นางมารผู้หวนคืน (จบ)

ตอนที่ 17 : ตอนที่ 17 : อำนาจเปลี่ยนมือ ตอนปลาย

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 50,023
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 3,642 ครั้ง
    2 เม.ย. 63

ตอนที่ 17

อำนาจเปลี่ยนมือ ตอนปลาย

 

 

          นับตั้งแต่อายุ 15 ปีมาจนถึงตอนนี้ ลี่อินโดนสองแม่ลูกคู่นั้นข่มมาตลอด

 

          ตั้งแต่วันแรกที่สองคนนั้นเหยียบเข้าบ้านหลังนี้ แม่เลี้ยงนั่นก็มาเดินวนรอบคฤหาสน์อย่างถือดี ถึงขั้นกล้าเข้ามาในห้องนอนของเธอโดยไม่ได้รับอนุญาต

 

ตอนนั้นลี่อินแค่รู้ว่าผู้หญิงคนนั้นเป็นชู้ของพ่อ เธอก็ว่าไม่ชอบหน้ามากพอแล้ว ยิ่งเมื่ออีกฝ่ายกำเริบเสิบสาน ลามปามมารุกล้ำความเป็นส่วนตัวของเธอ ลี่อินจึงยิ่งไม่พอใจเข้าไปใหญ่

 

          เหตุการณ์ในตอนนั้นเธอยังจำได้ดี

 

          “โมโหเหรอ?”

 

          “คุณไม่มีสิทธิ์มาเข้าห้องหนู”

 

          ผู้หญิงคนนั้นยกยิ้มเล็กน้อย ก่อนจะหัวเราะออกมา “โถๆ ไม่มีสิทธิ์อะไรกัน ฉันคือแม่คนใหม่ของเธอนะ เธอต่างหาก... ที่ไม่มีสิทธิ์มาเถียง”

 

          ลี่อินกำหมัดแน่น แม่ของเธอเพิ่งเสียไปเพียงสองเดือน จิตใจเธอยังบอบบางและอ่อนไหวมาก แต่เธอกลับต้องมาเผชิญเรื่องแบบนี้คนเดียว

 

          “ออกไปจากห้องของหนู!”

 

ลี่อินตะโกนออกไปทั้งน้ำตา เธอทั้งโมโหและโศกเศร้า ข้างกายไร้เงาใครมาปกป้อง แม้แต่พ่อก็หายไปเงียบ ปล่อยให้ภรรยาใหม่ทำตามใจชอบ

 

          “ออกไปเหรอ?” ผู้หญิงคนนั้นเอ่ยแล้วก็หันมองไปรอบห้องลี่อิน หล่อนเดินกอดอกเดินไปทั่ว โดยไม่คิดสนใจเด็กหญิงเจ้าของห้อง ก่อนจะตะโกนสั่งสาวใช้ภายนอก “เอาของของคุณหนูลี่อินออกให้หมด ห้องนี้จะให้คุณหนูลี่จู”

 

          ลี่อินเบิกตากว้าง

 

          “นี่คุณคิดจะทำอะไร ห้องอื่นมีตั้งเยอะแยะ ทำไมไม่ไปอยู่ มายุ่งอะไรกับของของหนู”

 

          “ของเธอเหรอ...? คิดแบบนั้นเหรอ? ถ้าอย่างนั้นก็คิดใหม่นะ เพราะมันไม่ใช่ของเธออีกแล้ว นับจากวันที่แม่ของเธอตาย และฉันขึ้นมาแทนแม่ของเธอแล้ว”    

 

แม่เลี้ยงยกยิ้มน้อย มือเอื้อมมาลูบหัวลี่อิน แต่เด็กหญิงก็หันหนีทันที

 

“ถือว่าให้น้องนะลี่อิน น้องเพิ่งมาอยู่จะได้สบายใจ ถึงยังไงพวกเราก็เป็นครอบครัวเดียวกันแล้ว ไม่สิ... พวกเราก็เป็นครอบครัวเดียวกันมาตลอดนี่”

 

ในตอนนั้นเธอไม่มีโอกาสที่จะบอกว่า ‘ไม่’ เลยด้วยซ้ำไป เหล่าสาวรับใช้ก็ขนข้าวของเธอออกไปกองข้างนอกตามคำสั่งแล้ว

 

พอลี่อินวิ่งไปฟ้องพ่อทั้งน้ำตา เขาก็แค่บอกกลับมาว่า “เชื่อฟังแม่เลี้ยงไป อีกอย่างนั่นก็น้อง”

 

ในวินาทีนั้น ความรู้สึกดีๆ ในบ้านตระกูลหวังมันพังทลาย ความปลอดภัย ความอบอุ่น มันไม่เหลืออะไรสักอย่างในสถานที่ที่เรียกว่า ‘บ้าน’ แห่งนี้อีกต่อไปแล้ว 

 

และเชื่อเถอะ...

 

การโดนแย่งอะไรบางอย่างไป โดยที่ตัวเองไม่มีสิทธิ์แม้แต่จะตอบปฏิเสธนั้น มันน่าเจ็บแค้นใจอย่างถึงที่สุดแล้ว

 

แม่เลี้ยงขับไล่เธอออกจากห้องนอนเก่า แม้ปากจะพูดว่าอยากให้เธอมอบให้น้องลี่จู แต่แท้จริงก็เพื่อข่มขู่ว่าหลังจากนี้ไม่ว่าอะไรก็ตาม 

 

ทุกอย่างจะเป็นของสองแม่ลูกนั่น 

 

เพราะแม้แต่ห้องนอนที่เป็นของลี่อินมาหลายสิบปี สถานที่ที่สมควรปลอดภัยที่สุด พวกเขาก็สามารถแย่งชิงมันไปได้อย่างง่ายดาย 

 

ตอนนั้นลี่อินยอมทน เพราะหนึ่งคือมีเรื่องไป พ่อก็ไม่ช่วยอะไร ทั้งยังเออออไปกับภรรยาใหม่ ตอกย้ำให้เธอรู้สึกโดดเดี่ยว ไร้ค่า ไม่มีตัวตน และไม่มีสิทธิ์เสียงในบ้านมากเข้าไปอีก

 

เธอไร้คนช่วยเหลือ 

 

ส่วนแม่เลี้ยงก็พร้อมหาเรื่องทุกเวลา 

 

นับแต่นั้นเธอจึงต้องพยายามทำตัวให้เงียบ ไม่มีปากเสียงกับใคร แล้วไปอยู่ในห้องนอนท้ายสุดของโถงทางเดินชั้นบน ห้องที่ห่างไกลจากห้องอื่น แล้วพยายามหาทางเก็บเงิน เพื่อไปหาที่อยู่ของตัวเองแทน

 

ลี่อินคิดถึงอดีตนั้นแล้วก็ได้แต่ถอนหายใจ 

 

ทว่าเธอในวันนี้ ไม่ใช่เด็กหญิงที่แสนเปราะบางคนนั้นอีกแล้ว และเธอพอกับเรื่องบ้านี่ ในเมื่อบ้านหลังนี้ก็เป็นของเธอ ทั้งเธอก็ไม่ใช่คนทำผิดอะไร แล้วทำไมต้องคอยทำตัวเองให้เงียบ หรือต้องคอยมาเจียมตัวด้วย?

 

พวกนั้นต่างหากที่หลังจากนี้จะต้องสงบปากสงบคำ!

 

หลังจากนี้หากเธอเกลียด หรือไม่ชอบขี้หน้าใคร เธอจะไม่เงียบอีกแล้ว เธอจะร้ายใส่อย่างที่อยากจะทำ จนกว่าคนพวกนั้นจะรู้สำนึก 

 

และเข้าใจถึงคำว่า ‘ฝันร้าย’ ที่แท้จริง

 

สิ่งที่เธอจะทำต่อจากนี้ ก็เหมือนสิ่งเดิมที่แม่เลี้ยงคนนั้นเคยทำ หล่อนเคยขับไล่เธอออกจากห้องนอน เพราะเหตุนั้นลี่อินก็จะขับไล่ลี่จูให้ไปอยู่ที่อื่น เพื่อทำให้สองแม่ลูกนั้นรู้ไป ว่าลี่อินถ้าอยากได้อะไรในบ้านหลังนี้ 

 

เธอก็จะได้มันมา!

 

ลี่อินเดินไปตามโถงทางเดินมืด ไฟสว่างขึ้นอัตโนมัติตามการก้าวเดิน จนดูเหมือนเป็นแสงนำทางให้ไปยังจุดเป้าหมายของเธอ

 

ก๊อก! ก๊อก! ก๊อก!

 

“เข้ามา”

 

ลี่อินเข้าไปในห้องทำงานของพ่อ ก่อนจะเดินไปนั่งที่เก้าอี้เบื้องหน้า ชายชราเหลือบมองเธอเล็กน้อย ก่อนจะก้มลงทำงานต่อ

 

“มีอะไร เงินไม่พอใช้เหรอ”

 

“หนูไม่ได้เห็นพ่อเป็นเครื่องกดเงิน เหมือนที่พ่อเห็นหนูเป็นสิ่งของที่สามารถทำประโยชน์ให้พ่อได้นะคะ”

 

ชายชราเงยหน้าขึ้น สองคิ้วขมวดมุ่น เพราะไม่คิดว่าลี่อินจะโต้เถียงแบบนั้น

 

“ทำไมพูดจาแบบนี้ ไม่ดีเลยนะ”

 

“อย่าทำสีหน้าเหมือนหนูเป็นเด็กไม่ดีสิคะ บ้านเราไม่เหมือนบ้านหลังอื่น พ่อเองก็เลี้ยงหนูไม่เหมือนคนอื่น ดังนั้นอย่าหวังให้หนูเป็นเหมือนลูกคนอื่นเลยค่ะ หนูเป็นในแบบของหนู เป็นลูก... ในแบบที่พ่อเลี้ยงมา”

 

“ลี่อิน...”

 

“อย่าเข้าใจผิด คิดว่าหนูเป็นเด็กก้าวร้าว และไม่รักพ่อนะคะ” ลี่อินยกยิ้มเล็กน้อย “หนูรักพ่อเสมอ เพียงแต่ความผูกพันธ์ของเรามันไม่เหมือนคนทั่วไป นิยามความรักที่ลูกมีต่อพ่อ หรือพ่อมีต่อลูกแบบคนทั่วไป คงใช้เป็นมาตรฐานวัดความรักของพวกเราไม่ได้”

 

ชายชรากัดฟันตนเองเล็กน้อย แววตาสั่นไหว คล้ายไม่อยากรับรู้ความจริงจากปากของลี่อิน

 

“มีอะไรจะพูดกันแน่” เขาเอ่ยแล้วก็ก้มหน้าลงไปทำงานต่อ

 

“หนูรู้ว่าทำไมพ่อถึงชอบตงลู่ แล้วก็อยากให้หนูแต่งงานกับเขานัก จนถึงขนาดที่ว่า... ต่อให้เขาทำร้ายร่างกายหนู พ่อก็หลับหูหลับตาแล้วเลือกเชื่อเขา โดยไม่คิดสนใจจิตใจของหนู” ลี่อินกล่าวแล้วก็ชายตามองเอกสารบนโต๊ะ “ช่วงนี้ทำงานหนักมากเลยสินะคะ”

 

“เรื่องของผู้ใหญ่ เด็กอย่างแกไม่ต้องยุ่งหรอก”

 

“หนูไม่อยากยุ่งเรื่องงานของพ่อหรอก น่าปวดหัวใจตาย เพียงแต่... งานของพ่อมันดันส่งผลต่อตัวหนู ดังนั้นจะให้หลับหูหลับตาคงไม่ได้”

 

“มีอะไรกันแน่”

 

คราวนี้เขาเงยหน้ามองลูกสาวของตัวเอง ก่อนจะได้สบดวงตาของอีกฝ่าย แววตาของเด็กหญิงที่เคยน่ารัก และเชื่อฟัง 

 

ตอนนี้กลายเป็นเด็กที่แสนเย็นชาไปแล้ว

 

ลี่อินกำลังจริงจัง ไม่ได้มีแววเล่นตลกเลยสักนิด 

 

“ครอบครัวของตงลู่สนับสนุนเงินทุนให้พ่อมากมาย เพราะความสัมพันธ์ของหนูกับตงลู่สินะคะ”

 

“ใช่” เขาเลือกตอบไปตามความจริง “เพราะแบบนั้น... แกถึงต้องคบกับเขา แล้วแต่งงานกันให้ได้เท่านั้น พ่อแม่ฝ่ายนั้นชอบแก และพ่อไม่มีปัญหากับเขา” 

 

“แต่หนูมีปัญหากับเขา”

 

“ลี่อิน...”

 

 “แต่หนูไม่ได้มาที่นี่ เพื่อจะบอกพ่อว่าหนูคิดจะต่อต้านพ่อ ด้วยการเลิกกับตงลู่นะคะ ตรงกันข้าม... หนูแค่จะมาบอกว่า หลังจากนี้หนูจะทำให้ความสัมพันธ์ของหนูกับตงลู่ราบรื่น จนพ่อไม่ต้องมาหนักใจในเรื่องนี้อีก พ่อแค่ทำงานของพ่อไป โดยไม่ต้องกังวลเรื่องเงินทุนเลยสักนิด”

 

ตงลู่ไม่ใช่ปัญหาของเธออีกต่อไป ตอนนี้เขาอ่อนแอและควบคุมง่ายขึ้นแล้ว

 

“ถ้าแกจะทำแบบนั้นให้ฉัน แล้วต้องการอะไร”

 

พ่อของเธอเป็นนักธุรกิจผู้คร่ำหวอดมานาน พูดเพียงแค่นี้เขาก็เข้าใจจุดประสงค์ของเธอ และเธอเชื่อว่าเพื่อผลประโยชน์ เขายอมทำทุกอย่างอยู่แล้ว

 

ขนาดลูกสาวเจ็บตัว เขายังหลับหูหลับตาไม่สนใจได้เลย

 

แต่เธอไม่โกรธพ่อหรอกนะ

 

เธอพอเข้าใจเขาได้อยู่  

 

ลี่อินยกยิ้ม “หนูก็แค่อยากได้ในสิ่งที่หนูสมควรได้ ไม่สิ...” เธอไม่ต้องการสิ่งที่ควรได้แล้ว เพราะเรื่องแบบนั้นมันสายเกินไป “หนูแค่อยากได้ในสิ่งที่หนูต้องการ พ่อไม่ต้องทำอะไรมาก เพียงแค่ให้ทุกอย่างที่หนูอยากได้เท่านั้น”

 

“แล้วตอนนี้แกอยากได้อะไร”

 

“ไม่ใช่เรื่องยุ่งยากหรอกแน่นอนค่ะ หนูก็แค่อยากมีอำนาจเหนือเมียคนนั้นพ่อ และให้พ่อเข้าข้างหนูเท่านั้นเอง” 

 

การเจรจากับเขา ไม่ต้องมากเรื่องราว แค่ยื่นสิ่งที่เขาต้องการ แล้วบอกสิ่งที่ต้องการแลกเปลี่ยนไปให้ชัดเจนก็เพียงพอแล้ว

 

ชายชราถอนหายใจ ก่อนจะก้มลงทำงานต่อ 

 

“อยากทำอะไรก็ทำ”

 

“ขอบคุณค่ะ”

 

ลี่อินรู้จักพ่อของตัวเองดี ดังนั้นอาศัยฝีปากการเจรจา เพียงแค่นี้เรื่องยากก็กลายเป็นง่าย หลังจากนี้แม่เลี้ยงนั่นจะไม่มีอำนาจมากดหัวเธอแล้ว

 

ด้วยเหตุผลง่ายๆ

 

ลี่อินมีประโยชน์กว่าหล่อนหลายเท่าตัวยังไงล่ะ

 

....

 

เช้าวันถัดมา 

 

ลี่อินเดินเข้าไปในห้องเดิมของตนเอง หรือก็คือห้องของลี่จู ก่อนจะหยิบข้าวของโยนใส่ลังที่ตนเองบอกให้สาวใช้ช่วยเตรียมไว้

 

ลี่จูได้ยินเสียงเอะอะโวยวายในห้อง ก็ตื่นขึ้นมาดูก่อนจะถลึงตากว้าง

 

“พี่อิน นั่นกำลังทำอะไร”

 

“ช่วยย้ายของให้เธอไง พี่เป็นพี่ที่ดีไหมล่ะ” ลี่อินกล่าวแล้วก็แสร้งยิ้มหวาน ก่อนจะหันไปหาสาวใช้ “วันนี้รบกวนพี่ๆ ช่วยหน่อยนะคะ”

 

“หยุดนะ!” ลี่จูกล่าว ก่อนจะรีบวิ่งลงมาจากเตียง

 

ลี่อินคว้าตุ๊กตาแก้วตัวหนึ่งของลี่จูขึ้นมาจากโต๊ะ จำได้ว่ามันคือของขวัญที่น้องสาวตัวดีไปออดอ้อนตงลู่ให้ซื้อให้ คิดแล้วจากนั้นลี่อินก็หันไปทำหน้างุนงงใส่น้องสาว

 

“ให้พี่หยุดอะไรเหรอ?”

 

“วางของของฉันลง...”

 

ยังไม่ทันสิ้นคำของลี่จู มือของลี่อินก็ปล่อยตุ๊กตาแก้วนั่นลงพื้น ท่าทางเหมือนเป็นอุบัติเหตุ แต่แท้จริงก็คือความตั้งใจล้วนๆ

 

เพล้ง!

 

และนั่นทำให้ลี่จูถึงกลับกรีดร้องออกมา

 

“แก!” ลี่จูชี้หน้าของลี่อิน ก่อนจะร้องตะโกนเสียงดังหาแม่ “แม่คะ! แม่! แม่มานี่เดี๋ยวนี้เลย!”

 

ไม่นานนัก แม่เลี้ยงคนนั้นก็มาที่ห้องนอนของลี่จู สีหน้ากำลังสะกดกลั้นอารมณ์กรุ่นโกรธในอก ต่อการที่ลูกสาวของตัวเองโดนรังแก

 

“มีอะไรลี่จู”

 

“จัดการนังลี่อินเดี๋ยวนี้เลย! มันกล้าดียังไงมาแตะต้องของของหนู แล้วจะมาแย่งห้องนอนของหนูไป”

 

แม่เลี้ยงก้มหน้าลง ไม่กล้าสบสายตากับลี่อิน ก่อนจะกล่าวไปว่า “บ้านนี้มีห้องนอนเยอะแยะลี่จู ห้องนี้ก็คืนให้พี่เขาไป เดี๋ยวแม่หาห้องที่สวยกว่านี้ให้”

 

“แม่! นี่มันไม่เกี่ยวกับห้องสวยหรือไม่สวย!” ลี่จูกล่าวแล้วก็ชี้หน้าลี่อิน “มันเกี่ยวกับว่านังลี่อินมันกำลังท้าทายพวกเรา มันเหิมเกริมขนาดนี้นะคะ แม่ยอมมันได้ยังไงกัน!”

 

“แม่ก็ทำอะไรไม่ได้แล้วลูก”

 

ลี่จูเห็นแบบนั้นก็กรีดร้องด้วยความไม่ได้ดังใจ 

 

ส่วนแม่เลี้ยงนั่นก็ได้แต่กัดฟันกรอด ก่อนเหลือบมองลี่อินด้วยความเจ็บแค้น แต่หล่อนก็รู้ว่ามีปัญหากับลี่อินตอนนี้ สามีก็ไม่ช่วยอะไร ทั้งยังจะหาเรื่องให้ตัวเองอีก

 

สุดท้ายจึงสงบปากสงบคำตัวเอง

 

ลี่อินมองภาพนั้น ก่อนจะหัวเราะในใจอย่างชั่วร้าย เธอทนพวกนั้นมาได้หลายปี แต่พวกนั้นเจอฤทธิ์เธอไม่กี่นาที ก็เหมือนจะมีคนสติแตกแล้วหนึ่งคน

 

น่าเวทนา...

 

แต่พวกเขาคงต้องทนกับฝันร้ายอย่างเธออีก 1 ปีเต็มๆ นั่นแหละนะ 

 

น่าสงสารเสียจริง 

 

เธอร้ายกาจมากด้วยสิ...

 

......

เจ๊อินโหมดตัวแสบทำงานอย่างเฉิดฉาย ต้องเรียกเฮียหมิงให้มาช่วยทำให้เจ๊เป็นคนตลกเหมือนเดิมแน้ววว

555555

ขอบคุณสำหรับการติดตามมากเลยนะค้าาา 

คือไรต์ไม่คิดว่าการตอบรับของนักอ่านจะดีขนาดนี้เลยตอนแรก เพราะแนวนี้ไรต์ไม่เคยเขียนมาก่อน จนความตั้งใจแรกคือเขียนไปชิลๆ เล่นๆ เป็นนิยาย 18+ ที่ไม่มีอะไรมาก 

แต่ตอนนี้ไรต์เริ่มทำการบ้านหนักขึ้นล่ะคะ เพราะไม่อยากให้นักอ่านผิดหวัง

ขอบคุณสำหรับการติดตามอีกครั้งนะค้า

 

ลาด้วยเจ๊อินที่หวนนึกถึงอดีต แม่เลี้ยงมาแย่งห้องไป หลังจากนั้นก็กำหมัดแน้ว 5555 

 

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 3.642K ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

23,234 ความคิดเห็น

  1. #22863 พี่เพ้อฝัน (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 19 กันยายน 2563 / 13:46
    บ้านนี้มันสงบสุขจนเกินไปน่าจะไปรับบรรดาลูกเมียน้อยทั้งหลายมาอยู่ด้วยนะ
    #22,863
    0
  2. #19650 Cristalbenjie (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 30 กรกฎาคม 2563 / 01:11
    ขอแรงกว่านี้555555
    #19,650
    0
  3. #19282 Nidmitsu789 (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 20 กรกฎาคม 2563 / 02:34

    อยากจะบอกว่าเป็นพ่อทีสารเลวจริงๆ เงินยังต้องรับมาจากคนอื่นเพื่อมาจุนเจือธุรกิจ โดยมีลูกสาวเป็นตัวประกัน แล้วยังจะมีเมียเก็บเยอะแยะเพื่อมาช่วยผลาญเงินอีก สมควรล้มละลายแล้วค่ะ

    #19,282
    2
    • #19282-1 pabipiba(จากตอนที่ 17)
      13 กันยายน 2563 / 21:45
      เห็นด้วยค่ะ
      #19282-1
    • #19282-2 mail_3390(จากตอนที่ 17)
      30 ตุลาคม 2563 / 23:09
      พ่อแบบนี้เราว่าไม่มีจะดีกว่าค่ะ
      #19282-2
  4. #19108 gdky (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 17 กรกฎาคม 2563 / 18:04

    เริดเจ้ ทำดีมาก

    #19,108
    0
  5. #18171 awaaaaaa (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 9 มิถุนายน 2563 / 00:59
    ลี่อินกตัญญูจนกูรุ้สึกเลว555
    คือถ้าเราเป้นลี่อินเราคิดแบบนี้ไม่ได้แน่ๆอ่ะ เพราะเราไม่ยอม555
    #18,171
    0
  6. #17471 Luna_l (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 25 พฤษภาคม 2563 / 01:06
    สะใจจริงๆ
    #17,471
    0
  7. #16812 obliviousmybody (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 18 พฤษภาคม 2563 / 14:42
    เอาคืนแบบนี้คือสุดๆไปเลย ทนได้ก็ทนไป ชั้นจะร้ายสู้

    จี๊ดมากค่ะโดนสุดอ่ะไรท์ ตามต่อๆๆ
    #16,812
    0
  8. #14080 Papilloma (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 9 พฤษภาคม 2563 / 15:13
    พ่อเ-้ยรับไม่ได้อ่ะ แถมยังเคยเล่าว่ามีบ้านเล็กบ้านน้อยอีกเป็น10 ดังนั้นอย่าเอาคำว่าพ่อลูก เลือดเนื้อมาอ้างเลย ถ้ามีพ่อแบบนี้สู้ทำให้บริษัทพ่อล้มจมไปด้วยเลยดีกว่า
    #14,080
    0
  9. #14078 Papilloma (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 9 พฤษภาคม 2563 / 15:12
    ไล่พ่อออกจากบ้านง่ายกว่า
    #14,078
    0
  10. #13805 9minx (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 4 พฤษภาคม 2563 / 17:30
    ยอมใจที่ลี่อินทั้งตอนนั้นและตอนนี้ทนแม่เลี้ยงและลูกมันได้ เป็นเราคงปรี๊ดแตกได้ตบกันสักฉาด มาอยู่บ้านคนอื่นแต่กลับกล้าพูดมาได้ว่าของตัวเอง
    #13,805
    0
  11. #13783 Krataituaglom (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 4 พฤษภาคม 2563 / 15:35
    เริ่ดดดดดดดด ปังมากพี่สาววว
    #13,783
    0
  12. #13673 J.JINA (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 3 พฤษภาคม 2563 / 18:15
    สะใจมากกกกกกกก
    #13,673
    0
  13. #11440 manodcha (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 29 เมษายน 2563 / 11:48
    สะใจเว้ยวงวง
    #11,440
    0
  14. #11432 EUNHWA_OK (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 29 เมษายน 2563 / 11:15
    คุยแบบนักธุรกิจง่ายๆจริงๆ
    #11,432
    0
  15. #10344 -iy- (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 26 เมษายน 2563 / 19:51
    ดีมากๆ ขอบคุณค่ะ
    #10,344
    0
  16. #10054 VKK42 (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 25 เมษายน 2563 / 19:22
    เยี่ยม!!!!!!!
    #10,054
    0
  17. #7602 Kungbible (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 17 เมษายน 2563 / 13:27
    จริงๆกับพ่อที่นอกใจไม่ซื่อสัตย์กับแม่ ก็ควรเจ็บปวดบ้างสิ แค้นเฉพาะเมียน้อย ไม่ถูกทั้งหมด ตัวค้นเรื่องคือ พ่อตัวเองที่ไม่ดี กลายเป็นไม่โดนนางเอกเอาคืนบ้างเลย
    #7,602
    3
  18. #7090 pcyckk (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 16 เมษายน 2563 / 07:07

    สนุกมากกสะใจแบบสุดๆ (บางทีเราอาจเป็นคนแบบเจ๊แกนิสนุง5555)
    ปล.อ่านทอคคูมไรท์แล้วเมดมายเดย์มากเลยค่ะ แฮปพิ่
    #7,090
    0
  19. #5125 sawaneerung (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 14 เมษายน 2563 / 11:31

    สะใจโว้ยยย...ขอบคุณค่ะ

    #5,125
    0
  20. #4441 kimurakung (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 12 เมษายน 2563 / 23:43
    เริ่มเบาๆ แต่ตอนเข้าไปดีล(ธุรกิจ)กับพ่อนี่ เอามงไปเลย ชนะเลิศ
    #4,441
    0
  21. #4289 พิษวาจา (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 12 เมษายน 2563 / 21:58
    นังตัวแสบบบ -hh
    #4,289
    0
  22. #4127 Punnapa Amm (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 12 เมษายน 2563 / 19:40
    สะใจมากกกก
    #4,127
    0
  23. #2589 Amarry (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 9 เมษายน 2563 / 19:16
    ไม่เห็นจะร้ายเลย น่าจะขอเป็นคนควบคุมเงินของคนในบ้านด้วย อิแม่ลูกกาฝากจะได้อดอยากตายกับเศษเงินที่ได้ใช้รายวันรายเดือน
    #2,589
    0
  24. #2273 Dar699699 (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 8 เมษายน 2563 / 17:34
    กรี๊ดดดดดดด เจ๊เท่มากกกก
    #2,273
    0
  25. #2242 dreammiing (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 8 เมษายน 2563 / 11:50
    คนที่ควรแก้แค้นอันดับแรกคือพ่อตัวดีเลยจ้าาา รักแบบผล ปย มีลูกเป็นหมาก ปัญหาทุกอย่างเกิดจากพ่อ เหอะ
    #2,242
    0