My KIDS (KISS) [YulSic][TaeNy]

ตอนที่ 24 : • ตอนที่ 24 •

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 701
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 33 ครั้ง
    19 เม.ย. 62

-Jessica’s Part-
หลังจากที่พี่ดงอุคขอฉันเป็นแฟน สีหน้าของยูลได้เปลี่ยนไปทันที ทันทีที่ฉันตอบตกลงไป ยูลบอกฉันทันทีว่าจะขอไปนอนบ้านแท ที่ฉันทำแบบนี้มันถูกใช่มั้ยนะ…?
“เจส ฉันขอคุยด้วยแปปนึงสิ” ฟานี่พูดกับฉันเสียงเรียบ พร้อมกับเดินออกไปอีกห้องนึง
“ตัลไปด้วย” ตับพูดพร้อมกับเดินตามฟานี่ออกไป
ฉันเดินตามออกไปอีกห้องโดยที่ให้พี่ดงอุคอยู่อีกห้องนึงไปก่อน
“เจสฉันถามจริงๆอีกรอบเลยนะ แกไม่รู้สึกอะไรกับน้องยูลจริงๆหรอ” ฟานี่ถามฉันจริงจัง
“รู้สึกสิ รู้สึกมากด้วย รู้สึกจนกลัวว่าถ้าวันนึงฉันเสียยูลไป ฉันคงทนไม่ได้แน่ๆ” ฉันพูดออกไป คิดดูนะถ้าวันนี้ยังรักกันดี แล้ววันต่อไป เราทะเลาะกัน แล้วจบกันขึ้นมาในตอนที่ยังรักมากๆอยู่จะทำยังไง
“เจก็เลยตอบตกลงพี่ดงอุคไปอย่างนั้นอ่ะนะ” ตัลกอดอกแล้วถาม
“แล้วแกรู้สึกยังไงกับพี่ดงอุค” ฟานี่ถามต่อ
“ฉันก็ชอบพี่เค้าอ่ะ ชอบแบบปลื้มๆ ฉันเคยชอบพี่เค้าก็จริงนะ แต่ความรู้สึกฉันเริ่มเปลี่ยนไปตั้งแต่ยูลมาขอจีบฉันนั่นแหละ” ฉันพูดออกไปตามตรง
“แล้วเจก็ยังจะตอบตกลงเป็นแฟนกับพี่ดงอุคเนี่ยนะ” ตัลพูดอย่างเอือมๆ แล้วจะให้ฉันทำยังไงเล่า จะเลิกตอนนี้มันก็ใช่เรื่องมั้ยอ่ะ
“เจรู้มั้ย วันนี้ยูลเค้าน่ะ กะจะขอเจเป็นแฟนแล้วนะ” ตัลพูด ฉันอึ้งไปสักพัก
“จริงหรอคริส” ฟานี่พูดขึ้น คงจะมีแค่ 3 คนนั้นที่รู้เรื่องนี้สินะ ฉันทำอะไรลงไปเนี่ย
“อืม แต่มันคงสายไปแล้วล่ะ ยูลบอกว่ายูลจะลองดูสักตั้ง ถึงแม้ผลจะเป็นยังไง ก็ยอม สุดท้ายยังไม่ทันทำอะไรเลย ผลก็ออกมาแล้ว” ตัลพูด
“เอาเถอะ ยังไงซะฉันก็เคารพการตัดสินใจของแก แต่แกก็ต้องยอมรับนะ ให้เวลาน้องเค้าสักพัก” ฟานี่พูดกับฉัน
“อืม” ฉันส่งเสียงกลับ เห้อออ ทำไมมันถึงได้เป็นแบบนี้นะ ฉันขอโทษนะยูล
หลังจากที่คุยกันเสร็จฉันก็กลับไปที่ห้อง แล้วฉันก็กลับบ้านทันที โดยพี่ดงอุคอาสาไปส่งฉัน ส่วนตัลขออยู่กับฟานี่ก่อนเดี๋ยวค่อยขับรถฉันกลับบ้าน เพราะไม่ได้เจอกันนานเลยขอคุยกันต่อ
“น้องเจสครับ พรุ่งนี้ 10 โมงเดี๋ยวพี่มารับไปเที่ยวนะครับ” พี่ดงอุคขับรถมาจอดที่หน้าบ้านฉันแล้วพูดขึ้น
“ค่ะ กลับบ้านดีๆนะคะ” ฉันลงจากรถแล้วก็พูดลา
“ครับ ฝันดีนะครับ” พี่ดงอุคพูดก่อนที่จะขับรถออกไป
“ฝันดีค่ะ” ฉันพูดจบก็เดินเข้าบ้านทันที เห้อออ จะว่าไปบ้านก็เงียบเหมือนกันนะ แต่ก็ดี ฉันจะได้มีเวลาคิดอะไรบางอย่างด้วย
ฉันอาบน้ำแต่งตัวเสร็จเตรียมกำลังจะเข้านอน แต่พอจะหลับตาลง ภาพเด็กนั่นก็โผล่ขึ้นมาตลอด ฉันถามตัวเองอีกครั้ง นี่ฉันทำถูกแล้วจริงๆหรอ ฉันลุกขึ้นมาจากเตียงแล้วลงไปเดินเล่นข้างนอกสักพัก

-Yuri’s Part-
หลังจากที่ฉันไปเก็บเสื้อผ้าทั้งหมดของฉันจากบ้านพี่สิก้า ฉันก็กลับไปนอนที่บ้านฉันทันที
“แกกลับไปนอนบ้านแกไปนอนกับพี่ฟานี่ก็ได้นะ ฉันอยู่คนเดียวได้” ฉันพูด
“ไม่เป็นไร เดี๋ยวฉันอยู่เป็นเพื่อนแกเอง ว่าแต่แกเถอะ บอกว่าจะนอนบ้านฉัน ทำไมถึงมานอนบ้านแกเองได้เนี่ย น่ากลัวเหมือนกันนะเนี่ย บ้านแกเวลาที่ไม่มีคนอยู่บ้านเนี่ย” ไอแทพูดติดตลก
“คนอย่างแทงกูเนี่ยนะกลัวผี” ฉันพูด
“ใครกลัวไม่มีเหอะ แกคิดไปเอง โห่ยย” ไอแทพูดสวนกลับมา ฉันหัวเราะเบาๆไปที
“หัวเราะได้สักทีนะ” ไอแทพูด
“ก็ต้องขอบคุณแกนั่นแหละ ขอบคุณที่ช่วยทุกอย่างเลย ฉันว่าฉันตัดสินใจได้แล้วล่ะ” ฉันยืนแล้วพูดขึ้น
“ตัดสินใจอะไรวะ?” ไอแทถามพลางทำหน้างงๆ
“เรื่องเรียนต่อน่ะ” ฉันพูด
“ตกลงคือจะไปใช่มั้ย”
“อืม” ฉันพยักหน้าให้
“อื้ม ดีแล้วล่ะ อยู่ห่างซะบ้าง จะได้มองอะไรๆได้ชัดเจนมากขึ้น เวลาจะช่วยให้แกดีขึ้นเอง แล้วนี่จะไปเมื่อไหร่อ่ะ” แทถาม
“ยังไม่รู้อ่ะ ฉันยังไม่ได้บอกแม่ฉันเลย แต่เดี๋ยวกะว่าอาบน้ำเสร็จแล้วค่อยคุยน่ะ” ฉันพูดพลางหยิบเสื้อผ้าขึ้นมา
“ยูล” แทเรียกฉัน
“ว่า?”
แทไม่ได้พูดอะไร แต่แทยกมือขึ้นมาพลางให้ฉันสวมกอด ทันทีที่เห็นฉันรู้ทันทีว่าต้องทำยังไง ฉันเข้าไปกอดไอแททันที แล้วน้ำตาที่ตอนแรกมันหายไป ตอนนี้มันกลับไหลออกมาอีกครั้ง
“เอาเลย ร้องออกมาเลย ระบายออกมาให้เต็มที่” แทพูดพลางเอามือลูบหัวฉัน
“ฮึก ฮืออ ไอแท ฮือ ฉันรักพี่เค้าอ่ะ ฮืออ ฉันพยายามทุกอย่างเพื่อเค้ามาตลอด ฮืออ ทำไม ฮึก มันถึงเป็นแบบนี้ ฮืออ” ฉันร้องไห้อย่างหนัก
“ความรักมันก็แบบนี้แหละ ยูล แต่ฉันเชื่อนะ ว่าถ้าคนมันใช่อ่ะ สักวันมันก็ต้องวนกลับมาเจอกันอยู่ดี ถึงวันนี้มันจะไม่ใช่วันของแกก็ไม่เป็นไร สักวันมันจะเป็นของแกเองไอยูล ร้องไห้ออกมานะ ไม่ต้องเก็บไว้ ร้องให้มันสุดๆ แต่พอแกร้องเสร็จแกต้องสัญญากับฉันนะ ว่าแกจะไม่ร้องกับเรื่องเดิมอีก” แทพูดปลอบฉัน ฉันได้แต่พยักหน้า และร้องไห้ออกมา
เป็นเวลาเกือบๆจะ 20 นาทีได้ที่ฉันนั่งร้องไห้แล้วกอดไอแทไว้แบบนั้น ถ้าไม่นับคนในครอบครัวฉัน ฉันว่าไอแทนี่แหละที่เปรียบเสมือนคนในครอบครัว
“ไปๆ หยุดร้องไห้ ก็ไปอาบน้ำได้แล้ว หัวเหม็นนะเรา สระผมด้วยล่ะ ไอลิง” แทเช็ดน้ำตาให้ฉันก่อนที่จะไล่ฉันไปอาบน้ำ
“รู้แล้วน่า แกก็เหมือนกันนั่นแหละ สระผมซะบ้าง ไอหมา” ฉันยิ้มให้ไอแทก่อนที่จะหยิบผ้าเช็ดตัวพร้อมเสื้อผ้าเดินเข้าห้องน้ำไป
หลังจากที่ฉันอาบน้ำเสร็จ ไอแทก็อาบต่อ ระหว่างที่แทกำลังอาบน้ำอยู่ ฉันก็โทรไปหาแม่ของฉัน
‘อ้าว ยังไม่นอนอีกหรอ ที่นู้นดึกแล้วนะ” แม่ฉันพูดทันทีที่รับสาย
“เดี๋ยวก็นอนแล้วค่ะ แม่เรื่องไปเรียนต่อ ยูลตัดสินใจแล้วนะคะ ว่ายูลจะไป” ฉันบอกแม่
‘โอเค เดี๋ยวแม่จัดการให้ แล้วลูกจะมาวันไหนล่ะ เผื่อแม่จะได้จัดการเรื่องตั๋วให้’ แม่ฉันถาม
“พรุ่งนี้ได้มั้ยอ่ะแม่ ยูลอยากไปที่นู่นเร็วๆอ่ะ เปลี่ยนบรรยากาศแล้วก็คิดถึงพ่อกับแม่ด้วยไรงี้” ฉันน่ะอยากจะไปกอดพ่อแม่ฉันเร็วๆแล้ว
‘ได้เลยๆ เดี๋ยวแม่จะส่งเอกสารเกี่ยวกับตั๋วไปให้ในเมลลูกนะ’
“โอเคค่ะ งั้นยูลไปนอนแล้วนะคะ”
‘จ้ะ ฝันดีนะลูกแม่’ แม่ฉันบอกฝันดีก่อนจะวางสายไป
แทออกมาจากห้องน้ำตอนที่ฉันกำลังคุยกับแม่ฉันพอดี ทันทีที่ฉันวางสายจากแม่ฉันเสร็จ ไอแทก็ถามทันที
“ไอยูล ไปพรุ่งนี้เลยอ่อ ไม่เร็วไปหรอวะ?”
“ไม่หรอกๆ อยู่ไปตอนนี้ก็โคตรอึดอัดเลย ฉันว่าฉันยิ่งไปเร็วเท่าไหร่ยิ่งดีว่ะ” มันอึดอัดจริงๆนะ กับการที่รักใครสักคนมากๆ แต่มารู้ต่อหน้าต่อตาว่าเค้าเลือกอีกคน อยู่ได้ก็เก่งเกินคนแล้วล่ะ
“แล้วจะไปกี่โมง?”
“ยังไม่รู้อ่ะ ต้องรอแม่ฉันส่งเอกสาร ไฟล์ทบินมาในเมลก่อนอ่ะ นี่ไงพูดปุ๊ปมาปั๊ปเลย” ฉันพูดยังไม่ทันจบ แม่ฉันก็ส่งเมลเข้ามา
“ในนี้บอกว่า 11 โมงอ่ะ ออกจากบ้านสัก 8 โมงก็ได้ เผื่อเวลาไว้ 2 ชั่วโมง เผื่อมีเรื่องฉุกเฉิน” ฉันพูด
“โอเคๆ เดี๋ยวพรุ่งนี้ฉันไปส่ง แต่ขอบอกพี่ฟานี่ได้มั้ยอ่ะ รู้สึกผิดมากเลยที่ไม่ได้บอกเรื่องนี้เนี่ย” แทพูด
“อือ ขอโทษด้วยนะที่ให้ปิดไว้อ่ะ” ฉันพยักหน้าก่อนจะขอโทษแทอย่างรู้สึกผิด
“ไม่เป็นไรๆ ฉันกับพี่ฟานี่เราเข้าใจกันอยู่แล้วๆ ฉันว่าพี่ฟานี่เข้าใจฉันแหละๆ” แทพูด รู้สึกเกรงใจยังไงไม่รู้เลยแฮะ
“ขอบคุณแกอีกรอบนะเว้ยย แกเหมือนเป็นคนในครอบครัวฉันอีกคนเลยว่ะ” ฉันพูดอย่างซาบซึ้งแล้วพุ่งเข้ากอดแท
“ฉันก็ขอบคุณแกเหมือนกันที่ไว้ใจและระบายให้ฉันฟัง แกก็เหมือนคนในครอบครัวอีกคนของฉันเหมือนกัน” ไอแทพูดแล้วก็กอดตอบ
“นอนได้แล้วๆ ดึกละ พรุ่งนี้ตื่นเช้าอีก ฝันดีๆ” ไอแทพูดก่อนจะไปไฟที่หัวเตียงฝั่งตัวเอง
“อืออ ฝันดีเซมๆ” ฉันก็ปิดไฟที่หัวนอนฉันเช่นเดียวกันก่อนที่จะหลับตาลง

-Jessica’s Part-
ฉันออกไปเดินเล่นข้างนอกบ้าน พลางคิดเรื่องยูลกับพี่ดงอุคอยู่นาน ถึงขนาดที่ว่าเดินวนกลับมาถึงบ้านโดยที่ฉันยังไม่รู้ตัวด้วยซ้ำ
“เจ ไปไหนมาเนี่ย ตัลหาตั้งนาน” คริสโวยวายทันทีเมื่อเห็นฉันเดินเข้ามาในบ้าน
“เจไปเดินเล่นมาอ่ะ โทษทีๆ” ฉันพูด
“เห้ออ คิดมากอยู่หรอ?” คริสถอนหายใจก่อนที่จะถามออกมา
“อืออ คือเจไม่รู้ว่าที่เจทำอยู่ตอนนี้มันถูกรึเปล่าน่ะ” ฉันคิดอยู่นาน แต่ก็คิดอะไรไม่ออกสักที
“เรื่องความรักน่ะ มันไม่มีถูกไม่มีผิดหรอกเจตราบใดที่ไม่ได้ไปแย่งของใครนอกใจใครมาน่ะ เจไม่ต้องคิดอะไรมากมายหรอก แค่เจใช้ใจของเจนำทางไป ก็อย่างที่ตัลเคยบอกเจอ่ะ ว่ารักกับชอบมันไม่เหมือนกัน แต่ทีนี้ก็อยู่ที่ใจของเจแล้วว่ารู้สึกกับใครแบบไหนกันแน่” คริสพูดอธิบาย
“แล้วใจเจจะรู้ได้ไงอ่ะ ว่าคนนี้รัก คนนี้ชอบ” ฉันถามต่อ
“เจลองคิดดูดีๆนะ เจมีความสุขเป็นตัวของตัวเองเวลาอยู่กับใคร เจเป็นห่วงใครเวลาคนๆนั้นหายไป เจอยากมีใครอยู่กับเจในตอนนี้ ในอนาคต ใช้หัวใจตอบ อย่าหลอกตัวเองล่ะ ถ้าคำตอบของเจทั้งหมดชี้ไปที่คนๆเดียว นั่นแหละคือคนที่เจรัก” คริสพูด
พอฉันลองๆมาคิดดูดีๆ คิดอยู่นาน จนในที่สุดคำตอบของฉันมันก็ชี้มาที่คนๆเดียว ยูล ใช่ หน้าเด็กคนนั้นโผล่มาทุกครั้งที่ฉันถามตัวเอง ไม่ว่าตอนที่ฉันมีความสุขเป็นตัวของตัวเอง ก็เด็กนั่นแหละที่ทำให้ฉัน ยิ้มแล้วหัวเราะได้ ถึงแม้จะเป็นการกวนฉันก็เถอะ เวลาที่เด็กนั่นไม่อยู่ หรือมาหาฉันที่บริษัทช้ากว่าวันอื่นๆ ฉันก็จะเป็นกังวลจนไม่มีสมาธิทำงาน และฉันก็อยากมีเด็กนั่นในชีวิตฉันต่อไปเรื่อยๆ อยากให้เด็กนั่นอยู่เคียงข้างฉัน
“เจทำหน้าแบบนี้ เจได้คำตอบแล้วใช่มั้ย” ฉันเผลอหลุดยิ้มออกมาเมื่อนึกถึงยูล จนคริสถามฉัน
“อืมม เจรู้ใจตัวเองแล้วล่ะ”
“ยูลสินะ” คริสพูดอย่างรู้ทัน
“ทำไมคริสรู้ล่ะ เจอยู่กับยูลมานานกว่าคริสเจยังพึ่งรู้ตัวเลย” ฉันถามด้วยความตกใจ
“อาจเป็นเพราะเจอยู่ใกล้กับยูลเกินไปจนทำให้มองข้ามยูลไปไง ตัลเป็นคนนอก ย่อมเห็นการกระทำของทั้งสองคนอยู่แล้ว ซึ่งมันชัดเจนมากๆเลยยังไงล่ะ” คริสพูด
“นั่นสินะ เป็นไปได้ เจขอบใจคริสมากนะ ที่ทำให้เจรู้ใจตัวเองอ่ะ” ฉันกอดน้องสาวสุดที่รัก
“ตัลไม่ได้ทำอะไรมากหรอก คนที่รู้ใจตัวเองน่ะ เป็นตัวเจต่างหาก แล้วอีกอย่างเราเป็นพี่น้องกันนะเวลามีปัญหาอะไรก็ต้องช่วยกันสิ จริงมั้ยย พี่สาววว” คริสพูดแล้วก็กอดฉันตอบ แถมหอมแก้มฉันด้วยย เผลอไม่ได้จริงๆเลย เด็กคนนี้
“จ้า ไปนอนได้แล้ว ดึกแล้วๆ ฝันดีนะคริส” ฉันไล่คริสไปนอน
“ค่า~~ ฝันดีค่ะ พรุ่งนี้อย่าลืมเคลียร์กับอีกคนด้วยล่ะ” คริสตะโกนก่อนที่จะวิ่งเข้าห้อง จริงๆเลยเด็กคนนี้ เห้อออ เคลียร์กับพี่ดงอุคเสร็จก็ต้องไปคุยกับยูลต่อสินะ หวังว่าพี่ดงอุคจะเข้าใจ และยูลจะยอมคุยด้วยนะ คืนนี้คงจะร้องไห้อีกแล้วแน่ๆเลย ฉันทำเธอร้องไห้อีกแล้วสินะ แย่จริงๆเลย ขอโทษนะยูล

วันรุ่งขึ้น
ฉันตื่นขึ้นมา อาบน้ำแต่งตัวเรียบร้อย พร้อมที่จะออกไปตามนัดกับพี่ดงอุค ฉันออกมารอหน้าบ้านไม่ถึง 5 นาทีพี่ดงอุคก็มาพอดี ฉันขึ้นรถพี่ดงอุคทันที ภายในรถส่วนใหญ่จะเป็นพี่ดงอุคมากกว่าที่ชวนคุย ฉันก็ถามคำตอบคำน่ะ ไม่นานก็มาถึงร้านคาเฟ่เล็กๆ ฉันนั่งคิดอยู่นานก่อนตัดสินใจคุยกับพี่ดงอุคตรงๆ
“น้องเจสเอาเค้กมั้ยครับ” พี่ดงอุคถามพลางลุกขึ้นจะเดินไปสั่งให้ฉัน
“ไม่เป็นไรค่ะ พี่ดงอุค เจสขอคุยด้วยก่อนแปปนึงได้มั้ยคะ” ฉันพูด
“เรื่องน้องยูลใช่มั้ยครับ” พี่ดงอุคพูด
“พี่รู้หรอคะ?” ฉันถามด้วยความตกใจ
“พี่ขอโทษนะ พอดีเมื่อวานพี่ได้ยินที่น้องเจสกับน้องฟานี่คุยกันน่ะ จะเรียกได้ว่าพี่เสียมารยาทแอบฟังก็ได้” พี่ดงอุคพูดแล้วก็หัวเราะกลบเกลื่อนเบาๆ
“แล้วพี่จะโอเคหรอคะ” ฉันถามไปตรงๆ
“พี่โอเคครับ พอทำใจไว้ได้แล้วแหละ ที่ผ่านมาพี่ช้าไปเอง น้องเจสไปหายูลเถอะ ทำตามหัวใจตัวเองนะ” พี่ดงอุคพูดแล้วยิ้มให้ฉัน
“แต่เรายังเป็นพี่น้องกันได้ใช่มั้ยคะ” ฉันถามออกไป
“ได้สิครับ พี่ยังคงเป็นพี่เจสเสมอนะ แต่ขอเวลาพี่ทำใจสักพักนะๆ” พี่ดงอุคพูด ยิ่งเป็นแบบนี้ฉันยิ่งรู้สึกผิด แต่ก็นะ เห้ออ

-Taeyeon’s Part-
“ไอยูล เช็คกระเป๋าแล้วใช่มั้ย” ฉันถามยูล
“เช็คแล้วๆ ไม่มีลืมของอะไร แล้วนี่แกเคลียร์กับพี่ฟานี่ยังอ่ะ” ยูลถาม
“ก็เมื่อคืนฉันส่งข้อความทิ้งไว้ แล้วก็ส่งโลบ้านแกไป พี่ฟานี่บอกว่าเดี๋ยวจะไปส่งแกที่สนามบินแล้วค่อยคุยกับฉันทีหลัง แต่ไม่ต้องห่วงเว้ย ฉันขอพี่ฟานี่ไว้แล้วว่าอย่าพึ่งบอกพี่เจส” ฉันบอก
“อ่อ ขอบใจมากๆ” ยูลพูดจบก็มีเสียงบีบแตรรถดังมาจากหน้าบ้าน
“ไปๆ พี่ฟานี่มาแล้ว มาฉันช่วย” ฉันพูดก่อนจะเดินไปช่วยไอยูลถือกระเป๋า
ฉันยกกระเป๋าเข้าหลังรถพี่ฟานี่ก่อนจะเข้าไปนั่งข้างๆพี่ฟานี่ตรงฝั่งคนขับ
“ยูลจะไปจริงๆหรอ แล้วจะไปกี่ปีอ่ะ” พี่ฟานี่ถามอยูลทันที
“ก็จนกว่ายูลจะเรียนจบนั่นแหละค่ะหลายปีอยู่ๆ” ยูลพูด
“พี่ถามจริงนะเหตุผลที่ยูลไปนี่เพราะเจสหรอ?” พี่ฟานี่ถามได้จี้ใจมากๆ
“อันนั้นก็ส่วนนึงค่ะยูลคิดว่าอยู่ห่างกันไม่ได้เจอหน้ากัน มันคงจะทำให้ยูลลืมพี่สิก้าได้ แต่อีกเหตุผลนึงก็คือจริงๆแล้วยูลเองก็อยากไปเรียนต่อที่นู่นอยู่แล้วน่ะค่ะ” ยูลตอบตรงๆ
หลังจากที่ยูลตอบคำถาม ภายในรถก็ไม่ได้พูดคุยอะไรกันอีกเลยจนกระทั่งถึงสนามบิน ด้วยความที่รถติดกว่าจะถึงก็ใช้เวลาไปเกือบชั่วโมงแล้วล่ะ ดีนะที่เผื่อเวลาเอาไว้
“เดี๋ยวแทกับพี่ฟานี่รอตรงนี้ก่อนนะคะ เดี๋ยวยูลเอากระเป๋าไปโหลดเข้าใต้เครื่องก่อน” ยูลพูดพร้อมกับลากกระเป๋าไป
“แทแทรู้ตั้งแต่แรกถูกมั้ยคะ” พี่ฟานี่ถามฉันทันที
“ค่ะ รู้ตั้งแต่แรกแล้ว แทขอโทษนะคะที่ไม่ได้บอก ยูลมันขอไว้น่ะ พี่ฟานี่เข้าใจแทนะคะ” ฉันพูดพลางทำคิ้วตก
“พี่เข้าใจค่ะ แค่น้อยใจนิดหน่อยเอง ทำคิ้วตกแบบนั้นเหมือนหมาน้อยเลยแทแท” พี่ฟานี่พูดแล้วก็ยิ้มให้ฉัน
“ง่ะ พี่ฟานี่อ่า แทขอโทษอีกรอบนะคะ” ฉันขอโทษอีกครั้ง ก็มันรู้สึกผิดจริงๆหนิ
“ไม่ต้องรู้สึกผิดแล้ว พี่ไม่ได้โกรธอะไรแล้วๆ” พี่ฟานี่พูดแล้วลูบหัวฉัน ฉันเลยกอดพี่ฟานี่ตอบ
“เดี๋ยวพี่ขอโทรศัพท์แปปนึงนะ” พี่ฟานี่ผละกอดฉันแล้วหยิบมือถือกดเบอร์โทรหาใครสักคน
‘ฮัลโหลว่าไง’
“เจสตอนนี้แกอยู่ไหน” พี่ฟานี่พูดชื่อมา ทำฉันรู้ทันที พี่จะทำอะไรน่ะ
‘อยู่กับพี่ดงอุค ทำไมอ่ะ’
“ตอนนี้น้องยูลอยู่สนามบินxxx น้องจะไปตอน 11 โมง อยากจะมาเคลียร์อะไรก็รีบๆมาล่ะ ก่อนจะสายเกินไป” พี่ฟานี่พูด
‘ห๊ะ!! แล้วยูลจะไปไหนอ่ะ’ พี่เจสดูตกใจมาก เสียงดังทะลุออกมาเลย
“แกก็มาสิ ไม่มีเวลาอธิบายแล้วๆ รีบๆมาเคนะ ฉันช่วยแกได้แค่นี้แหละ” พี่ฟานี่พูดก่อนที่จะวางสายไป
“พี่ขอโทษนะแท พี่ก็อยากช่วยเพื่อนพี่เหมือนกัน” พี่ฟานี่วางสายเสร็จก็พูดกับฉันทันที
“ไม่เป็นไรค่ะ จริงๆแทก็อยากจะบอกพี่เจสให้มาเคลียร์เหมือนกัน” ฉันพูด ดูก็รู้ว่าทั้งคู่มีใจให้กัน แต่ก็ตกใจอยาเหมือนกันนะ ตอนที่พี่เจสตอบตกลงเป็นแฟนกับพี่ดงอุคน่ะ แต่เอาเถอะ ฉันก็ไม่อยากให้เรื่องมันค้างคาแบบนี้เหมือนกัน สงสารทั้งสองฝ่าย
“นี่ ฉันจะไปแล้วนะ” ยูลเดินมาแล้วบอกพอดี
“เดี๋ยวดิ รอแปปนึงได้ปะๆ เดี๋ยวพี่เจสก็มาแล้ว” ฉันบอก
“พี่เจส? แล้วพี่เค้ารู้ได้ไงอ่ะ ว่าฉันจะไป” ยูลทำหน้างง
“พี่พึ่งโทรบอกเมื่อกี้เอง ขอโทษนะ อย่างน้อยก็บอกลากันก่อนไปก็ยังดีนะ” พี่ฟานี่พูด
“เห้ออ เอางั้นก็ได้ค่ะ ที่ผ่านมายูลรอมาตลอด รออีกสักแปปก็คงไม่ต่างกันหรอก” ไอยูลพูดตัดพ้อออกมา
ฉันกับพี่ฟานี่ไม่ได้พูดอะไรตอบ แต่ต่างก็มองหน้ากันแล้วก็มองไปที่ไอยูลด้วยความรู้สึกเดียวกัน

-Jessica’s Part-
หลังจากที่ฟานี่โทรมาบอกว่ายูลอยู่สนามบินตอนนั้นฉันตกใจมาก จนทำอะไรแทบไม่ถูกเลยล่ะ
“ไปเถอะครับ อย่าให้คนในใจเจสรอนาน” พี่ดงอุคพูดหลังจากที่ฉันคุยโทรศัพท์เสร็จ
“เจสขอโทษอีกครั้ง แล้วก็ขอบคุณพี่ดงอุคนะคะ เจสไปก่อนนะคะ” ฉันพูดก่อนที่จะรีบออกไปเรียกแท็กซี่แถวนั้น
ระหว่างทางฉันเอาแต่นั่งคิดตลอดว่าถ้าไปไม่ทันจะทำยังไง แล้วยิ่งข้างนอกรถก็ติดแบบนี้ด้วยผ่านไปเกือบ 45 นาที แท็กซี่ก็ขับมาเกือบจะถึงสนามบินแล้ว แต่รถดันติด ที่หน้าทางเข้าน่ะสิ สงสัยคงต้องวิ่งไปแล้วล่ะมั้ง ฉันมองดูทางก่อนที่จะบอกแท็กซี่ให้จอดตรงนี้ ฉันจ่ายเงินก่อนที่จะรีบวิ่งไปโดยเร็วที่สุด…ขอให้ทันทีเถอะ อย่าพึ่งไปนะควอนยูริ

-Yuri’s Part-
ฉันมองนาฬิกาพลางมองหาอีกคนที่สำคัญต่อใจฉันสุดๆ แต่ก็ยังไม่มีวี่แวว แล้วยิ่งข้างนอกรถติดแบบนั้น เห้ออ เจ้าหน้าที่ก๋ประกาศเรียกรอบสองแล้ว คงไม่ทันจริงๆแล้วล่ะ เวลาแบบนี้ก็ยังสายไปอยู่สินะ
“ยูลว่า ยูลต้องไปแล้วล่ะค่ะ” ฉันบอกกับพี่ฟานี่แล้วก็แท
“รออีกแปปนึงได้มั้ยอ่ะ มันส่งข้อความมาบอกว่าใกล้ถึงแล้ว แต่รถติดกำลังวิ่งมาอยู่” พี่ฟานี่พูด
“ยูลรอมานานมากพอแล้วล่ะค่ะ ถึงเวลาที่ยูลต้องไปแล้วจริงๆ พี่ฟานี่คะ ยูลฝากนี่ให้พี่สิก้าหน่อยนะคะ ยูลตั้งใจเก็บเงินซื้อมาเป็นของขวัญวันเกิดพี่สิก้าเลย แต่เมื่อคืนไม่มีโอกาสให้ ยูลฝากด้วยนะคะ ยูลไปก่อนนะคะ ลาก่อนค่ะพี่ฟานี่ ไปแล้วนะแท ดูแลตัวเองดีๆล่ะ” ฉันพูดอย่างเร็ว
“อือ ดูแลตัวเองดีๆเหมือนกันล่ะไอยูล ติดต่อกลับมาบ้างล่ะ” แทพูด
“เดินทางปลอดภัยนะยูล ส่วนนี่พี่จะเอาไปให้ถึงมือเจสเลยล่ะ” พี่ฟานี่บอกกับฉัน
“ค่ะ ไปแล้วนะ” ฉันพูดลาเป็นครั้งสุดท้ายก่อนจะเดินออกจากตรงนั้น
ไม่ว่าจะยังไง พี่สิก้ายังคงอยู่ในใจยูลเสมอ ถึงแม้เวลาที่เราเจอกันอยู่ด้วยกันจะน้อยไปหน่อย แต่ถ้าเป็นในใจยูลพี่สิก้าคงจะอยู่นานแสนนานเลยล่ะ ยูลก็อยากอยู่ในใจพี่สิก้าเหมือนที่พี่สิก้าอยู่ในใจยูลเหมือนกันนะ ขอบคุณสำหรับทุกอย่างนะคะ ขอบคุณสำหรับอ้อมกอดที่เคยให้กันนะคะ…ลาก่อนค่ะ

•~•~•~•~•~•~•~•~•~•~•~•~•~•~•~•~•~•



Safe flight พี่ยูลไว้เลยจ้ะ~~55555
การลังเลคือความเจ็บปวดที่สาหัสที่สุดนะคะพี่สิก้า(^_-)
เอาล่ะพี่สิก้าจะมาทันมั้ยนะ...รอติดตามตอนต่อไปนะคะ
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 33 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

35 ความคิดเห็น

  1. #28 pond (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 21 เมษายน 2562 / 11:31

    ห่างกันแบบนี้ก็ดี จะได้รู้ความรู้สึกที่แท้จริงของทั้งคู่

    ถ้ากลับมาแล้วใจตรงกันเหมือนเดิม ความรักจะยิ่งมั่นคง

    #28
    0
  2. #26 sirapat_sukrod (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 19 เมษายน 2562 / 20:34
    จะทันไหม~
    #26
    0
  3. #25 Pueng'modnoi (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 19 เมษายน 2562 / 16:30
    สายเกินไปแล้วสินะพี่เจส
    #25
    0