O.V.E.R.L.O.A.D วันหนึ่ง... ฉันเป็นวายร้าย (จบ)

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 359,943 Views

  • 8,488 Comments

  • 10,882 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

  • Month Views
    1,909

    Overall
    359,943

ตอนที่ 40 : (3) ตอนที่ 33 : กดหัวใจ + ฉากพิเศษ : ภาพติดตา เรื่องติดใจ by Remy

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 9393
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1008 ครั้ง
    1 พ.ค. 61


ตอนที่ 32

กดหัวใจ




            ฉันต้องสะกดอารมณ์คับแค้นในใจตลอดช่วงที่ต้องดูแลเรมี่ เพราะพ่อหนุ่มคนดีศรีแผ่นดินช่างทำตัวเหนียมอายเสียตลอดเวลา จนน่ามันเขี้ยว อยากจับเขามาขย้ำผิดผีให้รู้แล้วรู้รอด 


                 บอกเลย...


               ถ้าไม่ติดว่าเขาเป็นเพื่อน ฉันคงพลั้งมือแกล้งเขาไปแล้วแน่ ทว่าฉันก็ห้ามใจได้ด้วยความดีในใจที่ยังหลงเหลืออยู่บ้าง ก็เลยไม่ได้ทำอะไรเขา นอกจากป้อนข้าว ป้อนน้ำ ป้อนยา และพาเขานอนพักผ่อน


               ช่วงนี้งานคู่ของพวกเราค่อนข้างหนักหนา เนื้อหาที่เรียนในวิชาอื่นก็เข้มข้น ดังนั้นเขาควรหายให้ไวที่สุด ไม่อย่างนั้นจะส่งผลกระทบต่อการเรียนมาก


               "นอนพักเถอะ เผื่อพรุ่งนี้ถ้าอาการดีขึ้นจะได้ไปเรียนไหว" ฉันพูดแล้วก็หรี่ไฟในห้องให้หม่นลงนิดหน่อย ก่อนจะเดินไปปรับแอร์ให้เขานอนได้สบายที่สุด จากนั้นก็เดินมาห่มผ้าให้เขาดีๆ


               ระหว่างที่ฉันกำลังทำทุกอย่าง ก็สังเกตเห็นว่าเรมี่มองฉันด้วยสายตาซาบซึ้ง


               "ขอบคุณนะคุณคาริน่า" เรมี่พูดด้วยน้ำเสียงแสนเบา แต่หน้าเขาบ่งบอกชัดเจนว่าเขารู้สึกขอบคุณจริงๆ


               ฉันนั่งลงข้างเตียง ดวงตามองหน้าเขาก่อนจะยิ้มให้แบบอ่อนโยนตามแบบที่เขาชอบให้ทำ ถึงเรมี่ภายนอกจะดูเหมือนฮีโร่หนุ่มสายสุภาพ แต่ก็อย่างที่พวกฮีโร่ชอบทำ พวกเขาชอบซ่อนความเจ็บปวดเอาไว้ในใจภายใต้ใบหน้าที่แสดงออกว่าไม่เป็นไร


               เรมี่อาจดูเหมือนเป็นคุณชายที่ดูสูงศักดิ์ คนทั่วไปคงคิดว่าชีวิตของเขาจะต้องโรยด้วยกลีบกุหลาบ ทว่าแท้จริงแล้วสิ่งที่เขาขาดไปในชีวิตก็คือความรักและความอบอุ่นจากครอบครัว ซึ่งนั่นเป็นสิ่งที่มนุษย์คนหนึ่งสมควรได้รับมากที่สุด


               ฉันเติบโตมาในครอบครัวที่อบอุ่น จึงเห็นคุณค่าต่อเรื่องความรักในครอบครัวมาก


               เมื่อก่อนฉันเล่นเกมฝั่งฮีโร่แอสคิวเนีย จึงพอรู้มาบ้างว่าครอบครัวของเรมี่มีปัญหา พ่อของเขาที่เป็นถึงผู้นำในตำแหน่งรัฐมนตรีสักกระทรวงที่ดูน่านับถือ แต่แท้จริงไม่สามารถดูแลครอบครัวได้เลย


               ภรรยาคนแรกฆ่าตัวตาย ภรรยาคนที่สองที่เป็นแม่ของเรมี่คบชู้จึงโดนฟ้องหย่า เรมี่ก็เลยไม่มีแม่ที่แท้จริงเพราะศาลตัดสินให้อยู่กับพ่อ และถึงจะมีแม่คนใหม่เข้ามาดูแล แต่สุดท้ายผู้หญิงพวกนั้นก็แค่ต้องการเงินทอง


               ไม่มีใครสนใจหัวใจที่แท้จริงเรมี่...


               ถึงแม้ตระกูลเนลสันจะคาดหวังกับเรมี่ไว้มาก พ่อของเขามีลูกชายคนเดียวจึงกดดันเรมี่ให้เป็นคนใหญ่โตในอนาคต แต่ก็ไม่เคยให้ความรักกับเขาเลย


               เขาโดดเดี่ยว สู้อยู่คนเดียว ดังนั้นไม่น่าแปลกใจหรอกที่เขามักจะผลักไสคนที่พยายามเข้าหาเขาออกไป ในเมื่อเขาไม่ชินกับการถูกเข้าหา เพราะที่ผ่านมาไม่ว่าใครเข้าหาเขายังไง สุดท้ายก็แค่ต้องการประโยชน์


               เรมี่น่ะน่าสงสาร...


               ถ้าเทียบกับเขาแล้ว ชีวิตของฉันนั้นสบายกว่าเขามากนัก ถึงแม้ฉันจะไม่ได้มีฐานะทางสังคมยิ่งใหญ่ เพราะเป็นแค่เด็กสาวธรรมดาทั่วไป แต่ฉันกลับมีความสุขกว่าเขามาก และฉันคิดภาพตอนตัวเองสู้อยู่คนเดียวแบบเขาไม่ได้เลย


               คงเพราะเข้าใจเขาแบบนี้มาตลอดนี่แหละ ต่อให้คาดโทษต่อความเด๋อด๋าของเขายังไง แต่ฉันก็กลั่นแกล้งเขาไม่ลงจริงๆ จนถึงตอนนี้ก็ยังไม่ได้ลงมืออะไรกับเขา


               ในเวลานี้ฉันอยากเป็นหนึ่งเหตุผลเล็กๆ ที่ทำให้เขายิ้มได้ ให้เขาได้รู้ว่าเขายังมีฉันอยู่เคียงข้าง ให้เขารู้ว่าเขาไม่ได้โดดเดี่ยว อย่างน้อยฉันก็อยากช่วยเท่าที่ช่วยได้


               ก็เราเป็นเพื่อนกันแล้ว


               "หลับเถอะ" ฉันบอกเขาอย่างแผ่วเบา


 เรมี่ได้ยินก็หลับตาลง ส่วนฉันก็เล่าเรื่องความคืบหน้าของงานในฝั่งของฉันให้เขาฟังแทนนิทานก่อนนอน และไม่นานนักเรมี่ก็หลับไปเพราะฤทธิ์ยา


                พอเพื่อนหลับไปแล้ว ฉันก็ทำท่าจะเก็บของกลับห้อง แต่บังเอิญเป็นตอนที่ประตูห้องเปิดออกพอดี มีคนผู้หนึ่งเดินเข้ามา และทันทีที่เขาเห็นฉันก็ยิ้มกริ่มทักทายแบบกวนประสาท


                เลนนอน ศัตรูคู่อาฆาตของฉันเอง...


                คาริน่า... มาทำไมที่นี่


                เรมี่ไม่สบายเลยมาดูไข้ พอดีได้ข่าวว่ารูมเมทของเขาเถลไถลห้องไม่ยอมกลับ รูมเมทไร้ความใส่ใจ เพื่อนอย่างฉันจึงต้องมาดูแล ฉันพูดออกไปตามตรงแบบหาเรื่อง


                เลนนอนยักไหล่ ฉันไม่มีหน้าที่อะไรต้องดูแลเรมี่ขนาดตามประกบนี่ อีกอย่าง... ถ้ารู้ว่าฉันไม่มาดูแล แล้วเธอจะมาดูแลเขาถึงห้องแบบนี้ ฉันก็ยินดีเหลือเกินสาวสวยที่จะไม่มาดูแลเขา แต่... ตอนนี้เธอไม่สวยเลยนะ


               ไอ้หมอนี่... ทำไมต้องแซะหน้าตาฉันทุกครั้งที่เจอกัน!


               ฉันกอดอกส่ายหน้าให้เพื่อนจอมกวน ก่อนทำท่าจะเดินออกจากห้อง แต่ก็ถูกรั้งเอาไว้ก่อน เลนนอนดึงกระเป๋าฉันไว้แน่น ฉันจึงต้องหันไปมองว่าเขาจะแกล้งอะไรฉัน


               เขาทำหน้ามีเลศนัย ก่อนจะพูดว่า "คาริน่า อีกสิบนาทีกระต่ายสายรุ้งก็จะฉายแล้วนะ"


               ก็เพราะแบบนั้นฉันก็เลยรีบกลับห้องไง!


               ฉันกอดอกแล้วตอบเลนนอนว่า "ทำไม นายก็ดูการ์ตูนโปรดไปสิ มาบอกฉันทำไม"


               "อะไรกัน ก็การ์ตูนเรื่องโปรดเหมือนกันนี่ มาดูด้วยกันสิ วันนี้ตอนจบซีซั่นแล้วนะ พลาดไม่ได้หรอก ถ้าได้ดูกับเพื่อนคงสนุกไม่น้อยนะ"


               ฉันฟังแล้วก็ต้องกัดฟันแน่น


               โอ้ย อยากดู!


               ฉันยังไม่ทันพูดอะไร เลนนอนก็พูดต่อ "อีกอย่างเธอผิดมากนะที่มาดูแลเรมี่ จนเขาหลับไปแล้วแบบนี้ เพราะฉันซื้อข้าวมาให้เขาแล้ว แต่ตอนนี้ดูเหมือนข้าวที่ซื้อมาเกิน จะไม่มีคนกินแล้ว ปล่อยทิ้งไปก็น่าเสียดายออก สงสารน้องข้าว ป่านนี้คงร้องไห้กันหมดแล้ว"


               น้องข้าวร้องไห้?


               คิดว่าแบ๊วมากรึไง...


               ฉันกอดอกก่อนจะหรี่ตามองคู่กัด ในเมื่อเขาเสนอมาแบบนั้น ฉันก็พร้อมรับ แต่ต้องถามให้แน่ใจว่า "ฟรีไหม"


               "เอาไปฟรีๆเลย ขอแค่มาดูการ์ตูนด้วยกัน"


               สรุปตอนนี้ฉันหิว แถมอยากดูกระต่ายสายรุ้งพอดี ก็เลยตัดสินใจนั่งดูการ์ตูนกับเลนนอนแล้วก็กินข้าวไปด้วยที่โซฟาชุดโซนนั่งเล่นในห้องพักของเลนนอนกับเรมี่


               ดูการ์ตูนไปสักพักเขาก็พูดด้วยน้ำเสียงยียวน "ปกติฉันไม่เปิดดูในทีวีนะเนี่ย แต่เพราะเห็นผู้หญิงหน้าโทรมๆ มาก็เลยเปิดให้ดู"


               ไม่ต้องมีหน้าโทรมก็ได้...


               "อย่ามาทำเป็นเอาดีเข้าตัว ที่ดูในทีวีได้เพราะเรมี่หลับไปแล้วหรอกน่า ฉันรู้คนอย่างนายดี" ฉันพูดจี้ไปตามความจริง


               เลนนอนจอมกวนได้ยินแบบนั้นก็หัวเราะมีความสุขชอบใจกับการโดนด่า


               หมอนี่มันโรคจิต...


               ฉันนั่งดูการ์ตูนไปอย่างมีสมาธิกับฉากจบซีซัน แต่เลนนอนที่เป็นแฟนคลับน้องกระต่ายสายรุ้ง กลับไร้ซึ่งความตั้งใจ สักพักก็หยิบตุ๊กตาน้องกระต่ายสายรุ้งมาเล่นเฉย 


               เขาจับกระต่ายสายรุ้งมาเกาะหัวฉัน จับมือน้องกระต่ายลูบหัวฉันเบาๆ แล้วพากษ์เสียงน้องกระต่ายว่า "สงสัยจังเลยฮะพี่สาว เงาะป่ายังถอดรูปเป็นคนหล่อได้ แล้วเมื่อไหร่พี่สาวจะถอดรูปเป็นสาวสวยบ้างฮะ"


               ฉันเหลือบตามองคนชอบกวน ส่วนเขาก็ยังไม่จบ จับตุ๊กตาน้องกระต่ายมาลูบแก้มฉัน แล้วพากษ์เสียงว่า "หน้าโทรมขนาดนี้ถอดรูปจะสวยขึ้นไหมฮะ"


               พอฉันไม่ตอบ เลนนอนก็ยิ่งกวน จับน้องกระต่ายมาตีหัวฉันแล้วพากษ์เสียงงอแง "ตะไมพี่สาวไม่สนใจผมฮะ ตะไมๆๆๆๆ ใจร้ายที่สุด หน้าตาไม่ดี จิตใจยังโหดเหี้ยม แง"


               สุดท้ายฉันทนไม่ไหวจึงคว้าน้องกระต่ายมา ก่อนจะขว้างใส่หน้าเลนนอนไปเต็มแรง แล้วพูดขู่ "เลิกเล่น คนจะดูการ์ตูนโว้ย!"


               เลนนอนเลิกคิ้วทำหน้ากวน "เหรอฮะ"


               คิดว่าน่ารัก?


               สุดท้ายฉันทนไม่ไหว จึงเตะขาของเลนนอนที่เขายื่นเท้ามาเหยียบเท้าฉันเล่นไปทีหนึ่ง 


               หมอนี่มันกวนจริงๆ!


               หลังจากนั้นฉันกับเลนนอนนั่งดูการ์ตูนด้วยกันแบบสงบเพราะถึงฉากเด็ดแล้ว พอถึงฉากเศร้าสุดซึ้งก็พากันกอดคอร้องไห้ด้วยความซาบซึ้งใจ และเมื่อการ์ตูนจบลง เราสองคนก็คุยกันอย่างถูกคอเกี่ยวกับสิ่งที่เพิ่งดู


               เมื่อแฟนพันธุ์แท้มาเจอกัน มันก็จะเป็นประมาณนี้... 


               เมาท์กับเลนนอนเรื่องน้องกระต่าย จนเวลาเริ่มเย็นมากขึ้น ฉันจึงเก็บของเตรียมตัวกลับห้อง แต่ก่อนกลับก็ไม่ลืมสั่งให้เลนนอนปลุกเรมี่มากินยาทุก 5 ชั่วโมง ย้ำกับเขาว่าเตรียมน้ำให้เรมี่เช็ดตัวด้วย และบลาๆ


               "มานอนนี่เลยไหม?" เลนนอนถามด้วยสีหน้าเบื่อๆ หลังจากโดนฉันฝากงานไว้เยอะแยะ


               ฉันเท้าสะเอว "ดูแลเพื่อนด้วย อย่าบ่นให้มาก เข้าใจไหมเนี่ย"


               เลนนอนถอนหายใจ "คร้าบ เชิญคุณผู้หญิงกลับห้องเถอะ เดี๋ยวมืดมายุงเยอะ"


               ฉันพยักหน้าก่อนจะเดินกลับห้อง พอถึงห้องก็รีบอาบน้ำเตรียมทำการบ้านอ่านหนังสือ แต่วันนี้ก็ไม่ลืมถ่ายรูปอัพเดทหน้าตาตอนอ่านหนังสือใส่แว่นลงแกลลอรี่ด้วย และทันทีที่อัพรูปลง ก็มีคนมากดหัวใจอย่างรวดเร็ว


               ทว่า...


               ครั้งนี้ LennonWarren007 กดหัวใจให้เป็นคนแรก


               เลนนอน... 


               ฉันทำท่าจะยิ้มเมื่อเห็นว่าในที่สุดจอมซึนก็ยอมกดหัวใจให้สักที แต่ยังไม่ทันได้ดีใจ ก็มีคอมเมนต์ตามมา


               'หวังว่าหัวใจจะทำให้เธอถอดรูปขี้เหร่นี้ออกสักทีนะครับ'


               ฉันอ่านข้อความแล้วก็ได้แต่ส่ายหน้า


               ไอ้หมอนี่...


               อยากไฟท์กันมากใช่ไหม?!


*****************

ฉากพิเศษ 

ภาพติดตา เรื่องติดใจ by Remy


                มีแต่คนบอกว่าอิจฉาผม เพราะผมมีบ้านหลังใหญ่ มีพ่อแม่มีหน้ามีตาในสังคม มีเงินทองให้ใช้ไม่ขาดสาย ผมอยากได้อะไรก็คงชี้นิ้วสั่งแล้วก็ได้มา            


แต่...


จะมีใครสักกี่คนที่รู้ว่าภายนอกผมมีทุกอย่าง แต่ภายในผมว่างเปล่าไม่มีอะไรเลย และสิ่งหนึ่งที่ผมแทบไม่เคยได้รับเลยตั้งแต่จำความได้ก็คือ


                ความรักจากครอบครัว


แม่ของผมนอกใจพ่อ แต่ตอนนั้นผมเด็กมากจึงไม่รู้อะไร นอกจากสงสัยเหลือเกินว่าทำไมแม่ถึงอยู่กับผมไม่ได้ ทว่าพอมาตอนนี้ผมก็เข้าใจทุกอย่างแล้ว


ตอนนั้นพ่อฟ้องหย่าแม่ เพื่อขอสิทธิ์รับเลี้ยงผมอย่างถูกต้องตามกฎหมายแต่เพียงผู้เดียว และต้องการกีดขวางแม่ผมไม่ให้มาเจอผมได้อีก ซึ่งแน่นอนว่าพ่อที่มีเงินทอง ชื่อเสียง และอำนาจก็ชนะคดีได้อย่างง่ายดาย


หลังจากนั้นผมก็ไม่ได้เจอแม่อีกเลย...


                ผมมองออกไปที่นอกหน้าต่างห้อง มือที่กำลังเล่นเปียโนหยุดลงกะทันหัน เมื่อสายตาเห็นเด็กอายุ 5 ขวบเท่ากับผมกำลังเล่นกัน พวกเขาเป็นลูกๆ ของสาวใช้ในคฤหาสน์ พวกเขาดูมีความสุขแบบที่ผมไม่เคยมี ผมก็อยากลองไปเล่นกับพวกเขาบ้าง ติดก็แต่แม่เลี้ยงไม่อนุญาตให้ผมทำแบบนั้น


สุดท้ายผมก็ต้องเดียวดายในห้องสีเหลี่ยม


ครอบครัวคาดหวังกับผมมาก เพราะเป็นลูกชายเพียงคนเดียวของตระกูล พวกเขาจึงให้ผมใช้เวลาว่างไปกับการเรียน ไม่ว่าจะเป็นดนตรี กีฬา หรือวิทยาศาสตร์ ในเวลาว่างผมต้องอ่านหนังสือหรือไม่อย่างนั้นก็ต้องเล่นดนตรีในห้อง เพื่อฝึกทักษะต่างๆ ไม่ใช่การเล่นสนุก


ส่วนใหญ่ผมจะเหงา แต่อาจมีบางช่วงที่ไม่เหงา ทั้งยังเป็นเวลาเดียวที่ผมมีความสุขมากที่สุด ก็คือตอนที่พี่สาวของผมมาหาพร้อมกับขนมหรือหนังสือนิทานสนุกๆ


เรเนีย เนลสัน คือชื่อของเธอ


พี่สาวอายุมากกว่าผม 11 ปี เธอเป็นผู้หญิงใจดีที่มีความเป็นผู้ใหญ่ เธอรักและเอ็นดูผมมาก แม้ว่าเราสองคนจะมีแม่คนละคนกันก็ตามที


ผมรู้สึกว่าเราสองคนมีความผูกพันกันมาก...


พี่เรเนียเป็นผู้หญิงที่สวยที่สุดเท่าที่ผมเคยเห็นมา เส้นผมสีทองของเธอเงาดุจแพรไหม ดวงตาสีน้ำตาลประกายแดงส่องประกายสดใส ยิ่งยามเธอส่งยิ้มใบหน้าของเธอก็ยิ่งชวนมอง ทั้งน้ำเสียงก็อ่อนหวานชวนฟัง เรียกชื่อผมครั้งหนึ่งก็ทำให้ผมยิ้มได้ เวลาพี่สาวเล่านิทานเหรือร้องเพลงกล่อมให้ฟัง ผมมักจะคิดว่ามีนางฟ้ามากล่อมนอนเสมอ


พี่เรเนียคือความสุขและความอบอุ่นเดียวในครอบครัวที่ผมได้รับ


จนกระทั่งวันหนึ่ง...


ผมไม่เคยรู้เลยว่าพี่สาวมีปัญหาอะไร เพราะที่ผ่านมาผมเห็นว่าพี่เรเนียปกติดี พี่เขายิ้มแย้มแจ่มใส เป็นคนที่เรียบร้อย อ่อนหวาน อ่อนโยน และเป็นแบบนั้นมาตลอดในความทรงจำ


แต่ในคืนที่ฝนตกหนัก ผมเดินลงมาหาน้ำดื่ม แต่กลับเดินมาเจอตอนที่พ่อตบหน้าพี่เรเนียเต็มแรง จนร่างบางทรุดลงไปนอนที่พื้น จากนั้นพ่อก็ด่าทอเธอต่างๆ นานา ผมทำอะไรไม่ถูกจึงได้แต่หลบอยู่หลังประตู


 นังเด็กไม่รักดี ริอาจใจแตกไปมั่วกับผู้ชาย แกยังเห็นแก่หน้าของพ่อแกอีกไหม ตระกูลของฉันไม่ควรมีลูกเป็นเด็กใจแตกแบบนี้ เด็กแบบแกตายไปยังดีกว่ามีให้เสียชื่อตระกูล!”


ตอนที่พ่อพูดอะไรแบบนั้นออกไป พี่เรเนียที่อ่อนหวานเรียบร้อย คนที่เคยมีดวงตาแสนสดใสในความทรงจำของผม ก็พลันเปลี่ยนไป ดวงตาคู่สวยของเธอเต็มเปี่ยมไปด้วยความโกรธแค้น ส่วนน้ำเสียงอ่อนหวานที่เคยใช้ร้องเพลงกล่อมผมนอน ก็เปล่งคำโต้ตอบพ่อด้วยความโกรธ


ถ้าอย่างนั้นหนูก็จะไป จะไม่อยู่ให้เสียชื่อ!”


พอสิ้นคำนั้น พี่เขาก็รีบวิ่งกลับห้องทั้งน้ำตา ส่วนพ่อก็ทรุดตัวนั่งลงบนเก้าอี้ดูเหมือนจะโกรธมาก แต่ผมก็ยังไม่เข้าใจว่าเกิดอะไรขึ้น จึงแอบก้าวเท้าตามพี่เรเนียไปที่ห้อง


เมื่อไปถึงห้องของพี่สาว ผมก็เห็นเธอนั่งกอดเข่าร้องไห้อยู่คนเดียวท่ามกลางความมืด ผมไม่รู้จะทำยังไงจึงเดินไปแตะแขนเธออย่างแผ่วเบาด้วยหวังจะปลอบโยนเธอเท่าที่พอทำได้


อย่างน้อยก็ให้เธอรู้ว่ายังมีผม


ทว่า...


พี่เรเนียกลับสะบัดแขนผมออก แล้วแผดเสียงใส่ลั่น อย่ามาแตะต้องตัวฉัน!”


ผมเดินถอยหลังด้วยความตกใจ ผะ... ผมขอโทษ ผม...


เด็กอย่างแกไม่มีทางเข้าใจฉันหรอก ไม่ต้องมาทำเป็นเห็นใจฉัน เขารักแกนี่ แกมันไม่เหมือนเด็กใจแตกอย่างฉันที่เขาอยากจะผลักไสไป แก... แกมันเป็นเด็กที่ตอกย้ำให้ฉันรู้ว่าฉันไม่เคยมีความหมายอะไรต่อตระกูลนี้!”


พี่เรเนียกำลังพูดอะไร...


ผมไม่เข้าใจ...


พี่สาวลุกขึ้นก่อนจะผลักตัวผมออกไปนอกห้องอย่างรุนแรง ก่อนจะตะโกนว่า หลังจากนี้อย่ามายุงกับฉัน ฉันเกลียดแก!” สิ้นคำนั้นประตูก้องก็ปิดดังปัง


ผมทำอะไรผิด?


ผมนั่งน้ำตาคลออยู่ที่หน้าประตูห้องของพี่เรเนีย ในใจยังไม่เข้าใจเลยว่าตัวเองทำอะไรผิดไป แต่เท่าที่พอเข้าใจไปเองในตอนนี้ก็ดูเหมือนจะเป็นเรื่องที่ผมแตะตัวของเธอ


            พี่เขาโกรธเพราผมแตะตัวเธอใช่ไหม?


ผมไม่รู้ว่าตัวเองนั่งอยู่ตรงนั้นนานแค่ไหน แต่สักพักพ่อก็เดินมาอุ้มผมขึ้นแล้วพาไปนอนแบบที่ไม่เคยทำมาก่อน อเช็ดน้ำตาให้ผม ก่อนจะพูดว่า


ลืมเรื่องวันนี้ซะเรมี่ หลังจากนี้เรเนียไม่ใช่เด็กของบ้านนี้อีกต่อไปแล้ว


ผมไม่รู้ว่าพ่อพูดอะไร


จนกระทั่งวันรุ่งขึ้น...


ผมเห็นเหล่าพ่อบ้านแม่บ้านยกห่อผ้าใหญ่สีขาวบางอย่างไปฝังที่สวนหลังบ้าน ผมไม่รู้ว่าคืออะไร แต่พอแอบไปที่ห้องของพี่เรเนียด้วยหวังจะขอโทษ ก็พบว่าหน้าประตูห้องลงกลอนไว้แน่น ทั้งยั้งคล้องโซ่แบบไม่มีวันให้ใครได้เปิดในห้องออก


ผมไม่รู้ว่ามันเกิดอะไรขึ้นจริงๆ


นับจากวันนั้นก็ราวกับพี่เรเนียไม่เคยมีอยู่จริง ผมถามใครก็ไม่มีใครตอบว่าพี่เรเนียไปไหน จนสุดท้ายผมก็ได้แต่สงสัยว่าผมคิดไปเองหรือเปล่าว่าตัวเองเคยมีพี่เขาอยู่เคียงข้างกาย


แต่ผมจะคิดไปเองจริงๆ น่ะเหรอ?


ในเมื่อพี่เขาเป็นความสุขเพียงหนึ่งเดียวของผม แล้วนับจากวันนั้นที่พี่เขาจากไป ผมก็ไม่เคยมีความสุขอย่างที่เคยมีมาอีกเลย ได้แต่ทนอยู่กับหน้าที่และความคาดหวังที่ตระกูลมอบให้


ผมไม่มีความสุข นอกจากทำหน้าที่ของตัวให้จบไปวันๆ...


พอคิดมาถึงตรงนี้ อยู่ๆ ผมก็รู้สึกตัว


ความร้อนรุ่มจากร่างกายปลุกให้ผมตื่นขึ้นจากฝันร้าย และสิ่งแรกที่ผมเห็นหลังลืมตาตื่นขึ้นมาก็คือผู้หญิงผมสีทองสวยดุจแพรไหม และใบหน้าที่สวยหมดจด


พี่เรเนีย?


ผมขยี้ตา ก่อนจะเห็นว่าไม่ใช่ เธอไม่ใช่พี่เรเนีย


เธอคนนั้นนั่งลงข้างเตียง เอียงคอมองหน้าผมด้วยความเป็นห่วง ก่อนที่มือนุ่มจะเอื้อมมาแตะหน้าผากผม ซึ่งนั่นทำให้ผมถึงกับสะดุ้งด้วยความตกใจ จนต้องรีบปัดมือเธอออก


เธอขมวดคิ้วถามว่า ไหวไหมเนี่ย เรมี่


ผมมองเธอนิ่ง


เธอไม่ใช่พี่สาวของผม


แต่ทำให้ผมคิดถึงวันวานที่มีความสุขเหล่านั้นเหลือเกิน...


*****************************

เรมี่ก็มีปมในใจลึกๆ น้า

ที่ไม่ยอมให้โดนตัว บางทีอาจไม่ใช่เพราะสุภาพบุรุษอย่างเดียว แต่เพราะเขาไม่ไว้ใจใครมากกว่า

คงเห็นเค้าลางแล้วใช่ไหมว่าทำไมเรมี่ถึงชอบคาริน่า

ถึงเจ๊จะแมนไปหน่อย ขี้แกล้งอีกต่างหาก แต่ข้อดีของเจ๊ก็คือไม่คิดทิ้งใครไว้ข้างหลังนี่แหละน้า




ว้าววว วันนี้เป็นวันแรกที่ลงนิยายไม่ดึกรึเปล่า 5555

ตอนหน้าเรื่องเดินหน้าไปอีกขั้นแล้วน้า จบช่วงสร้างสัมพันธ์ถึงเวลาลุยแล้ว

ตอนหน้าจะถึงจุดเด่นหลังของพาร์ท 3 แว้ววว



ลาด้วยอารมณ์ของเจ๊เวลาโดนหนุ่มๆ จีบ

เอนจอยยยย 5555555


แล้วเจอกันเน้อออออ








ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1.008K ครั้ง

73 ความคิดเห็น

  1. #5603 bigbowka (@bigbowka) (จากตอนที่ 40)
    วันที่ 6 พฤษภาคม 2561 / 17:17
    แมวกางร่มน่ารัก
    #5603
    0
  2. #4949 Lucien_ (@iv_vivian) (จากตอนที่ 40)
    วันที่ 3 พฤษภาคม 2561 / 00:43
    ทำไมอิชั้นต้องใส่เสียงสองให้เลนนอนตอนทำตัวกวนแบบมุมิ...
    #4949
    2
    • #4949-1 Hiroyosha (@kanokthon59) (จากตอนที่ 40)
      3 พฤษภาคม 2561 / 20:12
      +++++ 5555+
      #4949-1
    • #4949-2 bigbowka (@bigbowka) (จากตอนที่ 40)
      6 พฤษภาคม 2561 / 17:18
      ทำเหมือนกัน 5555
      #4949-2
  3. #4841 Pandanus23233 (@Pandanus23233) (จากตอนที่ 40)
    วันที่ 1 พฤษภาคม 2561 / 23:18
    สงสารรรรรร
    #4841
    0
  4. #4839 ikmzksskOO (@ikmzksskOO) (จากตอนที่ 40)
    วันที่ 1 พฤษภาคม 2561 / 22:16
    ปล.1 เลนนอนนน!!! ซึนได้น่ารักมากค่ะ เห็นแล้วอยากทำไม่ดีไม่ร้าย...แฮ่กๆๆ
    ปล.2 โถว่เรมี่..ไม่ร้องนะๆ
    ปล.3 กระต่ายสายรุ้ง? อยากดูบ้าง555
    ปล.4 นอนละง่วง..//ไม่เกี่ยวเลย
    #4839
    0
  5. #4832 หางสีเงิน (@lookplapla) (จากตอนที่ 40)
    วันที่ 1 พฤษภาคม 2561 / 19:51
    เลนนอนนี้เรือหลัก?
    #4832
    0
  6. #4831 0992291240 (@0992291240) (จากตอนที่ 40)
    วันที่ 1 พฤษภาคม 2561 / 19:07
    เลนนอนนนน่าร๊ากกกกกกก คิดว่าแบ๊วอ่ออออ ฮาาาาา
    #4831
    0
  7. #4830 Mr_pung_pung (@Mr_pung_pung) (จากตอนที่ 40)
    วันที่ 1 พฤษภาคม 2561 / 19:03
    ชอบนางเอกอ่าาาาาาา
    #4830
    0
  8. #4829 bunnybomi (@alicey) (จากตอนที่ 40)
    วันที่ 1 พฤษภาคม 2561 / 18:33
    รักเรื่องนี้ที่สุดดดด น้ำตาไหลเลยย
    #4829
    0
  9. #4827 hunnay (@hunnay) (จากตอนที่ 40)
    วันที่ 1 พฤษภาคม 2561 / 16:41
    รอออออ
    #4827
    0
  10. #4826 Mukrin Namyot (@cronosreberk) (จากตอนที่ 40)
    วันที่ 1 พฤษภาคม 2561 / 16:39
    โอ้ย~~ใจบางหมดแล้ววว
    #4826
    0
  11. #4823 pitchre (@dumdaibindai) (จากตอนที่ 40)
    วันที่ 1 พฤษภาคม 2561 / 15:06
    เรือกูมาจ้าหลีกๆๆๆๆๆๆ
    #4823
    0
  12. #4821 Hubfinfin (@Hubfinfin) (จากตอนที่ 40)
    วันที่ 1 พฤษภาคม 2561 / 14:49
    เอาอีกกกกกกกอยากอ่านแล้วววววว
    #4821
    0
  13. วันที่ 1 พฤษภาคม 2561 / 12:29
    อยากให้พาร์ทเรมี่ยาวอีกนิดด รู้สึกไม่เต็มอิ่ม555
    แต่ชอบมากค่ะ ปูพื้นตัวละครดีมากเลย ><
    #4815
    0
  14. #4814 baifurn27 (@baifurn27) (จากตอนที่ 40)
    วันที่ 1 พฤษภาคม 2561 / 11:46
    ชอบเรมี่จัง ดูอ่อนโยนดีต่อใจเหลือเกิน
    #4814
    0
  15. #4812 SYNEY (@SYNEY) (จากตอนที่ 40)
    วันที่ 1 พฤษภาคม 2561 / 11:20
    นึกว่าเรมี่จะตื่นขึ้นมาเจอ 2 คนนั่งดูกระต่ายสายรุ้งจนเป็นภาพติดตา เรื่องติดใจ 'จะถามดีรึเปล่านะ จะล่วงเกินคุณคาริน่ารึเปล่านะ?' ถถถถถถถถถ
    #4812
    2
  16. #4809 _ _ _ m _ _ (@gotxotans) (จากตอนที่ 40)
    วันที่ 1 พฤษภาคม 2561 / 10:22
    สงสารเรมี่อ่า
    #4809
    0
  17. #4806 SK.NOOK (@0930439022) (จากตอนที่ 40)
    วันที่ 1 พฤษภาคม 2561 / 09:36
    เรมี่ลูกกกกก
    #4806
    0
  18. #4803 Yony-Sama (@pimtawan123456) (จากตอนที่ 40)
    วันที่ 1 พฤษภาคม 2561 / 09:10
    โอ...ใจบางเหลือเกิน~&hearts;
    #4803
    0
  19. #4800 เต่าหมุน^0^ (@Eagles) (จากตอนที่ 40)
    วันที่ 1 พฤษภาคม 2561 / 08:51
    ขว้างหัวใจใส่รัวๆ
    #4800
    0
  20. #4796 KIOOL (@siwaratrak) (จากตอนที่ 40)
    วันที่ 1 พฤษภาคม 2561 / 08:34
    คนนี้ก็ดีคนนู้นก็โอเลือกเรือไม่ถูกกก
    #4796
    0
  21. #4795 Natacha_i-sen (@sroyson47) (จากตอนที่ 40)
    วันที่ 1 พฤษภาคม 2561 / 08:12
    <p>เลนนอนผู้ฟรุ้งฟริ่้ง</p>
    #4795
    0
  22. #4792 25141511 (@25141511) (จากตอนที่ 40)
    วันที่ 1 พฤษภาคม 2561 / 07:58
    ตอนเห็นคำว่าภาพติดตาแล้วเรมี่บรรยายเราคิดว่าเรมี่ตื่นมาเเล้วเห็นเจ้กับเลนนอนนั่งดูอะไรบางอย่างอยู่เเล้วเกิดเป็นภาพติดตา55555555
    #4792
    0
  23. #4791 CodeNamE (@codename-alpha) (จากตอนที่ 40)
    วันที่ 1 พฤษภาคม 2561 / 07:55
    นิสัยเลนนอนน่ารำคาญว่ะ
    /รึว่าเป็นสายซึนเรอะ
    #4791
    0
  24. #4790 I'mInMyMind (@starandsky) (จากตอนที่ 40)
    วันที่ 1 พฤษภาคม 2561 / 07:35
    เลนนอนน่าร้ากกกกก
    #4790
    0
  25. #4789 STI .45 (@gval) (จากตอนที่ 40)
    วันที่ 1 พฤษภาคม 2561 / 06:42
    น่ารักกกกกก><
    #4789
    0