My KIDS (KISS) [YulSic][TaeNy]

ตอนที่ 1 : • ตอนที่ 1 •

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,418
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 43 ครั้ง
    7 มี.ค. 62

เช้าอันแสนสดใสของใครหลายๆคนอาจจะเป็นวันที่น่าตื่นเต้น หรือวันที่แสนจะธรรมดา..

-Jessica’s Part-

สวัสดีฉันชื่อ เจสสิก้า ฉันอายุได้ 21 แล้ว หญิงสาววัย 21 คนอื่นๆก็คงกำลังจะเรียนมหาลัยอยู่ แต่สำหรับฉันไม่แล้วล่ะเพราะอะไรน่ะหรอ ก็เพราะว่าฉันเรียนจบแล้วไงล่ะ ตกใจล่ะสิ ไม่ต้องสนใจหรอก รู้แค่ว่าตอนนี้ฉันต้องไปทำงานแล้วล่ะ

“พ่อคะ สิก้าไปทำงานก่อนนะคะ” ฉันตะโกนบอกพ่อสุดที่รักของฉัน

“เดี๋ยวก่อนลูก พ่อมีเรื่องจะฝากลูกหน่อยน่ะ” พ่อรีบเรียกฉัน

“มีอะไรหรอคะ” ฉันถาม

“คือเพื่อนพ่อน่ะเค้าจะต้องไปทำงานต่างประเทศประมาณ 1 ปีน่ะ แล้วเค้าก็มีลูก แล้วลูกเค้าก็ยังต้องเรียนอยู่น่ะ เลยอยากจะฝากพวกเราดูแล พ่อก็เลย…”พ่อฉันพูดไม่ทันจบฉันก็พูดสวนกลับ

“พ่อก็เลยจะให้สิก้าดูแล ใช่มั้ยคะ” ฉันพูดอย่างรู้ทัน

“ใช่จ้ะ” พ่อฉันยิ้มแห้งๆให้

“ก็ได้ค่ะ แต่พ่อก็รู้ใช่มั้ยคะว่าสิก้าไม่ถูกกับเด็กเท่าไหร่ ถ้าเกิดอะไรขึ้นสิก้าไม่เกี่ยวนะคะ” อยู่ดีๆจะให้มาเลี้ยงเด็กเนี่ยนะ บ้าไปแล้ว~

“จ๊ะ อ่อ แล้วก็วันนี้ไปรับน้องเค้าด้วยนะลูก ที่โรงเรียนxxx ตอนประมาณ บ่าย 3” โอ้โหห พ่อคะบอกเวลาสถานที่พร้อมเลยนะ

“โอเคค่ะ~~ สิก้าไปแล้วนะคะ” ฉันตอบอย่างเหนื่อยๆ ก่อนที่จะขับรถออกไปที่ทำงาน ที่ทำงานฉันก็ไม่ใช่ของใครหรอก ก็ของพ่อฉันนั่นแหละ ก็แค่เป็นบริษัทเสื้อผ้าน่ะ อยู่ไม่ไกลจากบ้านสักเท่าไหร่ แต่ถ้าให้เดินมาก็ไกลพอสมควร ไม่ถึง 10 นาทีก็มาถึงที่ทำงานพอดี

“เจสสสสส~~” เสียงทิฟฟานี่เพื่อนฉันเองอ่ะ มันชอบตะโกนแบบนี้แหละ ฉันชินไปละ

“ว่าไง ตะโกนซะเสียงดังเลยยัยหมี” ฉันพูดออกไปอย่างเบื่อๆ

“ได้ข่าวว่าวันนี้แกต้องไปรับลูกของเพื่อนพ่อแกหรอ” ทิฟฟานี่ถามฉันด้วยน้ำเสียงตื่นเต้น

“ใช่ รู้ได้ไงเนี่ย” ยัยหมีรู้ได้ไงเนี่ย พ่อฉันบอกแน่ๆ

“พ่อแกบอกอ่ะ แหะๆ” นั่นไงว่าแล้วเชียว- -

“ทำไม จะไปด้วยรึไง”

“แน่นอนน อยู่นี่ก็ไม่มีอะไรทำอยู่ดี ไปกับแกดีกว่า” พูดแล้วยิ้มตาปิดตามต้นฉบับเป๊ะเลย

“เอ่อ ว่าแต่เด็กคนนั้นชื่อไรอ่ะ” ยัยหมีถามฉันต่อ

“ควอน ยูริ” เห้อ~ พ่อนะพ่อ จะให้ไปรับก็ลืมบอกชื่อ ดีนะยังส่งข้อความมา แต่ดันไม่มีรูปซะงั้น แล้วฉันจะรู้มั้ยเนี่ยว่าคนไหนคือ ควอน ยูริ


-Yuri’s Part-

ฮัลโหลลล ฉันชื่อ ควอน ยูริ ฉันอายุ 18 ปี ก็เด็กมัธยมปลายอ่ะนะ ชีวิตก็ไม่มีอะไรใหม่เลย มีแต่เรียน การบ้าน สอบ ก็วนอยู่แต่แบบเนี้ย เซ็งง วันนี้ก็เหมือนทุกวัน ต้องไปเรียน~~

“แทยอนนนน~~~~” ฉันตะโกนเสียงดังจนชาวบ้านแถบจะออกมาด่า

“อะไร บ้านก็ติดกัน จะตะโกนเพื่อ?” นั่นแค่ตะโกนนิดเดียวเอง ทำหน้าบูดเป็นตูดหมาเลย อ่อ ลืมบอกไป นี่แทยอน เพื่อนฉันเอง ทุกอย่างดูดีหมด หน้าตา ฐานะ แต่ติดอยู่ตรงที่ว่าไม่ค่อยสุงสิงกับใครนี่แหละ เลยมีแค่ฉันเป็นเพื่อน น่าภูมิใจจริงๆ

“ไม่มีอะไร ก็แค่จะมาบอกว่าไปโรงเรียนกันน~” กวนใครก็ไม่สนุกเท่ากวนแทยอนแล้ว

“เออๆ รอแปป ไปใส่รองเท้าก่อน” แทยอนปิดหน้าต่างชั้นสองก่อนจะเดินลงมาด้วยสภาพที่เหมือนหมาหน้านิ่ง

“ยูล เดี๋ยวก่อนๆ” เสียงแม่ฉันเองแหละ

“มีอะไรเหยออ”

“พอดีพ่อกับแม่ต้องไปทำงานต่างประเทศ อาจจะกลับมาทีก็ปีหน้า แต่พ่อกับแม่ได้ฝากลูกไว้กับลูกสาวเพื่อนพ่อไว้แล้วนะ เพราะงั้นไม่ต้องห่วง” โอ้โห แม่ ไปทำงานเป็นปี ไปทำงานหรือไปตั้งถิ่นฐานที่นั่นกันแน่เนี่ย

“ลูกสาวหรอ อายุเท่าไหร่อ่ะ” ฉันถามแม่ไป

“แม่ก็ไม่รู้อายุหรอก รู้แค่ว่าเรียนจบแล้วน่ะ ก็คงโตกว่าลูกน่ะ” แม่ฉันบอก

“อ่อ โอเค~~ ตั้งใจทำงานนะคะ ยูลไปเรียนและ เจอกันปีหน้าค่ะ” ฉันก็เป็นอย่างงี้แหละ ไม่ค่อยแคร์อะไรเท่าไหร่ ปีเดียวเอง

“ตั้งใจเรียนนะลูก เจอกันปีหน้า อ่อ แม่ลืมบอก พี่คนนั้นน่ะ ชื่อ จอง เจสสิก้า นะ แล้ววันนี้พี่เค้าจะไปรับลูกตอนเลิกเรียนด้วย” แม่ฉันตะโกนบอก

“โอเคค่าา~” ฉันตะโกนกลับ

“ฉันรู้แล้วแหละ ว่าแกได้นิสัยชอบตะโกนมาจากใคร” ใช่สิ ใครมันจะนิ่งได้ตลอดเหมือนคุณคิมแทยอนล่ะ

“ไม่ได้เสียงดังขนาดนั้นซะหน่อย -3-” ก็มันไม่ได้ดังจริงๆหนิ โธ่ มาทำเป็นส่ายหัว เดี๋ยวตบหัวทิ่มเลยหนิ

ฉันกับแทก็ต้องเดินมาหน้าปากซอยเพื่อที่จะมาขึ้นรถเมล์ เพื่อที่จะไปโรงเรียน ด้วยความที่บ้านฉันกับบ้านแทติดกัน จึงไม่แปลกที่จะเดินมาด้วยกันทุกวัน 20 นาทีผ่านไป ก็เป็นอันถึงโรงเรียนพอดี

ณ ห้องเรียน

“แท วันนี้แกต้องอยู่เป็นเพื่อนฉันนะ” แทบจะอ้อนวอนกันเลยทีเดียว

“ทำไมฉันต้องอยู่?” ดูมันถามมม

“เพราะแกเป็นเพื่อนฉัน ^(++)^” เหตุผลง่ายๆ

“อืม อยู่ก็ได้ กลับบ้านก็ขี้เกียจทำการบ้านอยู่ดี” แทยอนพูดเสร็จก็ฟุบลงนอนที่โต๊ะต่อ

“เย้!!!!” ฉันร้องตะโกนอย่างดีใจ

“โว้ยยย เสียงดังอยู่นั่นน่ะ ฉันจะนอน!!” หวาาา หมาตกมันแล้วว เอ๊ะ เค้ามีแต่ช้างตกมัน ช่างเถอะ เหมือนกันแหละ คิคิ

“ขอโทษค้าบบ แหะๆ” นั่งนิ่งๆก็ได้ เดี๋ยวโดนหมากัด บรึ๋ยย~~

ในที่สุดดดด เวลาที่นักเรียนทุกคนรอคอยก็มาถึงง~~

กริ๊งงงง~~~~~~ เลิกเรียนแล้วโว้ยยยย

“ไอแททท เลิกเรียนแล้วว ไปนั่งรอพี่สิก้ากันนน” เอ๊ะ เรียกพี่เค้าสนิทขนาดนี้ทั้งๆที่ไม่เคยเจอกันมาก่อน จะเป็นไรมั้ยนะ ช่างเถอะ^^

“เออ รู้แล้วน่า ไม่ต้องลาก ฉันเดินดีๆได้น่า” แทยอนบอกด้วยน้ำเสียงติดรำคาญนิดๆ


-Jessica’s Part-

“เห้อออ~~” เจสสิก้าถอนหายใจขึ้นเสียงดัง

“ถอนหายใจดังขนาดนั้น เป็นอะไรล่ะ เครียดเรื่องงานหรอ” ทิฟฟานี่ถามฉันอย่างเป็นห่วง

“ป่าวหรอก เรื่องงานน่ะฉันไม่เครียดอยู่แล้ว” แน่ล่ะ เรียกได้ว่าเครียดจนชินไปแล้วล่ะมั้ง

“งั้น…เรื่องเด็กที่ชื่อยูริน่ะหรอ” ยัยหมีแกพูดได้ถูกเผงเลยย เห้ออ

“อื้ม แต่ก็ไม่รู้เหมือนกันว่าฉันจะเครียดเรื่องอะไร เกี่ยวกับเด็กคนนั้น” ฉันพูดอย่างเหนื่อยๆ

“เอ้า อะไรของแก แล้วนี่ถึงเวลาที่ต้องไปรับแล้วไม่ใช่หรอ” ถ้ายัยหมีไม่ทักฉันต้องลืมแน่ๆ เวลาผ่านไปเร็วจังง

“อืม ไปก็ได้ แล้วแกเก็บของเสร็จยังอ่ะ” ฉันถาม

“เสร็จแล้ว เสร็จนานแล้ว รีบไปเถอะ เดี๋ยวเด็กๆจะรอนานน~~” ทิฟฟานี่พูดอย่างตื่นเต้น จะดีใจอะไรขนาดนั้น-.-

ณ โรงเรียนxxx

“นี่ไอยูลนั่งเฉยๆไม่เป็นรึไงวะ” แทยอนบ่น

“ก็คนมันตื่นเต้นหนิ”

“รู้ว่าตื่นเต้น แต่ก็ไม่ต้องขนาดนี้ก็ได้มะ แล้วนี่เมื่อไหร่เค้าจะมาเนี่ย” นั่นสิที่แทยอนพูดก็ถูก แต่คนมันตื่นเต้นให้ทำไงล่ะ~~

“ไม่รู้อ่ะ เดี๋ยวก็คงมาแหละ”ยูริพูด

“ถ้างั้นฉันไปเข้าห้องน้ำก่อนละกัน” แทยอนพูดเสร็จก็เดินไปเข้าห้องน้ำทันที

“ยัยเจส ฉันไปเข้าห้องน้ำก่อนนะ ไม่ไหวแล้วว” เมื่อถึงที่หมายทิฟฟานี่ก็รีบลงไปเข้าห้องน้ำทันที

“โอเคๆ แล้วไปเจอกันที่หน้าห้องธุรการล่ะ” ฉันตะโกนบอกยัยหมี บอกแล้วว่าให้เข้าให้เรียบร้อยตั้งแต่อยู่บริษัทก็ไม่เชื่อ

‘ประกาศ!! นักเรียนที่ชื่อ ควอน ยูริ ให้มาพบผู้ปกครองที่ห้องธุรการด่วน’ เสียงประกาศดังขึ้น

“ควอน ยูริ ชื่อฉันหนิ ห้องธุรการหรอ มาแล้วแน่ๆเลย” ยูริบ่นกับตัวเองก่อนที่จะรีบเดินไปที่ห้องธุรการ

“แล้วไอแทล่ะ เดี๋ยวค่อยโทรบอกละกัน” ยูริพึมพำกับตัวเอง

ระหว่างที่แทยอนและทิฟฟานี่เข้าห้องน้ำนั้น ทั้งคู่ก็ออกมาล้างมือข้างๆกัน โดยที่ทิชชู่เช็ดมืออยู่ตรงหน้าแทยอน และทิชชู่ดันมีแค่ฝั่งเดียว ทิฟฟานี่เลยต้องเอื้อมมือไปหยิบ ทำให้แทยอนได้กลิ่นหอมลอยมาจากตัวทิฟฟานี่ ทำเอาซะคิมแทยอนถึงกับเคลิ้ม

แต่พอแทยอน รู้สึกตัวอีกที ทิฟฟานี่ก็ไม่อยู่แล้ว แทยอนเลยรีบปิดน้ำแล้วเดินออกไปดูเผื่ออาจจะเจอผู้หญิงคนนั้นอีก

“หายไปไหนแล้ววะ” แทยอนวิ่งออกไปดูก็ไม่เจอใครแล้ว

“แล้วทำไมฉันต้องอยากเจอคนนั้นด้วยวะ” แทยอนสบัดไล่ความคิดทั้งหมดก่อนที่จะเดินกลับไปหายูริ

“ยัยเจสสส” ทิฟฟานี่เรียกเจสสิก้ามาแต่ไกล

“อะไรยัยหมี ไปเข้าห้องน้ำแล้วเจอคนไม่กดชักโครกรึไง” ช่างเปรียบเทียบนะ เหอะๆ

“แกก ฉันว่าฉันเจอเนื้อคู่~~” เดี๋ยวนะในห้องน้ำเนี่ยนะ

“เมื่อกี้หัวแกไปกระแทกอะไรรึเปล่า เนื้อคู่เนี่ยนะ ชอบสไตล์ครูหรอ”

“ใครบอกเป็นครู เป็นเด็กนักเรียนนี่แหละ หน้าตาดี ขาว ตัวเล็ก สเปคฉันเลยอ่ะ” จะโดนข้อหาพรากผู้เยาว์มั้ยเนี่ยเพื่อนฉัน

“เด็กนักเรียนเนี่ยนะ จริงจังปะเนี่ย” ฉันถามยัยหมีอย่างจริงจัง

“จริงจังสิ ฉันว่านี่แหละเนื้อคู่” ยัยหมีพูดแล้วทำหน้าเคลิ้ม เห้ออ เพื่อนฉันน

“ว่าแต่แล้วเด็กของแกมายังล่ะ” ทิฟฟานี่หลุดจากความคิดก่อนจะถาม

“เรียกซะอย่างกับอยู่ในเล้าเลยนะแก เห็นครูห้องธุรการประกาศเรียกให้แล้วน่ะ” เด็กของฉัน โหห เรียกซะ!!

“เอ่ออ ขอโทษนะคะ พี่ใช่ พี่เจสสิก้ารึเปล่าคะ” อยู่ดีๆก็มีเด็กสะกิดฉันแล้วก็ถาม

“อ่อ ใช่ๆ แล้วเธอ..”

“ยูริค่ะ ควอน ยูริ” แม่เจ้าาา เด็กคนนี้หน้าตาดีกว่าที่ฉันคิดนะเนี่ย

“ส่วนฉันก็น่าจะรู้ชื่ออยู่แล้ว เรียกว่าสิก้าเฉยๆก็ได้ ส่วนนี่ทิฟฟานี่เพื่อนฉัน” ฉันแนะนำทั้งเพื่อนและฉันให้เด็กที่ชื่อยูริ ให้รู้จัก

“อ่อ ค่ะ พี่ฟานี่ พี่สิก้า เอ่อ เดี๋ยวรอเพื่อนยูลแปปนึงได้มั้ยคะ พอดีเพื่อนยูลไปเข้าห้องน้ำอ่ะค่ะ” ยูริพูด

“อื้ม ได้” ฉันตอบเสียงเรียบ อยู่ๆก็อยากจะเก๊กขึ้นมา เป็นอะไรไปนะตัวฉัน

กริ๊งง กริ๊งงง เสียงโทรศัพท์ของยูริดังขึ้น เสียงอย่างกับโทรศัพท์บ้าน ฮ่าๆ

“ฮัลโหล แทเดินมาที่ห้องธุรการเลย ฉันกับพี่ๆรออยู่” ยูริบอกแทยอน

‘โอเคๆ เห็นแกละ’ แทยอนวางสายโทรศัพท์ก่อนที่จะเดินมาหายูริ

“นี่เพื่อนยูลเอง” ยูริแนะนำ

“อันยองค่ะ ฉันชื่อ คิม แทยอน เพื่อนของยูล” แทยอนแนะนำตัวเสียงเรียบนิ่ง

“อื้ม ยินดีที่ได้รู้จัก พี่ชื่อเจสสิก้า จะเรียกว่าเจส หรือ สิก้า ก็ได้แล้วแต่ ส่วนนี่ ชื่อ ทิฟฟานี่เพื่อนพี่” ฉันแนะนำตัวเองแล้วก็ยัยหมีให้แทยอนรู้จัก ว่าแต่ทำไมยัยหมีหน้าแดงแปลกๆนะ เด็กคนนั้นพอเห็นยัยหมีก็ดูอึ้งๆ

“เอ่อ..ค่ะ แล้วจะไปที่ไหนต่อมั้ยคะ” แทยอนตอบรับและถามต่อ

“อื้มไปสิ ฉันว่าจะไปห้างก่อนน่ะ ไปหาอะไรกิน ไปด้วยกันมั้ยล่ะ” ฉันชวน

“ไปๆๆๆๆ ยูลอยากไป” ยัยเด็กหน้าลิงตะโกนขึ้นมา

“งั้นก็ไปกันเถอะ แทยอนไปด้วยกันนะ” อยู่ดีๆยัยหมีก็ยิ้มให้พร้อมกับชวนแทยอนไป ทำไมนะ…

“นี่ยัยหมี แกเป็นอะไรรึเปล่า” ระหว่างที่เดินไปที่รถฉันก็กระซิบถาม

“นั่นไงง เนื้อคู่ที่ฉันบอกก เด็กคนนี้แหละ” ยัยหมีพูดแล้วยิ้มตาปิด

“ห๊ะ เด็กคนนี้เนี่ยนะ ไม่เด็กไปหรอ” นั่นสิ ดูจากหน้าตาแล้วน่าจะยังเด็ก บวกกับนิสัยเพื่อนแทยอนด้วยอ่ะนะ - -

“ไม่รู้ล่ะ ยังไงเด็กคนนี้ก็ต้องเป็นแฟนฉันในอนาคตให้ได้” ทิฟฟานี่พูดอย่างมั่นใจก่อนนะเดินขึ้นรถ เหอะๆมั่นไปมั้ยเนี่ยเพื่อนฉัน

“แทเป็นอะไร ทำไมนั่งเงียบเชียว” ยูริถาม

“ป่าว ไม่มีไร” แทยอนตอบปัดๆ

‘นั่นมัน ผู้หญิงคนนั้นหนิ ชื่อทิฟฟานี่หรอ สวยเป็นบ้าเลยวุ้ยย’ ความคิดของแทยอนมันฟุ้งซ่านตลอดทางที่ไปห้าง


•~•~•~•~•~•~•~•~•~•~•~•~•~•~•~•~•~•~•~•~•




ก็กลับมาอีกแล้วนะคะกับไรท์คนเดิมเพิ่มเติมคือผ่านไปเกือบปี55555

ที่แต่งเรื่องนี้ก็ไม่ใช่อะไรหรอก แค่คิดถึงยูลสิกก็เลยแต่งขึ้นมา555

ขอให้อ่านให้สนุกนะคะะ^^

จะพยายามไม่ดองนะ >(+++)<

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 43 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

35 ความคิดเห็น