นางมารผู้หวนคืน (จบ)

ตอนที่ 18 : ตอนที่ 18 : โดนหลอก

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 51,408
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 4,281 ครั้ง
    3 เม.ย. 63

ตอนที่18

โดนหลอก

 

 

หลังจากจบเรื่องเมื่อเช้าไป

 

ลี่อินกำลังจัดเก็บของในห้องนอนเก่าให้เข้าที่ ปากก็ร้องเพลงไปอย่างอารมณ์ดี แม่เลี้ยงคนนั้นดูเหมือนสุดท้ายจะยอมไม่ได้ ลี่จูลูกสาวสุดรักร้องไห้เสียใจจะเป็นจะตาย หล่อนจึงตัดสินใจเดินเข้ามาในห้องของเธอ

 

“ลี่อิน ฉันยอมแกแค่เรื่องนี้เท่านั้น แต่ถ้าหลังจากนี้แกไม่หยุด ฉันสาบานว่าเราจะไม่ได้อยู่กันดีๆ แน่นอน”

 

หล่อนมาข่มขู่ว่าตนเองจะไม่ยอมทน

 

แต่แล้วยังไง?

 

สำหรับเรื่องนี้ ลี่อินคิดจะจัดการสองคนแม่ลูกให้หมดฤทธิ์แบบราบคาบ ดังนั้นเธอไม่ได้คิดจะขออำนาจจากพ่อของตัวเอง เพื่อจัดการสองแม่ลูกเพียงอย่างเดียวเสียหน่อย

 

ความจริงเธอสามารถจัดการแม่เลี้ยงได้ด้วยตนเองเสียด้วยซ้ำไป แต่ที่ก่อนหน้านี้ไปต่อรองกับพ่อ เพราะเธออยากทำให้อีกฝ่ายสิ้นหวัง

 

ลี่อินต้องการให้สองแม่ลูกไม่เหลือหนทางไหนให้ต่อกรเลยต่างหาก

 

เธอจะเล่นงานอีกฝ่ายทุกทางที่มี!

 

“แล้ว... คุณจะจัดการหนูยังไงล่ะคะ?”

 

“ฉันเป็นเมียของพ่อเธอ ขอแค่ใช้มารยานิดหน่อย เดี๋ยวเขาก็กลับมาเชื่อฟังแล้ว ดังนั้นอย่าเหิมเกริมให้มันมากนัก”

 

ลี่อินยกยิ้มเยาะ ก่อนจะกอดอก แล้วเดินไปยืนประจันหน้าแม่เลี้ยงแบบไม่เกรงกลัว มือหนึ่งเอื้อมไปแตะเส้นผมสวยที่เริ่มมีผมสีขาวแทรกแซมของคนตรงหน้า

 

“แก่ลงไปเยอะแล้วนะ”

 

“เสียมารยาท!”

 

“ที่หนูจะพูดก็คือ...” ลี่อินปล่อยมือแล้วกลับมากอดอก “เมื่อก่อนเขาเคยเลือกคุณ เพราะคุณสวยมาก แต่เคยได้ยินที่คนเขาพูดกันไหมคะ ว่าถ้าชอบใครเพราะหน้าตา วันหนึ่งความรักจะหมดไป เพราะความงามมันเสื่อมไปตามการเวลา”

 

“แกคิดจะพูดอะไร!”

 

“คุณไม่ใช่คนเดียวของพ่อนี่นา อย่าทำเป็นใสซื่อหน่อยเลย”

 

พอลี่อินพูดเรื่องนี้ออกมา แม่เลี้ยงก็เบิกดวงตากว้าง ความหวาดกลัวบังเกิดขึ้นในอกทันที ความลับที่สามีนอกใจไปมีคนอื่น เธอแอบสืบแล้วพยายามเก็บไว้เพียงผู้เดียวมาตลอดหลายปี

 

ทว่าลี่อินกลับรู้แล้วอย่างนั้นเหรอ!?

 

ลี่อินรู้ดีว่าคนตรงหน้ากำลังคิดอะไร ดังนั้นเพื่อทำให้ฝ่ายนั้นหวาดกลัวไปอีก หญิงสาวจึงโน้มหน้าเข้าไปใกล้ ก่อนจะกระซิบบางอย่าง

 

“จูอี้หรู”

 

เมื่อชื่อชู้รักแบบลับๆ ของพ่อเธอดังขึ้น ทั้งยังเป็นคนที่แม่เลี้ยงรู้จักดี ฝ่ายนั้นก็เบิกตากว้างด้วยความแค้นเคือง

 

“แกไปรู้ได้ยังไง”

 

“พ่อบอกมั้ง”

 

ความจริงคือเธอรู้จักจูอี้หรู ในวันที่ประกาศมรดกของตระกูลหวัง และหล่อนมานั่งรอทรัพย์สมบัติของตระกูล

 

“ว่ายังไงนะ!”

 

“ยังสาวอยู่ด้วยนะ จูอี้หรูน่ะ คงมีลูกชายให้พ่อได้สบายเลย” ลี่อินกล่าวแล้วก็ยกยิ้ม“คุณเองก็เล่นตัวมานาน ไม่ยอมตั้งครรถ์ กลัวตัวเองไม่สวยเหมือนเดิม เพราะคุณไม่อยากให้เขาเบื่อหน่ายแล้วไปมีคนอื่น สุดท้ายนอกจากจะห้ามเขาไม่ได้ พอแก่มากเข้าก็เริ่มมีลูกยากไปอีก ลูกชายที่เขาต้องการ คุณถึงมีให้ไม่ได้สักที”

 

“นี่แกกล้าข่มขู่ฉันด้วยเรื่องแบบนี้เหรอ?”

 

“ไม่ได้ขู่ค่ะ” ลี่อินส่ายหน้า“แค่อยากให้ลองคิดว่าคุณควรทำตัวยังไงนับจากนี้ ฉันพูดนิดเดียว พ่อก็ไม่สนใจคุณแล้ว ถ้าฉันไปพูดอีกสักนิด คุณจะไม่ถูกเฉดหัวไล่ออกไปเหรอคะ”

 

“แล้วแกจะไปเข้าข้างนังอี้หรูแทนฉันอย่างนั้นเหรอ”

 

“อย่างน้อยก็ไม่ได้เกลียดขี้หน้าฝ่ายนั้นเท่าคุณ แค่นั้นก็โอเคแล้วค่ะ”

 

“สารเลว!”

 

“คุณอยู่บ้านนี้มาตั้งนาน ยังไม่รู้อีกเหรอว่าตระกูลหวังโหดขนาดไหน ทั้งตัวพ่อ ทั้งตัวลูก ไม่ใช่คนที่คุณจะต่อกรด้วยเลย ว่าไหม?”

 

“ลี่อิน แก...”

 

“เป็นเด็กดีหน่อยสิคะ หลินเว่ยเหลียน”

 

กล่าวแล้วเธอก็เปิดประตูห้อง พร้อมผายมือให้อีกฝ่ายออกไปให้พ้นหน้าสักที แม่เลี้ยงแม้จะโดนลี่อินปีนเกลียว เรียกหล่อนด้วยชื่อจริงอย่างไร้มารยาท

 

แต่เธอก็ทำอะไรลี่อินไม่ได้!

 

ไม่ได้ดังใจแล้วหล่อนก็กระทืบเท้าออกไปจากห้อง

 

ส่วนลี่อินก็ยักไหล่แล้วปิดประตูห้อง ถึงเมื่อครู่เธอจะพูดถึงจูอี้หรู ทว่าเธอไม่คิดจะไปยุ่งกับชู้ของพ่อเธอคนนั้นหรอก มันไม่มีประโยชน์

 

เพราะมีคนหนึ่งที่น่าสนใจกว่า

 

‘โจวเย่ถง’ หล่อนเคยเป็นพนักงานในบริษัท หน้าตาน่ารักจึงถูกพ่อเธอเรียกไปรับใช้ส่วนตัว แลกกับเงินเดือนเพิ่มสองเท่า หญิงสาวคนนั้นไม่ได้ร่ำรวย ความจริงแล้วเรียกว่ายากจนมากยังชัดเจนกว่า พอได้ข้อเสนอแบบนี้ก็ยอมทำ ก่อนที่เธอจะพลาดพลั้งตั้งครรถ์

 

เย่ถงกลัวภรรยาของพ่อเธอ หรือก็คือแม่เลี้ยงที่แสนร้ายกาจ สุดท้ายจึงถอนตัวแล้วหนีหายไป ไม่ยอมบอกว่าตัวเองมีลูกในครรถ์

 

ลี่อินเคยเจอหล่อน ตอนช่วงที่ต้องจัดการมรดกของตระกูลหวัง แต่สิ่งที่ทำให้เย่ถงน่าสนใจก็คือ เธอดันเป็นคนเดียวในบรรดาภรรยาน้อยของพ่อที่มี‘ลูกชาย’

 

ตอนนั้นที่เธอมาหาลี่อิน เพราะไม่มีเงินส่งลูกชายเข้าเรียนมหาวิทยาลัย เย่ถงไม่ต้องการมรดก ไม่เรียกร้องขอส่วนแบ่งอะไร แต่คุกเข่าขอให้เธอช่วยสงเสียลูกชายเธอได้ร่ำเรียนเท่านั้น

 

เหตุการณ์นั้นยังสะเทือนใจลี่อินมาจนถึงตอนนี้

 

ลี่อินมีน้องต่างแม่มากมาย แต่กลับคิดไม่ถึงว่าตัวเองจะมีน้องชายที่ไม่มีเงินเรียนหนังสือ พอได้ไปเจอสองคนนั้นด้วยตนเองอย่างใกล้ชิด เธอก็พบว่าสองแม่ลูกเป็นคนดีทีเดียว

 

น้องชายคนนั้นก็ฉลาด หัวไว ได้รางวัลด้านการเรียนมาเยอะแยะ

 

เขาเหมาะสมกับการเป็นผู้สืบทอดตระกูลทุกด้าน ข้อเสียอย่างเดียวคือปากไม่ค่อยดีนัก พูดจาไม่ค่อยเข้าหูลี่อิน

 

ทว่าน่าเสียดาย...

 

ลี่อินเจอเขาช้าไป บริษัทของพ่อจึงขายให้หยางเสี่ยวหมิงไปแล้ว สุดท้ายเขาก็ไม่ได้อะไรจากตระกูลหวัง นอกจากเงินค่าเทอมจากพี่สาวอย่างเธอ

 

ดังนั้นพอได้โอกาสกลับมาในครั้งนี้ ลี่อินจึงอยากไปพบพวกเขา แล้วแอบส่งเสียเงินให้น้องชายเธอเรียนหนังสือ สร้างบุญคุณหนักหนา พอถึงโอกาสอันเหมาะสม ก็ให้เขามารับช่วงต่อตระกูล

 

เขาจะเป็นอาวุธลับที่เธอจะใช้ขับไล่สองแม่ลูกนั่น

 

แต่สาเหตุสำคัญที่สุดที่เธอเลือกช่วยพวกเขาก็คือ การดูแลขั้นพื้นฐานพวกนี้ พวกเขาสมควรได้รับมันทุกประการ

 

น้องชายของเธอจะต้องไม่ใช่เด็กที่ไม่มีเงินเรียนหนังสือ

 

 

.....

 

 

ลี่อินจำได้ว่าบ้านของคนตระกูลโจวอยู่แถวนี้

 

แต่...

 

ตอนนี้เธอกำลังหลงทาง จับต้นชนปลายไม่ถูก กอปรกับแถวนี้เป็นแหล่งชุมชนคับแคบ ซอกซอยเล็กน้อยเต็มไปหมด เธอไม่รู้เลยว่าควรเริ่มเดินจากตรงไหนดี

 

อีกอย่างตอนนั้น

 

เธอก็ไม่ได้มาที่นี่ด้วยตัวเอง...

 

ลี่อินพยายามคิดไปถึงเหตุการณ์ในวันนั้น

 

คนขับรถขับไปบนถนนใหญ่ เขาเลี้ยวซ้ายเลี้ยวขวา ผ่านตรอกซอกซอยเล็กๆ หลายสิบแห่ง ส่วนเธอทำเพียงแค่นั่งมองสองข้างทาง สมองครุ่นคิดถึงเรื่องผลกำไร รู้ตัวอีกทีรถก็จอดหน้าบ้านหลังนั้นแล้ว

 

“ถึงแล้วครับ”

 

“ค่ะ”

 

เธอกล่าวจบก็เปิดประตูรถ

 

ขาก้าวออกไปข้างนอก ส้นรองเท้ากระทบพื้นหนึ่งครั้ง ร่างที่แต่งองค์ทรงเครื่องมาอย่างดีก็เคลื่อนออกจากรถ พอยืนบนพื้นมั่นคง เธอสะบัดผมครั้งหนึ่ง ส่วนมือก็ถอดแว่นกันแดดออก ก่อนจะหยุดยืนนิ่ง เงยหน้ามองไปยังบ้านหลังน้อยเบื้องหน้า

 

ก่อนจะรับรู้ว่าเธอแต่งตัวโอเวอร์เกินไปสำหรับสถานที่นี้...

 

เด็กหนุ่มหน้าใส หรือก็คือน้องชายต่างแม่ของเธอคนนั้น เขากำลังยืนรดน้ำต้นไม้ให้แม่ตัวเองอยู่ในบ้าน พอเขาเห็นเธอก็เลิกคิ้วด้วยความงุนงง ก่อนจะถามออกมา

 

“คุณป้ามาหาใครครับ?”

 

ใครป้า...

 

นั่นแหละข้อเสียเดียวของน้องชายเธอ ปากของเขาไม่ค่อยดีนัก

 

ลี่อินเผลอคิดไปถึงความทรงจำชั่วร้ายโดยไม่ได้ตั้งใจ เธอจึงรีบสั่นศีรษะของตัวเอง เพื่อขับไล่ความคิดไม่ดีพวกนั้นออกจากหัว แต่พอได้หวนนึกไปถึงเหตุการณ์นั้นตั้งแต่ต้นจนจบ

 

เธอก็พบว่าตัวเองจำเส้นทางของบ้านหลังนั้นไม่ได้อยู่ดี...

 

“ถ้ารู้ว่าจะมีโอกาสได้ย้อนกลับมา ฉันจะจำทุกอย่างให้ดีเลย” ลี่อินบ่นกับตัวเอง สายตาสาดส่องมองไปทั่ว เดินวนไปวนมาเพื่อหาทางที่คุ้น แต่เพราะช่องว่างของเวลาที่ห่างกันหลายสิบปี อะไรที่เคยมีก็หาย อะไรที่ไม่เคยมีก็โผล่มาเต็มไปหมด

 

แบบนี้ก็ยิ่งงงกันไปใหญ่

 

ลี่อินทำสีหน้าท้อแท้สิ้นหวัง ก่อนจะไปนั่งบนชิงช้าในสวนสาธารณะแห่งหนึ่ง ซึ่งตอนนั้นเองที่มีเด็กชายวัย5 ขวบคนหนึ่งเดินมาหยุดยืนหน้าเธอ

 

“พี่สาวดูเหมือนหลงทาง?”

 

“หืม?”

 

ลี่อินกระพริบตาปริบๆ มองเด็กชายเบื้องหน้า

 

เขาเดินไปนั่งบนชิงช้าข้างเธอ“ปกติแล้วพวกผู้ใหญ่เวลาทุกข์ใจก็ชอบมานั่งเหม่อที่นี่ แย่งชิงช้าผมตลอดเลย แต่ผมเห็นพี่สาวเดินวนไปมาหลายรอบ ก่อนจะถอนหายใจแล้วมานั่งที่นี่ เลยเดาว่าน่าจะหลงทาง”

 

เด็กฉลาดชาติเจริญ...

 

ลี่อินมองเด็กน้อยเบื้องหน้าด้วยความเอ็นดู

 

หญิงสาวเผลอยิ้มกับตัวเอง นอกจากเขาจะน่ารักมากแล้ว ยังช่างพูดช่างคุย มีแววฉลาดแต่เด็ก ทำให้เธอรู้สึกว่าถึงเขาจะดูไม่ประสีประสา แต่บางทีสิ่งที่เธอกำลังตามหาอยู่ เขาอาจจะพอช่วยได้

 

“หนูรู้จักคุณน้า โจวเย่ถง ไหมคะ?”

 

“โจว... เย่ถง” เด็กชายเอ่ยทวนคำ หัวน้อยๆ เอียงอย่างครุ่นคิด

 

ลี่อินเห็นแบบนั้น เลยให้ข้อมูลเพิ่มเติมไป“เธอเป็นคุณแม่ของน้องโจวฉีอัน บางทีหนูอาจจะเป็นเพื่อนกับเขาก็ได้นะ อายุน่าจะรุ่นราวคราวเดียวกันเลย หนูรู้จักกันไหมคะ?”

 

เด็กชายทำหน้าครุ่นคิด ก่อนจะสั่นศีรษะน้อยๆ ตอบ

 

“ไม่รู้จักครับ”

 

ลี่อินได้ยินแบบนั้นก็ถอนหายใจ ก่อนจะคิดว่าวันนี้เธอล้มเลิกเรื่องการตามหาน้องชายต่างแม่ไปก่อนก็ได้ อย่างไรเสียเธอก็ยังพอมีเวลาอีกหลายปี

 

เอาไว้เธอค่อยมาสืบเสาะหาวันละนิด

 

เธอคิดแล้วก็หันไปมองเพื่อนตัวเล็กคนใหม่ของตัวเอง ก่อนจะชวนเขาคุยตามประสา“แล้วหนูมาทำอะไรแถวนี้คนเดียว รอเพื่อนเหรอคะ?”

 

“รอเพื่อน...” เด็กชายเอ่ยทวนแล้วก็มองไปยังโรงเรียนสอนดนตรีเบื้องหน้า ในสายตามีความเศร้าบางอย่างปรากฏ ก่อนจะตอบกลับมา“ครับ”

 

“อยู่คนเดียวแบบนี้คงเหงาแย่เลยสินะ”

 

“ตอนนี้ผมมีพี่สาวแล้วไง”

 

“เราสองคนเป็นเพื่อนกันแล้วเหรอ?”

 

“แล้วไม่ได้เหรอครับ?” เด็กชายพูดแล้วก็มองสบตาเธอ ในแววตาคู่นั้นแทบจะมีคำพูดสื่อออกมาถึงเธอรัวๆ ว่า‘ไม่ได้เหรอครับ? ไม่ได้จริงๆ เหรอครับ? ไม่ได้เหรอ?’

 

“ได้สิ เจ้าเพื่อนตัวน้อย”

 

เด็กชายยิ้มกว้าง“ดีจัง พี่สาวรู้ไหม ผมน่ะมีเพื่อนเยอะมากๆ เพราะแค่มานั่งอยู่ที่ชิงช้านี่ ก็มีคนให้คุยเต็มไปหมดเลย”

 

ลี่อินมองความใสซื่อของเขา ก่อนจะเผลอยิ้มตาม ตอนได้ยินเขาเล่าเรื่องเพื่อนแต่ละคน แม้เรื่องราวของเขามันจะแสนธรรมดา ทว่าเธอฟังดูแล้วกลับรู้สึกดีเสียเหลือเกิน

 

นานแล้วที่เธอไม่ได้อยู่ใกล้ชิดสิ่งมีชีวิตที่ใสบริสุทธิ์แบบนี้

 

น่าเสียดาย...

 

ชาติที่แล้วเธอไม่มีโอกาสที่จะได้มีลูก

 

ลี่อินมัวแต่ทำงาน เพื่อเตรียมให้ตัวเองพร้อมสร้างครอบครัว แค่พอรู้ตัวอีกทีนอกจากแฟนจะมีชู้ สุขภาพของเธอก็ทรุดโทรม ทั้งจากความเครียด ทั้งเรื่องครอบครัว เธอเข้ารับการรักษามากมาย สุดท้ายข่าวร้ายที่สุดก็คือ เธอมีลูกไม่ได้อีก

 

พอมาลองคิดดูตอนนี้

 

บางที...

 

ถ้าตอนนั้นต่อให้ไม่มีตงลู่ แต่เธอมีลูกชายหรือลูกสาวสักคนก็คงจะดี

 

อย่างน้อยการได้นั่งมองพวกเขายิ้ม หัวเราะ หรือเล่าเรื่องอะไรสักอย่างให้ฟัง แค่นี้เธอก็มีความสุขแล้ว ลี่อินคิดไปพลาง ก็มองเด็กชายข้างกายที่กำลังเล่าเรื่องมากมายให้ฟัง

 

เขาช่างพูดจริงๆ

 

ถ้าเธอมีลูก เจ้าตัวน้อยน่ารักของเธอจะช่างพูดแบบเขาไหมนะ?

 

หญิงสาวคิดไปสาระตะ ก่อนจะต้องหวนกลับมาสู่โลกแห่งความจริง เมื่อพบว่าชาตินี้ต่อให้เธออยากมีลูก แต่จะมีลูกกับใคร?

 

เธอต้องเลิกเพ้อเจ้อไปก่อน

 

อันดับแรกที่ต้องทำคือการหาเงิน และสร้างความมั่นคงให้ตัวเอง

 

“พี่สาวดูเหมือนจะคิดบางอย่างอยู่”

 

“เรื่องน่าเศร้าน่ะ”

 

“ทุกคนเศร้ากันทั้งนั้นเลย” เด็กชายเอ่ยก่อนดวงตาจะเบิกว้าง เมื่อมองไปเห็นรถไอติมที่อยู่ไม่ไกล“นั่นรถไอติมนี่”

 

ลี่อินหัวเราะออกมา

 

เด็กหนอเด็ก...

 

เธอคิดแล้วก็หยิบกระเป๋าเงินออกมา ก่อนจะยื่นธนบัตรหนึ่งใบให้เขาไป “พี่สาวเลี้ยวขนม ถือเป็นค่าเล่าเรื่องให้ฟัง”

 

เด็กชายตาเปล่งประกาย ก่อนจะเดินลงมาคำนับเธอครั้งหนึ่ง แล้วเอาธนบัตรนั่นไปซื้อไอติมกิน ลี่อินเหม่อมองเขา ก่อนจะเห็นเจ้าตัวเล็กดีใจ จนถึงกับซื้อไอติมมากินสองไม้

 

“กินเยอะจริงๆ”

 

ลี่อินหัวเราะกับความใสซื่อของเด็ก ก่อนที่เด็กชายจะวิ่งกลับมาหา แล้วยื่นไอติมไม้หนึ่งในมือเขาให้เธอ

 

“ผมซื้อมาฝากครับ”

 

ลี่อินมองเขาตาปริบๆ ก่อนจะยิ้มออกมา

 

โถ...

 

พ่อหนูน้อย

 

ความน่ารักของเธอกำลังจะทำให้นางมารร้ายกลายเป็นโจรสาวลักพาตัวเด็ก!

 

“ขอบคุณนะ” ลี่อินตอบรับ ก่อนจะนั่งกินไอติมบนชิงช้า โดยที่มีเด็กชายห้าขวบนั่งกินเป็นเพื่อน ไม่นานนักเด็กชายก็กินหมด

 

เขากระโดดลงจากชิงช้า ก่อนจะเดินมาข้างหน้าเธอ

 

“จะไปแล้วเหรอ?”

 

“ครับ” เขากล่าวแล้วก็ยื่นมือมาตรงหน้า“พี่สาวกลับบ้านกับผมไหม?”

 

“ตัวแค่นี้คิดจะชวนผู้หญิงกลับบ้าน?”

 

“แต่ผมชื่อโจวฉีอัน แม่ชื่อโจวเย่ถง บ้านที่พี่สาวกำลังตามหาคือบ้านของผมไม่ใช่เหรอครับ?” เขากล่าวแล้วก็ยกยิ้มกว้าง “ผมดูแล้วพี่สาวน่าจะเป็นคนดี เลยคิดจะพาไปให้แม่รู้จัก”

 

หา...

 

นี่นางมารร้ายอย่างเธอจัดการศัตรูได้ร้อยแปด แต่กลับโดนเด็กห้าขวบต้มเสียเปื่อยเหรอ?

 

ลี่อินคิดแล้วก็มองเด็กชายที่กำลังยิ้มแป้น มือเล็กของเขาเอื้อมมาจับมือเธอไว้ ก่อนจะพาเดินไปตามถนนด้วยกัน

 

แสบแต่เด็กเลยนะ

 

โจวฉีอัน

 

......

เจ๊อินมักจะพลาดท่าให้กับคนน่ารักอยู่เรื่อยเลยสิ 55555

เอาตอนน่ารักมากฝาก หลังจากเราเล่นบทตัวร้ายกันไปเมื่อวาน 555

ขอบคุณสำหรับการติดตาม ขอกำลังใจเยอะๆ น้าาา แล้วเดี๋ยวตอนเย็นมาเจอกันต่อ อิอิ

ลาด้วย... ท่าทางตอนลงรถของเจ๊ มันจะมาแนวนี้ 5555
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 4.281K ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

23,237 ความคิดเห็น

  1. #23201 Aeypanrada94 (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 30 มกราคม 2564 / 20:11
    เอ็นดูน้อง น่ารักกกก
    #23,201
    0
  2. #23112 BearTempura (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 21 ตุลาคม 2563 / 18:22
    น้องงงงงงง น่ารักกก
    #23,112
    0
  3. #23036 บิลเลียส (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 20 กันยายน 2563 / 20:11
    เดี๋ยวนะ พาไปให้แม่รู้จัก
    #23,036
    0
  4. #21798 นกน้อยของบอสแบม (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 31 สิงหาคม 2563 / 18:25
    เอ็นดูน้องงงง
    #21,798
    0
  5. #21299 +~mojune~+ (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 24 สิงหาคม 2563 / 21:27
    น้องงงงงงง
    #21,299
    0
  6. #20854 MinaMon (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 20 สิงหาคม 2563 / 10:51
    น่าร้ากกกกกก
    #20,854
    0
  7. #20307 THIRDEYES (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 13 สิงหาคม 2563 / 21:34
    น่าร๊ากกกก
    #20,307
    0
  8. #19819 Wan_NY (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 3 สิงหาคม 2563 / 22:21
    โอ้ยยย เอ็นดูอ่ะ
    #19,819
    0
  9. #19651 Cristalbenjie (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 30 กรกฎาคม 2563 / 01:15
    น้อนนนน
    #19,651
    0
  10. #19284 Nidmitsu789 (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 20 กรกฎาคม 2563 / 02:49

    เป็นน้องที่น่ารักมากเลยค่ะ

    #19,284
    0
  11. #18062 TiTee Khankeovilai (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 29 พฤษภาคม 2563 / 16:24
    แค่น้องเรียกว่าป้า ถืงกับว่าน้องเป็นคน-เลย 555
    #18,062
    0
  12. #17914 yuisao2 (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 26 พฤษภาคม 2563 / 20:10
    หยุดคิดบาปไม่ได้เลย นิสัยแบบนี้ละพระเอก!!! ลงเรือนี้555
    #17,914
    0
  13. #17473 Luna_l (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 25 พฤษภาคม 2563 / 01:15
    นว้องงง น่ารักกก ขำเจ๊แกไม่ชอบให้ใครมาว่าแก่ ถ้าว่าถือเป็นศัตรูหมด5555555
    #17,473
    0
  14. #16774 kakallll (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 18 พฤษภาคม 2563 / 01:29
    -เจ้าต้าววว
    #16,774
    0
  15. #16511 ก้อนสี (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 17 พฤษภาคม 2563 / 15:10
    เป็นน่ารัก
    #16,511
    0
  16. #15492 รักนะเซี่ยเหลียน (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 13 พฤษภาคม 2563 / 20:09
    อยากขโมยกลับบ้านมาก555555
    #15,492
    0
  17. #15456 'mamba  (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 13 พฤษภาคม 2563 / 10:27
    น้องงงงงน่ารักเหลือเกินแง
    #15,456
    0
  18. #14923 Ommanin (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 11 พฤษภาคม 2563 / 14:19
    ไรท์นี่ ทำให้รีดอ่านไป ยิ้มไป ยังกะตนบ้าแล้ว
    #14,923
    0
  19. #14800 Lemin17 (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 10 พฤษภาคม 2563 / 22:44

    น้อนฉลาดดด บริษัทเจริญญญ

    #14,800
    0
  20. #13887 Charlotte_990 (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 6 พฤษภาคม 2563 / 18:31
    ดือเกินไปน้องน่าร้ากกกก
    #13,887
    0
  21. #13871 เจ้าเงาน้อย (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 6 พฤษภาคม 2563 / 12:33
    น้องค้าบบบ
    #13,871
    0
  22. #13807 9minx (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 4 พฤษภาคม 2563 / 17:36
    เกลียดภาพประกอบตอนท้ายมาก ขำจนปวดแก้ม5555555
    #13,807
    0
  23. #13784 Krataituaglom (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 4 พฤษภาคม 2563 / 15:41
    น้อนนน เจ้าแสบเอ้ยยย
    #13,784
    0
  24. #13676 nanaka (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 3 พฤษภาคม 2563 / 19:02
    คือเราอ่าน ตงลู่ เป็นลุงตู่ ให้ตายเถอะ55555555
    #13,676
    1
  25. #11436 EUNHWA_OK (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 29 เมษายน 2563 / 11:31
    เจอน้องชายแกล้งสะแล้ว 555 ฉลาดจริงๆลูกเอ่ย
    #11,436
    0