นางมารผู้หวนคืน (จบ)

ตอนที่ 68 : ตอนที่ 24 : คนโทรเข้า 100%

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 48,964
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 5,619 ครั้ง
    11 ก.ค. 63

ความเดิมตอนที่แล้ว

ลี่อินและหยางเสี่ยวหมิงเดินทางไปทำงานที่ต่างเมืองด้วยกัน

เย็นวันนั้น หลังจากที่เลิกงาน ทั้งคู่ทานอาหารค่ำด้วยกัน ก่อนที่ลี่อินจะเกิดความมึนเมา แล้วเผลอตัวเผยความในใจของตัวเองไปให้หยางเสี่ยวหมิงได้รับรู้ ทำให้ในคืนนั้นทั้งคู่อยู่ด้วยกัน ทว่ากลับไม่มีเรื่องที่เกินเลยเกิดขึ้น จนทำให้ทั้งสองคนเกิดความสงสัยในเรื่องของความสัมพันธ์ ไปจนถึงเรื่องความรู้สึกต่างๆ ที่เกิดขึ้นตลอดมาระหว่างทั้งสอง 

วันถัดมา หยางเสี่ยวหมิงกลับมาทำงานที่บริษัท ในขณะที่ลี่อินวางตัวกับเขาอย่างห่างเหิน เพื่อไม่เร่งรัดความสัมพันธ์ และให้โอกาสหยางเสี่ยวหมิงได้ทบทวนสิ่งที่อยู่ในใจของตัวเอง

ในตอนนั้นเองที่ ‘หลิว จิ่งห้าว’ นายทุนรายใหญ่ของลี่อินเมื่อชาติที่แล้วโทรมาหา และเธอรู้ว่าเขามีความประสงค์ในตัวของเธออย่างชัดเจน

เขาต้องการเธอ

 

ตอนที่ 24

คนโทรเข้า 100%

 

 

ลี่อินรู้ดีว่าคนอย่างหลิวจิ่งห้าวเป็นอย่างไร

 

เขาเป็นคนที่ไม่เคยเก็บซ่อนความต้องการของตัวเอง แต่ถึงอย่างนั้นก็ไม่ได้เปิดเผยทุกอย่างออกมาโจ่งแจ้ง ดังนั้นจึงไม่สมควรประมาทการเข้าหาอย่างมีจุดประสงค์ของเขา เพราะบางครั้งเขาอาจแสดงตัวว่าต้องการบางอย่างชัดเจนมาก 

 

แต่นั่นอาจไม่ใช่ความต้องการของเขาทั้งหมด

 

อีกอย่าง...

 

คนอย่างหลิวจิ่งห้าวทำได้ทุกอย่าง เพื่อสิ่งที่ตนเองต้องการ แม้สิ่งนั้นจะหมายถึงเรื่องที่ไม่ดีก็ตาม ยกตัวอย่างเรื่องที่ง่ายที่สุด ก็คือการหักหลังบริษัทของพ่อเธอ ผู้ที่ร่วมทำงานกับเขามาตลอดหลายปี จนนับถือกันอย่างลูกศิษย์กับอาจารย์ ทว่าเขาก็พังความสัมพันธ์นั้นอย่างง่ายดาย ไร้ซึ่งความเห็นอกเห็นใจ ทั้งยังไม่มีสัญญาณเตือนก่อนเลย

 

พ่อของเธอจึงเกลียดเขามาก

 

นอกจากนี้ หวังลี่อินยังแน่ใจว่านอกจากเรื่องธุรกิจของเธอแล้ว หลิวจิ่งห้าวอาจได้ข่าวเรื่องความสัมพันธ์ของเธอกับตงลู่ เขาถึงได้รีบติดต่อมาหาในทันที เพราะเมื่อชาติที่แล้ว แม้เขาจะพยายามเข้าหาเธอ แต่เป็นเพราะเธอยังคบหากับตงลู่อยู่ ทำให้ความสัมพันธ์ส่วนใหญ่เป็นเรื่องงานมากกว่า 

 

ลี่อินจึงไม่แน่ใจว่าในตอนนี้ เขาจะทำเช่นเดิมหรือไม่

 

“คุณพอจะมีเวลาให้ผมคุยกับคุณเรื่องเงินทุนไหมครับ?”

 

คิ้วของลี่อินขมวดเข้าหากัน สายตาของเธอฉายแววความคิด ในชาติที่แล้วเธอไม่สบายใจกับการเข้าหาของเขา ดังนั้นพอหมดเรื่องเงินทุนกับเขา เธอก็พยายามตีตัวออกห่างแล้ว

 

แต่ในตอนนี้เธอไม่แน่ใจว่าควรทำเช่นเดิมหรือไม่?

 

อย่างไรแล้ว ธุรกิจของเธอก็กำลังเริ่มต้น และการเชิดหน้าหนีนายทุนรายใหญ่ ก็อาจเป็นความคิดที่ตัดโอกาสของตัวเองเกินไป สุดท้ายเธอจึงสูดลมหายใจเข้า ก่อนจะตอบกลับไปด้วยท่าทางอย่างมืออาชีพ

 

“แน่นอนค่ะ”

 

เธอจะไม่เอาความรู้สึกส่วนตัวมารวมกับเรื่องงาน 

 

“ถ้าแบบนั้นก็ดีเลยครับ ว่าแต่... พวกเราควรเจอกันเมื่อไหร่ดีครับ?”

 

ลี่อินได้ยินเขาถามมาแบบนี้ เธอก็หัวเราะออกมาเล็กน้อย ตอนนี้เธอเริ่มเข้าสู่โหมดของการคุยงาน ก่อนจะตอบกลับไปด้วยท่าทีที่ต้องการสานสัมพันธ์ฉันมิตร

 

“ประธานหลิวคะ คนอย่างฉันควรจะถามว่าคุณว่างเมื่อไหร่มากกว่า...”

 

“เย็นนี้ครับ”

 

“เย็นนี้?”

 

“ผมว่างก็เลยมีเวลาโทรหาคุณ เย็นนี้... ตกลงไหมครับ?”

 

ลี่อินทบทวนตารางงานของตัวเอง 

 

เนื่องจากตอนนี้บริษัทของเธอเพิ่งเปิด เลขาส่วนตัวก็ได้รับมอบหมายให้ติดตามงานที่บริษัทมากกว่าการดูแลเรื่องตารางงานส่วนตัว ดังนั้นเธอจึงต้องหาเวลาว่างเพื่อคุยกับนายทุนด้วยตัวเอง

 

“ค่ะ”

 

เธอตอบตกลง

 

เย็นนี้หลังจากไปดูงานที่บริษัท เธอมีเวลาว่างพอดี ซึ่งมันก็คือเวลาที่เจียดมาจากการพักผ่อน

 

“ดีเลยครับ ผมอยากเจอคุณมาก หวังลี่อิน” จิ่งห้าวเอ่ยด้วยน้ำเสียงที่แสดงความดีใจ ทั้งยังแฝงไว้ด้วยความยินดีที่ทุกอย่างเป็นไปตามที่เขาคิด

 

“ค่ะ ฉันก็อยากคุยเรื่องธุรกิจกับคุณ” 

 

“เราสองคนควรจะมีเวลาได้พูดคุยกันอีกจริงๆ นะครับ หลังจากที่ตอนนี้สถาการณ์ทุกอย่างเปลี่ยนไป ไม่เหมือนตอนที่เจอคุณที่คฤหาสน์ตระกูลหวังแล้ว” เขาเว้นช่วงไว้เล็กน้อย “ทั้งเรื่องงานของคุณ ไปจนถึง... เด็กผู้ชายคนนั้นที่ไปจากคุณได้สักที ผมคิดไว้นานแล้วว่าคนอย่างคุณควรได้เจอคนที่ดีกว่าเขา”

 

ลี่อินยิ้มรับเล็กน้อย

 

ไม่ใช่ว่าเธอยินดีอะไรกับเขา... 

 

แต่คำพูดที่ว่า ‘คุณควรได้เจอคนที่ดีกว่าเขา’ มันทำให้เธอรู้สึกตลกกับตัวเอง คนอย่างจิ่งห้าวยังมองออกว่าตงลู่ไม่ได้เรื่อง แถมยังเรียกว่า ‘เด็กผู้ชาย’ ที่ส่อความหมายว่าเด็กไม่ยอมโตแบบนั้น ทั้งที่ไม่ได้เข้ามาก้าวก่ายความสัมพันธ์ของเธอ แล้วทำไมเธอในชาติที่แล้วถึงได้มองไม่ออกสักที แถมยังยอมแต่งงานกับผู้ชายแบบนั้นอีก

 

ทว่าคนเรามันก็พลาดได้ทั้งนั้น... 

 

และคนอย่างหวังลี่อินก็พร้อมจะเดินหน้าในชีวิตใหม่ครั้งนี้ มากกว่าคิดทบทวนเรื่องอดีตที่ผิดพลาดเหล่านั้น

 

ความทรงจำเหล่านั้นก็เป็นแค่ตลกร้ายฉากหนึ่งทั้งสิ้น

 

“ถ้าอย่างนั้นเอาไว้เจอกันนะคะ”

 

“ครับ”

 

 

 

……

 

 

ในช่วงเวลาบ่าย 

 

ลี่อินเข้ามาทำงานที่บริษัทของตัวเอง 

 

ตอนนี้เธอกำลังนั่งอ่านเอกสารการประชุมที่เหลือทั้งหมด ไปจนถึงคุยกับหัวหน้าแผนกงานบางคน เพื่อปรึกษางานในส่วนที่ต้องการรายละเอียดเพิ่มเติม ทำงานไปจนลืมเวลา ก่อนที่เธอจะพบว่าใกล้ถึงเวลานัดทานอาหาร เพื่อพูดคุยเรื่องการลงทุนกับหลิวจิ่งห้าวแล้ว

 

เพียงแค่คิดว่าจะต้องเจอกับคนที่ชาติที่แล้วเธอหลบหน้าเพราะความอึดอัดใจ...

 

หญิงสาวก็เผลอถอนหายใจออกมา

 

“คุณลี่อินดูเหนื่อยนะคะวันนี้” เลขาสาวที่คอยจัดการเอกสารเอ่ยขึ้นอย่างชวนคุย

 

“วันนี้ฉันต้องถ่ายโฆษณาในช่วงเช้า ยิ้มให้กล้องจนดวงตาแห้งไปหมด ก่อนจะต้องเดินทางข้ามเมือง ระหว่างทางก็ต้องอ่านเอกสารประชุม พอมาถึงก็รีบจัดการตัวเองแล้วมาที่นี่” ลี่อินพอได้ทีก็เผลอบ่นออกมา 

 

และเธอเล่าโดยเพิกเฉยต่อรายละเอียดที่ว่าเมื่อคืนเธอไม่ได้นอนพักผ่อนเต็มที่ เนื่องจากดื่มหนักเกินตัว จนทำให้เกิดอาการเมา และเกิดเรื่องที่ไม่สามารถบอกใครได้ไปอีก

 

เธอบอกความในใจกับหยางเสี่ยวหมิง...

 

ลี่อินเว้นช่วงไว้เล็กน้อย สมองเธอคิดไปเรื่องเมื่อคืน แต่ปากกลับกล่าวไปเรื่องอื่น “แถมหลังจากเลิกงานตรงนี้ ฉันยังมีนัดคุยกับนายทุนรายใหญ่ต่ออีก ตอนนี้ฉันเริ่มรู้สึกหน้าตึงๆ ยิ้มไม่ค่อยออกสักเท่าไหร่แล้วค่ะ”

 

“นายทุนรายใหญ่... คนใหม่เหรอคะ?”

 

“ใช่ค่ะ” ลี่อินตอบไป ในขณะที่สายตายังคงมองกวาดตัวอักษรบนหน้ากระดาษ “เขาบอกว่าสนใจอยากจะร่วมลงทุนกับบริษัทของเรา และฉันก็พร้อมที่จะไปคุยเรื่องธุรกิจอยู่แล้ว”

 

เลขาสาวเบิกตาโต มองลี่อินด้วยความนับถือใจ

 

“ไม่คิดเลยว่าจะมีคนอยากลงทุนในบริษัทของเราอีกแล้ว... น่าทึ่งมากที่ประธานคนใหม่อย่างคุณจะดึงดูดนายทุนมาได้ขนาดนี้”

 

ลี่อินยิ้มพลางสั่นศีรษะ ก่อนจะแถลงไขความเข้าใจของเลขาสาว ว่าสิ่งที่เธอทำนั้นไม่ใช่เรื่องน่าทึ่งอะไร

 

“ถ้าทำงานกับฉันไปนานๆ จะรู้ว่าเรื่องแบบนี้มันธรรมดามากค่ะ” ลี่อินกล่าวแล้วก็ยกยิ้ม “ฉันเป็นพวกเข้าหาคนเก่ง ทั้งยังมีเส้นสายเพราะตระกูลหวังของฉันทำงานในวงการธุรกิจมานาน แฟนเก่าของฉันก็เป็นครอบครัวนักลงทุน ฉันออกงานมาก็เยอะ ทำให้รู้จักกับนายทุนรายใหญ่โดยส่วนตัวค่อนข้างเยอะค่ะ แล้วพอเอาหลายๆ อย่างมารวมกัน ฉันก็มีต้นทุนโอกาสในตัวเองที่เยอะพอสมควร”

 

“ถ้าอย่างนั้น...”

 

“อะไรคะ?” ลี่อินเงยหน้าจากเอกสาร แล้วหันไปมองเลขาสาวข้างกาย 

 

เลขาสาวมีท่าทีคล้ายอยากจะถามอะไรบางอย่าง แต่ก็ถอนหายใจออกมา ในสายตาส่อแววล้มเลิกความสงสัยนั้น แล้วเปลี่ยนไปเป็นอย่างอื่นแทน

 

“คุณลี่อินเป็นคนที่เข้าหาคนเก่งจริงๆ ค่ะ ฉันทำงานกับคุณไม่เท่าไหร่ รู้สึกเหมือนเราสองคนสนิทกันมากเลย ทำงานสบายใจกว่าประธานคนเก่าเยอะเลยค่ะ ถึงแม้งานจะหนักมากกว่าก็ตามที”

 

ลี่อินยิ้มให้เลขาสาว ก่อนจะก้มหน้าอ่านเอกสารต่อ

 

เธอกำลังคิดถึงสิ่งที่เลขาข้างกายเพิ่งกล่าว เพราะความจริงในชาติที่แล้ว ลี่อินไม่ใช่คนแบบนี้ เธอก็คงนิสัยไม่ต่างจากประธานเซี่ย บางทีอาจแย่กว่าเพราะเปลี่ยนเลขาแทบทุกปี เนื่องจากแทบไม่มีใครทนทำงานกับลี่อินคนบ้างานได้นานเลย

 

เมื่อก่อน... 

 

คนอย่างหวังลี่อินคบหากับคนอื่นเพียงเพราะเรื่องงานเท่านั้น

 

ดังนั้นเธอจึงไม่มีความเห็นใจให้คนทั่วไปเท่าไรนัก แต่สิ่งที่เปลี่ยนมุมมองการทำงานของเธอในชาตินี้ และทำให้เธอเห็นอกเห็นใจคนอื่นมากขึ้น ก็คือคนที่เธอเคยมองว่าเป็นศัตรูมาเกือบตลอดชีวิต

 

หยางเสี่ยวหมิง...

 

ใบหน้าของเขาโผล่ขึ้นมาในหัว 

 

เมื่อหน้านิ่งๆ ของเขา รวมเข้ากับเหตุการณ์เมื่อคืนที่เธอจำได้ประปราย เพราะความมึนเบลอเนื่องจากความมึนเมา หญิงสาวก็รู้สึกเหมือนใบหน้าของตัวเองร้อนผ่าวขึ้นมา อาการคล้ายสาวแรกแย้มที่กำลังมีรักแรก และพอคิดถึงสัมผัสของการจูบก็ทำให้หวิวท้องบังเกิดขึ้นทันที

 

พอได้คิดถึงเรื่องเมื่อคืนในตอนนี้ เธอก็แทบไม่รู้ว่าควรทำตัวอย่างไรตอนต้องเจอหน้าเขาอีกครั้ง

 

ว่าแต่... 

 

คนอย่างเธอทำไมถึงเขินเพราะเรื่องนี้?

 

ชาติที่แล้วเธอยังไม่เคยเขินเฉินตงลู่แบบนี้เลยด้วยซ้ำไป เพราะความรักของเธอกับตงลู่ มันเกิดขึ้นเพราะการแข่งขันเท่านั้น

 

หยางเสี่ยวหมิงทำให้เธอรู้สึกประหลาดใจในหลายเรื่อง

 

“คุณลี่อินน่าจะพักผ่อนก่อนนะคะ” เลขาสาวพูดขึ้น “ใบหน้าของคุณแดงขึ้นมา และฉันคิดว่าอาจเป็นอาการที่บ่งบอกว่าคุณอาจจะไม่สบาย”

 

ลี่อินเงยหน้าจากเอกสาร

 

“อย่างนั้นเหรอคะ”

 

เธอเพิ่งรับรู้ถึงความปวดเมื่อร่างกาย ก็ตอนที่ได้ยืดแผ่นหลังขึ้นตรง แล้วมองดูนาฬิกาข้อมือของตัวเอง จากนั้นก็ต้องถอนหายใจออกมา

 

“ฉันต้องไปทานอาหารกับนายทุนต่ออีก ดังนั้นควรจะไปเปลี่ยนชุดและแต่งหน้าใหม่ได้แล้ว เพราะถ้าให้ไปในสภาพนี้คงไม่ค่อยดีเท่าไหร่”

 

“ถ้าอย่างนั้นฉันจะจัดการเอกสารที่เหลือและส่งให้ภายในคืนนี้นะคะ”

 

“ขอบคุณมากนะคะ”

 

          จากนั้นลี่อินก็เดินทางกลับคอนโดของตัวเอง เพื่อที่จะเปลี่ยนชุดและแต่งหน้าใหม่ เตรียมตัวให้พร้อมสำหรับการเดินทางไปคุยกับหลิวจิ่งห้าว และระหว่างที่ลี่อินกำลังเดินลงไปที่รถ ข้อความของใครบางคนก็ส่งมาหา

 

          อาเม่ย : น้องลี่อินคะ 

 

          ลี่อินเห็นว่าเป็นอาเม่ย ก็รีบหยุดอ่านข้อความทันที 

 

เธอกำลังคิดถึงเรื่องเมื่อคืนและหยางเสี่ยวหมิง ดังนั้นจึงอยากจะรู้เรื่องทางเขาสักเล็กน้อย และการสืบเอาจากคำพูดของอาเม่ยก็ดูเข้าท่าดี

 

ลี่อินพิมพ์ข้อความตอบกลับไปทันที

 

ลี่อิน : ว่ายังไงคะ?

 

อาเม่ย : พี่มีเรื่องสงสัยค่ะ แต่ไม่รู้จะถามดีไหม?

 

ลี่อิน : ไม่ต้องเกรงใจค่ะ

 

อาเม่ย : เมื่อคืน... ท่านประธานทำตัวดีไหมคะ?

 

ลี่อินขมวดคิ้วอ่านทวนข้อความของอาเม่ย หญิงสาวไม่ค่อยเข้าใจความหมายของอาเม่ยนัก แต่หลังจากนั้นเธอก็ตอบไปตามความเป็นจริง

 

ลี่อิน : ดีสิคะ

 

ลี่อิน : พ่อพระมากเลยค่ะ...

 

อาเม่ย : ว่าแล้วเชียว

 

อาเม่ย : -สติ๊กเกอร์หน้าเซ็ง-

 

หญิงสาวอ่านข้อความของอาเม่ย ก่อนจะก้มมองนาฬิกา ตอนนี้เธอไม่มีเวลานั่งคุยแชทแล้ว ต้องรีบเดินทางกลับคอนโด และจากนั้นด้วยเหตุผลอะไรไม่ทราบ แต่เธอก็รีบพิมพ์ข้อความบอกอาเม่ยไปอย่างรวดเร็ว

 

ลี่อิน : พี่อาเม่ยคะ

 

ลี่อิน : ฉันไม่รู้ว่าทำไมตัวเองถึงต้องบอกเรื่องต่อไปนี้

 

ลี่อิน : แต่... ฉันกำลังจะไปทานอาหารค่ำกับนายทุนอีกคน เขาชื่อว่าหลิวจิ่งห้าว

 

ลี่อินส่งข้อความไป ก่อนจะรู้สึกสับสนกับตัวเอง ความจริงเธอจะมีนายทุนกี่คนก็ได้ แต่ไม่รู้ว่าทำไม เธอจึงอยากให้หยางเสี่ยวหมิงได้รู้ว่าเธอกำลังจะไปทานอาหารกับใคร

 

บางที...

 

เธอนึกสงสัยว่าเขาจะมีท่าทางตอบสนองมันอย่างไร และบางที... ท่าทางนั้นอาจทำให้เธอมั่นใจในความรู้สึกของเขาก็ได้

 

จากนั้นข้อความของอาเม่ยก็ตอบกลับมาอย่างรวดเร็ว

 

อาเม่ย : นายทุนผู้ชาย

 

อาเม่ย : ประธานหลิวพี่ก็เคยเห็นตอนติดตามไปดูงานกับท่านประธาน หน้าตาหล่อ... ถึงจะไม่สู้ท่านประธานหยาง

 

อาเม่ย : แต่ขอทราบร้านอาหารหน่อยค่ะ

 

อาเม่ย : ไม่ว่าอะไรใช่ไหม? ถ้าพี่จะบอกเรื่องนี้กับท่านประธาน?

 

ลี่อินอ่านข้อความของอาเม่ย ก่อนจะรีบตอบกลับไป เมื่อทุกอย่างเป็นไปตามที่เธอต้องการ โดยที่ยังไม่ได้บอกความประสงค์ของตัวเองออกไป

 

พี่อาเม่ยช่างเป็นคนที่เซนส์ไวเป็นเลิศ

 

ลี่อิน : ค่ะ

 

ลี่อิน : ฝากด้วยนะคะพี่อาเม่ย

 

          เมื่อส่งข้อความคุยกับอาเม่ยเรียบร้อยหวังลี่อินก็ขับรถกลับคอนโด โดยที่ไม่มั่นใจในสิ่งที่ตัวเองทำลงไปเลยสักนิด

 

          เธอพูดกับตัวเองบนรถ

 

          “ฉันทำเรื่องโง่อะไรลงไป แอบบอกหยางเสี่ยวหมิงผ่านทางพี่อาเม่ยว่าจะไปทานอาหารกับนายทุนผู้ชาย” 

 

ลี่อินถอนหายใจกับตัวเอง ก่อนจะมองรถบนถนนที่กำลังติดไฟแดง “นี่ฉันกำลังหวังอะไรอยู่? หรือแท้จริง... ฉันกำลังเป็นนางมารที่ใช้หลิวจิ่งห้าวเป็นเครื่องมือพิสูจน์ใจคนกันแน่?”

 

          คนอย่างนางมารลี่อินก็มีมุมที่คิดไม่ตกกับเรื่องหัวใจดังเช่นหญิงสาวทั่วไป

 

 

…….

ไรต์เตอร์ comeback แล้วค้าบบบ

น้องถั่วหายดีแล้วค่า แต่กว่าจะหายได้ เล่นเอาเหนื่อยเลย รักษาเป็นเดือน โรคแทรกซ้อนเต็มไปหมด ไม่เป็นอันทำอะไร 

ถ้าไรต์พิมพ์ผิดพลาดตรงไหน ขออภัยล่วงหน้านะค้าบ หยุดไปเป็นเดือน นอกจากนักอ่านจะลืมเนื้อหา นักเขียนก็ลืมค่า รื้อฟื้นยกใหญ่เลยก่อนเขียน เพราะตอนนี้ในหัวไรต์มีแต่ตารางกินยา วันเวลาที่หมอนัดตรวจ ของเจ้าลูกหมาถั่ว 55555

 

สุดท้ายนี้ขอบคุณสำหรับทุกกำลังใจ และการติดตามมากๆ เลยนะค้าาาาา

ดีใจที่ได้กลับมาแต่งเรื่องของเจ๊ลี่อินกับลุงหยางต่อ และดีใจที่จะได้กลับมาหาทุกคนอีกครั้ง การแต่งนิยายและได้อ่านความเห็นน่ารักๆ ของนักอ่านคือความสุขของไรต์เตอร์เลย แบบว่า… พวกเราเดินทางมาด้วยกันตั้งแต่ต้นเรื่อง และแน่นอนว่าจะไปจนจบเรื่องด้วยกันนะค้า 

ไรต์ไม่มีทางเทนิยายตัวเองแน่นอนค่ะ

ขอบคุณทุกคนที่ติดตามมาถึงตรงนี้

เจอกันตอนหน้าค้าบบบบ

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 5.619K ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

23,234 ความคิดเห็น

  1. #23136 ชากุหลาบอุ่นอุ่น (จากตอนที่ 68)
    วันที่ 24 ตุลาคม 2563 / 20:02

    ขอบคุณ
    #23,136
    0
  2. #22623 panda2 (จากตอนที่ 68)
    วันที่ 15 กันยายน 2563 / 14:31
    โอ๊ยกรามค้าง.... หุบยิ้มไม่ได้เลย
    #22,623
    0
  3. #19851 cherryme (จากตอนที่ 68)
    วันที่ 6 สิงหาคม 2563 / 23:27
    This reader comes back too
    #19,851
    0
  4. #19309 Nidmitsu789 (จากตอนที่ 68)
    วันที่ 20 กรกฎาคม 2563 / 14:48

    น้องอินอินเปิดเผยขนาดนี้แล้ว เฮียหมิงก็ยังไม่ชัดเจนอีกเหรอคะ

    #19,309
    0
  5. #19103 puy1164 (จากตอนที่ 68)
    วันที่ 17 กรกฎาคม 2563 / 14:42
    คิดถึงไรท์ค่ะ ดีใจที่น้องถั่วหายนะคะ
    #19,103
    0
  6. #19100 Kanoa (จากตอนที่ 68)
    วันที่ 17 กรกฎาคม 2563 / 07:47
    ดีใจด้วยค่ะไรท์ที่น้องถั่วหายดีแล้ว ที่ดีใจสุดๆคือไรท์กลับมาแต่งต่อแล้ว เย้ๆจุดพลุฉลอง คิดถึงน้องลี่อินกะประธานหยางเต็มที่แล้ว
    #19,100
    0
  7. #19060 Jkangaboo (จากตอนที่ 68)
    วันที่ 15 กรกฎาคม 2563 / 19:16
    ดีใจที่เจ้าถั่วปลอดภัยดีค่ะ
    #19,060
    0
  8. #18866 liova (จากตอนที่ 68)
    วันที่ 14 กรกฎาคม 2563 / 18:46
    สนุกมากๆเลย รอตอนต่อไปนะคะ
    #18,866
    0
  9. #18862 Amarry (จากตอนที่ 68)
    วันที่ 14 กรกฎาคม 2563 / 13:20
    เย้ๆ ไรท์มาอัพบ่อยๆน้าาาา รอเสมอ
    #18,862
    0
  10. #18852 tangmo7 (จากตอนที่ 68)
    วันที่ 14 กรกฎาคม 2563 / 08:46
    ว่างกลับมาอ่านได้สักที น้องถั่วหายแล้ววววว เยยย้
    #18,852
    0
  11. #18845 Supriya (จากตอนที่ 68)
    วันที่ 13 กรกฎาคม 2563 / 23:45

    ขอบคุณนะคะคุณไรท์ สนุก น่าติดตามเสมอเลยค่ะ
    #18,845
    0
  12. #18788 PhinyaSupa (จากตอนที่ 68)
    วันที่ 13 กรกฎาคม 2563 / 11:53
    รอนานเหลือเกินแต่ดีใจที่ไรท์กลับมานะ
    #18,788
    0
  13. #18646 ปลาทองมะเขือเทศ (จากตอนที่ 68)
    วันที่ 13 กรกฎาคม 2563 / 00:45
    ดีใจที่กลับมานะคะ

    //ขอรูปน้องถั่วท้ายเรื่องสักรูปได้ไหมคะ
    #18,646
    0
  14. #18645 Toey Attaporn (จากตอนที่ 68)
    วันที่ 13 กรกฎาคม 2563 / 00:16
    ขอบคุณที่กลับมานะคะ
    #18,645
    0
  15. #18644 jeerasuda0610 (จากตอนที่ 68)
    วันที่ 12 กรกฎาคม 2563 / 23:38
    รอค่ะๆ
    #18,644
    0
  16. #18643 รัทสึฮิโกะ (จากตอนที่ 68)
    วันที่ 12 กรกฎาคม 2563 / 21:52

    ดีใจที่น้องถั่วหายดีแล้วนะคะ ดีใจที่ได้อ่านต่อด้วยฮือๆ
    #18,643
    0
  17. #18642 พันปอนด์ (จากตอนที่ 68)
    วันที่ 12 กรกฎาคม 2563 / 21:44

    ขอบคุณที่กลับมาค่า ตอนเห็นอัพนึกว่าตาฝาด แหะๆๆ

    ที่สำคัญยินดีกับไรท์และน้องถั่วด้วยนะคะ ต่อไปนี้ขอให้แข็งแรงยิ่งๆขึ้นนะค่า


    #18,642
    0
  18. #18641 krunumpu2 (จากตอนที่ 68)
    วันที่ 12 กรกฎาคม 2563 / 21:07
    แอบดีใจด้วยนะคะ ขอให้น้องถั่วแข็งแรงขึ้นเยอะๆนะคะ welcome back ค่า
    #18,641
    0
  19. #18640 NNEW1993 (จากตอนที่ 68)
    วันที่ 12 กรกฎาคม 2563 / 20:53
    งื้อออ รอนานมากก แต่ยังไงก็รอน้าาาา💕
    #18,640
    0
  20. #18639 Looktaarn Lim (จากตอนที่ 68)
    วันที่ 12 กรกฎาคม 2563 / 20:28
    ดีใจด้วยค่าที่น้องถั่วดีขึ้น และดีใจมาก ๆ ที่ไร้ท์กลับมานะคะ
    #18,639
    0
  21. #18638 Auka (จากตอนที่ 68)
    วันที่ 12 กรกฎาคม 2563 / 20:11

    ดีใจสุดไปเลย😂

    #18,638
    0
  22. #18637 ไวท์วาเลนไทน์ (จากตอนที่ 68)
    วันที่ 12 กรกฎาคม 2563 / 18:45
    เย้ๆ กลับมาแล้ว คิดถึงจังค่ะ
    #18,637
    0
  23. #18636 songyiyu (จากตอนที่ 68)
    วันที่ 12 กรกฎาคม 2563 / 18:14
    คิดถึงนะคะ เป็นกำลังใจให้ทุกๆเรื่องจ้าา
    #18,636
    0
  24. #18635 Pecxer (จากตอนที่ 68)
    วันที่ 12 กรกฎาคม 2563 / 15:36
    ฮือคิดถึงที่สุดเลยค่ะเป็นเรื่องที่ชอบมากอ่านแล้วสบายใจมันนุ่มนิ่มไปหมด สู้ๆนะค้าขอให้น้องะั่วหายไวๆค่า💗
    #18,635
    0
  25. #18634 Wade123 (จากตอนที่ 68)
    วันที่ 12 กรกฎาคม 2563 / 15:02
    สู้ๆค่ะ
    #18,634
    0