My KIDS (KISS) [YulSic][TaeNy]

ตอนที่ 18 : • ตอนที่ 18 •

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 590
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 24 ครั้ง
    3 เม.ย. 62

-Yuri’s Part-
ฉัน ไอแท และก็พี่ฟานี่ขึ้นมาที่ห้อง โดยพี่ซอได้บอกว่ามีคนมาหา ซึ่งพวกเรารู้แล้วว่าใคร จึงปล่อยให้รอในห้องรับแขกไปก่อน แล้วก็เดินเข้าไปในห้องทำงานเพื่อเก็บของและเตรียมตัว พอเข้ามาในห้องก็ได้เจอพี่ดงอุคกับพี่สิก้านั่งคุยกันอยู่
“อ้าวพี่ดงอุคมาตั้งแต่เมื่อไหร่คะเนี่ย” พี่ฟานี่ถาม
“ก็สักพักแล้วล่ะครับ พอดีพี่ซื้อข้าวมาให้น้องเจส แล้วน้องเจสก็ชวนนั่งกินด้วยกันน่ะครับ แต่นี่ก็เสร็จแล้วล่ะ แล้วก็ได้เวลาพี่ไปทำงานต่อแล้ว…ถ้างั้นพี่ไปแล้วนะๆ” พี่ดงอุคลุกขึ้นพี่สิก้าลุกขึ้นด้วยเช่นกัน
“บายครับ” พี่ดงอุคโบกมือให้ทุกคนก่อนที่จะออกไปจากห้อง
“แกไม่น่ารีบมาเลย กำลังคุยสนุกอยู่เลยเนี่ย” พี่สิก้าทำหน้าเซ็ง
“ฉันก็กลัวแกจะเหงา เลยรีบกลับมา แต่เพื่อนดันอยู่กับผู้ชายซะงั้น เหอะๆ” พี่ฟานี่เบะปาก
“ขอโทษได้มั้ยล่ะ แล้วนั่นถุงอะไรน่ะ” พี่สิก้าพูดกับพี่ฟานี่ก่อนจะถามถึงถุงข้าวที่อยู่ในมือฉัน
“อ๋อ พอดีพี่ฟานี่ซื้อข้าวมาเผื่อพี่สิก้าน่ะค่ะ แต่ฝากยูลถือขึ้นมาๆ” ฉันรีบพูดแล้วยื่นถุงคืนให้พี่ฟานี่
“เอ่อ…ใช่ๆ ฉันว่าคงไม่ต้องแล้วล่ะมั้ง” พี่ฟานี่อ้ำอึ้งก่อนที่จะเห็นฉันส่งสายตาไป
“เออ แล้วแกจะไปกับฉันมั้ย เรื่องซอนมีอ่ะ” พี่ฟานี่ถามพี่สิก้า
“ไปก็ได้ พอดีงานเสร็จแล้ว~” พี่สิก้าพูด
“งั้นก็ไปกันเลยๆ” พี่ฟานี่พูดเสร็จก็เดินออกไปกับพี่สิก้า เหลือฉันกับไอแทที่ยังไม่ไป
“อาการเป็นยังไงไหนบอกหมอซิ๊” ไอแทโอบไหล่แล้วถามฉัน ขยี้เก่งงงง
“ยูลโอเค~~” ฉันพูดติดตลกไป
“แกเนี่ยนะ เล่นได้ตลอดเวลา ไปๆ” ไอแทพูดอย่างเอือมๆก่อนที่จะออกไปนอกห้องพร้อมกัน

-Tiffany’s Part-
ณ ห้องรับรองแขก
“นี่พี่ พี่ไปทำอะไรมารึเปล่าถึงโดนเรียกเนี่ย” ซอนมีถามพี่ชายของตน
“พี่ไม่ได้ทำอะไรสักหน่อย เธอนั่นแหละไปทำอะไรมารึเปล่า ถึงโดนเรียกด้วยเนี่ย” จองอูพี่ชายซอนมีถามกลับ
“ฉันไม่รู้จักเจ้านายพี่นะ ฉันจะไปก่อเรื่องยังไงล่ะ หรือพี่ไปโกงเค้ามา” ซอนมีถาม
“จะบ้ารึไง ฉันไม่ได้หน้าเงินแบบแกนะ” จองอูว่าซอนมี
“พี่!!” ซอนมีเสียงดัง
“อะแฮ่ม ถ้าจะส่งเสียงดังก็ไปส่งเสียงดังที่อื่น มันหนวกหู” ฉันเดินเข้ามาในห้องแล้วพูดขึ้น
“เธอ2คน!! พี่แท!! พี่ยูล!!” ซอนมีดูตกใจ
“ผมขอโทษแทนน้องด้วยนะครับ คุณฮวัง” จองอูก้มหัวขอโทษ
“พี่ก้มหัวให้มันทำไม!! อย่าบอกนะว่า”
“ใช่ ฉันเอง เจ้านายพี่เธอ และก็เป็นคนที่เรียกพวกเธอสองคนมา” ฉันพูด ยัยเด็กผีนั่นดูตกใจสุดๆไปเลยล่ะ
“ส่วนฉันเจสสิก้า เราก็เคยเจอกันแล้วเนอะ เราสองคนเป็นเพื่อนกันแล้วก็หุ้นส่วนกัน ไม่ต้องตกใจนะ” ยัยเจส แซ่บมากกก
“ส่วนพวกเราคงไม่ต้องแนะนำเนอะ น่าจะเคยรู้จัก” น้องยูลพูด น้องขา เอาอีกค่ะ!!
“เอาล่ะที่วันนี้ฉันเรียกพวกเธอมา คุณจองอู คุณรู้มั้ยว่าน้องคุณก่อเรื่องอะไรไว้” ฉันถามผู้ที่เป็นพี่ชาย
“ไม่ทราบครับ”
“งั้นฉันจะบอกให้ละกัน น้องเธอวางยาแฟนฉัน แถมยังทำร้ายร่างกายเพื่อนแฟนฉันอีก แบบนี้มันไม่เกินไปหน่อยหรอ สำหรับน้องของคุณกับฉันที่อายุก็ห่างกันพอสมควร” ฉันพูดออกไป ยัยเด็กนั่นหน้าเจื่อน ส่วนพี่ชายดูตกใจมากพร้อมกับมองจ้องไปที่ยัยเด็กนั่น
“ผมขอโทษแทนน้องผมด้วยนะครับ ผมผิดเองครับที่ดูแลน้องไม่ดี ผมขอโทษอีกทีนะครับ” เห้ออ รักน้องเกินไป จนน้องตัวเองนิสัยเสียแบบนี้
“ฉันควรจะไล่คุณออกดีมั้ย โทษฐานที่น้องคุณทำเรื่องแบบนี้”ฉันทำหน้านิ่ง
“พี่ฉันไม่ผิด เธอ เอ่อ คุณฮวัง คุณอยากจะลงโทษอะไรมาทำที่ฉัน เรื่องนี้พี่ฉันไม่เกี่ยว” ยัยเด็กนั่นพูดแทรกขึ้นมา ก็ถือว่ายังดี ยังรักพี่ชายตัวเอง
“ได้! ต่อไปนี้เลิกยุ่งกับแทยอน อะไรที่มันจบไปแล้วก็ให้มันจบๆไป แล้วฉันจะไม่ติดใจอะไรอีก” ฉันพูดตรงๆ
“ก็ได้ฉันยอมแพ้แล้วก็ได้ ต่อไปนี้ฉันจะไม่มายุ่งกับพี่แทอีก แต่อย่าไล่พี่ฉันออกเลยนะ” ยัยเด็กนั่นแทบจะอ้อนวอน
“อืม แล้วก็นะ เธอน่ะหัดทำตัวให้มันดีๆบ้างล่ะ เลิกใช้เงินแบบทิ้งๆขว้างๆได้แล้ว ถ้าไม่อยากให้พี่ชายเธอเดือดร้อนไปมากกว่านี้ เลิกเที่ยวกลางคืนด้วย อายุก็ไม่ถึงยังจะไปอีก แล้วเป็นผู้หญิงด้วย ที่ฉันพูดน่ะ ไม่ใช่เพราะฉันเกลียดเธอนะ ฉันเป็นห่วงในฐานะที่เป็นผู้หญิงเหมือนกัน โตๆกันแล้วน่ะ จะทำอะไรก็คิดซะบ้าง” ฉันระบายออกไปหมด
“ค่ะ” ยัยเด็กนั่นก้มหน้าตอบอย่างรู้สึกผิด
“เห้อ เอาเป็นว่าเคลียร์หมดแล้วนะ ต่างคนต่างอยู่แล้วนะ ส่วนคุณจองอูเรื่องหนี้บัตรเครดิตน่ะ ฉันจะจ่ายให้ทั้งหมด แล้วคุณกับน้องของคุณ ก็ใช้ชีวิตใหม่ให้ดีๆแล้วกัน” ฉันพูดก่อนที่จะเดินออกจากห้อง ก่อนที่ฉันจะออกจากห้อง ยัยเด็กนั่นก็พูดขึ้น
“เดี๋ยวก่อน!” ฉันหยุดเดินแล้วหันไปมองเด็กก้มหน้าที่เรียกฉันเมื่อกี้
“ขะ..ขอบคุณ..ค่ะ แล้วก็ขอโทษสำหรับทุกอย่าง” เด็กนั่นค่อยๆพูดออกมา หึ แค่นั้นแหละที่ฉันอยากได้ยินจากปากเด็กคนนี้
“ไม่เป็นไร ฉันให้อภัย จากนี้ไปก็เปลี่ยนนิสัยนะ ตั้งใจเรียนด้วยล่ะ แล้วสักวันจะมีคนดีๆเข้ามาหาเธอโดยที่เธอไม่ต้องตามหา เข้าใจตรงกันนะ” ฉันพูดจบก็เดินออกไป เหลือให้พี่น้องสองคนคุยกันเอง
พวกเราทั้ง 4 คนก็เดินเข้ามาในห้องทำงานเหมือนเดิม
“พี่ฟานี่สุดยอดไปเลย ตอนแรกยูลนึกว่าจะแก้แค้นอะไรซะอีก” น้องยูลพูด
“จะแก้แค้นไปทำไม มีแต่จะเสียเปล่าๆ ซอนมีน่ะยังเด็กทำอะไรไม่ค่อยคิด แต่นิสัยก็เปลี่ยนได้ไม่ยาก ถ้าเราใช้เหตุผลสักหน่อย เตือนสักหน่อย ทุกอย่างมันก็จะดีเอง” ฉันพูดตามความรู้สึก ก็โตๆกันแล้ว จะมานั่งคิดแก้แค้นเพราะเรื่องอะไรแบบนี้มันไม่สมควร ยิ่งโตยิ่งควรแก้ไขทุกอย่างด้วยเหตุผลไม่ใช่อารมณ์
“นี่สินะถึงบอกว่าเป็นแผนดัดนิสัยเด็กน่ะ” แทแทกอดอกแล้วพูดขึ้น
“ใช่แล้ว^^ แผนนี้แทแทคิดว่าโอมั้ยล่ะ” ฉันถามความเห็นแทแท
“แผนนี้ดีมากค่ะ ดูมีเหตุผลและมีความคิด แต่ก็นะมันเป็นปัญหาของแทแท้ๆ แต่พี่ฟานี่กลับเป็นคนแก้ปัญหาให้ รู้สึกผิดยังไงไม่รู้” แทแทพูดด้วยสีหน้าจริงจัง
“ตอนนี้เราเป็นแฟนกันนะ ปัญหาแทแทก็เหมือนปัญหาพี่นั่นแหละ มีอะไรก็ช่วยๆกัน จริงมั้ย ไม่ต้องรู้สึกผิดหรอก อีกอย่างพี่เต็มใจที่จะแก้ปัญหาให้แทแทนะ” ฉันพูดพร้อมลูบหัวแทแท
“ถึงพี่ฟานี่จะพูดอย่างนั้นก็เถอะ ก็อดคิดไม่ได้อยู่ดี” อ่าเป็นเด็กที่คิดมากจริงๆเลยนะ
“งั้นเอางี้ วันไหนที่แกว่าง แทมาเลี้ยงไอติมพี่เป็นการไถ่โทษโอเคมั้ย” ฉันถาม
“จะเอาแบบนั้นหรอ?”
“แบบนั้นแหละ โอเคมั้ยค่ะ?”
“โอเคค่ะ แทจะเลี้ยงพี่ฟานี่ไปตลอดชีวิตเลย” แทแทพูดแล้วยิ้มขึ้น
“เห้อออ คือแบบไม่ได้อยู่กันแค่สองคนไง” ยัยเจสพูดขัด ถ้าไม่ติดว่าเป็นเพื่อนนะ…
“ขอโทษจ้าาาา พอดีคนเค้ารักกันน่ะ” ฉันพูดพร้อมทำหน้าใส่อย่างผู้ชนะ
“จ้ะ หมั่นไส้” ยัยเจสพูดแล้วมองค้อนใส่ฉัน
“อิจฉาคือแพ้นะ หึหึ”
“โว้ยยยย เกลียดแกกก!!! กลับบ้านดีกว่า หึ่ยย” ยัยเจสพูดพร้อมกับเก็บของแล้วเดินออกจากห้องไป
“ดีใจด้วยนะคะ ปัญหาจบแล้วว รักกันนานๆนะ~~” น้องยูลพูด
“แกก็เหมือนกัน เรื่องของแกอ่ะ สู้ๆนะเว้ย จีบให้ได้ๆ” แทแทให้กำลังใจน้องยูล
“จีบไปเรื่อยๆ เดี๋ยวยัยเจสก็ใจอ่อน เชื่อพี่” ฉันพูดแล้วขยิบตาให้น้องยูล
“นี่!! ควอนยูล จะกลับมั้ยบ้านน่ะ ถ้าจะกลับก็รีบตามออกมา!!” ยัยเจสเปิดประตูมาเรียกน้องยูล 5555คนอะไรอิจฉาคนอื่นที่มีแฟนแล้วไปลงกับน้อง น่าสงสารจริงๆน้องยูล
“หว่ายย เป็ดตกมันอีกแล้วววว” น้องยูลพูดเบาๆพร้อมกับวิ่งไปหาเจส ตลกจริงๆสองคนนี้
“บายๆๆๆ พรุ่งนี้เจอกันนะ~~” น้องยูลโบกมือก่อนที่จะวิ่งออกไป

-Jessica’s Part-
ฉันออกมาจากบริษัทพร้อมกับยูล นานๆทีจะได้ออกจากบริษัทเร็ว คิดถึงเวลาตอนได้กลับบ้านเร็วๆเหมือนกันนะเนี่ย ผ่านไปไม่นานฉันก็ถึงบ้าน เมื่อรถของฉันได้จอดลง ก็มีสมาชิกตัวน้อยมาคอยต้อนรับ ปกติกลับบ้านดึกเกือบทุกวัน เจ้าตัวเล็กก็ไปนอนแล้ว เลยแทบไม่ได้เจอกันสักที จะว่าไปตั้งแต่ยูลเอาเจ้าฮานิมาเลี้ยงที่บ้านก็ดูมีสีสันขึ้นเยอะ ไม่รู้ว่าเพราะฮานิหรือเพราะใครกันแน่
“ฮานิ~~” ยูลลงจากรถทันทีแล้ววิ่งเข้าไปเล่นกับเจ้าฮานิ
“โฮ่ง!” ฮานิก็เห่าเรียก เหมือนคุยกับรู้เรื่องเลย555
“ไงฮานิ มารอเลยนะ ป่ะยูลเข้าบ้านๆ” ฉันทักทายฮานิก่อนที่จะอุ้มฮานิแล้วเรียกยูลให้ตามเข้าบ้าน ก็เล่นในบ้านน่าจะดีกว่า
“อ้าว ทำไมวันนี้กลับเร็วจังล่ะลูก” พ่อฉันที่นั่งอ่านนิตยสารอยู่ที่โต๊ะกินข้าวเห็นฉันก็ทักขึ้น
“วันนี้เคลียร์งานเสร็จเร็วน่ะค่ะ แล้วก็ไม่ได้แวะที่ไหนด้วยเลยตรงมาบ้านเลย” ฉันตอบพลางปล่อยเจ้าฮานิลงพื้น
“วันนี้ฮานิเป็นไงบ้างคะคุณลุง ซนมากมั้ยคะ” ยูลถามพ่อฉันระหว่างที่เล่นกับฮานิ
“ไม่ซนเลย น่ารักมากๆ ดูเหมือนจะฟังลุงรู้เรื่องด้วยนะ ไม่เชื่อดูนะ ฮานิๆ~~ นั่ง!” พ่อฉันสั่งเจ้าฮานิ ฮานิหันไปมองแล้วนั่งลงทันที
“ไหนๆยูลลองมั่งๆ ฮานิ~ นอนน!” ยูลลองสั่งบ้าง ฮานิก็นอน
“ฉลาดจริงๆเลยนะ” ฉันพูด
“อ้าวเด็กๆกลับมากันแล้วหรอ พอดีเลยกับข้าวเสร็จพอดีเลย” แม่ฉันเดินมาพร้อมกับป้าแม่บ้านที่ถือถาดอาหารมา
“วันนี้คุณแม่ลงมือทำเองเลยหรอคะเนี่ย” ฉันถามพลางมองดูอาหารที่แม่ทำ
“วันนี้พ่อเค้าอยากกินต้มซุปน่ะ แม่ก็เลยลงมือทำเองเลย” แม่ฉันพูด
“อ๋อ ตามใจคุณสามีนี่เองง” ฉันแซว
“ลูกคนนี้หนิ ชอบแซวพ่อกับแม่นะ ไปๆ ไปล้างมือให้เรียบร้อยแล้วมากินข้าวเร็ว ยูลด้วยนะๆ” แม่ฉันพูด
“ค่ะ/ค่าาาา” ฉันกับยูลขานรับพร้อมกับเดินไปล้างมือ โดยไม่ลืมให้อาหารฮานิก่อนแล้วค่อยล้างมือทีเดียว
พวกเราก็นั่งคุยกันเรื่อยเปื่อย เล่าเรื่องที่เจอกันวันนี้ แลกเปลี่ยนความคิดเห็นกันในแต่ละเรื่อง จนในที่สุดก็มืดจนได้ คงต้องถึงเวลาที่จะไปนอนได้แล้วล่ะ และก็เป็นอีกคืนที่เจ้าเด็กลิงมานอนกอดฉัน…

-Taeyeon’s Part-
หลังจากที่เคลียร์เรื่องซอนมีจบ ฉันกับพี่ฟานี่ก็ไปเที่ยวฉลองกันตามประสาแฟนกันอ่ะนะ กินข้าว ดูหนังรอบดึก อะไรประมาณนี้ เมื่อดูหนังเสร็จพี่ฟานี่ก็ขับมาส่งฉันที่บ้าน โชคดีที่พรุ่งนี้ทางโรงเรียนให้หยุดอ่านหนังสือสอบเลยนอนดึกได้
“เดี๋ยวพรุ่งนี้พี่มารับไปติวหนังสือที่บริษัทเหมือนเดิมนะคะ” พี่ฟานี่เปิดกระจกรถแล้วคุยกับฉัน
“โอเคค่ะ ขับรถกลับดีๆนะคะ ฝันดีค่ะๆ” ฉันโบกมือก่อนจะเข้าบ้าน
“ฝันดีจ้ะ” พี่ฟานี่พูดจบก็ปิดกระจกรถแล้วก็ขับรถออกไปในที่สุด
ฉันนั่งรอข้อความจากพี่ฟานี่เกือบชั่วโมง ไม่รู้ว่าพี่เค้าถึงบ้านรึยัง กำลังทำอะไรอยู่ ด้วยความที่รอไม่ไหวฉันเลยโทรหาพี่ฟานี่
‘ฮัลโหล แทแทโทรมามีอะไรรึเปล่าคะ” พี่ฟานี่รับสาย เห้ออ อย่างน้อยก็สบายใจละ
“พอดีแทเห็นพี่ฟานี่ไม่ได้ส่งข้อความอะไรมา ก็เลยเป็นห่วงค่ะ กลัวยังไม่ถึงบ้าน แล้วนี่ถึงแล้วใช่มั้ยคะ” ฉันถาม
“ถึงแล้วๆ ถึงนานแล้วล่ะ พอดีพี่กะว่าจะอาบน้ำแล้วค่อย โทรหาแทน่ะ จะได้คุยยาวๆทีเดียวเลย ขอโทษนะคะที่ทำให้เป็นห่วง” พี่ฟานี่พูด อ่อไปอาบน้ำนี่เอง แทใจหายหมด
“ไม่เป็นไรค่ะๆ แทไม่ได้ว่าอะไร พี่ฟานี่เป็นคนที่แทรักทั้งคน แทจะไม่ห่วงได้ไงล่ะคะ” เป็นอะไรขึ้นมา ฉันอยู่ไม่ได้แน่ๆ
“เขินจังง555 พี่รักแทแทนะคะ” อ่า อยู่ๆมาพูดอะไรแบบนี้ แทเขินนะ >///<
“แทก็รักพี่ฟานี่ค่ะ แต่ว่าตอนนี้ได้เวลานอนแล้ว~~” ฉันพูดพร้อมกับล้มตัวลงนอนทั้งๆที่คาสายไว้แบบนั้น
“ถ้างั้นเปิดกล้องได้มั้ย พี่อยากเห็นหน้าแทแทก่อนนอน” พี่ฟานี่ขอเปิดกล้อง
“ได้ค่ะ แปปนะคะ อ่า ได้แล้วว คืนนี้แทต้องฝันดีแน่ๆเลย” ฉันพูดพร้อมกับยิ้มให้พี่ฟานี่ในกล้อง
“พี่ก็เหมือนกันน นอนดีกว่า ฝันดีนะคะ” พี่ฟานี่บอกฝันดีฉัน
“ฝันดีค่ะ^^”
เมื่อฉันกับพี่ฟานี่คุยกันเสร็จก็ต่างพากันเข้านอน โดยปล่อยให้วิดีโอคอลยังคงทำงานอยู่แบบนั้นทั้งคืน…

•~•~•~•~•~•~•~•~•~•~•~•~•~•~•~•~•~•






ช่วงนี้เราอาจจะนานๆมาลงทีนะคะ ประมาณ 2-3 วันลงที
ไม่ค่อยมีอารมณ์แต่งเท่าไหร่ แบบว่าเรื่องเครียดมันเยอะอ่ะ เดี๋ยวขอตัวไปบิ้วตัวเองก่อนนะ แล้วจะพยายามมาลงให้
เราไม่ทิ้งเรื่องนี้แน่นอน สัญญาเลยๆ( ◠‿◠ )
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 24 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

35 ความคิดเห็น

  1. #14 bitcK1 (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 4 เมษายน 2562 / 23:38
    รอไรท์อยู่น้าา♥️😘
    #14
    0
  2. #13 fangfangminigame (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 4 เมษายน 2562 / 09:09
    มาต่อเร็วๆน้า👉💓👈
    #13
    0
  3. #12 Ningaum (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 3 เมษายน 2562 / 16:00

    สสนุกมากกกรีบมาต่อน่ะรออ่านเป้นกำลังใจห้น่ะ????????????

    #12
    0