างั้น ป้าไปซักเถอะค่ะ ส่วนเรื่องอาหาร เดี๋ยวยูลจัดการเอง^^” ฉันพูดด้วยความมั่นใจ
“จะดีหรอหนู เดี๋ยวป้าทำเองดีกว่า พอดีคุณหนูเจส แพ้อาหารบางอย่างน่ะ จะลำบากหนูยูลเปล่าๆ” ป้าพูดอย่างเกรงใจ
“ไม่ลำบากเลยค่ะ ยูลมาอยู่ที่นี่ ก็ต้องช่วยกันทำงานเล็กๆน้อยช่วยๆกันค่ะ ส่วนเรื่องอาหารที่พี่สิก้าแพ้ บอกยูลมาเลยค่ะ เดี๋ยวยูลจะทำอาหารที่ไม่มีส่วนผสมนั้น” เชื่อมือยูลได้เลยป้า!!
“งั้นก็ได้ค่ะ…”สุดท้ายป้าก็ยอมให้ฉันทำจนได้ ส่วนอาหารที่พี่สิก้าจอมโหดนั่นแพ้น่ะหรอ ก็พวกแตงกวาน่ะ ง่ายๆแค่นี้สบายมากก
ผ่านไป 20 นาที ฉันก็ทำข้าวต้มเสร็จพอดี ตอนเช้าๆต้องกินอาหารอ่อนๆจะได้ดีกับสุขภาพ โอ๊ะ นั่นไง พี่สิก้าลงมาพอดี หน้านิ่งชะมัด เหมือนแทเลยแฮะ
“พี่สิก้า!! มาเร็ววว ยูลทำอาหารไว้ให้เรียบร้อยแล้วว” ฉันตะโกนเรียก
“จะตะโกนทำไมเนี่ย อยู่กันใกล้แค่นี้ หูจะแตก” เจสสิก้าบ่น แก่แล้วก็เงี้ย ขี้บ่น อิอิ
“หืมม กลิ่นอะไรเนี่ยหอมจัง ทำอะไรกันจ๊ะเนี่ย” แม่พี่สิก้าเดินออกมาจากห้องแล้วพูดขึ้น
“คุณน้า สวัสดีค่ะ ยูลทำอาหารเช้าไว้เผื่อ มาทานด้วยกันสิคะ^^” ฉันพูดแล้วยิ้มให้ตามเดิม
“ยูลทำอาหารเป็นด้วยหรอเนี่ย เก่งจัง อายุก็ยังน้อยทำอะไรหลายอย่างเป็นไปหมด” โหยๆๆๆ ตัวฉันลอยแล้วว ฮ่าๆ
“ไม่เท่าไหร่หรอกค่ะ” ฉันพูดอย่างถ่อมตัว
“ไม่เหมือนลูกเรา อายุปูนนี้แล้ว แต่ยังทำอาหารไม่เป็นอยู่เลย” อยู่ดีๆพ่อของพี่สิก้าก็ออกมาจากห้องแล้วมานั่งที่โต๊ะกินข้าว
“พ่อกันแม่ไม่เข้าข้างลูกเลยนะคะ ถึงสิก้าจะทำอาหารไม่เป็น แต่เรื่องงานสิก้าไม่แพ้ใครนะคะ” เจสสิก้าพูดแล้วทำหน้าบูด
“โอ๋ๆ ลูกพ่อก็เก่ง กินข้าวกันดีกว่า” แล้วทั้งหมดก็นั่งกินข้าวกัน โดยบรรยากาศบนโต๊ะกินข้าวมีแต่เสียงหัวเราะ
ผ่านไปไม่นาน เมื่อกินข้าวเสร็จ ต่างคนก็ต่างไปทำงานของตน ซึ่งแน่นอนเจสสิก้าก็ต้องไปทำงาน โดยลากยูริไปด้วย

-Tiffany’s Part-
ฉันทิฟฟานี่เองนะ เพื่อนยัยเจส แล้วก็เป็นว่าที่แฟนของแทแท~~ ถึงแม้ตอนนี้จะยังไม่ใช่แฟนก็เถอะ แต่ในอนาคตไม่แน่~ เข้าเรื่องดีกว่า ฉันพาว่าที่แฟน เอ้ย แทแท มากินข้าวกันสองต่อสองด้วยแหละ ที่ร้านอาหารญี่ปุ่นแห่งหนึ่ง
“ยินดีต้อนรับค่ะ มากันกี่ท่านคะ?” เสียงพนักงานต้อนรับพูดขึ้น
“2 ค่ะ” ฉันตอบ
“งั้นเชิญทางนี้ค่ะ” พนักงานต้อนรับพาไปนั่งที่โต๊ะ พร้อมกับยื่นเมนูมาให้
และทั้งสองก็สั่งอาหาร แล้วก็เป็นอีกครั้งที่อาหารของทิฟฟานี่มาก่อน แล้วทิฟฟานี่ก็นั่งรอเหมือนเดิม
“ไม่กินหรอคะ” แทแทถามฉันด้วยแหละ ว้าวว
“รอของแทแทมาก่อน ค่อยกินพร้อมกัน^^”
“จะบอกยังไงพี่ฟานี่ก็จะรอกินพร้อมแทถูกมั้ยคะ” แทยอนทำหน้าอย่างเหนื่อยใจ
“ใช่ค่ะ” สายตื้อเท่านั่นที่ครองโลก^^
ไม่นานอาหารที่แทยอนสั่งก็มา ทั้งคู่ก็กินข้าวพร้อมกัน
“นี่แทแท วันนี้ว่างใช่มั้ย” ฉันถามแทแท
“อืม” อย่างน้อยแทแทก็ตอบฉันน~~
“ไปอยู่เป็นเพื่อนฉันที่บริษัทหน่อยสิ” ฉันขอร้องแทยอนพร้อมกับทำสายตาน่ารักแบบสุดๆ
“ไม่” แหงะ น้องแทขาาา ไปเถอะนะพี่ขอร้องง
“ก็ได้ค่ะ งั้นเดี๋ยวพี่ไปส่งที่บ้านละกันนะ” ฉันแกล้งพูดไปงั้นแหละ
“ค่ะ” อย่างน้อยก็ยังตอบตกลงไปบ้าน แต่ฉันไม่พากลับบ้านหรอก^^
ไม่นานทั้งคู่ก็กินข้าวเสร็จ จ่ายตังเรียบร้อย โดยคนที่เลี้ยงก็ไม่ใช่ใคร ทิฟฟานี่นั่นเอง
ทิฟฟานี่เดินนำแทยอนไปที่รถ ก่อนที่จะไปเปิดประตูรถให้แทยอน ก่อนที่จะไปนั่งฝั่งคนขับ
และทิฟฟานี่ก็ขับรถออกไป โดยทางที่ไปนั่นไม่ใช่บ้านแทยอนแต่อย่างใด แต่เป็นที่ทำงานของทิฟฟานี่และเจสสิก้า
ทำให้เป็นครั้งแรกที่แทยอนทักขึ้นมาก่อน
“นี่ไม่ใช่ทางกลับบ้านแทหนิคะ” แทยอนพูดอย่างหงุดหงิดนิดหน่อย
“นั่นสิ พี่ลืมไปว่าต้องไปส่งแทที่บ้านก่อน ไหนๆก็มาแล้วถ้าย้อนกลับไปอีก เสียเวลาเพราะงั้นมาด้วยกันเถอะนะ” ฉันพูดอย่างเจ้าเล่ห์
“เห้อ ก็ได้ค่ะ” น้องแทอย่าทำหน้าแบบนั้นสิ~~ เดี๋ยวพี่พาไปส่งที่บ้านจริงๆแต่ยังไม่ใช่ตอนนี้
แล้วทิฟฟานี่ก็พาแทยอนมาที่ทำงานของตัวเอง

-Jessica’s Part-
“พี่สิก้าเอายูลมาด้วยทำไมอ่ะ” ยูริถาม
“เอามาช่วยฉันจีบพี่ดงอุคไงล่ะ” แน่ล่ะวันนี้ฉันมีประชุม ฉันไม่มีเวลามานั่งจีบพี่เค้าหรอกนะ ต้องใช้ตัวช่วย
“แล้วทำไมพี่สิก้าไม่จีบเองอ่ะ แล้วนี่พี่ดงอุคของพี่นี่ทำงานที่เดียวกับพี่อ่อ” สงสัยอะไรเยอะแยะเนี่ยเจ้าเด็กแสบ
“หนิ ฉันมีงานต้องไปประชุมเยอะแยะ ฉันเลยไม่มีเวลา เพราะงั้นฉันถึงไม่มีเวลาจีบไงล่ะ” ฉันอธิบาย
“แล้วก็นะ พี่ดงอุคน่ะเค้าเป็นหัวหน้าฝ่ายการตลาด เลยทำงานบริษัทเดียวกัน” ฉันพูดต่อ เหนื่อยจริงๆเลยคุยกับเด็กนี่หนิ
“แล้วพี่สิก้าทำงานอะไรอ่ะ” ยัง ยังอีก ยังจะไม่หยุดถามอีก เหนื่อยจริงๆแล้วนะ
“เดี๋ยวไปถึงก็รู้เองอ่ะ” ฉันตอบปัดๆไป
“แล้ว..”
“นี่!! นั่งเงียบๆไปได้มั้ย ไม่ต้องถามอะไรมากมาย นั่งเงียบๆ ฉันเหนื่อยที่ต้องมาตอบคำถามเด็กอย่างเธอแล้ว” ฉันระเบิดอารมณ์ออกไป
“…” เจ้าเด็กนั่นถึงกับนั่งเงียบ ถึงจะรู้สึกผิดนิดๆก็เถอะ แต่มันก็น่ารำคาญจริงๆหนิ
เจสสิก้าขับรถพายูริมาถึงบริษัท แล้วเจสสิก้าก็เดินนำยูริมาถึงห้องของเจสสิก้า
“นี่นั่งรอในนี้นะ เดี๋ยวฉันไปประชุมแปปเดียว” ฉันสั่ง
“อืออ” เจ้าเด็กนั่นตอบเบาๆ สงสัยจะกลัวที่ตะคอกไปมั้ง ช่างเถอะ ไม่จำเป็นต้องง้อ
เจสสิก้าปล่อยให้ยูรินั่งอยู่ในห้องก่อนที่ตัวเองจะไปประชุม

-Taeyeon’s Part-
เห้ออ สุดท้ายฉันก็ต้องมาที่ทำงานของพี่ฟานี่จนได้ ตอนแรกก็ตอบตกลงไปก็นึกว่าจะไปส่งที่บ้าน หึ เจ้าเล่ห์นักนะ ถึงคราวฉันเมื่อไหร่ล่ะก็ ได้เห็นดีกันแน่
ไม่กี่นาทีก็มาถึงที่ทำงานของทิฟฟานี่ ทิฟฟานี่พาแทยอนเดินเข้าไปในห้องของทิฟฟานี่ซึ่งเป็นห้องเดียวกันกับห้องของเจสสิก้า เมื่อเข้าไปก็เจอกับยูริที่นั่งรออย่างเรียบร้อย
“อ้าว ยูล มาทำอะไรที่นี่ แล้วเจสล่ะ” ทิฟฟานี่ถาม นั่นสิไอยูลมาได้ไง
“อันยองค่ะพี่ฟานี่ พี่สิก้าลากยูลมา แล้วตัวเองก็เข้าห้องไปประชุมค่ะ” ยูริตอบ
“อ๋อ งั้น พี่ฝากแทแทด้วยนะ เดี๋ยวพี่รีบตามเจสไปประชุมก่อน แทแท ถ้าง่วงก็นอนรอได้เลยนะคะ เดี๋ยวออกมาแล้วพี่มาปลุก” ทิฟฟานี่คุยกับยูริก่อนที่จะหันไปคุยกับแทยอน ยังจำได้อีกหรอเนี่ยว่าฉันบอกว่าง่วงเนี่ย
“อืม” ฉันตอบส่งๆไป
เมื่อพูดคุยกันเสร็จ ทิฟฟานี่ก็รีบเข้าไปในห้องประชุม จนทำให้ในห้องของเจสสิก้าเหลือเพียงแค่ยูริกับแทยอน
“นี่ไอแท ทำไมอยู่ดีๆมากับพี่ฟานี่ได้เนี่ย” นั่นไง เริ่มถามแล้ว อย่าให้ฉันพูดเลย
“โดนบังคับมา” ฉันตอบเสียงเรียบพร้อมเอนตัวลงนอน
“หืม ไปทำยังไงถึงโดนบังคับมา” ทำไมฉันต้องมีเพื่อนขี้สงสัยนะ
“เรื่องมันยาว เดี๋ยวค่อยเล่า ตอนนี้ฉันจะนอน” ฉันยังคงพูดเสียงเรียบ
“เล่ามาเถอะ ฉันรอฟังได้ เรื่องยาวแค่ไหนฉันก็นั่งฟังได้” ยังตื้อไม่เลิกอีกหรอวะ
“แกฟังไหว แต่ฉันเล่าไม่ไหว ฉันง่วง!! เข้าใจนะ ห้ามรบกวนฉันจะนอน!!!” ฉันพูดเสียงดัง จนไอเพื่อนตัวแสบเลิกถามไป
“ทำไมวันนี้มีแต่คนตะคอกใส่ฉันเนี่ย ฉันก็แค่ถามเฉยๆเองนะ หึ ไม่สนแล้วว!!” นั่นไงมันบ่นและก็แกล้งงอน ช่างเถอะ เดี๋ยวก็หายเอง
-Yuri’s Part-
ในขณะที่แทยอนนอนหลับอยู่ที่โซฟา ส่วนยูริเดินดูรอบๆห้อง ดงอุคก็เดินเข้ามาในห้องพอดี
“พี่ดงอุค อันยองค่ะ” ฉันทักทาย
“อันยองจ้า น้องเจสยังประชุมไม่เสร็จหรอ” พี่ดงอุคถามฉัน
“ค่ะ คงอีกสักพัก พี่ดงอุคนั่งรอในนี้ก่อนก็ได้ค่ะ พอดียูลมีเรื่องอยากจะถามนิดหน่อยน่ะค่ะ” ฉันเริ่มทำการสืบข้อมูลทันที
“ได้สิ ว่ามาเลย” พี่ดงอุคพูดแล้วยิ้มให้
“พี่ดงอุคมีคนที่ชอบรึยังคะ” ฉันถามตรงไปมั้ยเนี่ย เหอะๆ
“อืมม ก็มีนะ”
“แล้วบอกได้มั้ยคะว่าใคร แบบว่า บอกลักษณะคร่าวๆก็ได้ค่ะ” พี่สิก้าจะมีสิทธิ์มั้ยเนี่ย~
“ก็ผู้หญิงคนนั้นเป็นคนที่น่ารักมากๆเลยล่ะ เวลาพี่เจอเค้าทีไร เค้าทำให้พี่ยิ้มออกทุกที แต่พี่ไม่รู้ว่าเค้ามีคนที่ชอบแล้วรึยัง” ดงอุคพูดพลางทำหน้าเศร้า
“ก็ถ้าพี่รักเค้ามาก พี่ก็ต้องแสดงความรักของพี่ให้เค้าเห็น อย่าพึ่งท้อนะคะ ยูลเป็นกำลังใจให้ สู้ๆค่ะ~~” ฉันพูดพร้อมชูสองนิ้วให้
“พี่สู้อยู่แล้ว ขอบใจนะ”
“ว่าแต่สเปคพี่ เป็นยังไงหรอ” สืบให้ถึงที่สุด~
“จริงๆพี่เป็นคนไม่มีสเปคนะ ถ้าคนไหนพี่อยู่ด้วยแล้วพี่รู้สึกสบายใจ มีความสุข ก็คนนั้นแหละ” ดงอุคพูดแล้วยิ้มอย่างเคลิ้มๆ
“พี่ต้องนึกถึงคนๆนั้นอยู่แน่ๆเลย แหม่ยิ้มใหญ่เชียวว” ฉันแซวพี่เค้า
“แซวพี่หรอ พี่เขินนะเนี่ย” ถ้าพี่สิก้าเห็นพี่ดงอุคตอนเขินนี่มีลงไปดิ้นกับพื้นแน่ๆ ว่าแต่ทำไมใจฉันมันเต้นแปลกๆนะ พอนึกถึงหน้าพี่สิก้าแล้วใจมันหวิวๆแฮะ คิดไปเองล่ะมั้ง
“แล้วปกติเวลาว่างพี่ชอบทำอะไรหรอคะ” ฉันยังคงถามต่อ
“เวลาว่างหรอ พี่ชอบไปเดินเล่น พักผ่อน ที่สวนสาธารณะแถวบ้านน่ะ ว่าแต่เราเถอะทำไมถึงถามเยอะขนาดนี้เนี่ย มีใครใช้มาถามพี่รึเปล่าเนี่ย” ซวยแล้ว ไม่เนียนเลยเรา เอาไงดี ยูล คิดสิ คิด
“เอ่อ คือว่า..”
แกร๊ก เจสสิก้าเดินเข้ามาในห้องพอดี
“อ้าว พี่ดงอุค มารอนานรึยังคะเนี่ย พอดีพึ่งประชุมเสร็จ แล้วนี่คุยอะไรกันคะเนี่ย” โชคดีนะเนี่ยพี่สิก้ามาพอดี
“อ่อ ก็ไม่นานเท่าไหร่ครับ พอดีพี่มาส่งสรุปการขายทั้งหมดน่ะครับ แล้วก็ว่างๆ จะชวนทุกคนไปทานข้าวกลางวันซะหน่อยน่ะครับ ถือเป็นการเลี้ยงคืนเมื่อคราวก่อน” ดงอุคพูดกับเจสสิก้า
“อ่อ ได้ค่ะ งั้นเดี๋ยวเจสขอเก็บของก่อนนะคะ” แหม่ ดีใจใหญ่เชียวว
“วันนี้ฟานี่ขอผ่านนะคะ พอดีมีนัดกับเด็กคนนั้นน่ะค่ะ” ทิฟฟานี่พูดแล้วชี้ไปทางแทยอนที่นอนอยู่
“งั้นเราไปกัน 3 คนก็แล้วกันเนอะ” ดงอุคพูด
“เอ่อ ยูลว่ายูลอยู่รอที่นี่ดีกว่าค่ะ แฮะๆ” ตอนแรกก็ดีใจนะที่จะได้ไปด้วย แต่เจอสายตาอำมหิตจากพี่สิก้า ยูลถอยดีกว่า~
“งั้นเราไปกันแค่สองคนละกันเนอะ” ดงอุคพูด
“ค่ะ งั้นรีบไปรีบกลับละกันค่ะ” เจสสิก้าพูดต่อ
“กินข้าวให้อร่อยนะคะ~~” ฉันตะโกนบอก

•~•~•~•~•~•~•~•~•~•~•~•~•~•~•~•~•~•





คู่แทนี่ พี่ฟานี่ก็รุกเก่งง ส่วนคุณคิมแทก็ใจแข็ง เมื่อไหร่จะใจอ่อนนะ
ส่วนคู่ยูลสิกก็ตีกันแต่เช้า สุดท้ายก็ให้น้องมันช่วยจีบอยู่ดี โห่ยยย

แฮปปี้เบิร์ดเดย์ลีดเดอร์ตัวน้อยของพวกเรา
คิมแทยอน~~~
1989•03•09
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 24 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

35 ความคิดเห็น