My KIDS (KISS) [YulSic][TaeNy]

ตอนที่ 25 : • ตอนที่ 25 •

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 781
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 33 ครั้ง
    21 เม.ย. 62

-Jessica’s Part-
ฉันวิ่งเข้ามาในตัวสนามบิน เจอฟานี่กับน้องแทกำลังจะเดินกลับ ฉันรีบวิ่งเข้าไปหาทันที
“แฮ่กๆๆ ยูลล่ะ” ฉันหอบสักพักก่อนจะถาม
“เข้าไปข้างในแล้วล่ะ” ฟานี่พูดเบาๆ
“ฉันมาไม่ทัน…สินะ” ฉันทรุดทันที มันไม่มีแรงเลยล่ะ น้ำตาฉันไหลออกมาช้าๆ
“ฉันขอโทษ ฉันมาช้าไปอีกแล้ว” ฉันร้องไห้ออกมาอย่างไม่อายใคร
“เจส ไหวมั้ยมาฉันช่วย” ฟานี่ช่วยประคองฉันไปที่รถก่อนที่จะยื่นของบางอย่างให้
“ก่อนไปยูลฝากนี่มา ยูลบอกว่า เป็นของที่ยูลตั้งใจเก็บเงินซื้อให้เป็นของขวัญแก” ฉันรับของนั้นมา ก่อนที่จะเปิดดูข้างใน มันเป็นสร้อยธรรมดาๆที่มีสลักชื่อฉันอยู่ แล้วเป็นชื่อเดียวที่ฉันให้ยูลเรียก ถึงภายนอกมันจะเป็นสร้อยธรรมดา แต่ฉันรับรู้ได้ว่ามันพิเศษสำหรับฉันมากๆ ฉันขอโทษจริงๆนะ
“ฮึก ฮืออ ถ้าฉันรู้ตัวเร็วกว่านี้มันคงจะดี ฉันมันแย่มากเลย ฟานี่ ฮืออ” ฉันร้องไห้พลางกอดฟานี่
“แกอย่าโทษตัวเองเลยนะ เจส”ฟานี่พยายามปลอบฉัน
“ทุกอย่างมันเป็นเพราะฉัน ฉันทำร้ายจิตใจยูลมาตลอด จนตอนนี้ยูลไปจากฉันแล้ว ฉัน..” ฉันพูดอะไรไม่ออก มันจุกอกไปหมด ความเศร้า ความเสียใจ ต่างพร้อมใจกันรุมเร้าฉัน
“พี่เจสไม่ผิดหรอกนะคะ ยูลมันตัดสินใจเลือกเอง มันเป็นคนบอกเองตั้งแต่แรกแล้วว่ามันจะยอมรับ นี่อาจจะเป็นทางที่มันต้องการ พี่เจสไม่ได้เป็นคนบังคับให้มันไป เพราะงั้นพี่เจสอย่าโทษตัวเองเลยนะคะ ถ้ายูลมันรู้ มันคงจะเสียใจนะคะ” แทพยายามปลอบใจฉันอีกคน
“อย่าโทษตัวเองเลยนะเจส ไว้รอน้องเค้าพร้อม ฉันเชื่อว่ายังไงน้องเค้าก็กลับมา น้องเค้าแค่ไปเรียนต่อเอง” ฟานี่พูด
“อืออ ฮึก ขอบใจแกมากๆนะ แทด้วย” มันคงถึงเวลาแล้วล่ะ ที่ฉันจะเป็นฝ่ายรอเธอบ้าง ฉันจะรอเธอนะ ไม่ว่านานแค่ไหน ฉันจะรอเธอกลับมา ยูล
หลังจากที่ฉันเริ่มเข้าใจอะไรมากขึ้นฟานี่ก็ขับรถพาฉันกลับบ้าน ตอนแรกฟานี่จะอยู่เฝ้าด้วย เพราะกลัวฉันจะฟูมฟายอีก แต่ฉันบอกกับฟานี่ว่าไม่เป็นไร และให้ฟานี่กลับไปกับแท ฟานี่เลยยอม ส่วนนึงเพราะเห็นว่าคริสก็อยู่ด้วย เลยวางใจ ตอนแรกคริสก็ไม่รู้หรอกว่ายูลไปเรียนต่อ จนแทเล่าให้ฟังตั้งแต่แรกนั่นแหละ…
.
.
.
.
.
เวลาผ่านไป 5 ปี ทุกอย่างก็ยังคงเป็นเหมือนเดิม ตั้งแต่วันนั้นฉันกับยูลก็ไม่เคยติดต่อกันอีกเลย ไม่รู้ว่าป่านนี้จะเป็นยังไงบ้าง อาจจะมีแฟนไปแล้วมั้ง แต่ไม่เป็นไรฉันรอได้เสมอ
“เจส วันนี้วันเกิดแกนะ ยังจะทำงานหนักอีกหรอ พักบ้างเถอะหน่า” ฟานี่บ่นฉัน จริงๆฉันก็ทำงานหนักทุกวันนั่นแหละ แต่แค่จะหนักเป็นพิเศษเฉพาะวันเกิดฉันน่ะ มันเหมือนเป็นบทเรียนสำคัญเลยล่ะ วันเกิดฉันเมื่อ 5 ปีก่อนน่ะ เห้อออ อุตส่าห์ทำงานหนักเพื่อไม่ให้ฟุ้งซ่าน กลับหนักกว่าเดิมอีก
“ใกล้เสร็จแล้วหน่า แล้วนี่จะออกไปไหนเนี่ย” ฉันถาม
“ไปหาแทแท” คู่นี้เค้าก็รักกันทุกวัน ที่ผ่านมาก็มีแค่ปัญหางานที่มหาลัยแทมันเยอะ เลยทำให้ไม่ค่อยได้เจอกับฟานี่เท่าไหร่ แต่ทั้งคู่ก็ยังคงหาเวลามาเติมเต็มความรักให้แก่กัน น่าอิจฉาจังเลยนะ
“จะไปด้วยกันปะล่ะ” ฟานี่ชวนฉัน
“ไม่อ่ะ เดี๋ยวฉันจะกลับบ้านแล้ว จะพาฮานิไปเดินเล่นด้วย แกไปเที่ยวกับคุณหมอเด็กของแกไปเถอะๆ” ฉันพูด หลังจากแทเรียนจบก็นั่นแหละ สอบเข้าหมอ รู้สึกว่าจะเป็นหมอเด็กด้วยมั้ง ท่าทางจะชอบเด็กมาก ยัยฟานี่ก็พลอยโชคดีไปเลย มีแฟนเป็นคุณหมอไม่พอ แถมยังรักเด็กอีกต่างหาก555 ป่านนี้ยูลจะเป็นยังไงบ้างนะ คงจะเรียนจบแล้วล่ะมั้ง…
ฉันขับรถกลับมาที่บ้าน เพื่อที่จะกลับไปพาเจ้าฮานิมาเดินเล่นที่สวนสาธารณะแถวบ้าน ตอนแรกยูลฝากแทดูแล แต่ฉันเป็นฝ่ายขอเลี้ยงไว้เองน่ะ อย่างน้อยก็ทำให้นึกถึงแทนเด็กแสบนั่นได้
ระหว่างที่ฉันจูงฮานิเดินเล่นอยู่นั่น อยู่ๆเจ้าฮานิก็วิ่งไปหาผู้หญิงคนหนึ่งทันที ผู้หญิงคนนั้นดูหุ่นดี ตัวสูง ผมยาวสีน้ำตาลเข้ม ผู้หญิงคนนั้นเล่นกับฮานิอย่างสนิทสนมก่อนที่จะอุ้มฮานิขึ้นมาแล้วหันมาหาฉัน ผู้หญิงคนนั้นเดินมาหาฉัน คุ้นมากๆเลย เดี๋ยวนะ ผู้หญิงคนนั้น…
“ยูล..” ฉันพูดออกมาเบาๆเมื่อฉันเห็นผู้หญิงคนนั้นเดินมาใกล้มากขึ้น จนผู้หญิงคนนั้นหยุดที่หน้าฉัน
“ไม่ได้เจอกันนานเลยนะคะ พี่สิก้า” ยูลพูดแล้วยิ้มให้ฉัน ยูลจริงๆด้วย ฉันพุ่งเข้ากอดยูลทันที น้ำตาแห่งความคิดถึงมันไหลออกมาอีกครั้ง ยูลเองก็ดูตกใจไม่ใช่น้อยก่อนที่จะกอดตอบ
“ไม่ได้เจอกันตั้งนานขี้แยจังเลยนะคะ” ยูลพูดติดตลก ถึงแม้จะดูโตขึ้นแต่ความกวนก็ยังคงเหมือนเดิม
“พี่ไม่ได้ขี้แยสักหน่อย พี่แค่คิดถึงเธอ” ฉันพูดออกไป
“พี่สิก้าแทนตัวเองว่าพี่ด้วย ดีจังเลยยูลอยากได้ยินแบบนี้มานานแล้ว ยูลก็คิดถึงพี่สิก้านะคะ” ยูลพูดออกมา ฉันก็อยากพูดแบบนี้มาตั้งนานแล้วเหมือนกัน
“ที่บอกว่าอยากได้ยิน หมายถึงพี่เรียกแทนตัวเองว่าพี่ หรือคำว่าคิดถึง” ฉันแกล้งยูล ยังคงหน้าแดงเหมือนตอนนั้นเลยนะ
“ทั้งสองอย่างค่ะ เราไปนั่งคุยกันดีมั้ยคะ” ยูลพูดพร้อมกับชี้ไปที่ใต้ต้นไม้ใหญ่

“พี่สิก้าสบายดีใช่มั้ยคะ” ยูลเปิดประเด็นถามก่อน
“อืออ ยูลล่ะ กลับมาตั้งแต่เมื่อไหร่” ฉันถาม
“พึ่งกลับมาเมื่อเช้าเองค่ะ แล้วก็กลับบ้านไปเก็บของก่อนจะออกมาเดินเล่นนี่แหละ” ยูลตอบ ดูนิ่งขึ้นเยอะเลยนะ เด็กในวันนั้นโตขึ้นแล้วสินะ…
“แล้วไปอยู่ที่นู่นเป็นไงบ้าง มีแฟนรึยังเนี่ย” ฉันลองถามดู เอาจริงก็แอบกลัวคำตอบนะ
“ก็ปกตินะคะ ยูลยังไม่มีแฟนค่ะ” ยูลตอบทำฉันโล่งใจ
“ทำไมอ่ะ หน้าตาก็ดีนะ ไม่มีคนเข้ามาบ้างเลยหรอ?” เนี่ยดูหล่อขี้นเยอะเลยนะ
“คนจีบน่ะมีทุกวันนั่นแหละค่ะ ยูลแค่ไม่สนเท่านั้นเอง” หืมม
“ทำไมล่ะ?” ฉันถามออกไปอีกรอบ
“ก็เมื่อ 5 ปีที่แล้วยูลรักคนๆนึงหมดหัวใจ จนไม่เหลือไว้รักใครอีกแล้วล่ะค่ะ แล้วพี่สิก้าล่ะคะ กับพี่ดงอุคเป็นยังไงบ้าง?” ยูลพูดอย่างเศร้าๆก่อนจะถามออกมา
“พี่กับพี่ดงอุคเราตัดสินใจลดสถานะเป็นแค่พี่น้องกันน่ะ เพราะพี่พึ่งมารู้ใจตัวเอง เลยไปคุยกับพี่เค้า พี่เค้าก็เข้าใจ จากนั้นพี่ก็กำลังจะไปบอกรักคนที่พี่รัก แต่ตอนนั้นก็ไม่ทัน” ฉันเล่าเพราะเห็นสีหน้างงๆจากยูล
“คนนั้นคือใครหรอคะ?” ยูลถามอย่างงงๆ สิ่งเดียวที่ไม่เปลี่ยนคือความซื่อบื่อสินะ555
“นี่ไม่รู้จริงๆหรอ” ฉันสวนกลับ
ยูลไม่ได้ตอบอะแถมยังพยักหน้าอีกด้วย เห้อออ ฉันล่ะเพลีย
“ก็คนที่นอนกอดฉันยังไงล่ะ คนนั้นแหละ” ฉันพูดด้วยความเขินปนหงุดหงิด
“ตัลหรอ แต่พี่สิก้ากับตัลเป็นพี่น้องแท้ๆไม่ใช่หรอ” ยูลพูดออกมาด้วยความตกใจ นี่ตกลงที่ไปเรียนถึงต่างประเทศมาคือไม่มีประโยชน์อะไรเลยสินะ =.=
“ถามจริง?” ฉันมองหน้ายูลแล้วพูดออกไป
“ล้อเล่นหน่า ยูลรู้มาตลอดแหละค่ะ ว่าพี่สิก้ารอยูลอยู่” ยูลพูด
“รู้ได้ไงอ่ะ”
“ก็ไอแทมันเล่าให้ฟังตลอดนั่นแหละ ว่าพี่สิก้าบ่นคิดถึงยูลอย่างนู้อย่างนี้ แถมยูลเองก็เห็นพี่สิก้าทำหน้าซึมบ่อยๆด้วย” ยูลพูดอย่างชิวๆ
“เดี๋ยวนะ เรื่องแทเล่าให้ฟังอ่ะ ยังไม่แปลกอะไร แต่ที่บอกว่าเห็นน่ะ เห็นได้ไง!!”
“ก็ยูลกลับมาที่นี่ทุกๆปิดเทอมน่ะสิ แล้วยูลก็แอบดูพี่สิก้ามาตลอด แล้วก็รู้ด้วยว่าพี่สิก้าชอบทำงานหนัก ไม่ยอมกินข้าว ต้องให้พี่ฟานี่กับแทคอยดุตลอดเวลา จนถึงขั้นต้องให้ยูลแอบทำข้าวกล่องไปให้กิน” ยูลพูดอย่างดุๆ
“เดี๋ยวนะ ในแต่ละปีจะมีอยู่ประมาณ 2-3 อาทิตย์ ที่ 2 คนนั้นเอาข้าวกล่องมาให้พี่กิน เพราะพี่บอกว่าพี่ขี้เกียจลงไปซื้อ สองคนนั้นเลยบอกว่าทำมาให้ สรุปเป็นฝีมือยูลหรอ แล้วที่ผ่านมาทั้งสองคนนั้นรู้หรอว่ายูลกลับมาน่ะ” ฉันพอจะเดาเรื่องทั้งหมดได้แล้วล่ะ ไม่ว่าจะเป็นเรื่องข้าวกล่องที่มีช่วงนึง ฉันได้กินทุกวันเลย แถมฉันยังคุ้นกับรสชาติมากๆ แล้วก็บางที่ที่ฉันเคยไปเที่ยวกับยูล ฉันก็จะเป็นคนคล้ายๆยูล ยืนอยู่ที่นั่นโดยใส่หมวกกับแว่นดำบังหน้าไว้ ฉันเลยคิดว่าอาจจะติดมากไปเอง อย่าบอกนะว่าทุกอย่างที่ผ่านมา มันคือยูลหมดเลยน่ะ
“ใช่แล้ว ทุกคนรู้หมดเลย ยกเว้นพี่สิก้า ตัลก็รู้ ตอนแรกยูลจะไปหาพี่สิก้าแล้ว แต่พี่ฟานี่บอกว่าจะดัดนิสัยคนปากแข็งชอบหลอกใจตัวเองน่ะค่ะ ยูลเองก็อยากมั่นใจด้วยว่าพี่สิก้ารักยูลจริงๆ” ยูลพูด
“ทุกคนรวมหัวกันหลอกพี่สินะ โดนดีกันหมดแน่! ควอนยูล!! ตามฉันมาเลย ฉันจะไปเคลียร์กับคริสที่บ้าน แล้วก็เคลียร์กับเธอพร้อมกันเลย” ฉันพูดอย่างโมโห
“ถะ..ถ้างั้น ยูลขับไปส่งนะคะ พอดียูลเอารถมา เชิญค่ะ” ยูลพูดอย่างติดขัด แล้วก็หน้าซีดก่อนที่จะเดินอุ้มฮานิแล้วก็นำไป หึ กลัวฉันขนาดนั้นเลยหรอ สมม!!

-Yuri’s Part-
ระหว่างที่ฉันเดินนำพี่สิก้าไปขึ้นรถ ฉันได้ส่งข้อความหาใครคนหนึ่งให้เตรียมพร้อมก่อนจะเก็บแล้ว ขับรถไปส่งพี่สิก้าที่บ้าน พอฉันจอดรถพี่สิก้าทำท่ารีบลงจากรถ แต่ฉันห้ามไว้ก่อน ฉันรีบลงไปก่อนแล้วไปเปิดประตูให้พี่สิก้า
“คิดว่าทำแบบนี้แล้วจะพ้นโทษรึไง ห๊ะ!” พี่สิก้าพูดเสียงดัง ฉันทำได้แต่ยิ้มแห้ง
“ไม่ได้หรอคะ… งั้นเดี๋ยวค่อยเคลียร์ ค่อยๆเดินตามมานะคะ” ฉันเดินไปปิดตาพี่สิก้าก่อนจะค่อยๆพาพี่สิก้าเดินเข้าบ้าน พี่สิก้าเองก็ตกใจตอนที่ฉันปิดตา
“ทำอะไรเนี่ย ยูล” พี่สิก้าถาม
“เดี๋ยวพี่สิก้าก็รู้เองแหละค่ะ ถึงแล้ว ยูลจะเปิดตาแล้วนะ 1 2 3” ฉันพาพี่สิก้าเดินเข้าไปบริเวณหลังบ้าน พร้อมกับนับถอยหลังก่อนที่จะค่อยๆเอามือออก
“เซอร์ไพร์สส!!!” พี่ฟานี่ ตัล แท พี่ดงอุค รวมถึงพ่อแม่ของพี่สิก้า ต่างตะโกนขึ้นมา ก็นะจริงๆมันเป็นแผนการน่ะ
“อะไรเนี่ยย!! ทุกคน ตั้งใจวางแผนกันมานานแล้วใช่มั้ยเนี่ยย~ ขอบคุณนะ” พี่สิก้าน้ำตาไหลออกมา
“ต้องขอบคุณน้องยูลเลยนะเนี่ย ทุกอย่างยูลเป็นคนวางแผนหมดเลย” พี่ฟานี่พูด พี่สิก้ามองหน้าฉัน
“จริงหรอ? วันนี้หลายคดีนะเราน่ะ แต่ก็ขอบคุณนะ” พี่สิก้าชี้หน้าฉันก่อนที่จะขอบคุณฉัน
“แผนทุกอย่างผ่านไปได้ด้วยดี เพราะงั้นตอนนี้เรามาเริ่มปาร์ตี้กันเถอะ!” ตัลพูดขึ้น ก่อนที่ทุกคนจะยกแก้วแล้วชนพร้อมกัน
หลังจากที่งานปาร์ตี้วันเกิดพี่สิก้าเริ่มไปได้สักพักใหญ่ ฉันก็ชวนพี่สิก้ามาคุยเล่นกันบนห้อง
“สร้อยสวยดีนะคะ” ฉันทักขึ้นเมื่อเห็นสร้อย แต่ฉันไม่เห็นด้านที่มีรอยสลักหรอกนะ ไม่รู้ว่าอันที่พี่สิก้าใส่เป็นของฉันหรือของพี่ดงอุคกันแน่
”อื้ม ทั้งสวยทั้งพิเศษเลยล่ะ เพราะมันมีอยู่เส้นเดียวบนโลก” พี่สิก้าพูดแล้วก็จับสร้อยพลิกอีกด้านออกมา ซึ่งมีสลักชื่อพี่เค้าเอาไว้ แสดงว่า…อันนั้นก็ของฉันน่ะสิ ดีใจจัง
“แต่คนให้คงจะลืมไปแล้วล่ะมั้ง หายไปหลายปีเลยหนิ” พี่สิก้าพูดเชิงน้อยใจหน่อยๆ
“ใครบอกล่ะ ตอนไปรู้สึกรักยังไง ตอนนี้ก็ยังรักอยู่อย่างนั้น พยายามตัดใจตั้งหลายรอบแล้ว ตัดไม่ได้สักที ว่าแต่คนแถวนี้เถอะ ไม่ชอบเด็กหนิ ตอนนี้สงสัยก็ยังคงเหมือนเดิมล่ะมั้ง” ฉันพูดน้อยใจกลับ
“ถ้าพี่ไม่ชอบเด็ก ก็คงไม่รอเด็กบ้าบางคนที่หายไปโดยไม่ติดต่อกลับมาเลยตั้ง 5 ปีหรอก แถมพี่ก็มารู้ทีหลังด้วยว่าคอยมองตลอดแต่กลับไม่เข้ามาทักเลยสักครั้งอีกด้วย และอีกอย่างตอนไปคิดอยากจะไปก็ไป ไม่บอกไม่กล่าวกันสักคำ” พี่สิก้าพูดอย่างน้อยใจสุดๆ
“โอ๋ๆ ก็ตอนนั้นยูลน้อยใจแล้วก็เสียใจหนิคะ ก็เลยกะจะไปแบบเงียบๆ” ฉันพูด
“ขอโทษนะ…” พี่สิก้าก้มหน้าแล้วพูดขึ้นมา
“ขอโทษสำหรับเรื่องทั้งหมด เรื่องที่พี่รู้ใจตัวเองช้าไป แถมยังทำให้ยูลเสียใจมาหลายครั้งอีกด้วย ฮึก ถ้าตอนนี้พี่บอกว่าพี่รักยูล มันยังไม่สายไปใช่มั้ย?” พี่สิก้าพูดต่อพร้อมกับร้องไห้ออกมา ฉันยืนนิ่งสักพักจนพี่สิก้าเริ่มใจเสีย ร้องไห้ออกมาหนักกว่าเดิม ฉันน่ะตกใจมากเลยล่ะ เลยเข้าไปกอดพี่เค้า
“ต่อให้จะช้าไปอีกกี่สิบปีข้างหน้า สำหรับยูลแล้วถ้าเป็นพี่สิก้า มันไม่มีคำว่าสายหรอกค่ะ^^” ฉันพูดขณะที่กอดพี่สิก้า ก่อนจะผละกอดแล้วยิ้มให้พี่เค้า
“ฮึกก ยูล ฮืออ พี่ขอบคุณมากๆนะ สำหรับทุกอย่าง พี่รักยูลนะ” พี่สิก้าร้องไห้ออกมาอีกรอบแล้วกอดฉันอย่างแรงพร้อมกับบอกรัก หลังจากที่ฉันรอคอยคำว่ารักมาตลอด วันนี้สิ่งที่ฉันพยายามมาตลอดมันก็เกิดผลสำเร็จแล้ว แค่พี่สิก้าพูดคำว่ารักฉันออกมา จะต่อให้พี่สิก้าไม่ได้พูดมันวันนี้แต่กลับพูดตอน 10 ปี 20 ปีข้างหน้า ฉันก็ไม่ถือว่ามันสายไป เพราะคำว่ารักของพี่สิก้าไม่มีคำว่าสายเกินไปหรอก
“ยูลก็รักพี่สิก้าค่ะ รักมานานแล้วด้วย แล้วก็รักมากด้วย” ฉันพูดพร้อมกับกอดตอบ
“งือออ รู้แล้ว” พี่สิก้าพูดงึมงำขณะที่กอดฉัน
“ร้องไห้ ขี้แยเป็นเด็กเลยนะคะ” ฉันพูดแหย่
“ไม่ได้ขี้แยสักหน่อย พอเลยๆ” พี่สิก้าดุฉันเล็กน้อย หึหึ ไม่กลัวหรอก…

•~•~•~•~•~•~•~•~•~•~•~•~•~•~•~•~•~•





เห้ออออ ไม่ดราม่าแล้วนะ~~~ เย้ๆ
ชีวิตจริงก็ดราม่ามากพอแล้วเนอะ55555
อยากเห็นสองคนนี้รักกันจะตายแล้ว วู้ววว~
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 33 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

35 ความคิดเห็น