O.V.E.R.L.O.A.D วันหนึ่ง... ฉันเป็นวายร้าย (จบ)

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 357,172 Views

  • 8,480 Comments

  • 10,726 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

จำนวนแชร์
0

  • Month Views
    5,031

    Overall
    357,172

ตอนที่ 6 : (1) บทที่ 5 : หนึ่งปีของพวกเรา ผ่านไปไวไม่โกหก

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 17859
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 889 ครั้ง
    22 มี.ค. 61


บทที่ 5

หนึ่งปีของพวกเรา ผ่านไปไวไม่โกหก






นับแต่วันนั้นมา โอเรนก็มาอยู่ดูแลเรา เขาเป็นหนึ่งในเด็กที่อยู่ในศูนย์วิจัยนี้ ความสามารถของเขาคือจิตวิทยาและเทคโนโลยี พลังของเขาเทพมาก ๆ และขอบอกเลยว่าโอเรนเป็นตัวละครที่มีแฟนคลับอันดับ 1 นำหน้าฮีโร่สายโหดของเกมเสียอีก


เขาหล่อร้ายกาจสุด ๆ ถึงเป็นพระเอกก็ต้องยอมหลีกทางให้เขาละ


ความสามารถของเขาเจ๋งมาก เพราะสมองนั้นฉลาดปราดเปรื่อง สามารถประดิษฐ์ของที่หุ่นยนต์แมวสีฟ้ายังต้องเรียกพี่ เพราะของแต่ละอย่างนั้นสามารถทำลายล้างโลกได้ภายในไม่กี่วินาทีทั้งนั้น แถมเขายังสามารถแฮ็กข้อมูลทางราชการมาอ่านเล่น เพื่อดูการทำงานของเหล่าผู้พิทักษ์สันติราชได้ตลอดเวลา ก็เลยไม่โดนจับได้เลยตลอดสิบปีที่ผ่านมาในเกม


ส่วนความสามารถทางด้านจิตวิทยานั้น เนื่องจากเขาเป็นคนฉลาด เขาจึงรู้วิธีการเข้าหาคน และการได้ใจคน ยกตัวอย่างเช่นในสถานการณ์ในตอนนี้เป็นต้น


เขาเป็นพี่เลี้ยงที่ดีมาก...


ฉันไม่คิดเลยว่าอาชญากรร้ายกาจขนาดนั้นจะรักเด็กเจ้าปัญหาอย่างฉันและอันเซลที่โคตรแสบ ยิ่งได้มองเขาตอนที่กำลังนั่งต่อเลโก้กับฉัน ภาพตอนที่เขาหัวเราะสะใจกับการอัดฮีโร่จนน่วมก็ซ้อนทับกัน


สาบานว่าคนเดียวกันใช่ไหม?


ฉันจินตนาการพี่โอเรนที่แสนใจดี คนดูเป็นคุณหนูที่แสนอบอุ่นกลายเป็นวายร้ายสุดโหดนั่นไม่ออกเลย ซึ่งดูเหมือนมันจะจริงดังที่มีคนกล่าวไว้ว่า คนเราไม่ได้มีด้านเดียวเสมอ และภาพลักษณ์ภายนอกไม่สามารถตัดสินใครได้


พี่โอเรนเล่าเรื่องตลกได้เก่ง ไม่สมกับการเป็นวายร้ายที่ในอนาคตชอบพูดเรื่องการทำลายล้างโลก พี่เขาชอบสอนฉันและอันเซลให้ประดิษฐ์หุ่นยนต์พื้นฐาน จะได้อัพเกรดของเล่นธรรมดาให้เป็นของเล่นสุดไฮเทคที่น่าเล่นกว่าเดิม (แม้สุดท้ายอัพเกรดมาแล้วจะโดนอันเซลทำลายจนเละทั้งหมดก็ตาม)


และโอ้ มาย ก๊อด... ฉันเพิ่งรู้ก็วันนี้ว่าความสามารถด้านเทคโนโลยีของเจ๊คาริน่าได้มาจากสุดยอดมหาวายร้ายคนนี้


ความสามารถของ คาริน่า เดอ เซกอล ไม่ใช่แค่พลังหมัดทะลุฟ้าสะเทือนดิน หรือพลังน้ำแข็งเท่านั้น แต่เป็นความสามารถด้านเทคโนโลยี การสืบราชการลับ การแฮ็กข้อมูล หรือการสร้างอาวุธจากเศษเหล็ก และความสามารถพวกนี้ได้มาจากวายร้ายตัวพ่อทั้งนั้น


หลังจากนั้น พวกนักวิทยาศาสตร์ก็เห็นว่า พี่โอเรนเข้ากับพวกเราได้ดี จึงให้พี่โอเรนเข้ามาเป็นพี่เลี้ยงช่วยดูแลฉันกับอันเซลในทุก ๆ วัน แต่ถึงอย่างนั้นเราสองคนก็ยังทะเลาะกันบ้างเป็นครั้งคราว เพราะอันเซลเป็นเด็กที่พลังเยอะมาก และมักใช้พลังนั้นในทางไม่ดี อย่างเช่น กลั่นแกล้งฉัน เป็นต้น ส่วนฉันก็เป็นพวกไฟต์มาไฟต์กลับ ตามนิสัยส่วนตัวและนิสัยของเจ๊คาริน่าที่ถือคติว่าอย่าเล่นกับไฟ จึงมักเกิดเหตุโกลาหลเสมอ


ทว่า... พี่โอเรนก็หยุดทุกอย่างได้อย่างง่ายดาย


อันเซลดูเหมือนจะชอบพี่โอเรนมาก เพราะโอเรนชอบอัพเกรดรถคันใหม่ให้เขา ทำให้รถของเล่นของเขาเปลี่ยนจากซุปเปอร์คาร์มาเป็นทรานฟอร์เมอร์ที่สามารถแปลงร่างเป็นได้ทั้งรถและหุ่นยนต์ ซึ่งนั่นทำให้ฉัน ตุ๊กตา และบ้านเลโก้ต้องรับศึกหนักจากการโจมตีของกองทัพหุ่นยนต์ทรานฟอร์เมอร์นั่น


ฉันอาจโดนแกล้งจากอันเซลทุกวัน ทะเลาะกันทุกวัน แต่ไม่รู้ทำไมจึงรู้สึกผูกพันกันมากขึ้น วันไหนเขาไม่แกล้ง ฉันก็เริ่มเปิดศึกก่อน สุดท้ายฉันและเขาก็เล่นกันไม่เหมือนเด็กทั่วไป เพราะเกมของเราคือสงครามของเล่น พวกเราต้องวางแผนรับมือและโจมตีกัน จนมันกลายเป็นเกมสงครามและรักษาป้อมเสียอย่างนั้น


พวกเราใช้ชีวิตประจำวันกันแบบนี้ จนผ่านไปหนึ่งปีอย่างรวดเร็ว ความสัมพันธ์ของพวกเราเพิ่มขึ้นแบบก้าวกระโดด ฉันในร่างเจ๊คาริน่าอายุย่างเข้า 7 ขวบ แต่ฉันตัวจริงในโลกคงอายุเพิ่มประมาณ 45 นาทีเท่านั้น


ตัวเกมทำให้ฉันรู้สึกว่าทุกอย่างค่อยเป็นค่อยไป ไม่ได้กระโดดข้ามเนื้อเรื่องไปเร็วเกิน จนตั้งตัวไม่ทัน แต่พอได้เล่นแล้วฉันเริ่มรู้สึกเหมือนตัวเองเป็นเจ๊คาริน่าของจริง


เกมเขาดีมากจริงเชียว...


เมื่ออายุมากขึ้นมา 1 ปี ตารางเวลาชีวิตของเราก็เพิ่มมากขึ้น จากเมื่อก่อนที่ทำเพียงแค่เข้าห้องตรวจเสร็จแล้วก็ไปเล่นในห้องเลี้ยงเด็ก แต่ตอนนี้เราต้องเข้าห้องตรวจแต่เช้าตรู่ เพื่อที่จะเหลือเวลาสำหรับการเรียน การออกกำลังกาย และการเล่นตามประสาเด็กอย่างเพียงพอ


สำหรับเรื่องการเรียนนั้น อาจารย์ที่สอนฉันกับอันเซลคืออาจารย์โอเรนที่แสนใจดีคนเดิม เขาฉลาดปราดเปรื่อง สอนเรื่องนู่นนี่ทีหนึ่งก็เผลอพูดไปจนถึงทฤษฏีสัมพันธภาพ ไม่รู้เชื่อมโยงกันได้ยังไง แต่ที่น่าตกใจคือเขาพูดให้เด็ก 7 ขวบฟัง เด็กที่ฟังควรจะมีสีหน้าเอ๋อเหรอเหมือนฉัน ทว่าอันเซลกลับนั่งทำตาใสแป๋ว เข้าใจทุกอย่างเสียอย่างนั้น


พวกวายร้ายนี่ต้องเป็นอัจฉริยะทุกคนเลยเรอะ!


ไม่นานนับจากนั้น เสียงเอะอะโวยวายจากสงครามของเล่นในห้องเลี้ยงเด็ก ก็เปลี่ยนเป็นเสียงของอาจารย์โอเรนที่กำลังสอนหลักสูตรเข้มข้นด้วยเนื้อหาที่นักศึกษามหาลัยยังต้องกราบขอชีวิตให้พอเถอะ ซึ่งนักศึกษาที่ว่าก็คือฉันนี่แหละ


กราบ... ขอชีวิตเถอะ


แต่ถึงบรรยากาศในห้องจะเปลี่ยนจากหน้ามือเป็นหลังมือ แต่ก็อย่าหวังว่าอันเซลจะเลิกแกล้งฉัน เพราะระหว่างที่เรียน เขาก็มักจะแอบขโมยอุปกรณ์การเรียนของฉันไปทีละอย่าง จนมารู้ตัวอีกทีก็ไม่มีสมุดให้จดเลคเชอร์ หรือตอนที่กำลังง่วงหน่อย พอลืมตาขึ้นมาอีกที ในหน้ากระดาษสมุดก็มีรูปวาดกราฟิตี้หมาฉี่รดกำแพงเด่นหรา และถ้ามันเป็นแค่หน้าสมุดจะไม่ว่า แต่นี่หน้าฉันเขาก็ไม่เว้น


ทูนหัวแบบว่า... โคตรแสบ!


อย่าให้ฉันเข้าใจทฤษฎีสัมพันธภาพนะ ฉันจะไปสร้างระเบิดปรมณูมาแข่งกับอันเซล และสาบานว่าจะชนะให้ได้ พี่โอเรนจะได้ดีใจ!


ทว่าถึงอันเซลจะแสบขนาดนี้ ฉันก็ยังมองไม่เห็นเลยว่าเขาจะกลายเป็นอาชญากรระดับโลกได้ยังไง เขาแกล้งฉันก็แค่การแกล้งเล่น ๆ ไม่ได้โหดร้ายแบบอยากฆ่าฉันให้ตาย พี่โอเรนก็ด้วย ตั้งแต่อยู่ด้วยกันมา เขาก็ยังคงเป็นพี่ชายที่ดีเหมือนเดิมไม่มีเปลี่ยน รอยยิ้มของพี่เขายังคงอบอุ่น อ่อนโยน และแสนดี


            พวกเขาจะกลายเป็นวายร้ายกันจริง ๆ น่ะเหรอ?


ฉันคิดในใจ ก่อนจะเหม่อลอยไปไกล เพราะบทเรียนของพี่โอเรนมัน... ยากเกิ๊น


ขอยอมแพ้ชั่วคราว และขอตัวออกไปเติมทรูเพิ่มปริมาณความรู้ทางลัดแปป (ถ้าทำได้น่ะนะ)


ในช่วงบ่ายหลังเรียนจนสมองโต ก็คือการออกกำลังกาย ถึงจะใช้คำว่าออกกำลังกาย แต่แท้จริงก็เป็นการเทรนสมรรถภาพร่างกายให้พร้อมสำหรับอนาคต


ไม่รู้ว่าองค์กรนี้ต้องการจะสร้างอะไร แต่การลงทุนเลี้ยงดูปูเสื่อฉันกับอันเซล ศึกษาพลังเหนือธรรมชาติของพวกเราทุกวัน แล้วจับให้มาฝึกแบบนี้ ก็คงมีจุดมุ่งหมายเดียวคือฝึกให้เราเป็นหน่วยกล้าตาย


วันนี้ฉันต้องฝึกการกระโดดข้ามสิ่งกีดขวาง ปีนเขา ว่ายน้ำ มุดลวดหนาม แล้วก็วิ่งรอบสนาม ซึ่งจะมีวายร้ายจิ๋วคนหนึ่งวิ่งตามหลังมาเสมอ ฉันจึงต้องวิ่งหนีให้เร็วที่สุดด้วยความกลัวอยู่ร่ำไป


อันเซลไม่เคยปล่อยฉันไว้ลำพังเลย...


ฉันคิดแล้วก็ต้องหลั่งน้ำตาออกมาเป็นสาย เมื่อเด็กผู้ชายน่ารักคนหนึ่งกำลังวิ่งไล่เหมือนทุก ๆ วัน ทั้งที่การฝึกก่อนหน้าก็ทำเอาล้าไปทั้งตัวแล้ว แต่นี่เขายังจะมาไล่ฉันอีก


คาริน่า หันมาสู้กันหน่อยสิ!” เสียงตะโกนดังลั่น ก่อนที่ฉันจะรู้สึกว่ามีเงาหนึ่งทาบหัว เมื่อมองขึ้นไปยังที่มาของเงา ก็เห็นร่างเล็กของอันเซลลอยคว้างอยู่กลางอากาศ ดวงตาสีทองของเขาส่อแววโหดเหี้ยม ส่วนมือของเขาพุ่งหมัดตรงมายังฉัน


ทูนหั๊ว!


ด้วยความที่ตอนนี้ฉันเป็นเจ๊คาริน่า แม้จะตอนเด็ก ตูม ๆ ก็ยังไม่มี แต่ไม่รู้ว่าพอเห็นภาพการโจมตีนั่นแล้วเกิดอะดรีนาลีนหลั่งไหล หรือเป็นแค่การป้องกันตัว แต่ฉับพลันฉันก็เริ่มตั้งท่าชาร์จพลัง มือของฉันบังเกิดเป็นแท่งน้ำแข็งคลุมหมัดเหมือนนวม จากนั้นฉันก็พุ่งหมัดตรงไปยังอันเซลอย่างรวดเร็ว


เมื่อหมัดของฉันกับอันเซลประสานกัน ก็บังเกิดเป็นคลื่นพลังระเบิดเป็นวงคลื่นรัศมีหลายร้อยเมตร คลื่นเสียงถูกดันหายไปจากบริเวณที่เราอยู่ ทุกอย่างจึงเงียบกริบ เวลาคล้ายหยุดนิ่ง มีเพียงรอยยิ้มที่พวกเรามีให้กันเท่านั้นที่ทำให้รู้ว่าตอนนี้เวลาเดินตามปกติ


ฉันมองสิ่งที่ตัวเองทำโดยสัญชาตญาณ ก่อนจะต้องเบิกตากว้าง


Frozen punch!


ท่าเด็ดของเจ๊คาริน่าปลดล็อกได้เพราะการโจมตีของอันเซลหรือเนี่ย!


เจ๋งนี่คาริน่า อันเซลพูด


ฉันยิ้มรับ ก่อนจะเหลือบไปเห็นว่าโรงยิมที่เราฝึกกันตอนนี้เละไปหมดแล้ว กำแพงถูกคลื่นประสานของฉันกับอันเซลทำลายจนพังพินาศ หลอดไฟแตกเป็นเสี่ยง ส่วนครูฝึกก็หน้าเหวอไปแล้ว


เห็นแบบนั้นฉันก็ได้แต่ถอนหายใจ


ฉันว่าแล้ว... ฉันกับอันเซลอยู่ด้วยกันมันต้องเกิดเรื่องตลอดสิน่า







 

 หลังจากเกิดเรื่องที่โรงยิม เวลาเล่นของพวกเราก็มีเยอะขึ้น เพราะเวลาของการออกกำลังกายถูกงดชั่วคราว เพื่อปรับปรุงซ่อมแซมอาคารฝึกใหม่ให้เหมาะกับเด็กประหลาดสองคนที่ชอบต่อยตีกัน


นักวิทยาศาสตร์เริ่มเล็งเห็นปัญหาบางอย่าง หลังจากฉันและอันเซลเผลอสร้างปัญหาขึ้นบ่อยครั้ง ทำให้ในวันหนึ่งก่อนที่ฉันจะหลับตานอน ลุคก็มาพร้อมกับกล่องของขวัญในมือ


ปกติเขาก็จะมาหาฉันอยู่แล้ว เพียงแต่จะมาพร้อมกับนิทานก่อนนอน ไม่ใช่ของขวัญ


นั่นอะไรเหรอ ฉันถามด้วยดวงตาเป็นประกาย


ลุคยิ้มแล้วลูบหัวฉันอย่างอ่อนโยน เปิดสิ คาริน่า


ฉันรับกล่องของขวัญนั้นมา ก่อนจะรับรู้ถึงบางสิ่งบางอย่างที่กำลังกระโดดดึ๋งดั๋งไปมา ในใจเริ่มคิดบางอย่างด้วยความสงสัย ฉันกลั้นใจก่อนจะเปิดออก และทันใดนั้นฉันก็สบเข้ากับดวงตาสีดำกลมโตของสิ่งมีชีวิตบางอย่างในกล่อง


กบจิ๋ว...


กบจิ๋ววว !


มันน่ารักมากจนฉันถึงกับกัดริมฝีปาก


มีอีกสิ่งหนึ่งนอกจากชื่อคาริน่าที่ฉันและเจ๊คาริน่าเหมือนกัน ก็คือเราต่างชอบสัตว์ประเภทกบ จิ้งจก ตุ๊กแก กิ้งก่า อีกัวน่า ตัวเงินตัวทอง อาลิเกเตอร์ และจระเข้มากเหมือนกัน ดังนั้นพออยู่ ๆ ลุคก็เอากบจิ๋วมาให้จึงอดไม่ได้ที่จะทำตาประกายวิบวับใส่เขา


ให้หนูเลี้ยงเหรอ?”


คาริน่าเลี้ยงมันนะ พวกเราคิดว่าการหาสัตว์เลี้ยงที่บอบบางมาให้หนูดูแล จะทำให้หนูอ่อนโยนขึ้น


แบบนี้นี่เอง...


ถือว่าเป็นตรรกะที่เข้าใจได้ เพราะเด็กที่มีพลังอันตรายจะดีหรือร้ายขึ้นอยู่ที่จิตใจ และการที่พวกเขาหากบจิ๋วที่แสนบอบบางมาให้เลี้ยงดู ก็จะฝึกจิตใจของฉันในเรื่องของความอ่อนโยน


หนูจะเลี้ยงมันอย่างดีเลยค่ะลุค ว่าแต่มีตู้กระจกให้มันไหมคะ


ลุคยิ้มจนตาหยี ก่อนจะลูบหัวฉัน แล้วพาไปยังตู้กระจกที่เขาเตรียมไว้ให้น้องกบตัวใหม่ของฉัน


ตั้งชื่อให้มันไหม เขาถาม


ฉันมองตาน้องกบที่เกาะอยู่บนขอนไม้ในตู้กระจก ก่อนจะเลือกชื่อที่เจ๊คาริน่าตั้งให้กับกิ้งก่าประจำตัวของตัวเอง แล้วตอบไป แจ็กสัน


แจ๊กสันเหรอ เหมาะกับมันดีนะ


จากนั้นฉันและพ่อเลี้ยงสุดหล่อก็พูดคุยกัน โดยมีแจ็กสันคอยกระพริบตาปริบ ๆ มองพวกเราสองคนอยู่

 






เช้าวันต่อไป ฉันที่เพิ่งได้แจ็กสันมาเลี้ยง ก็วิ่งแจ้นเอาไปให้อันเซลกับพี่โอเรนดูสัตว์เลี้ยงตัวใหม่ ก่อนจะถามอันเซลว่าเขาได้สัตว์ตัวจิ๋วเหมือนกับฉันบ้างไหม


อันเซลพยักหน้า ได้


เหรอ ไหนอะ เอามาอวดกันหน่อยสิ


ว่าที่วายร้ายยักไหล่ มันตายแล้วอะ


หา...


เอาจริงดิน้องงง


อะไร ทำไมทำตัวร้ายกาจขนาดนี้ อันเซลฆ่ามันเหรอ


ฆ่ามันบ้าอะไรล่ะ ไอ้ปลาทองนั่นมันกระโดดออกจากอ่างตัวเอง แล้วขาดอากาศตายเองต่างหาก ฉันตื่นมา มันก็แห้งติดพื้นไปละ


ฉันฟังแล้วก็ถึงกับต้องทำหน้าแหย


ใครมันคิดเอาปลาทองไปให้ว่าที่วายร้ายสุดโหดอย่างอันเซลเลี้ยงกันเนี่ย?


จากนั้นฉันก็ทำหน้าเหนือกว่าใส่อันเซล แล้วบอกว่าอันเซลกระจอกแค่ไหนที่สัตว์ตัวเล็กแค่นี้ก็เลี้ยงไม่ได้ ซึ่งหลังจากนั้น ฉันก็ต้องวิ่งหนีอันเซลหัวซุกหัวซุน เพราะเขาจะสังหารแจ็กสันของฉัน


ในตอนนั้น ฉันคิดว่าตัวเองโชคดีที่เลี้ยงแจ็กสันแล้วมันไม่ตาย แต่ดูเหมือนฉันจะมองโลกในแง่ดีเกินไป


เช้าวันหนึ่ง ฉันต้องไปทำเข้าห้องกระจก แล้วตอบคำถามต่าง ๆ นานาของนักวิทยาศาสตร์ตามปกติ แต่วันนี้กลับแตกต่างไป เมื่อฉันต้องไปนั่งบนเก้าอี้แปลก ๆ ที่ดูเหมือนเก้าอี้ช็อตไฟฟ้า แถมคำถามก็มีแต่คำถามโรคจิต อย่างเช่นฉันจะสังหารคนยังไง ชอบเลือดไหม กระหายที่จะฆ่าคนไหม และบลา ๆ


โคตรโรคจิตเลย!


ฉันเริ่มเห็นเค้าลางของความไม่เข้าท่า จนสุดท้ายก็เจอไม้เด็ดของพวกเขา เมื่อพวกนักวิทยาศาสตร์พวกนั้นบังคับให้ฉันทำบางอย่าง


สังหารแจ็กสัน... กบจิ๋วของฉัน


เอาล่ะ เด็กน้อย ทำตามที่พวกเราบอกสิ


ฉันเบิกตากว้าง ไม่เข้าใจว่าพวกเขาทำแบบนี้ไปเพื่ออะไร จึงทำเพียงแค่นั่งนิ่ง ๆ มองพวกเขาตาขวาง เพื่อเตือนว่า ฉันจะไม่ฆ่ากบ แต่จะฆ่าคนที่สั่งแทนเนี่ย


คาริน่า ทำไมไม่ทำล่ะ


ไม่ทำ


ทำไม


เพราะนั่นคือแจ็กสัน


รักมันเหรอ


ฉันพยักหน้าตอบ


แต่ถ้าเธอเลือกที่จะไม่ทำ ฉันจะทำโทษเธอ


หนูไม่มีวันฆ่าแจ็กสัน สิ้นคำนั้นฉันก็โดนช็อตไฟฟ้าทีหนึ่ง มันเจ็บจนสะดุ้งขนลุก แล้วก็เริ่มสงสัยว่าอยู่ในเกมเจ็บขนาดนี้ได้ด้วยเหรอ แต่ยังไม่ได้สงสัยมากไปกว่านั้น พวกเขาก็บังคับให้ฉันฆ่าแจ็กสันอีก แต่ฉันก็ยังยืนยันคำเดิมว่าจะไม่ทำ ซึ่งนั่นก็ทำให้พวกเขาช็อตไฟฟ้าฉันอีกครั้ง คราวนี้มันนานพอที่จะทำให้ฉันชาไปทั้งตัว


ฉันจะถามครั้งสุดท้าย...


คำตอบคือไม่


สิ้นคำตอบนั้น พวกเขาก็ช็อตไฟฟ้าฉันทันที และนั่นทำให้ฉันฟิวส์ขาด กรีดร้องด้วยความทรมานพร้อมกับปล่อยพลังทั้งหมดของตัวเองออกมา ด้วยหมายจะข่มขู่พวกนั้นให้หยุดซะ


แต่...


พลังของฉันมันมากเกินไป เพราะไม่ใช่แค่นักวิทยาศาสตร์ที่โดนแช่แข็ง รวมถึงแจ็กสันก็ด้วย


กบจิ๋วของฉันแข็งเป็นน้ำแข็งไส...


ดวงตาของฉันเบิกกว้าง พลังที่ปล่อยออกมาเกินลิมิตร่างกายไปแล้ว แถมภาพที่เห็นยังร้ายกาจเกินกว่าหัวใจฉันจะรับได้ สุดท้ายภาพรอบตัวก็เริ่มมืดมิด


แล้วฉันก็หมดสติไปในที่สุด...








 

ฉันลืมตาขึ้นมาอีกครั้งก็เห็นว่าตัวเองกลับมานอนในห้องของตัวเอง และตอนนั้นเองที่มีใครบางคนปีนขึ้นมาบนเตียงเล็ก ๆ ของฉัน ตอนแรกคิดว่าเป็นลุค แต่ไม่ใช่


คนในความมืดมีดวงตาสีฟ้าเปล่งประกายสวย แม้จะอยู่ในความมืด แต่ทุกอย่างก็เด่นชัด


อันเซล...


อันเซลบุกมาถึงห้องนอนเลยเหรอ!


ชู่ว!” เด็กชายชู่ปาก เพื่อบอกให้ฉันเงียบ ก่อนจะหันมองไปรอบตัว ราวกับเขากำลังดูลาดเลาว่ามีใครบังเอิญผ่านมาที่นี่หรือเปล่า ส่วนกล้องวงจรปิดในห้อง อันเซลเอาถุงเท้าไปครอบปิดไว้เรียบร้อยแล้ว


ทูนหัว... นี่คิดทำมิดีมิร้ายฉันเหรอ?


ฉันรู้ว่าเจ๊คาริน่าเซ็กซี่โคตร ๆ แต่ตอนนี้อายุแค่ 7 ขวบไง ตูม ๆ ยังไม่มีเลย แล้วอันเซลเขาไวไฟขนาดนี้เลยเหรอ


เขาโน้มหน้าเข้ามาใกล้ ก่อนจะกระซิบเสียงเบา ด้วยกลัวจะมีคนมาได้ยินว่า มาทำเรื่องสนุกกันเถอะ


นั่นไง...


นี่มัน DLC 18+ ชัดๆ


งุ๊ยยย


********


5555 กลายเป็น DLC 18+ ไปละ

อันเซลจะมาหาทำไมตอนดึก ๆ ในห้องสองต่อสองแบบนี้กันเนี่ย

งือออ คิดไปในทางดีไม่ได้เยย 555

#เด็กเดี๋ยวนี้ไวไฟ

5555555


แล้วมาติดตามกันว่าตอนหน้าจะเกิดอะยัยขึ้นนนน



เจอกันจ้า

ลาด้วยน้องกบจิ๋ววววว 555


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 889 ครั้ง

49 ความคิดเห็น

  1. #8470 prawwy_blue (@prawwy_blue) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 4 เมษายน 2562 / 13:12
    น้องกบ ไม่นะ
    #8470
    0
  2. #8447 bbgalaxy (@baitoeytears) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 6 มกราคม 2562 / 22:31
    เจ๊ชอบตัวเงินตัวทอง อหหหพีค55555
    #8447
    0
  3. #8424 mel-em (@mel-em) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 9 ตุลาคม 2561 / 23:24
    โว้ยย อีเจ้! ชอบความเรียกทูนหัว 555555 เจ้ชอบเพ้อว่ะ
    #8424
    0
  4. #7860 GladToSee (@GladToSee) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 6 มิถุนายน 2561 / 20:56
    ถุงเท้าครอบกล้อง555
    #7860
    0
  5. #6050 sp-in-k (@sp-in-k) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 13 พฤษภาคม 2561 / 20:24
    55555555
    #6050
    0
  6. #5813 patena (@pandorakiss) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 8 พฤษภาคม 2561 / 18:59
    กบพอยอมรับได้ แต่ตุ๊กแก ไม่เอาเน๊าะะะ
    #5813
    0
  7. #5619 Avaritia >///< (@11minerva) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 6 พฤษภาคม 2561 / 20:07
    กบยังพอทำใจ แต่จิ้งจก ตุ๊กแก เจ๊คะT T กราบ ร้องขอชีวิต
    #5619
    0
  8. #5042 ทวะ. (@Atomy_Dek-D) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 3 พฤษภาคม 2561 / 15:16
    โถ่ เจ้ากบน้อย
    #5042
    0
  9. #4797 lovelykik (@kikka123) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 1 พฤษภาคม 2561 / 08:36
    แล้วเจ๊ไม่เสียใจเรื่องกบตายแล้วหรอ
    #4797
    0
  10. #4400 Pandanus23233 (@Pandanus23233) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 29 เมษายน 2561 / 10:38
    เธอยังเป็นสายมโนเหมือนเอล่าเลยอ่ะ
    #4400
    0
  11. #4241 SPDDP Dayn (@pernar) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 28 เมษายน 2561 / 12:57
    หืมมมมมม
    #4241
    0
  12. #3146 คลาเร็ต:’> (@fangfany) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 19 เมษายน 2561 / 21:41
    <p>งุ้ยยยย </p>
    #3146
    0
  13. #2990 aom25446 (@aom25446) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 18 เมษายน 2561 / 15:26
    งุ๊ยๆๆ เขาจะทำอะไรกันคะขุ่นแม่...?
    #2990
    0
  14. #2064 KATE ^^ (@Kettipa) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 12 เมษายน 2561 / 17:51
    นายจะทำอะไร!? พวกเธอยังเด็กนะ!?
    +.,+
    #2064
    0
  15. #1324 นักโทษหมายเลข0 (@Prison0) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 7 เมษายน 2561 / 12:28
    ทำไมทำงั้นวะ โครตบีบ อื้ออ ชอบบบยย
    #1324
    0
  16. #1248 pop_eye1a (@pop_eye1a) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 6 เมษายน 2561 / 13:58
    โอ้ยย คิดดีไม่ได้เลย
    #1248
    0
  17. #1190 RS_king32 (@RS_king32) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 5 เมษายน 2561 / 20:33
    คิดอะไรห่ะเจ๊
    #1190
    0
  18. #1091 กะเทย. (@Mice112) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 4 เมษายน 2561 / 19:44
    ถ้ามีเกมแบบนี้จะเล่นทั้งวันทั้งคืนไม่หลับไม่นอน555
    #1091
    0
  19. #691 Baitongon (@Baitongon) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 30 มีนาคม 2561 / 17:55
    ชื่อแจ็คสันเหมือนนักร้องวงgot7เลยอะ
    #691
    1
    • #691-1 Pangpon1 (@Pangpon1) (จากตอนที่ 6)
      5 พฤษภาคม 2561 / 14:21
      คิดเหมือนกันเลยค่ะ นี่ถ้าเป็นเต่านะ ใช่เลย แจ็คสันวงgot7แน่ๆ
      #691-1
  20. #671 ห้วงมิติสีดำ (@mook5963) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 30 มีนาคม 2561 / 02:11
    แหน่ะ! แกเจอผู้(เด็ก)แล้วจะลืมแจคสันไม่ได้นะ!!
    #671
    0
  21. #418 JustAEcho (@JustAEcho) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 27 มีนาคม 2561 / 15:47
    เชรดโด้ เจอDLC18+ที เจ๊แกลืมน้องกบแจ็กสันสุดที่รักไปเลย5555
    #418
    0
  22. #362 Baby_Shark (@Baby_Shark) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 26 มีนาคม 2561 / 17:46
    เราเข้าใจที่นางเอกเป็นนะ แบบ เรารักหมามากอะ ถ้าให้ฆ่าคงทำไม่ได้ เสียใจกับแจ็คสันด้วยนะ //ตั้งป้ายหลุมศพ แจ็คสัน R.I.P
    #362
    0
  23. #155 0943188789 (@0943188789) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 22 มีนาคม 2561 / 23:46
    วงวารสัตว์เลี้ยง ฮืออออ ออกมาได้กี่ประโยคเนี่ย 55555
    #155
    0
  24. #143 岭飞 (@Potae-kamui) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 22 มีนาคม 2561 / 20:23
    แจ็กจ๋า~หนูออกมากี่บรรทัด วงวาร
    #143
    1
    • #143-1 Dangerous Woman (@eliter) (จากตอนที่ 6)
      22 มีนาคม 2561 / 23:13
      หนูแจ็กน้อยผู้น่าสงสาร 555
      #143-1
  25. #124 sudauy (@sudauy) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 22 มีนาคม 2561 / 18:35
    สงสารแจ็กสัน
    #124
    0