Until You #รักแล้วรักอีก [Yaoi] -END- [E-Book Narikasaii]

ตอนที่ 17 : ป้ายหน้า กทม.

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 24,951
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 2,715 ครั้ง
    27 ส.ค. 62

(R)


เรื่องของเอ็ม

อิริยา ชมเลิศชน เด็กผู้ชายที่เรียกว่าเอ็ม เมื่อก่อนเขามีชื่อนี้นามสกุลนี้ ตอนนี้เขานามสกุลมองละแม
พ่อแม่เอ็มเสียตั้งแต่เอ็มยังเล็กมาก ๆ จนเขาจำความรู้สึกที่อยู่กับพ่อกับแม่ไม่ได้เลย
คนที่เลี้ยงเอ็มมาก็คือ ลุงดิษฐ์กับป้านิด เพราะพ่อของเอ็มนั้นเป็นน้องของลุงดิษฐ์
เอ็มโตมากับลูกชายของลุงป้าคือพี่ดิวพี่เดียว โตมากับร้านเสริมสวยของป้านิด นิดซาลอน
ลุงดิษฐ์เองมีรถเร่ขายของ ลุงออกต่างจังหวัดบ่อย นาน ๆ ถึงได้กลับมาบ้าน
พวกเขาอยู่กันแบบญาติพี่น้อง ถ้าเอ็มดื้อก็โดนตี ลุงป้าเลี้ยงเขาเหมือนลูกหลานนั่นแหละ
สมัยเด็กเอ็มวิ่งเล่นอยู่แถวบ้าน เด็กแถวนั้นก็มาเล่นด้วยกัน สารพัดเด็ก ๆ จะเล่น เขียนถนน ทอยกอง ตั้งเต

เพื่อนที่สนิทสุดของเอ็มคือเช เชเป็นลูกชายของอารุณกับอาเนตรที่เป็นเพื่อนบ้านกัน
บ้านเชพอมีบริเวณหน่อย กว้างกว่าห้องของลุงกับป้า
อาเนตรก็ทำเสริมสวยเหมือนกันกับป้านิด แต่มีหุ้นร้านอยู่ในตลาดโน่น
เอ็มชอบเล่นตุ๊กตุ่นตุ๊กตาแต่เล็ก คนในชุมชนเขาก็ว่าให้ บอกอีนี่โตไปเป็นกะเทยเป็นตุ๊ดเป็นแต๋ว
ก็ไม่เห็นลุงกะป้าว่าอะไรนะ ว่าง ๆ ป้าจับเอ็มมาแต่งหน้าเล่นก็ยังมี
เอ็มกับเชเล่นกันก็เล่นเดินแฟชั่นงี้ แต่งตัวงี้ เอาผ้าแพรมาแต่งตัวโน่นนี่ พับกระดาษเป็นมงกุฎ
กับเพื่อน ๆ ในซอยพวกเขาก็เล่นด้วยกันอยู่นะ แต่เอ็มน่ะสนิทกับเชที่สุด
เชมันอ้วนตัวใหญ่ปั้ก ใครแกล้งเอ็มล่ะก็ เชจะเอาคืนให้
พอตอนที่อารุณกับอาเนตรเสีย เอ็มก็เลยไปนอนเป็นเพื่อนเช แล้วก็ไปบ่อยจนเหมือนบ้านตัวเอง
ที่บ้านเอ็มก็ไม่ว่าอะไร เพราะอยู่ใกล้แค่นั้นเอง ย่าก็สนิทกันดีเห็น ๆ กันอยู่ 
ที่ทางในร้านก็แคบ พอเอ็มไม่อยู่ห้องก็ไม่แออัด ดีไปเสียอีก

ตอนอายุเข้าโรงเรียน เอ็มก็อยู่โรงเรียนเดียวกันกับเช จนถึงมัธยมต้นก็ได้เข้าโรงเรียนประจำจังหวัด
เอ็มกับเช ไม่เคยปิดบังว่าตัวเองเป็นอะไร แต่ทั้งสองคนมั่นใจว่า พวกเขาไม่ได้เป็นกะเทย 
แม้ว่าจะชอบผู้ชายและชอบแต่งตัว แต่พวกเขาไม่เคยคิดอยากแปลงเพศเป็นผู้หญิง

ตอนมอสองนี่เองที่เอ็มกับเชเริ่มรู้จักความรัก รู้จักชอบผู้ชายเป็น
เอ็มชอบพี่เอิร์ธมาก ๆ พี่เขาอยู่มอห้า เป็นคนป๊อบคนหนึ่งของโรงเรียน 
เช่นเดียวกัน เชก็ชอบพี่นริศเพื่อนพี่เอิร์ธ นั่นก็คนเด่นคนดังเช่นกันแต่พี่เขาดูร้าย ๆ กว่าพี่เอิร์ธมาก
เชหลงรักพี่เขาหัวปักหัวปำ วัน ๆ ตามติดพี่นริศ ทำทุกอย่างที่เรียกร้องความสนใจจากพี่เขา
เด็กอย่างพวกเขาก็รู้จักทำงานหาเงินกันแล้ว เชก็ทำ แล้วเอาเงินที่หาได้ไปซื้อของให้พี่นริศ
เอ็มเองก็ต้องคอยตามเช เลยพลอยได้เห็นพี่เอิร์ธกับเขาด้วย

พี่เอิร์ธใจดีแต่ไม่เห็นใจความรักของเอ็มสักที เขาทำเหมือนว่ามันตลกดีและคอยขำไม่ได้ซึ้งอะไร
แต่ก็ยังดีกว่าพี่นริศที่ใจร้ายมาก ด่าเชจนเสียหมา แกล้งเอา ๆ อย่างนั้นเชก็ไม่โกรธยังมาให้เขาแกล้งตลอด

ในโลกของเพศที่สามก็มีกฎเกณฑ์เหมือนเป็นอีกสังคมหนึ่ง ซ้อนอยู่ในสังคมอีกที
มันมีอำนาจและความรุนแรงซ้อนอยู่ในนั้น เมื่อต้องรักษากฎกลุ่มเลยทำให้สังคมต้องละเมิดสิทธิสมาชิก
ในโรงเรียนนั้นคนที่เป็นเพศที่สามล้วนต่างรู้และรู้จักกันหมด โดยเฉพาะตุ๊ดเตยแต๋วนางกอ
ว่าตามจริง แค่ชอบรับให้ผู้ชายเหมือนกัน ก็ไม่น่าเป็นเหตุให้จัดกะเทยกับเกย์ควีนเป็นพวกเดียวกัน
เรื่องระดับของการมีความป๊อบสวยเก่งเด่น มีผลมากที่จะส่งให้ใครเป็นที่ยอมรับของสังคมเพศที่สาม 
มีชนชั้นของความเป็นรุ่นพี่ มีการถืออาวุโส มีเจ๊ใหญ่ จนบางครั้งเหมือนมาเฟียหรือผู้มีอิทธิพลกลาย ๆ 
บางครั้งเหมือนว่าจะแรงแก่กล้า ไปจนถึงขั้นออกกฎที่ควบคุมพฤติกรรมคนในวงการเกย์กันเองได้เลย
คนไหนแรงไป อาจโดนหมายหัวและถูกสั่ง รวมถึงสั่งสอนได้

เชคือคนที่ไม่ยอมก้มหัวให้อำนาจเหล่านั้น อย่าคิดว่าเป็นรุ่นพี่จะมาสั่งเขาได้
ทำให้ใคร ๆ จึงเห็นเชเป็นคนร้าย ๆ แรง ๆ ในสายตาคนอื่น จนมีศัตรูเยอะ ซึ่งเชไม่แคร์ ส่วนเอ็มก็ตามแต่เชว่า
ในต่างจังหวัดเพศที่สามคือเอเลี่ยน ใครเขาจะอยากคบกัน 
แล้วยิ่งถ้าเมื่อพวกเดียวกันไม่คบ ก็ไม่เหลือใครให้คบแล้วล่ะ
เชกับเอมจึงยิ่งมีแต่กันและกัน จนเมื่อการฉลองปิดภาคเรียนด้วยการไปเที่ยวน้ำตกเอราวัณมีขึ้น
เอ็มนั้นไม่ได้ไปหากแต่อยู่ทำงานที่ปั๊ม ส่วนเชไปเพื่อแสดงการท้าทายอำนาจ 
แต่พลาดด้วยอุบัติเหตุจริง ๆ เชตุ๊ดกากตกรถคือภาพนั้น แม้แต่เฌมาวีก็ยังเห็นแบบนั้น

สำหรับเอ็ม เฌที่ฟื้นคืนมาความจำเสื่อมนั้นต่างกับเชคนเก่า จากเพื่อนรักตอนนี้เฌกลายเป็นหลานเอ็ม
แล้วร่างสมบูรณ์ของเฌก็ปรากฎ คือกลายเป็นมนุษย์แม่ของเอ็มไปแล้ว
เฌที่ฟื้นมานี้กลายเป็นผู้ใหญ่ มองไกล วางแผน คล่อง แต่ยังเป็นคนเดิมที่รักย่าน้อยและเอ็ม
ความคิดหลายอย่างของเฌที่บอกกับเอ็มเหมือนเพ้อฝัน แต่คิดตามแล้วมันดูเป็นไปได้
หลายอย่างที่เฌบอกกล่าว ตีกรอบจนเอ็มเหมือนลูกสาว
แต่ไม่เป็นไร เพราะพวกเขารักกัน เอ็มเองก็ห่วงมากบ่นมาก เพราะมีแต่เฌ
เอ็มอาจจะให้เฌนำพาชีวิตมากไป แต่ก็เพราะรัก เพราะมีแค่กันและกัน 
เพราะเราเชื่อใจกัน เราจะก้าวไปด้วยกัน

เอ็มไปทำงานปั๊มอย่างมีความสุข เพราะเขามีเป้าหมายของชีวิตที่ช่วยกันวางไว้กับเฌ
ร้านกาแฟน้อย ๆ กับชีวิตสงบสุข เอ็มหวังไว้แค่นั้นและเฌรับปากว่าพวกเราจะได้มัน

.......................




เอ็มมาส่งเขาขึ้นรถตู้แต่เช้าตีห้า คุณอาของเฌดีดไม่ออก หน้าจ๋อยด้วยความเป็นห่วง
"เฌ ไลน์มานะ จะรอ"
"อือ ดูบ้านดูย่าด้วยล่ะ"
"เฌอ่ะ อย่าทำอันตรายสิ่งแวดล้อมนะ"
"..."
"เห็นผู้ชายหล่อให้อดเอา อย่าไปขืนใจเขา"
"..."
"ของตกพื้นอย่าเก็บกิน"
"..."

ใช่อยู่เหรอ? คำที่สั่งเสียทำไมมันแปลก ๆ วะ




รถตู้นั้นเคยนั่ง แต่รถตู้สาธารณะนั้นเป็นพาหนะที่เขาไม่เคยนั่ง
เฌนั่งอ้วนอยู่ที่นั่งตรงกลางของแถวเก้าอี้นั่งหลังคนขับ
โคตรสงสารคนนั่งข้างเลย คนนั่งสองข้างเขาต้องนั่งตัวลีบแนบตัวถังรถกันหมด
เขานั่งมองทางข้างหน้า พอมองไปก็สบตากับโชเฟอร์ในกระจกส่องหลังบ่อย ๆ
สงสารโชเฟอร์ มองหลังต้องเห็นเขาตลอดทาง หน้าเขาตอนนี้ก็ยิ่งไม่เจริญตาอยู่
ลงกลางทางไม่เป็น เขาเลยลงสุดสายปลายทางที่หมอชิตสอง
ต่อรถเมล์ฟรีออกมา แล้วลงรถที่ปากซอยเข้าคอนโด คอนโดเขาอยู่แถวจตุจักรพอดี
เขาสะพายเป้สาวเท้าไปจนถึงหน้าคอนโด เดินเนียน ๆ เข้าไป
จังหวะคนเข้าออกประตู เขาก็เดินสวนเข้าแล้วขึ้นลิฟต์ไปที่ ชั้น 10 ไปที่ห้อง 1009
กดรหัสวันเดือนเกิด แล้วก้าวเข้าไปในห้อง

ห้องเงียบ มืด เขาปิดประตูแล้วเดินไปดึงม่าน รูดให้เปิดออกเห็นกระจกหน้าต่างใสบานกว้าง
แสงสว่างสาดต้องทุกมุม ให้เห็นห้องนั้นที่ยังสภาพเหมือนเดิมไม่เปลี่ยนเลย
นี่คือพื้นที่ของซีซี่ แล้วเขาก็เหยียบย่างกลับเข้าไปในเขตความเป็นซีซี่อีกครั้ง 
รู้สึกเหมือนตัวชา ๆ ฝันไปหรือเปล่านะ ที่เจอกับพื้นที่ซึ่งเขาเคยมีชีวิตและสัมผัสแตะต้องในชีวิตก่อน
เขาเปิดประตูห้องนอน โถมทิ้งตัวลงกับเตียงแล้วทอดถอนใจยาว ว่าจะทิ้งชีวิตเดิมก็อดไม่ได้
อยู่สบายจนนึกแล้วเขาอยากโกงเกมชีวิต อยากขโมยทรัพย์สินตัวเอง
ทำเรื่องโอนคอนโดให้เฌย้อนหลังดีมั้ย? ใช้ลายเซ็นต์เดิม สำเนาบัตรก็มีเขาเคยอัพไว้อยู่ในคลาวด์
แต่อย่าดีกว่า ไม่แชลเลนจ์ไม่สง่างาม เท่าที่มานอนคอนโดฟรีนี่ก็โกงเกมเยอะแล้ว

ลุกมาเปิดลิ้นชักโต๊ะหัวเตียง โฉนดเอกสารสิทธิห้องนี้วางอยู่นั่น ไม่มีคนรู้ว่ามีคอนโดนี้อยู่ 
จะโล่งอกก็เพราะเขามีไอเท็มลับไว้อยู่ฟรี แต่ที่ต้องระวังคือค่าส่วนกลางล่วงหน้าที่จ่ายไปห้าปี
ตอนนี้เหลืออยู่แค่ปีสุดท้ายแล้ว ปีหน้าต้องหาเงินมาจ่ายเป็นหมื่น
ในลิ้นชักยังมีกุญแจรถ คีย์การ์ดสำรอง บัญชีธนาคารที่ใช้ตัดค่าน้ำค่าไฟ เงินสดหมื่นนึง

เดินออกจากห้องไปอาคารที่จอดรถ รถญี่ปุ่นคันเล็กยังจอดอยู่ที่เดิม
ฝุ่นเพียบ ยางแบน ไม่ได้ต่อทะเบียน คู่มือจดทะเบียนอยู่ที่บ้านโน่น 
ถึงมีรถก็เอาไปใช้อะไรไม่ได้ 
เขาเปิดค้นรถ เจอเงินสดเผื่อจ่ายค่าทางด่วน  เป็นพันอยู่นะ 
เย้! เจอแว่นกันแดดบาเลนซิอาก้าหนึ่งอัน
เปิดท้ายรถมีกระเป๋าแซมโซไนท์ใส่เสื้อผ้ารองเท้า เขาหิ้วไปไว้บนห้อง
แค่เก็บเศษตังค์เสื้อผ้าแว่นตาเล็กน้อยเอาให้เฌใช้ ถือว่าแถมละกันไม่ตั้งใจโกงเกม

เขาแวะดูเมล์บ็อกซ์ไม่มีจดหมายสำคัญ เลยลงไปร้านสะดวกซื้อข้างล่าง ซื้อข้าวกล่องมากินบนห้อง
จากนั้นทิ้งสัมภาระไว้ ออกจากห้องเร็วหน่อย นั่งรถเมล์ฟรีหวานเย็นไปเรื่อย ๆ ระหว่างนั้นก็ไลน์กับเอ็ม
ระหว่างทางเขามองกรุงเทพฯ อย่างตื่นตาตื่นใจ ป่วยไม่ป่วยเขาก็ไม่ค่อยได้ไปไหนอยู่แล้ว
คนกรุงเทพฯ นี่มันรวยจริ๊ง เขาเป็นคนจนมาสองสามสัปดาห์ขนาดไม่ทำงานยังโคตรเหนื่อยเลย
มองเส้นทางคุ้น ๆ เลยลงรถที่ป้ายแถว ๆ สี่พระยา
แล้วเขาก็ไปนั่งตรงม้านั่งของสวนหน้าอาคารแห่งหนึ่ง ป้ายบริษัทชื่อว่า บีบีการ์เมนท์

เฮ้อออ! ขอแวะเยี่ยมออฟฟิศหน่อยละกัน

นั่งมองดูคนเดินเข้าเดินออกตึก บางคนก็คุ้นหน้า สักพักน้ายามก็เดินมาถามคงเห็นนั่งอยู่นาน
"มาทำอะไรครับ?”
"อ๋อ เดินมาเหนื่อย เลยมานั่งพักครับ เดี๋ยวไปแล้วครับ"
นั่งรถเมล์ฟรีไปต่อ แล้วก็ต่อรถเมล์ร้อนจนถึงศูนย์การค้าริมน้ำ ดูเวลายังเหลือ
เลยแวะกินอาหารตามสั่งข้างทางก่อน โอ้โห! ที่กรุงเทพฯ ข้าวตามสั่งจานละห้าสิบแล้ว




พอได้เวลานัดสิบเอ็ดโมงเขาก็เดินไปที่เคเอฟซีในศูนย์การค้า จำคุณเบญจมินทร์ได้จากรูปดิสในไลน์
"สวัสดีครับ คุณเบญจมินทร์" เขาก้มศีรษะแสดงความเคารพ
"สวัสดีค่ะ คุณเฌ" คุณเบญจมินทร์ทำท่าตกใจ
เขาเลยเพิ่งนึกขึ้นได้ว่า รูปดิสไลน์เชมันเป็นกะเทยลูกเจี๊ยบ แต่ตัวจริงมันเป็นกะเทยลูกนิมิต

เบญจมินทร์เป็นสาวสวยผมยาว รูปร่างดีอกตู้ม เอวเล็ก สะโพกผาย ไร้กระเดือกเสียงเล็ก
ดูผุดผ่องผุดผาดสุขภาพดี หน้านั้นสวยเจิดจรัส ตาคมจมูกโด่ง ปากบางหยักสวย
ตาคมคู่นั้นมองเขานิ่ง ๆ ไม่มีจริตผู้หญิงอะไร ดูเฉย ๆ เลยยิ่งเหมือนผู้หญิง
"ผมขอเริ่มเลยนะครับ ขอแนะนำตัวก่อนผมชื่อ เฌมาวี มองละแม อายุ 14 ปีครับ"
"14 ปี!" 
เบญจมินทร์อุทาน ก็เข้าใจได้แหละ หนังหน้าเชมันแก่เยิน
"ครับ คือตอนนี้ผมกับอาของผมที่อายุ14 ปี เท่ากัน มีแผนอนาคตไว้ในใจ เราต้องปรับปรุงรูปร่างหน้าตา ที่สภาพก็อย่างที่คุณเห็น ซึ่งพวกผมคิดว่า เราต้องการรูปร่างหน้าตาที่ดูอ่อนหวานกว่านี้ จะทำได้ก็ต้องปิดฮอร์โมนส์เพศชายของพวกเราเสียตั้งแต่ตอนเด็ก ๆ นี้เลย แล้วรับฮอร์โมนส์ผู้หญิงที่จะช่วยให้เราดูดีกว่านี้ แต่เราไม่ต้องการแปลงเพศครับ เราแค่เป็นเกย์ ไม่ได้อยากเป็นทรานส์"
"แล้วก็เลยปรึกษาหมออ็อมหรือคะ?"
"ครับ และหมอรับดูแลพวกผมไม่ได้ มันผิดจรรยาบรรณวิชาชีพ หมอให้มาปรึกษาคุณเบญจมินทร์แล้วหมอจะช่วยชี้แนะอีกทีหนึ่ง"

เฌหยุดสูดหายใจ แล้วถามต่อ
"คุณเบญจมินทร์พอจะให้คำปรึกษาช่วยเหลือพวกผมได้ไหมครับ?”
"เมื่อวานดิฉันก็โทรคุยกับหมออ็อมมาบ้างแล้วค่ะ หมอเล่าที่คุยกับน้อง... ขอเรียกชื่อเล่นได้ไหมคะ?”
"เรียกผมว่าเฌได้เลยครับ ไม่ทราบให้ผมเรียกคุณเบญจมินทร์ว่าอะไรดี?”
"ลาแปงค่ะ ขอเรียกตัวเองว่าพี่แปงนะคะ"
"หมออ็อมไม่บอกว่าทำไมต้องมาหาพี่แปง พี่แปงช่วยบอกผมทีได้ไหมครับ?”
ดวงตาคมวับ หม่นลงนิด ๆ อย่างไม่มีที่มา
"หมออ็อมเป็นพี่โรงเรียน เป็นพี่ชายเพื่อนของพี่แปงค่ะ ตอนที่พี่เริ่มพบหมอนั้นพี่มอหนึ่ง เพราะพี่รู้ตัวแต่เกิดแล้วว่าไม่ใช่ผู้ชาย ตอนนั้นหมออ็อมเรียนปีหนึ่งแล้ว ก็ช่วยดูแลตั้งแต่พี่เริ่มเทคฮอร์โมนส์ เป็นเพื่อนพี่ไปพบแพทย์ จนถึงปัจจุบันพี่พบหมอเฉพาะทางแต่ก็ยังปรึกษากับหมออ็อมเป็น second opinion เสมอค่ะ"

ลาแปงหันกลับมาที่ประเด็นของเขา
"เรามาคุยเรื่องของเฌกับคุณอากันต่อดีกว่าเนาะ จริง ๆ แล้วที่เฌเล่าให้พี่ฟังนี่ ไม่ได้เป็นเรื่องแปลกหรอกนะคะ เกย์เทคฮอร์โมนส์เยอะมากค่ะ อยากได้ผิวสวย ได้ความสวยอ่อนหวานแบบผู้หญิงมากขึ้น เพียงแต่ว่ามันไม่มีคลีนิคเป็นทางการที่ช่วยให้คำตอบได้เท่านั้นเอง"

ลาแปงรับฟังข้อมูลของเขากับเอ็มอย่างตั้งใจ แล้วก็พูดคุยกันต่อ
เขาบอกว่าเข้าใจปัญหาทางการเงินของฝั่งเฌ แต่อย่างไรก็ตามร่างกายคนเรามีหนึ่งเดียวไม่ควรใช้อย่างทิ้งขว้าง
ถ้าปกติไปพบแพทย์ ตามหลักก็จะต้องมีการตรวจร่างกายละเอียด วัดระดับฮอร์โมนส์ ค่าเลือด
ดูภาวะเสี่ยงต่าง ๆ เรื่องของตับ ไต กับ ระบบสืบพันธุ์และเต้านม
ซึ่งเขาได้คุยกับหมออ็อมแล้ว หมอจะให้สองคนนี้ไปตรวจร่างกายก่อนอยู่แล้ว
เขาจึงคุยกับเฌแล้วลิสต์รายการตรวจร่างกาย และ เขียนรายการยาและฮอร์โมนส์ที่เคยใช้
เป็นแผนระยะยาวจนถึงอายุ 25 ปี มีการกำหนดช่วงพักและกำหนดการตรวจร่างกายประจำปี
ทั้งหมดนี้เทียบเคียงจากที่แปงพบแพทย์ในคลินิกอย่างถูกวิธี และปฏิบัติมาในช่วงแรก
แปงไม่ได้คิดเอาเอง หรือทำตามรุ่นพี่สาวสองแบบปากต่อปาก
อีกอย่างงานที่เขาทำต้องเจอกับสาวสอง เลยทำให้พบเห็นเรื่องราวเหล่านี้มามาก
"ที่พี่เขียนให้ดูนี้เป็นแค่ตุ๊กตาคุยกันนะคะ พี่จะต้องกลับไปรื้อแฟ้มประวัติสุขภาพของพี่มาเขียนใหม่ให้ละเอียด ถ้ายังไง พี่จะถ่ายรูปเอกสารของพี่ส่งให้ดูทางไลน์ แล้วอีกอย่าง ที่สำคัญ พี่เทคฮอร์โมนส์เพื่อเป็นผู้หญิงแต่น้องไม่ใช่ ดังนั้นโดสหรือขนาดยาและความถี่ในการรับ มันน่าจะต่างกัน หมออ็อมคงจะช่วยได้"

นั่งปรึกษากันจนเกือบห้าโมงเย็น ระหว่างนั้นก็กินไก่ทอดเป็นมื้อบ่ายไปด้วย
"พี่ก็ยังไปพบหมอ เทคฮอร์โมนส์ตามคำสั่งแพทย์ค่ะ ซึ่งเช็คตลอดเรื่องค่าตับและมะเร็ง ออกมาแล้วค่าของพี่ไม่เสี่ยงค่ะ อันนี้คือสิ่งที่พี่ระวังที่สุด ทำแล้วร่างกายต้องไม่พัง"
พี่แปงสรุปของตัวเองให้เขาฟัง ซึ่งเฌเห็นด้วย ร่างกายสำคัญที่สุด
ไม่งั้นยากจนขนาดเขายังต้องดิ้นรนขนาดนี้ทำไม




RRRRRRRRRRR

"พี่ขอรับสายนี้นะคะ" พี่แปงว่า แต่ไม่ได้ลุกไปโทรที่อื่น เขาเลยนั่งดูเอกสารไปพลาง ๆ
"ว่าไงกี้"
"..."
"ขอแม่แล้วช่ะ?”
"..."
"ใครขับ?”
"..."
"ยังไงก็ระวังแล้วกัน พี่ห่วงกี้ ไม่อยากให้มีเรื่องอีก"
"..."
"เออ รู้ว่าโตแล้ว เอ้า สรุปจะมาเอากล้องวันไหน?”
"..."
"โทรเข้ามาละกัน"
"..."
"รักเหมือนกันครับ ว่าง ๆ ไปบ้านพ่อมั่ง พ่อเขาคิดถึง"
"..."
"ครับ บาย"
เหมือนพี่แปงรักน้องคนนี้มาก พูดเพราะตามใจเอาใจ


"แล้วเดี๋ยวพี่แปงจะไปไหนครับ? ทำงานหรือครับ?”
"ค่ะ พี่เป็นผู้ช่วยผู้จัดการคาบาเรต์ใกล้ ๆ ตรงนี้เลยค่ะ แต่พี่พักอยู่คอนโดพระรามสาม"
"ผมรบกวนเวลาทำงานของพี่หรือเปล่าครับ?”
"ไม่ค่ะไม่ พี่ขอเข้าช้า แล้วสลับไปเคลียร์งานกลางคืนค่ะ พี่จัดการได้ไม่เป็นไร"
"ผมยังมาหา มาปรึกษาพี่ได้ไหมครับ?”
"ได้สิ ถ้าพี่ช่วยได้พี่ก็อยากช่วย เป็นบุญกุศลกับตัวพี่เอง"
แปงดูเศร้าลงนิดหนึ่ง
"ผมขอบคุณพี่แปงมากเลยนะครับ พี่ใจดีจริง ๆ ไม่ได้รู้จักกันเลยแต่ก็ช่วยผมเต็มที่ ถ้าผมตอบแทนอะไรได้บอกผมนะครับ ผมยินดีทำเพื่อพี่"
นัดหมายว่าจะส่งข้อมูลและคุยกันต่อ ก็อำลาจากกัน 


เฌค่อยผ่อนคลายขึ้น เขาค่อย ๆ ย่างก้าวไปตามสิ่งที่คิดฝันไว้
เขาเดินทอดน่องดูศูนย์การค้า มองเห็นแม่น้ำไหลเชี่ยว
หันมองไปรอบ ๆ ดูความศิวิไลซ์ของกรุงเทพฯ เห็นชีวิตเมืองที่ผ่านตาไปมา
นึก ๆ แล้วก็แปลกใจว่า ที่สุดเขาก็ต้องตะเกียกตะกายเพื่อให้มีชีวิตอีกครั้ง
เขานั่งรถเมล์ฟรีไปลงอนุสาวรีย์ชัย แล้วนั่งลงที่ม้านั่งกลางสวนหย่อมใจกลางแห่งกทม.
คนบ้านนอกในกทม. รู้สึกแบบนี้นี่เอง
เหงาท่ามกลางคนร้อยพัน
รู้สึกว่าพลัดที่
คิดถึงบ้านไม้เก่าโทรมแสนจน ที่นั่งรอกินข้าวกับย่าน้อยกับเอ็มทุกวัน
แค่ไม่กี่วันเอง ก็รู้สึกแล้วว่าสองคนนั้นคือบ้าน
ห่างบ้านมาก็เพื่อวันหน้าที่ดีกว่านี้ วินาทีที่ตระหนักรู้ว่าบ้านอยู่ที่ไหน หัวใจก็หายเหงาได้แล้ว



ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 2.715K ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

4,742 ความคิดเห็น

  1. #4513 maleetapang (@maleetapang) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 6 พฤษภาคม 2563 / 21:13
    ชอบมุก กระเทยลูกนิมิต
    #4,513
    0
  2. #4490 ourkide (@canbill) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 6 พฤษภาคม 2563 / 00:20

    ซึ้งๆไปนิดนึง

    #4,490
    0
  3. #4438 12311232123312 (@12311232123312) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 3 พฤษภาคม 2563 / 22:11
    แงงงงฝ
    #4,438
    0
  4. #4187 - cherish 。 (@picha-bow) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 12 พฤศจิกายน 2562 / 01:50

    กี้นี่... กีกี้หรือเปล่าคะะะ

    #4,187
    0
  5. #4063 N-E-O-Near (@N-E-O-Near) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 20 มิถุนายน 2562 / 12:15
    เหมือนคิดไปเองไหม จากที่อ่านมา แฟนของนางตอนร่างเก่า รถชน ที่กาญจนบุรี ที่เดวกะที่ร่างใหม่ยุ
    #4,063
    0
  6. #4002 khunsom08 (@khunsom08) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 11 มิถุนายน 2562 / 23:51
    สู้ๆ นะเฌมาวี
    #4,002
    0
  7. #3882 llllovellll (@llllovellll) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 5 พฤษภาคม 2562 / 02:58
    อดทนนะเฌ ฮึบๆ สู้ๆ
    #3,882
    0
  8. #3841 nicharipaen04 (@nicharipaen04) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 4 พฤษภาคม 2562 / 16:21
    โชคดีอยู่น้าาา ไม่โกงเสียหน่อย ^^

    อดทนนะเฌ
    #3,841
    0
  9. #3700 pcy921 (@chanchanchan) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 2 เมษายน 2562 / 16:35
    กี้เดียวกันไหมคะ
    #3,700
    0
  10. #3646 pookpak_world (@pookpak_world) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 17 มีนาคม 2562 / 05:55
    สงสารเฌ เข้าใจจริงๆความรู้สึกคนไกลบ้าน ได้แต่บอกให้ตัวเองอดทน...
    #3,646
    0
  11. #3581 ojay2 (@Ojay) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 10 มีนาคม 2562 / 14:56
    โอ้ยยย น้องงง
    #3,581
    0
  12. #3472 <N-O> (@TaiNawansa) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 25 กุมภาพันธ์ 2562 / 12:42
    กีกี้ไหมอะ
    #3,472
    0
  13. #3420 Mint S (@siri-ch36) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 17 กุมภาพันธ์ 2562 / 17:17
    คือชอบมากกกกก ชอบความคิด ชอบบบบ
    #3,420
    0
  14. #3304 pommys (@pommys) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 9 กุมภาพันธ์ 2562 / 08:55
    นึกถึงกีกี้เลย
    #3,304
    0
  15. #3267 KookKeng04 (@KookKeng04) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 8 กุมภาพันธ์ 2562 / 21:58
    ขำตอนเอ็มสั่งเสียมาก อย่าเก็บของตกกิน คืออาร๊ายย 555
    กี้นี่กีกี้หรือไม่ใช่
    #3,267
    0
  16. #3160 maybee23 (@mmmmay2311) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 30 มกราคม 2562 / 17:35
    ใช่กีกี้น้องคุณเณปะนิ
    #3,160
    0
  17. #3058 Xialyu (@Xialyu) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 26 มกราคม 2562 / 23:48
    ใช่กีกี้ป่าววว
    #3,058
    0
  18. #2993 shin ai2 (@konekoshinai2) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 24 มกราคม 2562 / 20:05
    กี้นี่คือกีกี้ที่รู้จักกับเฌรึเปล่า
    #2,993
    0
  19. #2908 peangploy (@hoshiworld) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 24 มกราคม 2562 / 08:41
    ถือว่าโบนัสนะคะเฌ อย่าคิดว่าโกงเกมเลย
    #2,908
    0
  20. #2907 galaxysecret🌈🌈 (@galaxy_secret) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 24 มกราคม 2562 / 08:41
    ได้ความรู้เกี่ยวกับเพศทางเลือกเยอะเลยอ่ะ โอโหกว่าจะเป็นในแบบที่ต้องการต้องผ่านอะไรมาเยอะเลยอ่ะ
    #2,907
    0
  21. #2656 Maylyunho (@Maylyunho) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 20 มกราคม 2562 / 15:10
    โดงนิดหน่อยเอง ยังไงก็เป็นของเฌอยู่ดีนะ
    #2,656
    0
  22. วันที่ 20 มกราคม 2562 / 15:00

    ไม่ได้เรียกว่าโกงแต่เป็นโบนัสจากเกมก่อนสินะคะน้องเฌ ฮ่าาาา

    #2,654
    0
  23. #2331 MinRos (@MinRos) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 17 มกราคม 2562 / 23:55
    โชคดีที่ยังมีคอนโดให้อยู่นะ
    #2,331
    0
  24. #2268 ppvs_ (@ppvs_) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 17 มกราคม 2562 / 21:13
    กีกี้ใช่มั้ยฟๆฟๆๆๆๆๆ
    #2,268
    0
  25. #2240 lukbua (@lukbua) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 17 มกราคม 2562 / 19:53
    ชอบตอนนี้ม๊ากกก เป็นการสวยอย่างมีสติจริงๆ
    #2,240
    0