Until You - รักแล้วรักอีก [ Yaoi ] - END -

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 184,962 Views

  • 3,457 Comments

  • 8,043 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

จำนวนแชร์
0

  • Month Views
    11,001

    Overall
    184,962

ตอนที่ 6 : อยู่กับดิน

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 22477
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1962 ครั้ง
    10 ม.ค. 62


ห้าโมงเย็นแล้ว เขาหยุดเล่นมือถือ เอื้อมมือไปเสียบปลั๊กชาร์จ 
กินมื้อเย็นไป  แล้วกลับมานอนเอาตีนก่ายหน้าผาก
กลับมาตรองว่าจะหาเงินที่ไหนมาใช้ดี เขาต้องการเงินมาอำนวยความสะดวกช่วงนี้เยอะเลย
ค่ากินอยู่ ค่ามือถือ เสื้อผ้า ค่าปรับสภาพแวดล้อมให้พออยู่ได้
วันนี้เตรียมใจไปเอ็กซเรย์พรุ่งนี้เช้า ซึ่งไม่น่ามีปัญหาอะไร สลับวิญญานคงเอ็กซเรย์ไม่เห็นหรอก
แต่ผลที่ออกมาว่าปรกติน่าจะทำให้เขาต้องออกจากไอซียูไปอยู่ห้องธรรมดา
เขาไม่มีเงินไปอยู่ห้องพิเศษแน่ แล้วก็ไม่มีคนนอนเฝ้าด้วย
ถึงห้องธรรมดาเองก็เหอะ เขาจะจองเตียงได้อย่างไรเพราะโรงพยาบาลรัฐน่าจะเตียงเต็ม

นึกกังวลเขาจึงพยุงตัวลงจากเตียงหิ้วถุงน้ำเกลือไปหาพยาบาลที่เคาน์เตอร์
นางพยาบาลผู้กลายเป็นนางพยายาม ตั้งใจรับฟังทำความเข้าใจและหาทางช่วยเขาอย่างเต็มใจ
โทรประสานงานหาเตียงรอไว้ให้เต็มที่ แต่ก็ยังหาไม่ได้
"หนู พี่จะลองประสานให้อีกตอนเช้านะ" พี่นรีลักษณ์ รับปาก
เขามืออ่อน ไหว้พี่นรีผู้อายุน้อยกว่า ใจพยายามคิดว่าเขาอายุแค่14 
"ขอบคุณพี่มากครับ  แต่ถ้าไม่ได้จริงๆ อาการแบบนี้พอจะอยู่บ้านเองได้ไหมครับ"
"จริงๆที่ช้ำก็ทุเลา แผลที่หัวก็ไม่น่าอักเสบ ถ้าพรุ่งนี้ตรวจแล้วไม่มีอะไร ก็น่าจะพอไหวนะ แต่พี่จะบอกอาจารย์สันติให้ช่วยก่อน" พี่นรีปลอบใจ มองผ้าพันแผลแปะที่หัวเขาอย่างเห็นใจ
เขาขอบคุณขโยกเขยกกลับเตียง 

จากนั้นเขานอนคิดต่างๆนานา เพื่อหาเงินใช้ในช่วงนี้ ไล่รายละเอียดดูซิ มีอะไรทำได้บ้าง

เขายังไม่ได้ทำพินัยกรรม ดังนั้นทุกอย่างคงเป็นของทายาทคือพี่น้อง
ถ้าเขาเขียนพินัยกรรมลายมือย้อนหลังให้แบ่งทรัพย์ให้เชบ้าง จะมีผลเสียไหม
บัญชีเงินฝากของเขาคงถูกปิดหมดแล้ว  จำไม่ได้ว่าเขามีบัญชีลับไหม
ถ้ามีเอทีเอ็ม เขาปลอมตัวไปกดเงินได้ อินเทอร์เน็ทแบ็งกิ้งเขาโอนเงินได้
เครื่องเพชรทอง น่าจะไม่อยู่แล้ว เซฟน่าจะโดนเปิด
หุ้นต่างๆ คงเป็นมรดกแบ่งแยกไปแล้ว ยังไงเขาก็ขายไม่ได้
อสังหาริมทรัพย์และที่ดิน  โฉนดอยู่ในเซฟหมด  

แต่ ...อ๊ะ 
เขามีคอนโดลับซื้อไว้ไม่ได้บอกใครเลย โฉนดก็อยู่ที่ในห้อง มันจะอยู่บัญชีมรดกไหม
อันนี้ถ้าไปกรุงเทพฯเขามีที่นอนแล้ว ประตูเข้ากดรหัสไม่ใช้กุญแจ มีเงินทองอยู่นิดหน่อย
รถ อยู่บ้านเกือบหมด มีรถญี่ปุ่นอยู่คอนโดลับ คนจะตามเจอรถไหม
ถ้าเจอรถอาจจะเจอคอนโดแล้วก็ได้
หีบแห่งความลับ เขาฝังไว้ตั้งแต่สิบขวบกับพี่น้อง ยังไม่มีเวลาไปขุดเลย
หวยไม่ขึ้นเงิน เขาไม่เคยซื้อหวยไว้เลย อ้าวแล้วคิดทำไมล่ะเนี่ย
หนี้ ถ้าเขาเขียนคำสั่งเสียย้อนหลัง ทวงหนี้เงินสดที่ไม่มีสัญญาล่ะ อือม์มีหลายรายเลยล่ะ
ของสะสมที่ขายทำเงินได้ นึกไม่ออก 
นึกออกอีกอย่างนึงแล้ว  เงินบิทคอยน์ เย้ๆๆๆๆ เขามีล็อกอินกับพาสเวิร์ด ซื้อทิ้งไว้หลายปีแล้ว

เฮ้ออออ  สบายใจขึ้นมาเยอะมาก อย่างน้อยมีทางหาเงินกินอยู่ระยะสั้นนี้แล้ว
แล้วระหว่างนี้ เขาควรวางสถานะตัวเองแบบไหนดี
ยังตรองไม่ตกว่าจะเลือกอยู่ในสถานะเช หรือ กลับไปอยู่ในสถานะซีซี่
เขาจะอยู่กึ่งกลางละกัน ไม่เป็นทั้งเช และ ซีซี่
เขาจะเป็นเฌ  เฌมาวี



เฌตื่นมาอีกทีตีห้าครึ่ง เขาค้นได้ผ้าขนหนูเล็กจากหัวเตียง
ย่องแย่งหิ้วถุงน้ำเกลือเข้าห้องน้ำเอง ไปล้างหน้าแปรงฟันเช็ดตัว 
แปรงฟันไปมองในกระจก บริโภคความเยินของเชอย่างเหนื่อยใจ
นึกภาพในคลิปที่เชกะเทยควายเต้นแสกนท้ายสองแถว แล้วเบาวนซ์หรือว่าง่ายๆ -เด้า- นั่นแหละ
เป็นภาพสะเทือนใจและติดตาเขา
เหลือกตามองบน  เบะปาก  เหม็นเบื่อนังเช

สายๆก็ได้เวลาเอ็กซเรย์  เขาที่อดข้าวอดน้ำ ก็โดนนั่งรถเข็นนำไปห้องปฏิบัติการ
เขาเลยหยิบมือถือไปด้วย ไม่รู้จะฝากใคร
ใช้เวลาสักพักก็เสร็จก่อนเที่ยง บุรุษพยาบาลจึงเอาเฌนั่งรถเข็นมาส่งที่เตียง
ย่ากับเอ็มรออยู่หน้าห้องแล้ว เขาขอแวะหยุดถามพี่นรีก่อน เรื่องเตียงคนไข้

"ไม่มีว่างเลยค่ะ พี่ถามแผนกเด็กด้วย น้องเชอายุยังเป็นเด็กชาย นอนได้  แต่ไม่มีเตียงว่างเลยค่ะ"
เซ็ง  เขาขอบคุณพี่นรีอีกที แล้วนั่งรถเข็นไปที่เตียง 
ญาติคนไข้อื่นๆหลายเตียงเข้ามากันแล้ว ย่าน้อยกับเอ็มก็เข้ามาด้วย

"เป็นไงลูก"
"หมอจะมาบอกผลบ่ายครับย่า แต่ถ้าย้ายออกจากไอซียู เฌหาเตียงไม่ได้ คงต้องกลับบ้าน"
ย่าพยักหน้า ลูบหลังลูบไหล่
"กลับบ้านก็ได้ลูก ดี ย่าจะดูแลเชเอง"
"ย่าพอมีตังค์เผื่อค่ายาโรงบาลไหม เฌรบกวนขอได้ไหม"
"พอมี เดี๋ยวย่าเอามาสักสามพัน ตอนเชออกแล้วกัน
เอ็มดูแลให้ย่านั่ง แล้วเอาข้าวต้มที่มาเสิร์ฟเที่ยงป้อนเขา 
ป้อนน้ำ ป้อนยา และไปหาผ้ามาเช็ดมือเท้าให้อย่างไม่รังเกียจ

จังหวะใกล้หมดเวลาเยี่ยม เขาหันไปหาเอ็ม
"เอ็ม ถ้าต้องออกโรงบาล เฌขอให้เอ็มมาช่วยทำเรื่องพาออกได้ไหม ย่าไม่ต้องมา"
"ได้  เชไลน์หรือโทรบอกเอ็มนะ" เอ็มจับแขนเฌไว้ บีบแขนเขาเบาๆอย่างสงสาร
"เฌขอบใจเอ็มมากๆนะ รบกวนเอ็มทุกอย่างเลย"
"เรามีกันแค่นี้เช เอ็มทำให้ได้"
เขาจับมือเอ็มบีบอย่างซึ้งใจ แค่สองวันก็รู้แล้วว่าเอ็มมีน้ำใจมากๆ
เชโชคดีมากที่ได้เอ็มเป็นเพื่อน ทำให้เขาพลอยโชคดีรู้จักเด็กดีแบบเอ็มไปด้วย
ระหว่างที่เขาอยู่ในร่างเช นอกจากดูย่าแล้ว เขาจะดูแลเอ็มแทนเชเอง สองคนที่เชรักที่สุด 

บ่ายหมอมาบอกผล ก็ตามคาดไม่มีอะไร เลือดที่ซึมในสมองตอนแรกหายหมดแล้วไม่มีเลือดคั่ง
ส่วนแผลเย็บภายนอกที่ศีรษะก็ไม่ติดเชื้อ อวัยวะภายในไม่บอบช้ำ แผลถลอกสภาพดี
หมอให้ออกไอซียูไปอยู่ห้องธรรมดาได้  แต่ว่าที่โรงพยาบาลไม่มีเตียงเลย
เขาจึงต้องกลับบ้านไปดูแลตัวเอง  จึงบอกเคาน์เตอร์ว่าขอออกแปดโมงเช้า
เลยโทรให้เอ็มมาช่วยพาออก เดินเอกสาร จ่ายตังค์ส่วนเกิน 

เขาเดินไปขอบคุณพี่นรีลักษณ์ ฝากตัวเป็นน้องนุ่ง คิดว่าต้องสานสัมพันธ์ต่อ
ชีวิตของซีซี่ใช้เงินซื้อความสะดวกสบายมาตลอด เขาหยิ่งได้
แต่ในชีวิตเฌแต่นี้ไป เขาอยู่อย่างปากกัดตีนถีบ หยิ่งไม่มีแดก ไม่มีพวกไม่เจริญ
เขาต้องพึ่งพาคนรอบข้าง  ย่ากับเอ็มก็รากหญ้า ปวกเปียกอ่อนแอเหมือนกัน
เขาต้องดูแลสองคนนี้ ตราบเท่าที่ยังเป็นเฌ ซึ่งไม่รู้จะนานเท่าไหร่ ทำอะไรได้ก็รีบทำ

เอ็มมาถึงเช้าแปดโมง รับเอกสารจากเคาน์เตอร์พยาบาลแล้วไปทำเรื่องออก ไปรับยา
กว่าจะเสร็จเกือบสิบโมง เอ็มเอาเขาขึ้นสามล้อเครื่องเอาผ้าห่มกันลม 
แล้วตัวเองขับมอเตอร์ไซค์นำไปบ้านย่า ซึ่งเอ็มว่ารถนี่ของเชให้เอ็มเอามาใช้
บ้านย่าอยู่ค่อนไปทางใต้ของเทศบาลเมืองติดริมน้ำ เลยโซนกลุ่มเรือนแพลงมา
สภาพบ้านไม่โทรมมากเท่าที่เขากลัว ครึ่งตึกครึ่งไม้เก่าๆมีบริเวณบ้าง
ย่านั่งรอที่แคร่หน้าบ้าน เขาลงรถเแล้วเข้าไปไหว้ย่า
"ขวัญมาลูก เชเอ๊ย สิ้นเคราะห์สิ้นโศก กลับบ้านเรานะลูก"
เขานั่งลงกราบตักย่าน้อย ยังไงก็คือย่าในชีวิตใหม่ของเขา โชคดีไม่ใช่ย่าใจร้าย

"จำบ้านได้ไหมลูก เช" ย่าน้อยถาม  เขาส่ายหน้า หันไปมองรอบๆแบบตื่นๆ
"เออ แล้วบ้านเอ็มอยู่ไหนล่ะ "
เอ็มชี้ไปประมาณกลุ่มบ้านที่ถัดไปสองสามหลัง เป็นเรือนแถวชั้นเดียว โย้เย้
"เอ็มอยู่บ้านลุงกับป้า แต่บ้านนั้นอยู่หลายคน เอ็มเลยขอมานอนกับเช"
วันนี้วันศุกร์  พวกเราแต่ละคนต้องไปไหนไหมเนี่ย
"แล้วเดี๋ยววันนี้ย่ากับเอ็มทำอะไร"
"บ่ายย่าไปรับเฝ้าแผงของแห้งที่ตลาด" จะได้สักกี่ตังค์กันนะ
"เอ็มไปปั๊ม  เชเองบางทีก็ไป เอารถเชไปกันสองคน ว่าแล้วเอ็มก็ไปเลยนะ เดี๋ยวเย็นกลับมากินข้าวด้วย" 
เอ็มโบกมือแล้วผละไป

เฌหันมาคุยต่อ
"แล้วปรกติเชทำอะไรเหรอ ย่า"
"เชไปปั๊มบ้าง ละก็ไปเฝ้าร้านขายเครื่องสำอางค์ให้พี่แนน ตรงหน้าตลาด"
เฌตัดสินใจว่า เขาต้องรู้เรื่องเงินและทรัพย์สินของย่าและเรื่องของเอ็มให้ละเอียด 
"ย่าครับ เฌอยากรู้เรื่องบ้านเรา เราเอาเงินทองที่ไหนมาใช้ครับ"
"ย่าก็เฝ้าแผงหาเงิน แล้วเรามีที่ทำนานอกเมืองได้ค่าเช่าไร่ละพันมีสิบไร่ก็ปีละหมื่น เชก็วิ่งเป็นเด็กล้างจาน เด็กปั๊ม เด็กหน้าร้าน แล้วก็เสิร์ฟ ได้พอค่าขนม เงินประกันภัยให้จากที่พ่อแม่เราเสียก็ยังมีอยู่ ย่าก็ถอนมาใช้เรื่อยๆ เหลืออยู่สามแสน ย่าเก็บสองแสนเอาไว้ให้เจ้าเรียนหนังสือ อีกแสนเอามาเจียดกิน พอตู๊ไม่ไหวย่าก็เอาทองไปจำมาหมุนมั่ง แล้วก็ได้เบี้ยคนแก่เดือนละเจ็ดร้อย" 
หมื่นต่อปี! หมื่นนึงไม่พอค่าเสื้อเขาเลย เฌจะเป็นลม  แล้วแสนนึงจะอยู่ได้นานเท่าไหร่
"พ่อแม่เสียยังไงอ่ะย่า"
"คนเมาขี่รถเบ๊นซ์ข้ามฝั่งมาชนรถเรา พ่อแม่เจ้าเสียคาที่ เลยได้มาหกแสนจากประกัน แต่คนชนไม่ให้อะไรเลย"
"โห เราไม่ได้ฟ้องเรียกร้องเหรอย่า"
"ไม่ฟ้องหรอกลูก ย่าไม่อยากเป็นความ เราไม่มีค่าทนาย"
"บ้านนี่ติดจำนองไหมย่า เรามีหนี้ไหม"
"ไม่มีลูก ย่าเอาเงินพ่อแม่เจ้าไถ่จำนองไปสามแสน  ย่าเป็นเจ้าของยังไม่ได้แบ่งให้พ่อแม่เรา เขาก็มาตายก่อน"
"เรามีทรัพย์สินอะไรอีกย่า"
"ย่ามีที่อยู่ชุมพร ปู่ยกให้เป็นสินสอด  ปู่อยู่ชุมพรนะเราถึงนามสกุลมองละแม"
"เรามีญาติอีกไหมย่า"
"ลุงๆกับป้าเจ้าอยู่ชุมพรนะ มีลูกเป็นพี่น้องเจ้าอยู่สองคน แต่ก็หากินหาอยู่ลำบากพอกัน มีแต่จะให้ย่าช่วยล่ะไม่ว่า"
ย่าเล่าต่อ "ที่เมืองกาญจน์นี่พ่อเจ้ามาอยู่กับแม่เจ้าเขาเป็นคนกาญจน์ พี่น้องแม่เจ้าเขาทำสวนอยู่ต่างอำเภอ ตายายเจ้าก็ตายหมดแล้ว แบ่งเงินให้แม่เจ้าแล้ว ทีนี้แม่เจ้าเอามาหุ้นทำร้านเสริมสวย ย่าเลยมาซื้อที่อยู่แล้วมาอยู่กับพ่อแม่เจ้าตั้งแต่เขาแต่งกันใหม่ๆ กับซื้อนาไว้"  

ทำไมเขาถึงไม่เป็นพจมาน บ้านเศรษฐีที่มีญาติเศรษฐีหรือเป็นทายาทที่เพิ่งเปิดเผยตัว
ทุกอย่างพื้นๆบ้านๆ เบๆ ไปหมด  รากหญ้า นี่ยังดีไม่มีหนี้ ดูดีกว่าบ้านเอ็มหน่อยนึง
เขามองหน้าคนแก่ที่ยังลำบากเป็นที่พึ่งให้เขาอย่างซึ้งใจ
"ย่า ย่าปีนี้เท่าไหร่แล้ว"
"72แล้วลูก" 
ไฮโซที่เขารู้จักยังผมดำ เต้นระบำ ตัวตึง
แต่ย่ายับย่น ด้วยลำบากกรากกรำ
"ย่า เฌจะเลี้ยงย่าเองนะ  ย่าเลี้ยงเชมานานแล้ว เฌจะให้ย่าสบายนับแต่นี้ไป"
มือเหี่ยวนั้นลูบผมเขา
"ขอบใจเชมากลูก เท่านี้ย่าก็ชื่นใจแล้วเช"
"ย่า ถ้ายังไงเฌขออะไรได้ไหม"
"อะไรลูก"
"เฌ ขอเปลี่ยนชื่อนะ เป็นเฌมาวี ย่าพาไปเปลี่ยนหน่อยนะ"
"เสดาะเคราะห์ เอาเคล็ดเอาลางเหรอลูก"
เขาพยักหน้า
"ก็คล้ายชื่อเดิมนะ ตามใจเช เดี๋ยวย่าพาไป"

ย่าลุกขึ้นกวักมือให้เขาตามเข้าบ้าน  เขาเลยกระย่องกระแย่งเดินกลับเข้าไป
พาไปดูรูปอยู่ข้างบันได
"รอดมาก็ไหว้บอกพ่อบอกแม่ซะนะลูก"
เขายกมือไหว้รูปนั้น  รูปคู่ของพ่อแม่เช  
พ่อหน้าหล่อแบบหนุ่มหน้ามน  แม่สวยเลยสมเป็นช่างเสริมสวย
แล้วไม่มีใครอ้วน ย่าก็ไม่อ้วน  นังเด็กเชมันกินควายเข้าไปเรอะ ถึงยักษ์แบบนี้
หน้าตาก็ไม่เหมือนพ่อเหมือนแม่   หรือเหมือนแต่ตอนนี้มันอ้วน

ย่าไปแล้ว  ตะกี้เข้ามาไม่ทันดูข้างในบ้าน
ด้านในเป็นที่ดูทีวี กินข้าว มีข้าวของสุมยัดๆไว้ฝานึง มีห้องเล็กปิดประตูไว้เป็นห้องย่า 
มีตู้เย็นเล็กสีฟ้าแอ๋น มีห้องน้ำนั่งยองตักอาบอยู่ใกล้กับบันไดไม้ทอดขึ้นข้างบน
เขาค่อยๆยันกายเหนี่ยวราวขึ้นชั้นบน เป็นเรือนฝาไม้ มีโถงกลางสองห้องนอน  
ห้องนึงเก็บของสุมไว้เป็นห้องนอนเก่าพ่อแม่
ห้องนึงเป็นห้องเขากับเอ็ม  สักสามเมตรครึ่งยาวและกว้างเท่าๆกัน
มีตู้เสื้อผ้าเล็กยัดเสื้อผ้าไว้ มีชั้นลิ้นชักพลาสติก ชั้นลวดวางแป้งครีม มีกระจกบานยาววางบนชั้น 
โต๊ะญี่ปุ่นราคาถูกกางไว้ และวางหนังสือเรียนไว้เป็นตั้งสูง
มีฟูกพับปูนอนกับพื้นอยู่เคียงกันสองผืน ห้องมีกลิ่นอับของเหงื่อไคล
ฝาเรือนมีภาพนางแบบจากแมกกาซีนเริ่ดๆแปะไว้ เขามองหาคอมพิวเตอร์แต่ไม่มี

เขาค้นห้องหาเผื่อว่ามีอะไรอีกบ้าง ก็เจอสมุดบัญชีธนาคาร มีเงินอยู่หมื่นกว่าบาท 
ในลิ้นชักมีซองใส่เงินอยู่สองพันบาท
เขาวางซองเงินไว้ แล้วเป๋ลงกระไดไปนั่งที่แคร่หน้าบ้าน มันไม่อึดอัดแบบข้างในที่มืดๆรกๆ
นั่งไปก็ถอนใจไป  เกิดมาไม่เคยจนเท่านี้มาก่อน  จ๊นจน 
ทำยังไงถึงจะหายจนได้นะ 
หิวข้าว กระเป๋าตังค์ไม่มีไม่อยากแตกแบงค์พันในซอง
เขาเลยค้นได้เศษแบ็งค์ยี่สิบ เดินไปร้านค้าที่เห็นตอนนั่งสามล้อผ่าน
ซื้อขนมปังมากินกลางวัน  เฮียที่เฝ้าร้านทักเขาว่าเป็นไงบ้าง
เขายิ้มๆบอกว่า  อาการสมองความจำเสื่อม จำอะไรไม่ได้ แล้วปลีกตัวกลับมากินเที่ยงเพื่อกินยา
เห็นเครื่องชั่งน้ำหนักหน้าร้าน เลยหยอดบาทนึงไป 
เซ็งไอ้เครื่องชั่ง มันจะร้องเพลงดังไปไหน กลัวคนไม่รู้เรอะว่าชั่งอยู่

เลขที่ออก 85


_________________
เช หมายถึงเด็กชายเช
เฌ หมายถึง ซีซี่ในร่างเช
      ซีซี่เรียกตัวเองว่า เฌ  แต่ช่วงแรกคนอื่นยังเรียกเขาว่าเช
      จนกระทั่งเขาเปลี่ยนชื่อเป็นเฌมาวี จึงถูกเรียกว่าเฌ
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1.962K ครั้ง

40 ความคิดเห็น

  1. #3404 Mint S (@siri-ch36) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 17 กุมภาพันธ์ 2562 / 13:52
    ชอบซีซี่ที่จะดูแลย่ากับเอ็ม
    #3404
    0
  2. #3261 pommys (@pommys) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 8 กุมภาพันธ์ 2562 / 21:07
    จากหน้ามือเป็นหลังตรีน 5555
    #3261
    0
  3. #3247 KookKeng04 (@KookKeng04) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 8 กุมภาพันธ์ 2562 / 18:49
    วางงแผนเอาตัวรอดดีมากเลย
    #3247
    0
  4. #3149 maybee23 (@mmmmay2311) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 30 มกราคม 2562 / 11:15
    คนอายุ36นี่ เป็นผู้ใหญ่มากนะ ตั้งตัวไว้คิดวางแผนเอาชีวิตรอดไว้แล้วดีๆ
    #3149
    0
  5. #3116 Hitomi Ooy (@lmoshil) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 27 มกราคม 2562 / 23:17
    ตั้งตัวได้ไว้มากกกกกกก เก่งมาก แบบคิดทุกอย่างเป็นขั้นเป็นตอน สู้ๆ!
    #3116
    0
  6. #3046 Xialyu (@Xialyu) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 26 มกราคม 2562 / 22:25
    คิดดีดูแลคนที่รักทั้ง2
    #3046
    0
  7. #2969 หูยไรอ่ะ (@wang-j28) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 24 มกราคม 2562 / 16:22
    น้ำตาจะไหลตอนบอกจะเลี้ยงย่า ย่าอยู่กับน้องไปนานๆ นะ
    #2969
    0
  8. #2897 peangploy (@hoshiworld) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 24 มกราคม 2562 / 07:29
    โอ๊ย อาภัพหนักเลยเชเอ๊ยย ดีที่ย่ารักและมึเอ็มเป็นเพื่อน แต่ขอขำเลขที่ออกหน่อย แปดห้าจ้าาา
    #2897
    0
  9. #2887 galaxysecret🌈🌈 (@galaxy_secret) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 23 มกราคม 2562 / 21:27
    โห คือคิดเป็นสเต็ปมากว่าจะทำยังไงอะไร เอาใจช่วยเฌนะ สู้สู้
    #2887
    0
  10. #2674 alisai (@alicej) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 20 มกราคม 2562 / 16:17
    รู้สึกดีจัง ที่ได้อ่านเรื่องนี้ นี่ยังอ่านไม่ถึงไหน แต่รู้ว่าเรื่องนี้มีอะไรให้ค้นหาแน่ๆ
    #2674
    0
  11. #2664 Mune (@uzsy) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 20 มกราคม 2562 / 15:45
    ชอบความละเอียดของซีซี่มากกก ค่อยๆคิดค่อยๆทำ มีสติดีมาก เขียนได้เข้าใจง่ายมากเลย ค่อยๆไหลไปตามเรื่องเขียนดีมากเลยค่ะ
    #2664
    0
  12. #2595 Maylyunho (@Maylyunho) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 20 มกราคม 2562 / 00:11
    ตลกตอนเฌบ่นน้องเช สู้ๆนะเฌ
    #2595
    0
  13. #2518 ChoMin •• ❤ (@13thofkm) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 18 มกราคม 2562 / 22:40
    ชีวิตน้องเชลำบากมากเลยนะนั่น ต้องทำงานเยอะแยะเลย แต่หลังจากนี้พอเปลี่ยนชื่อเป็นเฌคงจะมีชีวิตดีขึ้นเรื่อยๆ เพราะแอคยูทูปนั้นแน่ๆ
    #2518
    0
  14. #2479 chutimpr (@chutimpr) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 18 มกราคม 2562 / 19:46
    ขำนางเช..????????????
    #2479
    0
  15. #2235 17omelet (@17omelet) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 17 มกราคม 2562 / 19:41
    อ่านแล้วขำอะ ซีซี่ตลก เดี๋ยวต่อไปนี้ก็จะเรียกว่าเฌค่ะ
    #2235
    0
  16. #2183 nin28041992 (@nin28041992) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 17 มกราคม 2562 / 15:36
    เกียดมากอิเครื่องชั่งแบบนี้5555555
    #2183
    0
  17. #2089 Neez-07 (@Neez-07) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 17 มกราคม 2562 / 04:04
    จริงเลย อีเครื่องชั่งชอบแหกปากอะ จะชั่งทีก็เขินคน555555
    #2089
    0
  18. #1982 GokuH@y@ (@gokuhaya) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 15 มกราคม 2562 / 23:47

    เข้าใจค้าบ

    #1982
    0
  19. วันที่ 15 มกราคม 2562 / 08:55
    สรุปว่าจะเขียนขื่อน้องยังไง เดี๋ยวก็เช เดี๋ยวก็เฌ
    #1890
    0
  20. #1811 ployreudeejaitad (@ployreudeejaitad) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 14 มกราคม 2562 / 22:00
    +1 ให้กำลังใจ
    #1811
    0
  21. #1757 236248xxB (@mairu_98) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 14 มกราคม 2562 / 18:54
    คือเราอ่านตอนนี้คือขนลุกเลยTT เหตุจากเราอ่านข้ามตอนแบบไม่รู้ตัว เราอ่านแค่อินโทรกับตอนที่1 ละไม่รู้มือไม่ไปกดยังไง ไปโผล่ที่ตอน8 เรื่องในอดีต-1เฉย ตอนอ่านก็งงๆว่าเออตัดมาเร็วดีจัง55555 อ่านไปแบบไม่รู้ตัวจนถึงตอน19 เรื่องในอดีต-6 พออ่านยิงยาวเลยกดกลับออกมาพักสายตา มองชื่อตอนต่างๆก็เอ๊ะ ทำไมสามสี่ตอนที่ต่อจากตอนที่1สีตัวอักษรไม่เปลี่ยนเหมือนตอนอื่นๆที่อ่านผ่านไปแล้ว นั่นแหละค่ะ ถึงได้รู้ตัวว่าอ่านข้าม555555 อันนี้ไม่รู้ว่าเราไม่เอะใจ รึคนแต่งเขียนดีก็ไม่รู้ 5555 ละพอเราอ่านคอมเม้นในตอนแรกๆ เห็นคนเม้นบ่นว่างงกันเยอะมาก กลัวว่าคนแต่งจะน้อยใจจังค่ะ เลยอยากมาให้กำลังใจนะคะ แม้ว่าเรื่องนี้จะแต่งจบไปแล้ว คือเราในอ่านกลับตอนไปมา อยากชื่นชมมากๆในความละเอียดของเนื้อเรื่อง ถ้าเราไม่ได้อ่านข้ามเราก็อาจจะงงๆหน่อย แต่นี่เราอ่านโดดไปก็เหมือนไปอ่านเฉลยกลายๆ เราขนลุกมากๆ มันแบบ ชีวิตจิงป้ะเนี่ย แม้ว่าเหตุการณ์อบบในเรื่องคงเกอดขึ้นจิงยาก แต่เราอ่านไปไม่รู้สึกไม่เมคเซ้นเลย มันสนุกทุกตัวอักษรจิงๆค่ะ ฮือ ขอบคุณที่แต่งอะไรดีๆแบบนี้ออกมานะคะ เรายังอ่านไม่จบ ยังไม่ถึงครึ่งเรื่องด้วยซ้ำ แต่ชอบมากๆๆๆๆๆๆเลย มีข้อคิดเยอะมาก เห็นคำว่าชีวิตจริงๆในเรื่องนี้เยอะมาก ชอบสุดๆเลย ขอบคุอีกครั้งนะค้า ^/\^
    #1757
    0
  22. #1715 greentealatte ♡ (@qltz) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 14 มกราคม 2562 / 14:19
    เฌสู้ๆๆๆๆๆ
    #1715
    0
  23. วันที่ 14 มกราคม 2562 / 08:13
    เพื่อนแกล้งช่ววด้วยเราไม่ได้พิมพ์นะ นิยายสนุกแล้ว(กุร้องไห้แล้ว)
    #1703
    0
  24. วันที่ 14 มกราคม 2562 / 08:11
    เเต่งควไรปยอ.
    #1702
    1
  25. วันที่ 14 มกราคม 2562 / 08:10
    เปนกำลังใจให้นะคะรักคนเขียนนะคะ
    #1701
    0