O.V.E.R.L.O.A.D วันหนึ่ง... ฉันเป็นวายร้าย (จบ)

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 361,644 Views

  • 8,510 Comments

  • 10,982 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

  • Month Views
    1,264

    Overall
    361,644

ตอนที่ 7 : (1) บทที่ 6 : เพราะฉันเศร้า เขาจึง...

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 17736
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 942 ครั้ง
    22 มี.ค. 61


บทที่ 6

เพราะฉันเศร้า เขาจึง...





            หนีไปจากที่นี่เหรอ?”


                ไม่ใช่... ฉันหมายถึงแอบออกไปข้างนอก


                ออกไปข้างนอก?”


                เออ ไปเหอะน่ากล่าวจบอันเซลก็ดึงให้ฉันลุกขึ้นจากเตียง แล้วพาตรงดิ่งไปยังหน้าต่างห้องของฉัน ก่อนจะเปิดมันออก ซึ่งทำให้ลมข้างนอกพัดเข้ามาข้างใน


                นี่เป็นครั้งแรกที่ฉันได้สูดอากาศแท้จริงตั้งแต่มาอยู่ที่ศูนย์วิจัยนี้


               อันเซลมองลงไปข้างล่าง พอเห็นว่าปราศจากซึ่งยามที่มักเดินวนไปเวียนมา เขาก็หันมามองหน้าฉัน ก่อนจะยื่นมือน้อย ๆ มาตรงหน้า


                ยื่นมือมา


                ฉันเลิกคิ้วด้วยสงสัยว่าเขาคิดจะทำอะไร แต่ทำไมเริ่มรู้สึกทะแม่งเหมือนว่าที่วายร้ายคนนี้กำลังจะพาฉันกระโดดออกจากหน้าต่างห้องที่อยู่สูงจากพื้นถึง 10 กว่าชั้นกันล่ะ


                 ไม่นะ... 


                เอ๋ออะไรอยู่ ช้าจริง ว่าแล้วอันเซลก็คว้ามือฉัน ก่อนที่เขาจะทำแบบที่ฉันเดาไว้เป๊ะ


                อันเซลพาฉันกระโดดลงจากหน้าต่างห้องที่อยู่สูงจากพื้นตั้งสิบกว่าชั้น ในวินาทีนั้นฉันคิดว่าตัวเองต้องตายแน่นอน แต่ก่อนที่หัวจะโหม่งพื้น เลือดตกยางออกแล้วเกมโอเวอร์ตาย ก็พลันร่างหยุดค้างอยู่กลางอากาศ พลังของอันเซลไหลวนรอบตัวฉันอย่างน่าทึ่ง


               ฉันหันไปมองเขา ก็เห็นว่าวายร้ายจิ๋วกำลังยักคิ้วหลิ่วตาให้ ดวงตาสีฟ้าของเขาส่องประกายสดใสน่ามอง จากนั้นร่างของพวกเราก็ค่อย ๆ ร่วงลงสู่พื้นอย่างแผ่วเบา ปลอดภัย ไร้รอยขีดข่วน และไม่ตาย 


               เขาทำให้ฉันทึง จดอดหันไปชมไม่ได้ พลังของอันเซลสุดยอดเลย


                แค่นี้ยังไม่เรียกว่าเจ๋งหรอก ไปกัน เขาตอบแล้วก็ฉุดกระชากลากถู จนพาฉันไปยืนหน้ารั้วตาข่ายไฟฟ้าที่กั้นตลอดแนวรอบศูนย์วิจัย เพื่อกันคนนอกเข้าและกันคนในออก ระหว่างทางเขาสาดส่องมองไปโดยรอบ เพื่อให้แน่ใจว่าไม่มีใครบังเอิญเดินมาเห็นเข้า


                แปลก คนน้อยกว่าที่คิดแหะ” เขาพูดกับตัวเองเบา ๆ


                ฉันมองตามเขา แล้วก็พยักหน้าเห็นด้วย


                ในองค์กรนี้มีการดูแลรักษาความปลอดภัยที่เข้มงวดมาก ปกติมองลงมาจากข้างล่างจะเห็นยามเดินวนเวียนเต็มไปหมด แต่วันนี้กลับไม่มีใครเดินผ่านมาเลย


                ชักเริ่มรู้สึกทะแม่ง...


   อันเซลไม่สนใจกับความผิดปกติของสถานการณ์มากไปกว่านี้ เขามุดลงใต้รั้วที่มีกอหญ้าบังอยู่ และด้วยความตกใจ ฉันทำท่าจะบอกเขาว่าการเข้าใกล้รั้วนั่นเป็นความคิดที่ไม่ดีเลย เพราะอาจโดนไฟช็อตตายได้ แต่ตอนนั้นเอง ฉันก็เห็นว่าที่แท้หลังกอหญ้านั่นคือทางออกลับ


ทางลับนั่นเล็กมาก ๆ แต่ก็พอให้เด็กอย่างพวกเราสามารถคลานลอดผ่านออกไปได้ง่ายนิดเดียว


ตามฉันมา ฉันจะพาเธอไปที่ที่หนึ่ง เขาหันมาบอก หลังจากออกไปข้างนอกได้แล้ว


ฉันพยักหน้า ก่อนจะรีบมุดตามเขาไปแบบไม่กลัวว่าจะมีใครมาเห็น และไม่กังวลว่าจะมีใครจับได้ เพราะเรื่องเข้าไม่ตามตรอก ออกไม่ตามประตูนี่ของถนัดเชียว ตอนเล่นเกมแบบโซโล่นี่ก็วิ่งวุ่นทั่วแม็บบ่อยไป สำรวจนี่นั่นเยอะแยะจนติดนิสัย แล้วตอนนี้มีเพื่อนร่วมก๊วนอย่างอันเซลที่ไม่กลัวตาย ก็มีแววว่านิสัยฉันอาจจะยิ่งไปกันใหญ่เลย


  แต่มันก็เรื่องปกติ คนเล่นเกมก็ต้องช่างสำรวจเป็นธรรมดา...


เมื่อออกไปจากเขตรั้วได้ ก็พบว่าหลังแนวรั้วของศูนย์วิจัยนี้คือป่า อันเซลคว้ามือฉันก่อนจะพาวิ่งตรงดิ่งเข้าไปในป่านั้น จนกระทั่งเราสองคนไปหยุดอยู่ที่ริมเนินเขาเล็ก ๆ บนนั้นมีต้นไม้ต้นหนึ่งยืนต้นอยู่เด่นหรา ดูสวยสะดุดตามากตอนที่ใบสีเขียวทึม ๆ ของมันสะท้อนแสงจันทร์


ไปที่นั่นกัน” 


เราสองคนเดินขึ้นไปบนเนินเขานั่น ก่อนจะนั่งกินลมชมดาวด้วยกัน ตั้งแต่เล่นเกมนี้มา ฉันก็ได้อยู่แต่ในฉากห้องวิจัย ห้องเลี้ยงเด็ก และห้องนอนของตัวเอง พอได้มาเห็นธรรมชาติแบบนี้ ก็รู้สึกซาบซึ้งตรึงใจขึ้นมา


สายลมเย็นพัดผ่าน ดวงดาวส่องประกาย ดวงจันทร์แสงนวลผ่อง โอ้ ท้องฟ้าสวยงามเหลือเกิน  


 อารมณ์สุนทรีมาละ...


ทำไมอยู่ ๆ ถึงพามาที่นี่ล่ะอันเซล” ฉันหันไปถามอันเซลด้วยดวงตาใสแจ๋ว


เรื่องวันนี้ที่เกิดกับเธอน่ะ อันเซลพูดแล้วก็หันมามองฉัน ก่อนจะพูดต่อ ฉันเห็นทุกอย่าง เสียใจด้วยนะ เรื่องแจ็กสันของเธอ...


มันตายแล้ว เพราะฉันเอง ฉันพูดแล้วก็เศร้าทันที จำได้ว่าในวินาทีก่อนที่จะหมดสติไป ฉันเหมือนสติแตกตามที่เกมต้องการให้เป็น เผลอกรี๊ดเสียงดังลั่น ปล่อยพลังน้ำแข็งแช่ทุกอย่างรอบตัว รวมทั้งเจ้าแจ็กสัน


ตอนนี้มันตายแล้ว...


พอคิดแล้วฉันก็เริ่มเศร้าจับจิต ภาพวินาทีที่เจ้ากบจิ๋วสุดที่รักแข็งตายทำให้ฉันอยากร้องไห้ แต่ตอนนั้นเองที่อันเซลยื่นบางอย่างมาให้ฉัน ซึ่งนั่นทำให้ฉันถึงกับเบิกตากว้าง


แจ็กสัน...


มันยังไม่ตายเหรอ


มันตายแล้ว แต่ฉันทำของเล่นมาให้เธอ เจ้านี่เลี้ยงง่ายแล้วก็มีประโยชน์กว่ากบจิ๋วเธอแน่... ฉันรู้ว่ามันอาจไม่สามารถแทนที่เจ้านั่นได้ แต่... ฉันไม่อยากเห็นเธอเศร้า


ฉันเอื้อมมือไปรับแจ็กสันมา ก็พบว่ามันเป็นแจ็กสันที่อยู่เคียงคู่กับเจ๊คาริน่ามาทุกภาคตัวนั้น ไม่เคยรู้มาก่อนเลยว่าที่มาของมันจะมาจาก... อันเซล วายร้ายผู้เป็นอาชญากรสุดโหดในอนาคต


แจ็กสันตัวใหม่เป็นกบจิ๋วหุ่นยนต์ สามารถสอดแนม และส่งไปทำเรื่องหลายเรื่องแทนเจ๊ได้ แถมยังน่ารักใสซื่อตากลมสุด ๆ พอได้เห็นกบจิ๋วในร่างหุ่นยนต์กระโดดไปมาบนมือ ฉันก็รู้สึกตื้นตันขึ้นมาในใจ


ฉันมองหน้าเขา ก่อนจะเอื้อมมือไปกอดอันเซลไว้แน่น ซึ่งอันเซลก็ไม่คิดรังเกียจ เขาเอามือมาลูบแผ่นหลังฉันเพื่อปลอบใจ


ทั้งที่อันเซลเป็นว่าที่วายร้าย ว่าที่คนโหด ห่างไกลจากคำว่าอ่อนโยน แต่เขากลับเขาใจถึงความอ่อนไหวง่ายของฉันเหลือเกิน 


ในเวลาที่เศร้า ก็มีเขามาอยู่เคียงข้าง...


ฮือออ ชีวิตจะดีไปไหน


ขอบใจนะอันเซลฉันเอ่ยเบา ๆ ก่อนจะงุดหน้าลงมองพื้น ไม่เคยคิดมาก่อนเลยว่าแค่ของเล่นง่าย ๆ แต่ไฮเทคขั้นเทพแบบนี้จะสามารถทำให้ซึ้งขนาดนี้ได้


เกิดอะไรขึ้นกันใจฉันกันเนี่ย บทใช่ไหม?


อย่าร้องน่า อันเซลเอ่ยแล้วก็เอามือมาโยกหัวฉันเพื่อปลอบใจ แต่ดูเหมือนกำลังทารุนแกมบังคับให้ฉันหยุดเศร้ามากกว่า


ฉันปล่อยอ้อมกอดออก แล้วเอ่ยถามเขาแบบใสซื่อแกมร้ายกาจว่า เป็นห่วงขนาดนี้เลยเหรอ


 อันเซลได้ยินแบบนั้นก็ผลักหัวฉันทีหนึ่งทันที ก่อนจะตอบเสียงดังฟังชัดว่า ใครห่วง มันหนาวต่างหาก!” เขาพูดแล้วก็กลอกตามองบน ก่อนจะบ่นว่า ถ้าร้องถ้าเศร้าแล้วไม่เดือดร้อนคนอื่นจะไม่ว่าอะไรเล้ยยย นี่งอแงทีก็สร้างหายนะมาตลอด


เอ้อ...


ฉันเพิ่งสังเกตว่าตัวเองเพิ่งทำให้หญ้าแถวนี้เป็นแม่คะนิ้งหมดแล้ว


ขอโทษนะ


ช่างเหอะ" อันเซลพูดแล้วมือที่เอาแต่ผลักหัวฉันก็เปลี่ยนมาลูบแผ่นหลังฉันเบา ๆ แทน "ความจริงฉันแค่ไม่อยากให้เธอเศร้าก็แค่นั้น ไม่เศร้านะ


ฉันได้ยินแบบนั้นก็ถึงกับเลิกคิ้ว หันไปมองคนข้างกายก็เห็นว่าเขากำลังยิ้มให้ ปกติรอยยิ้มของอันเซลมักจะเป็นรอยยิ้มโหด ๆ กระชากใจที่เขามักยิ้มเวลาได้ลงมือทำเรื่องชั่วร้ายอย่างการกลั่นแกล้งฉัน แต่วันนี้เขากลับยิ้มให้ฉันเพราะเขาอยากทำให้ฉันสบายใจ


โถ่เอ๋ย... นี่เหรอวายร้าย


ฉันเอียงคอ ใช้ความน่ารักของเจ๊คาริน่าเข้าสู้ แล้วถามว่า “แล้วทำยังไงดีล่ะ ฉันอยากหายเศร้า


อันเซลทำหน้าคิด นอนเล่นกันที่นี่สักสองสามชั่วโมงแล้วค่อยกลับก็แล้วกัน ธรรมชาติบำบัดน่าจะช่วยเธอได้ คิดว่าดีไหม


แต่ถ้าลุค...


เขาไม่บังเอิญเดินมาที่ห้องเธอในสองชั่วโมงนี้หรอกน่า ไม่มีเรื่องบังเอิญแบบนั้น อันเซลพูดแล้วก็ล้มตัวลงนอนบนเนินหญ้านุ่ม พร้อมกับดึงให้ฉันนอนลงตามด้วย จากนั้นเราสองคนก็นอนมองท้องฟ้ายามค่ำคืนด้วยกัน


ตอนนี้พวกเรายังเด็กมาก ทั้งยังใสซื่อบริสุทธิ์ แต่ในอนาคตนั้นอีกเรื่อง อันเซลจะกลายเป็นวายร้าย ส่วนฉันเข้าฝ่ายพวกฮีโร่


จากนั้นพวกเราก็จะกลายเป็นศัตรูกัน...


ฉันเหลือบมองไปยังเขา ก็เห็นเด็กชายผมสีทองอ่อนนอนมองท้องฟ้าด้วยสายตาเหงา ๆ ในตอนนี้เขาดูเหมือนเด็กธรรมดาคนหนึ่ง ทำเอาฉันนึกไม่ออกจริง ๆ ว่าอะไรทำให้เขาต้องเลือกเส้นทางการเป็นวายร้ายในอนาคต


ไม่สิ...


ความจริงก็พอเดาได้อยู่ว่าทำไมเขาถึงเลือกทางสายมืด แต่ที่ไม่เข้าใจคือความสัมพันธ์ของเจ๊คาริน่ากับเขาก็ดูเป็นไปด้วยดี แต่ทำไมตอนสุดท้าย ทั้งสองคนถึงเลือกเส้นทางที่ต่างกัน


เกิดอะไรขึ้นกับพวกเขาหลังจากนี้กันแน่ ?


อันเซล นายดูเข้าใจฉันจังเลยนะ


อันเซลหันมามองฉัน ก่อนตอบ ก็พวกเราเหมือนกันไม่ใช่เหรอ"


ฉันเลิกคิ้ว "เหมือน?"


"เหมือนสิ ก็พวกเราเกิดมายังไม่รู้ว่าทำอะไรผิดมากมาย ก็โดนพ่อแม่ทอดทิ้งเพราะความกลัว พวกเขาไม่แม้แต่จะพยายามเลี้ยงเรา ใช่ไหมล่ะ


ฉันมองเขาตาปริบ ๆ อันเซลวัยเด็กน่าสงสารจับใจ ในแววตาเขามีแววปวดร้าว ฉันคิดว่าถ้าครอบครัวไม่เลือกทอดทิ้งเขา อันเซลก็อาจเป็นฮีโร่ไปแล้ว


แล้วนายคิดว่ามันเป็นความผิดของใครที่ทำให้นายต้องมาอยู่ในสภาพนี้


สภาพไหน


แบบนี้ไง นายเหงา เดียวดาย ลำพัง


อันเซลแค่นยิ้ม จากนั้นก็พูดว่า ฉันไม่ได้เหงาสักหน่อย ถึงมันจะจริงอยู่ที่ฉันไม่ใช่เด็กน่ารักเหมือนเธอ ควบคุมก็ยาก ซน ดื้อ ก่อเรื่องทุกวัน จนไม่มีใครอยากคุยกับฉันถ้าไม่จำเป็น แตกต่างจากเธอที่มีลุคคอยรักคอยเอาใจใส่ แต่ไม่ต้องห่วง ฉันมีเธอกับพี่โอเรนที่เข้าใจ ก็ไม่มีเหตุผลอะไรให้ต้องรู้สึกเหงาแล้ว


แค่ฉันกับพี่โอเรนก็เพียงพอที่จะทำให้เธอไม่เหงาเหรอ


ปริมาณไม่เห็นสำคัญ ในเมื่อเธอกับพี่โอเรนทำให้ฉันรู้สึกเหมือนเจอครอบครัวใหม่... ครอบครัวที่เข้าใจฉัน


ฉันมองเขาก่อนจะยิ้มออกมา ไม่รู้ตั้งแต่เมื่อไหร่ แต่ฉันรู้สึกว่าความสัมพันธ์ของพวกเรามันเป็นเรื่องจริง ก็เลยพูดว่า ครอบครัวเหรอ น่าสนใจดี พี่โอเรนเป็นพี่ใหญ่ ฉันเป็นพี่คนรอง ส่วนอันเซลเป็นน้องเล็ก


อันเซลหันขวับมาทำตาขวางใส่ทันที ใครน้องเล็ก พูดให้มันดี ๆ เธอสิน้องเล็ก


ไม่มีทาง ในเมื่ออันเซลตัวเล็กกว่าฉัน ก็เป็นน้องชายไง


บ้าสิ เกณฑ์แบบนั้นมันใช่เรื่องที่ไหน พี่โอเรนก็บอกอยู่ในช่วงวัยนี้ เด็กผู้หญิงจะเติบโตเร็วกว่าเด็กผู้ชาย แต่พอเข้าช่วงวัยรุ่น ฉันก็สูงกว่าเธอแล้ว


งั้นอันเซลเกิดวันไหนล่ะ


25 สิงหาคม


ฉันเกิดวันที่ 16 กรกฏาคม สรุปคือฉันเกิดก่อนหนึ่งเดือน อันเซลก็ต้องเป็นน้องเล็กไปนะ


อันเซลทำหน้าแหย โกหกชัวร์เลย ใช่มะ


ไม่สักหน่อย


แต่ฉันไม่อยากเป็นน้องเล็ก


ฉันก็ไม่อยากเป็นเหมือนกันแหละ


จากนั้นเราสองคนก็เถียงกันไปมา ก่อนจะหยุดเมื่อไหร่ก็ไม่ทราบ แต่พอรู้ตัวอีกที เราสองคนก็กำลังนอนสบตากัน ก่อนที่จะหลุดหัวเราะออกมาพร้อมกัน


พวกเราดูเหมือนจะเข้ากันไม่ได้ แต่แท้จริงแล้วพวกเราเข้าใจกันดีที่สุด...


ฉันกับอันเซลหยุดสงครามน้ำลายกันชั่วคราว เลิกคุยเรื่องใครจะเป็นน้องเล็ก ก่อนจะนอนคุยกันท่ามกลางท้องฟ้าที่สว่างไสวด้วยแสงจากดวงดาว


เรื่องวันนี้ทำให้ฉันรู้ว่า... ความจริงแล้วอันเซลก็ไม่ได้ดูน่ากลัวอะไรเลย


แต่...


 ฉันไม่ลืมว่าในวันหนึ่ง อันเซล พี่โอเรน และฉัน เราสามคนจะเลือกทางเดินที่แตกต่างกัน จนแม้แต่ฉันที่เป็นแฟนคลับเจ๊คาริน่ายังไม่เคยรู้เลยว่าพวกเราเคยเป็นพี่น้องกันมาก่อน แถมมีความสัมพันธ์ข้องเกี่ยวกันขนาดนี้


ฉันยื่นนิ้วก้อยขึ้นฟ้า ก่อนจะพูดว่า "สัญญาไหม ว่าพวกเราจะอยู่ด้วยกันเป็นครอบครัวตลอดไป"


 "ทำไมพูดอะไรแบบนั้น"


 "ก็กลัวว่าในวันหนึ่ง อันเซลจะทิ้งฉันไปนี่"


 อันเซลแค่นยิ้ม ก่อนจะยื่นนิ้วก้อยมาเกี่ยวก้อยฉัน แล้วพูด "สัญญาก็ได้ ยัยคาริน่าขี้แย ถ้าไม่มีฉัน เธอก็คงไม่มีใครมาคอยปลอบแน่ คงเอาแต่ร้องไห้แงจนโลกนี้มีแต่ก้อนน้ำแข็ง"


 ฉันฟังแบบนั้นแล้วก็แทบสะอึกในใจ


  ใช่...


  ในตอนสุดท้ายของชีวิตเจ๊คาริน่าไม่มีอันเซล และเพราะแบบนั้นเจ๊ถึงได้ตายอย่างโดดเดี่ยวเพียงลำพังในทุ่งหิมะที่หนาวเหน็บ


แต่ฉันเชื่อว่าหลังจากวันนี้ทุกอย่างจะต้องเปลี่ยนไป



*******


ในอนาคตจะเกิดอะไรขึ้นกันแน่หนอออ ทำไมดูเหมือนคาริน่ากับอันเซลจะต้องแยกทางกัน

ฮือออ


ไว้มาติดตามกันต่อน้าา ช่วงนี้ไรต์ฟิตเรื่องนี้มากเลย


เรื่องนี้จะแบ่งเป็น 4 part คือ 1 2 3 และ 4 ตอนนี้ใกล้จบ part 1 ละ อย่างรวดเร็ว ฮุฮุ



แล้วเจอกันจ้า

ลาด้วยรอยยิ้มหวานฉ่ำใจ



ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 942 ครั้ง

61 ความคิดเห็น

  1. #8490 เมมฟิส (@tiks) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 26 พฤษภาคม 2562 / 10:57
    อนาคตจะเปลี่ยนแปลง

    อันเซลกับเจ๊จะไม่แยกจากกัน

    ไม่เป็นศัตรูกันน่ะไรท์
    #8490
    0
  2. #8471 prawwy_blue (@prawwy_blue) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 4 เมษายน 2562 / 13:16
    อยู่ด้วยกันไปนานๆ
    #8471
    0
  3. #8443 Maririn147 (@Maririn147) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 10 ธันวาคม 2561 / 16:39

    ตกใจภาพสุดท้ายชิบ!!!!5555555
    #8443
    0
  4. #7924 INGMJES (@uneling79) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 7 มิถุนายน 2561 / 20:08
    เอ้าเกิดวันเดียวกันเลยเจ๊!!! เขิงเรยเนี่ย
    #7924
    0
  5. #7864 GladToSee (@GladToSee) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 6 มิถุนายน 2561 / 21:06
    สะดุ้งภาพสุดท้าย
    #7864
    0
  6. #5815 patena (@pandorakiss) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 8 พฤษภาคม 2561 / 19:06
    มันต้องทีอะไรแน่ๆเลบ
    #5815
    0
  7. #5326 Mumu Luhan (@mumu7077) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 4 พฤษภาคม 2561 / 23:49
    เจ๊คาริน่ากับเราเกิดวันเดียวกันเลยอ่่นนเเล้วตกใจ5555
    #5326
    0
  8. #4799 lovelykik (@kikka123) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 1 พฤษภาคม 2561 / 08:43
    ไอกิ้ฟตัดอารมณ์นี่ต้องมีทุกเรื่องสิน่าาาา55555555
    #4799
    0
  9. #4339 deseqert (@jen-1315) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 29 เมษายน 2561 / 01:41
    น่ารักมากกก ต้องอยู่ด้วยกันอย่างนี้ไปคลอดเลยน้า!
    #4339
    0
  10. #3308 bLueNiGhT (@crystalbow) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 21 เมษายน 2561 / 22:27
    16 ก.ค. วันเกิดเราค่ะไรท์~
    #3308
    0
  11. #3177 RhongTood (@marklmsg7) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 20 เมษายน 2561 / 10:46
    กำลังซึ้งเจอหมาไปอารมณ์สะดุดเลย 55555
    #3177
    0
  12. #3053 rilinagiva (@rilinagiva) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 19 เมษายน 2561 / 12:17
    ร้องไห้ได้มั้ยยย:-:
    #3053
    0
  13. #2432 warat_sariyawut (@warat_sariyawut) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 15 เมษายน 2561 / 12:30
    อ่านตอนนี้ดูรู้เลยค่ะว่าอันเซลพระเอกแน่ๆ จริงๆบทก็ดูส่งนางมาตั้งแต่แรกล้ะว่าใครเป็น เสียดายนิดหน่อยที่ไม่มีลุ้นเลย
    #2432
    0
  14. #2109 ดาบซ่อนคม (@Num-khaw) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 13 เมษายน 2561 / 07:42
    ชอบบบบบบ
    #2109
    0
  15. #2065 KATE ^^ (@Kettipa) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 12 เมษายน 2561 / 17:58
    ไม่นะ...เราร้องไห้ ฮืออออ เศร้า
    T^T
    #2065
    0
  16. วันที่ 11 เมษายน 2561 / 05:04
    อะ แย่ละ เราเกิดวันเดียวกันกับคาริน่าเลย ส่วนแฟนเราก็เกิด24สิงหา เฉียดอันเซลวันเดียว 55555
    #1919
    0
  17. #1730 bigbowka (@bigbowka) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 10 เมษายน 2561 / 10:57
    คือแยกจากบทไม่ได้เลยเหรอ ต้องตามบท?
    #1730
    1
    • #1730-1 Q_SB (@De_Jaa_tom) (จากตอนที่ 7)
      11 เมษายน 2561 / 11:31
      เหมือนจะเป็น สคริป เพราะตอนนี้น่าจะอยู่ในเกมอยู่
      #1730-1
  18. #1325 นักโทษหมายเลข0 (@Prison0) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 7 เมษายน 2561 / 12:37
    ทำไมต้องน่ารัก.....
    #1325
    0
  19. #1310 J.luis (@pvpnspleng) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 6 เมษายน 2561 / 21:39
    รู้สึกเขิลมาก
    #1310
    0
  20. #1304 Disk Nara (@DISKNARA) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 6 เมษายน 2561 / 20:44
    ว่าแล้ว สำนวนคุ้นๆย้อนไปดูคนแต่ง ใช่เลยยยยย คนแต่งเจ้าเอลลลลลลลนี่เอง รอปกนิยายเลยได้มั้ยอ่ะ55555
    #1304
    0
  21. #1253 pop_eye1a (@pop_eye1a) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 6 เมษายน 2561 / 14:23
    ฉากโรแมนติก หมดกัน..เจ้าหมาบ้าาาา555555
    เกลียดหน้ามัน
    #1253
    0
  22. #1208 Natty_thamonwan (@Natty_thamonwan) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 6 เมษายน 2561 / 10:43
    ฟันหมาสวยกว่าฟันฉันอีก -_-
    #1208
    0
  23. #1093 กะเทย. (@Mice112) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 4 เมษายน 2561 / 19:48
    อยากตบหมาที่ท้ายตอนมาก แง่งงงงง
    #1093
    0
  24. #1066 Kuhako (@KuhakoRarc) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 3 เมษายน 2561 / 21:58
    เกียดหมาาาาาาาาา!!!!!
    #1066
    0
  25. #1033 มาลลิลลา (@Arunphiphat) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 3 เมษายน 2561 / 10:57
    อยากให้อยู่ทีมวายร้ายด้วยกันทั้งสามคนเลยยย
    #1033
    0