Until You - รักแล้วรักอีก [ Yaoi ] - END -

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 217,638 Views

  • 3,966 Comments

  • 8,806 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

  • Month Views
    5,564

    Overall
    217,638

ตอนที่ 55 : อาภัพอัปภาคย์ (Rewrite)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 18186
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1822 ครั้ง
    9 มี.ค. 62

(Rewrite)


เฌมาวีโดดลงจากมอเตอร์ไซค์วิน  เขาวิ่งพรวดเข้าประตูรั้วที่แง้มเปิดค้างไว้ 
แจ้นเข้าข้างใน ก็เห็นสภาพรกกระจัดกระจายไปทั่ว
หันซ้ายหันขวา เขาตัดสินใจกระโดดวิ่งอ้าวขึ้นบันไดไปบนบ้าน
แค่เท้าแตะชั้นบน ก็แว่วเสียงผู้หญิงกรี๊ดดังมาจากห้องหนึ่ง เขาวิ่งไปตามเสียงนั่น
กระโดดพรวดพราดเข้าไปในห้องต้นเสียง 
ภาพที่เขาเห็นนั้นตรึงประทับในความจำ

แปงเปลือยกายนอนนิ่งอยู่บนเตียง สวยผุดผาดทั้งตัวเหมือนผู้หญิงคนหนึ่ง
มือสองข้างถูกผูกห้อยขึ้นไว้กับหัวเตียง ตาลอย ๆ แต่จ้องมองร่างน้องชายนิ่ง ๆ
กี้ยืนกำมีดปอกผลไม้ในมือข้างหนึ่ง แต่สองมือนั้นจับโคมไฟทองเหลืองที่โคมผ้าหลุด กระเด็นไปอยู่ข้างฝา
เขาประเคนฟาดโคมไฟนั้นลงกับร่างผู้ชายที่นอนงอก่องอขิงอยู่หน้าเตียง
เสียงหวดดังพลั่ก รู้เลยว่าไม่ยั้งไม่เบาแรง 
สายตากี้แข็งกระด้าง ตาเบิกกว้าง กร้าว
แม่ของกี้ยืนเต้นเร่าๆอยู่ข้างหลัง  ร้องกรี๊ด ๆ เอาของที่โต๊ะเครื่องแป้ง ปาใส่ร่างลูกชาย
ปาไปก็ด่าไป
"หยุดนะ ไอ้กี้ ไอ้ลูกชั่ว อย่าทำร้ายกร หยุดเดี๋ยวนี้"

กี้ยิ้มตาแข็ง
เขาหันกลับเดินเข้าไปแล้วถีบผัวะเข้ากลางอกเสาวรสโดยแรง 
หญิงสูงวัย ร้องอั้ก กระเด็นหงายไปชนฝาตู้เสื้อผ้ากระเด็นกลับมาร่วงกองแน่นิ่งกับพื้น

เขาเดินกลับมาที่ร่างชายที่พยายามยักแย่ยักยัน เลือดโซมตัวหากก็ยังโยกเยกยันตัวลุกขึ้น
แต่กี้กรากเข้าเตะเสยเข้าไปคางดังผัวะ ภากรหน้าเริ่ดหงายเงิบ หลังฟาดลงพื้นอ้าปากพะงาบๆ
กี้เอาแขนเหน็บโคมไฟไว้ข้างเอว ปรี่ตามไปยืนชิดตัวแล้วยกขากระทืบลงตรงเป้ากางเกงเต็มแรง
เหยื่อตีนร้องโอ้ก แล้วงอหงิกกุมเป้าตะแคงบิดไปมา สั่นริกๆ ร้องโอย ๆ อย่างเจ็บปวด
หากกี้ยังต่อด้วยการจับโคมไฟทั้งสองมือ แล้วกระหน่ำทุบไปบนร่างของผู้ชายคนนั้น ดังพลั่ก ๆ ๆ ๆ

"ไอ้สัตว์ มึงกล้าแตะพี่กู" พลั่ก!

"ไอ้เหี้ย กูจะฆ่ามึง" พลั่ก!

"ไอ้สารเลว ชาติหมา" พลั่ก!

เฌตะลึง เขาเห็นเลือดและเลือด เนื้อตัวทั้งบาด ทั้งแตก แผลเหวอะ
ผู้ชายคนนั้นนอนนิ่ง ตัวเขย่ายวบตามจังหวะมือตีนกระหน่ำของกี้
และแล้วจังหวะก่อนสุดท้าย กี้ทุ่มโคมไฟนั้นลงใส่ร่างที่นอนหงิกกับพื้น เสียงโคร้งเคร้งดังลั่น
เขายังไม่สาใจ ก้มลงจิกผมกระชากขึ้นมาทั้งหัว  แล้วเหวี่ยงกระแทกโขกพลั่กลงกับพื้น 
เสียงเหมือนมะพร้าวแตก ดังโพละ!
ชายคนนั้นยังโดนต่ออยู่อีก  ถูกคร่อมกระหน่ำตบหน้าซ้ายขวา  
หากเขาไม่มีเสียงไม่ขยับตัวแล้ว
กี้ลุกขึ้นกระชากแขนร่างที่นิ่งสนิทไม่ไหวติง ดึงแขนไว้แล้วยกตีนในเกือกนั่นกระทืบลงไปที่หน้า

กระทืบ!

กระทืบ!

ไม่น่าจะรอดแล้วล่ะ เลือดพลั่กขนาดนั้น


กี้ปล่อยแขนภากรทิ้ง ถอยหลังเซนิดๆ ตอนนี้สายตากี้ไม่มีแววแล้ว
เขาหอบหายใจแรง 
แล้วหันไปมองต่อยังร่างเสาวรส แม่ของเขาที่นอนคว่ำกองอยู่กับพื้น 
กี้ยิ้มเกรียม ๆ มือที่กำมีดค่อยยกขึ้นช้า ๆ
ค่อย ๆ ย่างเท้าเข้าไปหาร่างของมารดา
เขาเริ่มเพ้อ


"แม่ครับ แม่"

"เอาพี่แปงมาให้ไอ้ภากรเหรอครับ"

"แต่พี่แปงโตแล้วนะแม่  อ๋อ มิน่าล่ะ แม่ถึงต้องวางยาพี่แปง"

"แน่ะ รักลูกไม่เท่ากัน  ตอนป.6 แม่ให้อาเชาวน์เอาสดเลยนะ ครั้งแรกแท้ ๆ"

"ลุงวิรุทธิ์อีก  โดนลุงกับเพื่อนเอาเข้าสองอันเลย ฉีกต้องเข้าโรงบาล"

"ไม่เห็นห่วงกี้มั่ง  น้อยใจน้าาาา อย่าบอกว่าจะทิ้งอีกล่ะ"

"กี้ยอมแล้วแม่ กี้จะไม่ให้ตำรวจจับแม่หรอก  เด็กอย่างกี้จะอยู่กับใคร พ่อเขาไม่เอากี้เขามีพี่แปงพอแล้ว ใช่มั้ยแม่"

"แม่ก็อย่าให้ตำรวจจับกี้นะ  เดิมก็สามศพแล้ว ไอ้กรศพที่สี่ก็ไม่ยากเท่าไหร่  ศพที่ห้าก็คงง่ายขึ้นอีก"

“...”

“ฮิ ฮิ  อย่าทิ้งกี้นะแม่ “

“ฮิ ฮิ กี้อยู่คนเดียวไม่ได้แน่ ๆ “

“คึ คึ มีเรื่องตลกมาเล่าล่ะ”

“คึ คึ กี้ล้อเล่นนนนน  แม่ยังไม่รู้ล่ะสิ  เดี๋ยวนี้อ่ะ...” 

 “กี้อยู่คนเดียวได้แล้วนะ แม่” 



เฌมาวีอ้าปากค้าง
ฉับพลันนั้นเอง ที่เฌมาวีแว่วได้ยินเสียงของหลวงพี่ดิถีดังขึ้นในโสตประสาท


ชาติภพนั้นกรรมลิขิต บางคนว่าเกิดมาใช้กรรมเพราะคนคิดว่ากรรมแปลว่าเรื่องชั่ว แต่ที่แท้แล้วกรรมเป็นเพียงการกระทำซึ่งมีดีมีชั่ว  มนุษย์นั้นมีสิ่งหนึ่งที่สำคัญมากเราเรียกมันว่าโอกาส  เราเกิดมาไม่ใช่แค่ล้างกรรมชั่วแต่เรามีโอกาสสร้างกรรมดี มีโอกาสทำกุศลกรรม 



กี้เคยมีประวัติอาการทางจิต
แล้วตอนนี้กี้กำลังคลั่ง  คลั่งเพราะสิ่งที่โดนแม่กระทำมาและสิ่งที่แม่กำลังทำกับพี่ชาย
คำพูดบอกว่าเขาทนทุกข์ใจ รู้ผิดที่ทำคนตายไปสามคน  
แต่ ณ เวลานี้กี้ก็กำลังสาแก่ใจกับคนที่สี่ที่เขาได้ลงมือทำร้าย
และนั่นมันจะทำให้ง่ายขึ้น ทำให้เขาทำร้ายบุคคลถัดไปได้อย่างง่ายดาย 
บุคคลที่ห้า  คนที่เป็นเป้าหมายของกี้คนต่อไป
นั่นคือ แม่ 
กี้กำลังจะลงมือแล้ว


มาตุฆาต
อนันตริยกรรม


มนุษย์ผู้น่าเวทนาผู้นี้ ต้องเผชิญชะตากรรมอันโหดร้ายแสนสาหัส
ชีวิตเคี่ยวกรำเขาอย่างไม่มีความเมตตาปราณี ด้วยเจ้ากรรมนายเวรที่เรียกว่า แม่
จิตใจที่แตกร้าว บิดเบี้ยว  ยังมาถูกบีบคั้นซ้ำลงอีกจนแหลกรานไม่เหลือชิ้นดีแล้ว
บัดนี้ กี้มาถึงที่สุดแล้วของสำนึกชั่วดี มาถึงแล้วซึ่งปลายทางแห่งสติสัมปชัญญะ
สำนึกของเขาขาดวิ่น  คงเหลือโยงใยรุ่งริ่งบางเบาที่รั้งเขาไว้กับโลก
สิ่งที่เสาวรสทำกับลาแปง คือฟางเส้นสุดท้ายที่ทำให้เจ้าลาโง่หลังหัก 
โดยพื้นฐานแล้ว กี้ไม่ได้ชั่วโดยกมลสันดาน
แต่หัวใจที่แหลกสลายนี้ มันกำลังชักนำ ให้เขากระทำสิ่งอันเป็นที่สุดแห่งบาปอันหยาบช้า
บาปอันไม่อาจยกโทษให้ได้ บาปที่จะติดตัว ติดตามวิญญานไปชั่วอสงไขย
โดยไม่รู้ตัว กี้กำลังจะฆ่าแม่  กำลังจะกระทำมาตุฆาต

นี่เองคือเหตุผลที่เขาได้โอกาสกลับมามีชีวิต 
นี่คือวาระโอกาสสร้างกรรมดี โอกาสทำกุศลกรรมของเขา 
เขากลับมาเพื่อกี้ มาเพื่อมนุษย์ที่เปี่ยมทุกข์ผู้นี้
วินาทีนี้  ไม่มีใครอีกแล้วที่จะช่วยกี้ได้  เขา  เฌมาวีคนเดียวเท่านั้น  

เบื้องหน้าของเฌมาวี คือมนุษย์ที่เขาจะต้องปกป้อง 
เขามาเพื่อฉุดรั้งชายคนนี้ออกจากหนทางการกระทำผิดบาป
เขาจะต้องเข้าแทรกแซง ป้องกัน หยุดยั้งกี้จากการทำมาตุฆาตให้ได้
โอกาสที่มอบให้เขา ก็เพื่อให้เขาได้กลับมาส่งต่อโอกาส 
โอกาสที่กี้จะได้รอดจากบาปหนาหน่วงหนักมหันต์ 
โอกาสของคนใจสลาย ที่จะยังสามารถหายใจ ยังหยัดยืนเชิดหน้ามีชีวิตอยู่ต่อได้
โอกาสที่มนุษย์คนหนึ่งจะคงสันหลังขวางโลก ไม่ใช่อยู่ด้วยสัญชาตญานสัตว์
โอกาสที่มนุษย์คนหนึ่ง จะไม่สูญสิ้นความเป็นมนุษย์



ฮืออออ 

แต่มันโหดไปไหมเนี่ย  เขาจะโดนกี้ฆ่าแทนแม่กี้หรือเปล่า
มือถือในกระเป๋ากางเกงสั่นตลอดเวลา คือตอนนี้รับไม่ได้ โปรดเข้าใจด้วย

"กี้อย่า.. กี้อย่า... อย่าทำแม่" 
เสียงแปงพูดมาแผ่ว ๆเบา ๆอย่างไม่มีแรง

กี้ย่างกรายเชื่องช้าถือมีดไปยืนเหนือร่างเสาวรส  
ยิ้มเย็นเยือก เขาเงื้อมีดขึ้นสูง แล้วก้มจ้วงลงแทงสุดแรง


ฉึก!


ตุ๊กตาหมียักษ์ ถูกแทงลงลึก 

ตุ๊กตาที่เฌมาวีหิ้วล็อคคอมาจากหลังกระทรวงมาจนบัดนี้ยังไม่ปล่อย โดนขว้างมาทับร่างเสาวรส
กี้เงยหน้า ปาดกระชากมีดออกข้าง 
อาการกระซวกทำให้ใยสังเคราะห์กระจุย  หมียักษ์ไส้ทะลักแล้ว
กี้ปัดเขวี้ยงตุ๊กตาหมีอุปสรรคตัวนั้น จนกระเด็นออกไปนอกห้อง


"หนู หนูจะมาขวางพี่ทำไมครับ"

"..."

"รู้ไหม อีสัตว์นรกตัวนี้มันเป็นแม่พี่ครับ  เดรัจฉานยังรักลูก หมาแมวก็รัก งูยังหวงไข่  อีนี่มันกินลูกตัวเองครับ  หมาแมวกินลูกตัวเองคนเขายังไม่อยากให้เลี้ยงเลย มันจัญไร  คนจัญไรเราอย่าเอาไว้ครับ"

กี้เอามีดสอดปาดกำไลหนังออก ขาดร่วงลงกับพื้น  
ยกศอกโชว์แผลรอยกรีดยับเยินที่ปรากฎทั้งสองแขน
"ลูกคนจัญไรก็ต้องจัญไร ลูกคนสกปรกก็ต้องสกปรก  ทำไงได้มันไม่ยอมตาย เก่งกว่าแมงสาบอีก"


กี้ยิ้มเยื้อน

"กูจะฆ่ามัน!"

กระโจนจ้วงมีด พรึ่บ!

เฌฮึบ! 
ฟึ่บ!

กลั้นใจ! เขากระชากแขนฉุดร่างไร้สตินั้นออกสุดแรงเกิด


แคร้ง!

มีดพลาดโดนพื้นจนงอ และกระแทกบาดมือกี้
กี้ยกมือข้างนั้นเสยผม เลือดติดแก้มและหน้าผากเขาเป็นปื้น
เขานั่งยอง ๆ พยายามดัดมีดที่คดด้วยพื้นห้อง 
ก้มหน้าก้มตาดัดมีดไป ปากบ่นพึมพำ งึมงำ ๆ

เฌปล่อยแขนเสาวรสร่วงลงแหมะ ค่อยๆถอยหลัง
เขาใจสั่นตัวสั่น  เลิ่กลั่กหันหน้าหันหลัง 
เอาไงดี
จะวิ่งหนีเหรอ 
พี่แปงนั้นเขาไม่ห่วง กี้คงไม่ทำอะไรแน่ ที่กี้คลั่งก็เพราะห่วงพี่แปงนี่แหละ
แต่แม่กี้นี่สิทิ้งไปก็ตายแน่  หมดสติ หนักก็หนักแถมจะโดนลูกฆ่า 
แล้วเขาจะเอาอะไรไปสู้กับมีดในมือคนคลั่งได้วะ

หยังหยัง  มอธ ว้อยยยย  ทำไมยังมาไม่ถึงอี๊กกกก


"คุณกี้ครับ คุณกี้ไม่เป็นห่วงพี่แปงเหรอครับ"

เขาพูดกับกี้
กี้หยุดกึก! เงยหน้าพรึ่บ! หันขวับ!  ตามองไปหาพี่แปง
เขาลุกเดินไปนั่งข้าง ๆ ร่างเปลือย มองสบตาลอยเซื่องซึมด้วยตาที่อ่อนแสงลง  
อย่างปรานี มือเปรอะเลือดค่อย ๆลูบหัวพี่ชายที่นอนมองตาปรอยนิ่ง
ค่อย ๆ หยิบผมปรกหน้าออกเรียงไว้ ค่อย ๆ ปัดแต่งผมให้อย่างทะนุถนอม

เฌก็ค่อย ๆ ขยับไปใกล้ประตูที่เปิดอ้า  
เอาวะ หนีออกไป ล่อให้ออกจากห้องแล้วกัน 

" พี่แปง พี่ปลอดภัยแล้วนะ  แม่ทำอะไรพี่ไม่ได้หรอก”

“ กี้จะปกป้องพี่เองนะ..."



".. หลับตาซะ! อย่าดู!"


หน้านั้นหันขวับ!  ถมึงทึง !
ถลึงตาเบิกโพลงมามองมาที่เฌมาวี

เย็นสันหลังวาบ!
เฌมาวีโดดขวับ! 

ผวาเฮือกออกประตู คว้าหมับจับตุ๊กตาหมีที่ขวางทางติดมือแล้วกระโดดลงบันได
ทีละขั้นไม่ไหวแล้ว  เขาก้าวกระโดดข้ามขั้น  ข้ามสองขั้นก็มี
ช่วงท้ายพลาด ลื่นพรวด ดีว่าเอาขาลง  
ก้นกระแทกขั้นบันไดตั่ก ๆ ๆ ไถลงกระไดร่วงกรูด

พอขายันพื้นชั้นล่างได้เท่านั้น เขาก็พุ่งสุดแรงก้าวโกยสุดฝีเท้า 
เพราะเสียงน้ำหนักตึงตังวิ่งลงกระไดตึ้ก ๆ ดังตามหลังไล่มาแล้วติดๆ

“คุณกี้! คุณกี้ใจเย็น ๆ”

“...”

หางตาแวบ ๆ 
เห็นเงาโลหะวับๆ ในมือกี้  อยู่ติด ๆหลังนี่เอง
พุ่งกระโดดขวับหลบหลังอาร์มแชร์ เมื่อมีดแทงตามลงมาโดนพนักโซฟา    จึ้ก!
เขาพลิกตัว สองมือจับชูหมียักษ์ต่างโล่ ถอยหลังรับมีด  

จึ้ก!

กี้หวดซ้ายป่ายขวา ฟันมีดนั้นลงมาไม่ยั้ง
ฟั่บ! 
ฟั่บ!
แคว่ก!

ฮือออ 

หมีแหก หมีแหก
น้องหมีแหกหมดแล้ว  กระจุยกระจาย ไส้แตกฟ่อง
เขาขว้างเศษซากศพหมีอัดหน้ากี้แล้ววิ่งหนีปรู๊ด 
กี้ปัดมันออกแล้วกัดฟันกรอด กวดฝีเท้าวิ่งตามติดมาอย่างไม่ลดละ

เฌไม่กล้าวิ่งเข้าครัว ลำพังมีดปอกผลไม้ก็หนักแล้ว
ในครัวนั่นมันคลังแสง
วิ่งหนีรอบชุดรับแขกนี่แหละวะ

โว้ยยย เหนื่อย!

แฮ่ก! แฮก!
หาย..แฮ่ก!...ใจ....แฮ่ก!....ไม่ทัน....แฮ่ก!.....แล้ว

น้องหมียอมตายเพื่อเขาไปแล้ว หมดของป้องกันตัว
ผ่านตะกร้าผลไม้ เขาเลยคว้าติดมือ ขณะสองขาปั่นยิกโกยแน่บ
กี้ยังหวดมีดปอกผลไม้อยู่ข้างหลัง

เขาจกหยิบแอปเปิ้ลมาขว้างใส่ ปะทะไว้
กี้ฟันฉับ ฉัวะๆ  ยังวิ่งไล่ตามเขา
โวะ! 
เขาจกสาลี่ นี่เจอซะคุณกี้!
เขวี้ยงสาลี่ไปอีกลูก

ซวบ!
เย้ยย!

แม่นเว่อ สาลีเสียบติดกับปลายมีดแหลมที่คด ๆงอ ๆนั้น

กี้คงโมโหเขวี้ยงคืน ดันแม่น โดนหัวเขาดังโป๊ก โนทันที
ฮึ่ย!
ดีว่ามีเหลืออีกหลายลูก ยังเขวี้ยงสกัดได้บ้าง

วิ่งรอบชุดรับแขกเหนื่อยกว่าเทรดมิลล์อีกโว้ย

"คุณกี้ !" 

เขาตะโกนอีก
อะไรสำคัญกับกี้อีก 
อะไรจะเรียกสติกี้ได้
หยังหยังแค่กิ๊ก  พี่แปงใช้ไปแล้ว แม่นั้นขืนเผลอพูดคำนี้ไป กี้คงยิ่งคลั่ง

เขาเคยเจอกี้กับหมออ็อม

"พี่อ็อม! คุณกี้!  พี่อ็อม เค้าเป็นไงมั่ง"
เหมือนคำวิเศษ กระชากทุกอย่างให้หยุดชะงัก
กี้ชะงักเท้า แล้วหยุดกึก ยืนนิ่ง 
ยืนอยู่บนพรมเช็ดเท้ายาว ตาเศร้าลงไม่กร้าวกระด้าง


"ดี ดีมาก ๆ"

กี้ยิ้มอ่อนหวาน
      เขาขยับไปใกล้

"พี่อ็อมเค้าห่วงคุณกี้ไหม"
      ย่อขาลง

"ห่วง ห่วงสิ"
       เอามือจับพรมเช็ดเท้า

"แล้วคุณกี้ห่วงพี่อ็อมไหม"
        จับแน่น ๆ

"ฮื่อ...ห่วง"
 


"กี้" 

เสียงทุ้มเรียกมาจากประตู
หมออริยะยืนมอง ด้วยสายตาห่วงกังวล

"พี่อ็อม" 
ชายผู้ไร้สติ หันไปมองเขา แล้วเรียกด้วยเสียงแผ่ว


เฌกระชากพรมเช็ดเท้าสุดแรงเกิด!


“เฮ้ย!”
กี้เสียหลัก ร้องด้วยความตกใจ 
เขาลื่นจนตัวหมุน ก่อนจะพลิกล้มลงโดยแรง

พลั่ก!
ต้นคออันบอบบางฟาดอั้กเข้ากับเท้าแขนบุนวม 

มีดกระเด็นหลุดจากมือ  

เขาอ้าปากค้างน้อย ๆ 

ก่อนจะหรี่ตาลง



และหมดสติ




...
เฌนั่งนิ่งหอบแฮ่ก หมออ็อมหน้าตาตื่นวิ่งพรวดเข้าไปประคองร่างนั้น
"กี้! กี้! " 
เฌโบกมือหอบ ๆ สะกิดหมออ็อม ชี้ ๆ ไปข้างบน พูดไม่เป็นคำ
"พี่แปง..ไป.. พี่แปง"
หมออ็อมวางน้องชาย แล้วลุกพรวด กระโดดขึ้นบันไดจ้ำอ้าว 

เฌค่อย ๆโซเซลุกขึ้น ยังเหนื่อยวิ่งหนีตายไม่หาย 
เขารีบตุปัดตุเป๋ไปรื้อค้นหาเชือก ด้วยเกรงว่ากี้จะฟื้นขึ้นมาก่อน ได้ม้วนเชือกฟางมา
เลยหาผ้าเอามารองผิวกันบาด ก่อนเอาเชือกฟางมามัดผูกมือเท้ากี้ไว้ด้วยกันแน่นหนา
ปล่อยให้นอนกลิ้งโค่โล่อยู่ข้างโซฟานั่นแหละ ตัวเขาเองค่อยนั่งระทวย หมดแรงอยู่บนโซฟา

ได้ยินเสียงรถเบรกเอี๊ยดลั่น ก่อนมอธวิ่งตึ้กตั้กเข้าบ้าน ถลาตามเข้ามา 
พอเห็นเขา มอธก็กระโจนเข้าใส่ กระชากตัวเขามากอดไว้แน่น
"เฌ ๆ เป็นไงบ้างครับ ปลอดภัยไหม"
เขาพยักหน้าหอบ ๆ แต่มอธนั้นตัวสั่นไปหมด
โอยย การเข้ายิมมาทำให้มีแรงพอจะรับมือได้ไหว เป็นร่างซีซี่ป่านนี้คอขาดตายไปแล้ว

มือถือยังสั่นอยู่ เขาควักออกมาดู 
เฮ้อ! หยังหยัง
หยังหยังไม่รู้จักบ้านกี้ ไม่รู้จักญาติกี้  เลยได้แต่โทรหาเฌซึ่งไม่ได้รับสาย
เขาเลยพูดบอกทางหยังหยังให้มาบ้านนี้

จากนั้น เฌจึงลุกพามอธขึ้นไปดูบนห้องที่เกิดเหตุ
หมออ็อมกำลังอุ้มแปงที่ใส่เสื้อผ้าแล้วไว้กับอก  ดูไม่น่าห่วงแล้ว
เขาเลยถามหมออ็อม
"เอาไงต่อดีครับหมอ เรียกตำรวจนะ เพราะผู้ชายคนนี้น่าจะสาหัสมาก ๆ"
ภากรยังนอนเลือดท่วม

หมออ็อมเพิ่งนึกได้ว่าตัวเองเป็นหมอ  
เขาวางแปงลง แล้วไปดูอาการสองคนผัวเมียที่นอนนิ่งอยู่
เฌเลยรับหน้าที่โทรเรียก 191 เอง









ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1.822K ครั้ง

117 ความคิดเห็น

  1. #3948 nicharipaen04 (@nicharipaen04) (จากตอนที่ 55)
    วันที่ 15 พฤษภาคม 2562 / 12:44
    ลุ้นมาก เข้าใจกี้แล้ว เจอมาเยอะแน่ๆ
    ขอโทษที่เคยด่านะกี้ เพราะแบบนี้สินะถึงไม่ให้พี่แปงมาเจอแม่

    สงสารอะ เริ่มชีวิตใหม่นะ
    #3948
    0
  2. #3930 snk_onge (@ongnielisreal) (จากตอนที่ 55)
    วันที่ 9 พฤษภาคม 2562 / 22:18
    สงสารกี้มากเลย หน่วงมากเลย อ่านไปเหนื่อยไปเลยค่ะ

    แต่งดีมากๆเลยนะคะ อินตาม เหมือนโดนตามฆ่า วิ่งรอบโซฟาไปด้วยกับเฌ
    #3930
    0
  3. #3923 llllovellll (@llllovellll) (จากตอนที่ 55)
    วันที่ 6 พฤษภาคม 2562 / 04:34
    เอะใจกับท่าทางกี้ช่วงหลังที่ไม่ให้แปงเข้าใกล้แม่ เข้าใจละ กี้โดนมาเยอะ เยอะมากๆ ทำให้เข้าใจว่าทำไมถึงใช้ชีวิตเละเทะขนาดนี้ ทำไมแสดงออกแบบนี้ จริงๆนี่ว่ากี้รักฟามนะ ไม่มากก็น้อย เสียดายที่ปล่อยให้รักดีๆหลุดไป สงสารกี้นะ แต่ไม่สุด แต่เข้าใจมากขึ้น อยากให้กี้ปฏิบัติตัวดีขึ้นกว่านี้ แล้วก็อยากให้มีความสุขมากๆ อินั่นไม่สมควรมีชีวิตอยู่แล้วนะ โตมายังไงถึงจิตใจต่ำช้าได้ขนาดนี้
    #3923
    0
  4. #3770 Lilith In Wonderland (@vareww) (จากตอนที่ 55)
    วันที่ 15 เมษายน 2562 / 06:27
    กะแล้วว่ากี้ต้องมีอะไร ไม่ได้หวงแม่หรอกแต่ต้องมีอะไรซักอย่างที่ไม่อยากให้แปงอยู่ใกล้แม่ ไม่คิดว่าจะโหดร้ายขนาดนี้
    #3770
    0
  5. #3738 pcy921 (@chanchanchan) (จากตอนที่ 55)
    วันที่ 2 เมษายน 2562 / 23:56
    อืแม่อิชั่ว

    ชั่วช้ามากๆทำแบบนี้กับลูกตัวเองมาหลายครั้งแล้ว สาระเลวจริงๆ
    #3738
    0
  6. #3668 JMTB (@march47) (จากตอนที่ 55)
    วันที่ 26 มีนาคม 2562 / 21:55
    เกลียดไม่ลง สงสารก็ไม่สุด เฮ้ออออ
    #3668
    0
  7. #3658 pookpak_world (@pookpak_world) (จากตอนที่ 55)
    วันที่ 19 มีนาคม 2562 / 11:34
    หมดคำจะพูดดดด เครียดมาก เลว สารเลว ที่กันพี่ออกจากแม่เพราะแบบนี้สินะ เห้อ
    #3658
    0
  8. #3625 ojay2 (@Ojay) (จากตอนที่ 55)
    วันที่ 11 มีนาคม 2562 / 20:08
    แม่นี้น่าจะติดคุกจนตาย สารเลวสิ้นดี
    #3625
    0
  9. #3554 thifu:') (@yamloveyaoi) (จากตอนที่ 55)
    วันที่ 8 มีนาคม 2562 / 01:25
    อหหหหห อิแม่เมิงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงง
    #3554
    0
  10. #3482 ไม่มีใครรัก (จากตอนที่ 55)
    วันที่ 28 กุมภาพันธ์ 2562 / 12:55

    โอ้ยยยยย สงสารกี้ ที่แท้ที่ไม่อยากให้พี่อยู่กับแม่ก็เพราะแบบนี้เอง สงสารอ่ะ น้ำตาจะไหล

    #3482
    0
  11. วันที่ 24 กุมภาพันธ์ 2562 / 21:12
    โอเคกี้ที่ทำตัวร้ายๆใส่พี่เพราะว่าอิแม่เลวๆนี่สินะ แงงงงงเราขอโทษที่ด่า คือแบบกี้น่าสงสารมากเลยอ่ะ
    #3471
    0
  12. #3448 Mint S (@siri-ch36) (จากตอนที่ 55)
    วันที่ 18 กุมภาพันธ์ 2562 / 09:53
    สงสารกี้ โอ้ยยยย
    #3448
    0
  13. #3377 teatea30 (@teatea30) (จากตอนที่ 55)
    วันที่ 15 กุมภาพันธ์ 2562 / 20:55
    สงสารกี้อ่ะ มีคนรักจริงๆก็ดันมาจากกันทั้งที่เข้าใจผิด งื้อพี่ฟาม
    #3377
    0
  14. #3364 pommys (@pommys) (จากตอนที่ 55)
    วันที่ 11 กุมภาพันธ์ 2562 / 21:24
    กี้ก็ดูรักพี่นะ
    #3364
    0
  15. #3326 KookKeng04 (@KookKeng04) (จากตอนที่ 55)
    วันที่ 9 กุมภาพันธ์ 2562 / 12:32

    ว่าแล้วเชียว เลวจริงๆ กี้คงต้องเข้าไปบำบัดอย่างจริงจังละอ่ะ

    #3326
    0
  16. #3241 Salinee (จากตอนที่ 55)
    วันที่ 5 กุมภาพันธ์ 2562 / 22:59

    หักมุมสุดๆๆ นี่อ่านมาต้องแต่บ่ายโมง จนตอนนี้ 22:58น. เนื้อเรื่องเข้มข้นมาก ดีมากกก

    #3241
    0
  17. #3231 Ne4w (@snow-prince-000) (จากตอนที่ 55)
    วันที่ 3 กุมภาพันธ์ 2562 / 13:42
    โอ้ยยยย กี้ ฮืออออออออ คนเขียนแต่งดีมากๆๆๆๆค่ะ อินไปกับทุกตัวละคนจริงๆ
    #3231
    0
  18. #3210 SATANGnaphatsorn (@SATANGnaphatsorn) (จากตอนที่ 55)
    วันที่ 1 กุมภาพันธ์ 2562 / 22:05
    เริ่มคิดแล้วนะว่ากี้อะไม่ได้ห่วงแม่รึใครหรอก กี้ดูจะรักพี่ตัวเองที่สุดแล้วปะ ห่วงมากๆไม่อยากให้คบกับใคร ไม่อยากให้เจอแม่เพราะตัวเองโดนแม่ทำร้ายมาเยอะมากๆ สงสารที่สุดเลย ขอโทษนะกี้
    #3210
    0
  19. #3192 maybee23 (@mmmmay2311) (จากตอนที่ 55)
    วันที่ 31 มกราคม 2562 / 13:07
    กี้ขอโทษที่เคยด่านะ ไม่คิดว่าจะเคยโดนทำร้ายมาก่อน
    #3192
    0
  20. #3105 Xialyu (@Xialyu) (จากตอนที่ 55)
    วันที่ 27 มกราคม 2562 / 13:33
    น่าสงสารกี้ที่สุดเลย
    #3105
    0
  21. #3028 เคแคท (จากตอนที่ 55)
    วันที่ 25 มกราคม 2562 / 17:59

    กี้น่าสงสารสุดๆเลย เพราะแบบนี้ใช่มั้ยถึงไม่ให้แปงเข้าใกล้แม่

    #3028
    0
  22. #3019 S1O9N9E5 (@SaXoNySone) (จากตอนที่ 55)
    วันที่ 24 มกราคม 2562 / 23:43
    กลายเป็นกี้ที่น่าสงสารที่สุด แม่ก็เลวระย่ำเกินบรรยายจริงๆ
    #3019
    0
  23. #2976 galaxysecret🌈🌈 (@galaxy_secret) (จากตอนที่ 55)
    วันที่ 24 มกราคม 2562 / 16:46
    เลวที่สุดในเรื่องก็คืออีแม่นี่แหละ โอ้โห แม่งเอ้ยยยย น่าสงสารกี้เหมือนกันนะ
    #2976
    0
  24. #2949 peangploy (@hoshiworld) (จากตอนที่ 55)
    วันที่ 24 มกราคม 2562 / 12:23
    เอาล่ะ กี้เคยโดนมาก่อนจริงๆด้วย ไม่แปลกใจที่โตมาจะมีอาการทางจิตรุนแรงขนาดนี้ อีแม่นี่เดรัจฉานสุด โอ๊ย อยากกระทืบซักทีสองที กี้ลูก หลังจากนี้เข้าบำบัดอีกนะ เริ่มชีวิตใหม่
    #2949
    0
  25. #2855 bb_bim (@bb_bumbim) (จากตอนที่ 55)
    วันที่ 22 มกราคม 2562 / 13:19
    กี้น่าสงสารอ่ะ
    #2855
    0