Until You - รักแล้วรักอีก [ Yaoi ] - END -

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 217,673 Views

  • 3,966 Comments

  • 8,806 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

  • Month Views
    5,599

    Overall
    217,673

ตอนที่ 37 : ตัวละครลับ ก็มา

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 18001
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1713 ครั้ง
    7 มี.ค. 62

(R)


"พี่อ็อม"
"แปง มาได้ไง"
หมออ็อมทักกลับ แขกไม่ได้เชิญยืนรอเขาอยู่ ยิ้มน้อย ๆให้อย่างน่าชม
ใส่กางเกงยีนส์กับเชิ้ตขาวและรองเท้าแวนส์สีฟ้า ปล่อยผมยาวสวยน่ารักเหมือนเคย
เขาเพิ่งเสร็จการออกตรวจคลีนิคช่วงเช้าแทนอาจารย์ บ่ายแก่จึงค่อยเข้าไปร่วมกับอาจารย์ดูเคสต่อ
แปงยิ้มหวานให้อีกฝ่าย หัวใจโลดขึ้นเมื่อเห็นหน้าคุณหมอ
"ก็คิดถึงสิ ถึงได้มาหา พี่อ็อมกินข้าวเที่ยงหรือยัง แปงไปทานด้วยได้ไหม"
"อือม์ ไปสิ" 
ทั้งสองคนเผลอหันไปกวาดตามองรอบ ๆโดยอัตโนมัติก่อนจะเดินไปด้วยกัน

ร้านอาหารในโรงพยาบาลร้านนั้น เมื่อก่อนเขาสองคนมากินด้วยกันบ่อย ๆ
คนสวยคนหล่อเดินมาด้วยกัน คนจึงมองเป็นตาเดียวทั้งบุคลากร ทั้งคนภายนอก
พวกเขาเลือกนั่งในมุมในสุด พอเป็นส่วนตัวขึ้นบ้าง
ใครจะกินอะไรก็สั่งเมนูของตัวเอง ทั้งที่เมื่อก่อนใครสั่งก่อนก็สั่งเผื่ออีกคนไปด้วยไม่เสียเวลา
ต่างคนต่างกินไปเงียบ ๆ คำพูดร้อยพันในสมองไม่ได้พูดออกมา
"งานหนักไหมคะ พี่อ็อม"
"ก็บอกไม่ถูก งานสอนอาจารย์ยังไม่ได้แอสไซน์งาน ก็ก็อกแก็กไปเรื่อย ส่วนงานโรงบาลก็ทำปรกติ  ที่ยากคือกำลังปรับตัวน่ะ ก็เว้นว่างไปอยู่เมืองกาญจน์นี่เนาะ"
หมออริยะกินไปพูดไป แล้วก็ถามกลับ
"แค่มาถามแค่นี้น่ะเหรอ  ไลน์เอาก็ได้มั้ง"
"เหรอ แปงไม่ได้ไลน์ก่อนมาเหรอนี่"
แดกดันเข้าให้ด้วยความหมั่นไส้
"หยั่งกะว่าตัวเองอ่านไลน์งั้นสิ  สะสมแช็ทไว้สร้างบ้านรึไง  รวม ๆไม่ใช่เป็นพันแล้วเหรอ"
"เป็นพันที่ไหน สองสามพันแล้วต่างหาก"
"งั้นสิ แล้วถ้าไม่บุกมาหาจะได้เจอไหมล่ะ "
"จะพยายามปรับปรุงแล้วกัน"
หมอยิ้มนิด ๆ นึกถึงที่แปงโผล่ไปที่เมืองกาญจน์ ทำเอาเซอร์ไพรซ์

"จะมาเล่าให้ฟังเรื่องแปงไปเจอเฌกับเอ็มมา"
"เป็นไงล่ะ ดูดีไหมล่ะ"
"อื้อ น้อง ๆสุดยอดเลย แปงดีใจจนน้ำตาไหลเลยล่ะค่ะ"
"นี่ใคร อ็อมไง อ็อมเอง จำได้ไหม"
แปงขำ หัวเราะปึ๊ดออกมา
"อริยะ เดี๋ยวนี้คุณเล่นมุกเป็นด้วยเหรอ"
"ก็มีบ้าง"
"น้อง ๆว่าเจอพี่อ็อมไปหัวหินมาเหรอ กับกี้?"
เขาพยักหน้า แปงพยักหน้าเนิบ ๆตาหมองลงเล็กน้อย แต่แล้วก็ยิ้ม
แปงเอี้ยวไปหยิบถุงหูหิ้วแบรนด์หรูที่แขวนไว้กับเก้าอี้มาส่งให้
"นี่แปงซื้อกระเป๋าตังค์มาให้ ขอบคุณนะคะที่ช่วยน้อง ๆ"
หมออ็อมสะอึก จี๊ดขึ้นมา เขาเอนตัวพิงพนักกอดอกทำหน้านิ่ง ๆดุ ๆ ทำเอาอีกฝ่ายเจื่อนลง
"ทำไมต้องให้ของตอบแทน  ตอนนี้พี่เป็นคนอื่นสำหรับแปงแล้ว ว่าอย่างนั้น"
"พี่อย่าพูดแบบนั้นสิ  แปงจะร้องไห้แล้วนะ"
"แปงร้องไห้เพราะแปงเจ็บ  แต่พี่ไม่ร้องไห้ไม่ได้แปลว่าพี่ไม่เจ็บนะ"

น้ำตาของคนสวยพรากลงต่อหน้าต่อตา
หัวใจที่กระด้างอ่อนยวบ มันถูกละลายด้วยน้ำตานี้เป็นครั้งที่ล้าน
นายแพทย์อริยะลุกขึ้นยืน วางแบ็งค์ห้าร้อยวางไว้ข้างจานที่กินไปได้แค่ครึ่ง เขาเดินไปข้างคนงามที่กำลังร่ำไห้
ดึงผ้าเช็ดหน้าจากกระเป๋าแสล็ค เขาเชยคางเบญจมินทร์ขึ้นมา ซับน้ำตานั้นด้วยผ้าเช็ดหน้า 
"พี่ขอโทษ อย่าร้องไห้ พี่ยอมแปงทุกอย่างอยู่แล้ว แปงก็รู้"
เขาก้มลงประทับริมฝีปากกับปากเต็มตึงคู่นั้นบางเบา ก่อนดึงตัวยืนขึ้น แล้วก้าวจากไป
ท่ามกลางเสียงฮือฮาของคนในร้านที่จับตามอง



แปงออกจากโรงพยาบาลกลับที่ทำงาน เขาลงจากแท็กซี่หน้าเธียเตอร์ 
รู้สึกแสบตา มันคงบวมตุ่ยเพราะเขาร้องไห้หนักมาก
เดินเข้าไปในอาคารสำนักงานที่อยู่ในอาคารเดียวกันกับโรงละครคาบาเรต์ โดยออฟฟิศนั้นอยู่ด้านหลัง
เขาเย็นวาบ เมื่อเห็นใครคนหนึ่งยืนพิงฝาผนังกอดอกรออยู่หน้าห้องออฟฟิศ
กลืนน้ำลายฝืด ๆ เดินเข้าไปหาคน ๆนั้นด้วยความวิตกกังวลผุดขึ้นมาเป็นระลอก ๆ

ผู้ที่รอคอยอยู่นั้นรูปร่างสันทัดคน เพรียว หน้าตาดีคมจัด คิ้วเข้ม ตาดำคมขนตาเข้ม เสียที่ขอบตาคล้ำโรย
จมูกโด่งคม ปลายปากม้วนหยักจนดูเหมือนยิ้ม รูปหน้านั้นเรียว สีหน้าบอกความเจ้าอารมณ์สุดขีด
เจาะจิวหูสองข้างและตับสร้อยแขนหนังถักเต็มสองข้อมือ ดูแบดเข้าไปอีก หากเปี่ยมเสน่ห์อันตราย
แปงทักออกไปอย่างไม่รู้ว่าจะพูดอะไรดี
"มารอพี่หรือเปล่ากี้  นี่มานานหรือยังครับ"
อีกฝ่ายตวัดหางตามองแรงใส่เขาอย่างไม่พอใจ ไม่ตอบเขาแต่ถามกลับ
"ไง กินข้าวอร่อยมะ"
พูดแล้วเบ้ปากคว่ำใส่เขาแบบเหยียด ๆ
"ก็ดี"
เขาตอบสั้น กลัวจะไม่สบอารมณ์อีกฝ่ายเข้าอีก
"แล้วกี้ไม่ทำงานเหรอ"
ก็นี่มันบ่ายสองแล้ว
"ไม่ทำ จะมารอดูหน้าคนตอแหล"
"กี้ทำไมพูดแบบนี้ล่ะครับ"
นี่แปลว่ากี้รู้แล้วว่าเขาไปกินข้าวกับพี่อ็อมมา

"แล้วใครพูดเองว่าไม่ได้คบกับพี่อ็อมแล้ว แล้วที่แร่ด ๆไปหาเขาถึงที่ ตกลงไปกินข้าวหรือไปใส่พานถวายตัว"
"กี้ก็รู้อยู่แก่ใจ พี่กับพี่อ็อมรู้จักกันมากี่ปีแล้วกี้ก็เห็น  แล้วถึงตอนนี้ไม่ได้คบแล้ว แต่ก็เป็นเพื่อนเป็นพี่น้องกันทำไมจะไปหากันไม่ได้  ขอร้องนะกี้อย่าพูดให้มันน่าเกลียดได้ไหม"
"อ๋อเหรอไม่ได้คบเหรอ  แค่กี้พูด แปงว่าน่าเกลียด  แล้วแปงจูบผู้ชายกลางร้านอาหารนี่เรียกว่าอะไร  ดอกฟ้าคาบาเรต์ใช่มะที่เค้าเรียกแปงกัน  ดอกฟ้าทาสีทองน่าจะตรงสุดละ"
"อย่าให้มันเกินไปเลยกี้ พี่เป็นพี่กี้นะครับ อย่าลืมสิ"
"แค่เกิดก่อนไม่ได้ทำให้เคารพหรอก มันอยู่ที่การกระทำ ทำเป็นผู้ดีพูดดีคิดดีเสียสละ สร้างภาพทั้งนั้น พูดอะไรก็ทำไม่ได้ สัญญาอะไรก็เหมือนถุยน้ำลาย  กี้ไม่เข้าใจแปง อยากได้หน้าได้ชื่อว่าเป็นคนดีขนาดต้องหลอกลวงคนอื่นแบบนี้เลยเหรอ" 

ราวกับที่พูดยังไม่เฉือนใจแปงพอ กี้ยังกร้าวต่อ 
"เป็นพี่ก็ทำตัวให้สมกับเป็นพี่สิ เป็นเยี่ยงอย่างที่ดีเหมือนพี่ฟามน่ะทำได้ไหม" 
แปงน้ำตาคลอ อึดอัดใจจนอยากจะร้องกรี๊ด ๆ แต่ที่ทำได้คือปาดน้ำตาแล้วก็พูดรับปาก
"โอเค ๆ ให้เลิกเจอกันคงไม่ได้หรอกนะ พี่กับพี่อ็อมเคยเป็นยิ่งกว่าแฟน แล้วพวกเราก็เป็นพี่น้องกันมาเป็นสิบปีแล้ว  เอาว่าพี่จะพยายามเจอพี่อ็อมให้น้อยลงแล้วกันนะครับ เผื่อกี้จะเห็นพี่เป็นพี่ที่ดีขึ้นมาบ้าง"
"พูดเหมือนคราวที่แล้วเดี๊ยะ โคตรซ้ำซากเลย แล้วจะอธิบายว่ายังไงที่ไปจูบพี่อ็อม"
"พี่อ็อมเป็นคนจูบพี่  แต่เค้าไม่ได้ตั้งใจจูบ" รู้แก่ใจว่ากำลังโกหก "เค้าแค่กู๊ดบายคิสธรรมดาหรอกครับ"
"ไม่เชื่อ! แต่แปงอยากอธิบายแบบนี้ก็รับไว้ก็ได้ อย่าลืมที่สัญญาออกมาเองอีกล่ะ  อ้อ รถน่ะยืมไว้ก่อน ยังไม่คืนหรอกนะ"
เอารถแปงไปใช้เดือนนึงแล้ว ทั้งที่มีรถหรูอยู่แล้ว แต่อยู่ ๆ อยากขับรถเขาเสียเฉย ๆนี่แหละ

กี้พูดเสร็จก็ยักไหล่เดินออกไป ไม่รอฟังคำตอบ ดูราวไม่แคร์ว่าทำร้ายจิตใจใครไปบ้าง
แปงมองตามหลัง เขารู้ว่าประเดี๋ยวอีกฝ่ายจะต้องทำบางอย่าง สิ่งที่ล่ามเขาไว้ได้เสมอ
คนที่เดินจากไปหยุดนิดหนึ่งแล้วก็พูดสิ่งนั้นออกมา
"ไปก่อนล่ะ  รักนะ"  
แปงขยับตัวตามหลังไปอย่างเผลอไผล ตะโกนไล่หลังไปว่า
"รักเหมือนกัน ขับรถระวัง ๆนะครับกี้"
ไม่มีปฏิกิริยาตอบรับจากคนที่แข็งกระด้างคนนั้น

หลับตาให้น้ำตามันไหลพรากก่อนจะปาดออก แล้วแปงก็เดินเซื่อง ๆเข้าไปในออฟฟิศ
ใคร ๆ ก็ด่าว่าเขาโง่ ที่ยอมน้องชายขนาดนี้
ครอบครัวของเขาแตกสลายมาตั้งแต่เขาสิบขวบ
กี้เพิ่งเก้าขวบไปอยู่กับแม่ ส่วนเขาไปอยู่กับพ่อ
เขาอาจจะโง่ก็ได้ ที่มัวเมาอยากได้ความรักจากครอบครัว อยากมีครอบครัวสมบูรณ์ 
อยากให้พ่อรัก อยากให้แม่รัก อยากให้กี้รัก  
กี้อยากได้อะไรเขาให้น้องได้หมดทุกอย่าง  แม้แต่คนรักของตัวเอง



เป็นวันพบญาติมั้ง เย็นนั้นเขาเข้าห้างกับเพื่อนที่ทำงานเพื่อกินชาบูชิ เลยขอตัวออกไปล้างมือก่อน
ลาแปงล้างมือในอ่างกับก๊อกเซนเซอร์ เมื่อเงยหน้าขึ้นมาหยิบกระดาษเช็ดมือตรงหน้าก็ต้องชะงัก
ข้างหน้าเขาเป็นหญิงสูงวัย ถ้าระบุให้ชัดก็อายุ 55 ดวงหน้านั้นบ่งบอกว่าอดีตเคยสวยจัด
หากบัดนี้ร่วงโรย กล้ามหน้านั้นดูตึงเต่งผิดรูปนิด ๆ ไม่ได้หย่อนย้วยตามวัย จมูกเชิดจากการเสริมเห็นรูจมูกชัด
ผิวหน้านั้นแต่งหนัก หนา ริมฝีปากทาลิปสีสดแปร๊ดลอยอยู่บนปากตึงเจ่อด้วยฟิลเลอร์
ผมสีบลอนด์ทองยาวเลยบ่านั้นบางส่วนที่ย้อมไม่ติดก็ออกส้ม โคนยาวกว่านิ้วมีทั้งดำและหงอกครึ่ง ๆ
เสื้อยืดรัดรูปรัดเห็นอกกลมเด้ง กางเกงยีนส์ขาดก็ขาดเยอะจนเห็นผิวเนียน แต่เริ่มเหี่ยว

"อ้าว แม่"
เขาทัก ฝ่ายนั้นพยักหน้าให้นิดหนึ่ง เขามองแม่ด้วยความคิดถึง อยากกอดแม่แต่ไม่เคยกอดมาก่อน
"มายังไงล่ะเรา"
"มากินบุฟเฟต์กับที่ทำงานครับ แม่ล่ะ" 
หลายคนที่ยืนแต่งตัวหน้ากระจก เหล่มองเมื่อได้ยินคำขานรับว่า ครับ
"มากินข้าวกับภากร นี่กำลังจะกลับ"
ชื่อพ่อเลี้ยงคนล่าสุด รู้จากกี้ที่ด่าให้ฟังในไลน์ เขาไม่เคยเห็นเพราะแฟนคนหลัง ๆแม่ขี้เกียจจัดงาน
"แล้วแกล่ะ เจอน้องบ้างเปล่า"
"เมื่อบ่ายตะกี้ก็เพิ่งเจอ แต่ก็ไลน์คุยกันเรื่อย ๆครับ"  
ไม่ได้เล่าว่ากี้ตามมาด่าถึงที่ทำงาน
"แม่เป็นไงมั่งครับ ดูฟิตแอนด์เฟิร์มเหมือนเดิมเลย"
"เอ๊า ก็ชั้นดูแลตัวเองนี่ ไม่งั้นจะดูเด็กแบบนี้เหรอ"
เมื่อแม่ภูมิใจพอใจ แปงก็ต้องเออออ ทั้งที่อยากบอกแม่ว่ามันไม่น่าดูเอาเลย กับความไม่สมวัยของแม่
"คอลลาเจน กับ วิตซีหมดยังครับ แปงจะได้ส่งไปให้"
"เอามาสิ ไม่ต้องรอหมดก็ได้"

เสาวรสเดินนำลูกสาวที่อดีตเป็นลูกชายออกจากห้องน้ำห้างแห่งนั้น
ผู้ชายวัยสามสิบที่ยืนรออยู่คงเป็นพ่อเลี้ยงเขา  หน้าตาดีแต่ซีดและฉุเบียร์นิด ๆ
แม่ของเขาวิ่งไปเกาะแขนด้วยอาการสาวแรกรุ่น 
"รสเสร็จแล้ว ไปค่ะกร" 
แม่ของเขาลากแขนผัวเด็กออกเดิน หากฝ่ายนั้นขืนตัวไว้มองแปงที่ยืนหยุดอยู่ห่าง ๆ
"รู้จักกันเหรอ ใครอ่ะรส"
แม่ทำหน้าไม่อยากอธิบาย แต่มองหน้าภากรแวบหนึ่งแล้วก็ตอบ
"เจ้าแปงไง ลูกรสเอง"
"อ๋อ ที่ว่าเป็นกะเทยคาบาเรต์"
จี๊ดมาก  แต่แปงก็ชินแล้วกับคำเรียกแบบนี้
สายตาไอ้นั่นกวาดมองเขาขึ้นลง ทำไมแปงจะไม่รู้ว่าคิดยังไง หื่นขนาดนั้น  อุบาทว์ที่สุด
"แปงไปนะแม่" 
เขายกมือไหว้ลาแม่  แล้วเดินออกไปเลยก่อนจะทนไม่ไหว

หลังจากนั้น แม่ไลน์มาในวงแช็ทไลน์ใหมที่แม่ตั้ง แล้วลากเขากับกี้และไอ้ภากรเข้าห้องแช็ท
แม่อยากมีครอบครัวสุขสันต์พ่อแม่ลูก
ไอ้บ้านั่นอายุแก่กว่าเขาแค่ 5-6 ปี จะให้เขานับมันเป็นพ่อได้ยังไง
แม่บอกเขาและกี้ว่าให้มาบ้านนี้บ้าง  กี้เองพอรับปริญญาแล้วทำงานแล้วก็ไปอยู่หอ
แต่ปรกติก่อนหน้านั้น กี้สั่งห้ามไม่ให้เขาไปบ้านแม่เลย 
ก็เป็นแบบนี้เสมอ กี้หวงแม่ กีดกันเขาออกจากแม่ถ้ามีโอกาส
อาละวาด ทำลายข้าวของ กรีดร้องเมื่อไม่ได้ดั่งใจ
ตอนเด็กเขาเคยแอบไปหาแม่ที่บ้านไม่ให้กี้รู้ ตอนที่กี้มาเจอนั้นแทบบ้านแตก
เขาโดนไล่เหมือนหมูเหมือนหมา โดนตีโดนข่วนเสียไม่มีดี
เพิ่งมาตอนโต ๆนี่แหละที่กี้ยอมให้เขาได้ใกล้แม่บ้าง



"จะเอาเทปมาให้ดูพรุ่งนี้ !" 
เฌทวนคำบอกเล่าของมอธในโทรศัพท์
"ก็อย่างนั้นสิครับ"
"มอธบอกว่าจะเอามาให้ดู 6 เมษาไม่ใช่เหรอ"
"ก็ตอนแรกผมกะว่าหยุดยาว เฌกับเอ็มวิ่งสวนเข้ากรุงเทพฯรถจะได้ไม่ติด พอเปลี่ยนเป็นผมอาสามาเมืองกาญจน์ ผมนึกอีกที อ้าวผมเองดันวิ่งตามรถออกจากกรุงเทพในวันหยุดยาว ผมจะไม่นอนแห้งตายบนถนนเหรอ"
"ผมกับเอ็มไปหามอธเองเหมือนเดิมดีกว่ามั้ย"
"เรื่องใครไปหาใครนี่ไม่ต้องเถียงกันแล้วครับเฌ ผมสะดวกกว่าคุณ  เอามาเรื่องกำหนดวันเถอะ นี่ผมแก้งานเสร็จหมดแล้ว ผมเอาไปให้พวกคุณดูเลยดีกว่า"
เอ้า อยากลำบากเองก็ตามใจ
"ครับมอธ งั้นเจอกันพรุ่งนี้"
เอ๊ะ พรุ่งนี้วันศุกร์ แปลว่ามอธจะมาตอนเย็นอีกเหรอ จะค้างอีกเหรอ
"มอธ..."
"ผมนอนห้องเดิมแล้วกันนะครับ แล้วเจอกัน"
วางสายใส่เขาอีกแล้ว  ปิดมือถือทันทีอีกแล้ว

ช่วงนี้งานเร่งเขานั่งแปลงานแทบอ้วกทุกวัน บางวันก็โกงเจ๊แนน พรินท์งานเอาไปนั่งแปลตอนเฝ้าหน้าร้าน
อันไหนได้เงินก็ทำไป พอว่างก็อัพรูปในไอจีคู่เฌเอ็มที่ยังปิดไพรเวทไว้ รอคลิปลอนช์ปล่อยก่อนค่อยเปิดไอจี
ยุ่งจนไม่ได้ไปตามเรื่องหยังหยังกับกิ๊กเลย เดือนหน้าก็ครบรอบห้าปีพ่อแม่เฌเสียชีวิต 
เขาเองไม่ได้อะไรหรอก แต่เห็นคนแก่ทำบุญหาลูกแล้วปวดหัวใจ

หกโมงเย็น เฌเพิ่งจอดจักรยานที่ซ้อนย่าน้อยกลับมาไว้หน้าบ้านหยก ๆ เมื่อมอธมาถึงบ้านเขา 
เขาจึงเดินไปถอดกลอนรั้วให้ มอธที่หิ้วข้าวของมาเอาวางลงแคร่แล้วเขาไปไหว้ย่าน้อย
"มาแล้วหรือพ่อคุณ มาถึงแต่หัววัน มาไวนะวันนี้"
"ครับย่า จริง ๆใจมาก่อนตัวแล้วครับ ซิ่งมายังไม่ทันใจเลย"
มอธตอบย่าน้อย แต่ดวงตาคมนั้นตั้งใจมองเขาไม่วางอย่างยิ้ม ๆ 
จนเฌเริ่มสะดุดใจ นี่เขาโดนเต๊าะเข้าแล้วใช่ไหม
มอธคราวที่แล้วที่เหินห่างดูนิ่งและมองพินิจเขาได้หายไปหมดสิ้น 
กลับเป็นมอธที่สว่างเจิดจ้า อบอุ่น และใกล้ชิด 
เขาหิ้วกับข้าวที่ย่าซื้อไปแกะถุงใส่จาน ก็ต้องตาโตเมื่อเห็นมอธซื้อกับข้าวมาด้วย 
ไข่เจียวปูกับหมูอบซีอิ๊วญี่ปุ่น
เฮ้ย แปลกใจสุด ๆอ่ะ มอธชอบกินเหมือนเขาเลย

"ถ้าอยากกินของหวาน ผมเอาแช่ในตู้เย็นแล้วนะครับ"
เสียงคนกระซิบข้างหู เฌมาวีสะดุ้งจนต้องเขยิบออกห่าง 
ใกล้ไป๊  
คือนี่รุ่นใหญ่ใจต้องนิ่งไง  ไม่ใช่ลูกเจี๊ยบแรกแย้มไร้เดียงสาอะไรแบบนั้น
ก็บอกแล้วว่าให้ลืม ๆไปไงเล่า  แต่ที่จริงมีผู้ชายมาเต๊าะแบบนี้ ก็โอเคนะ
ถ้าองค์แม่ลง เจอดีแน่ครับมอธ
คนเรามีหลายมุมครับ  และยุคสมัยหนึ่งคนเขาเรียกผมกันว่า 
เจ๊แม่
"จะกินของหวานแล้วเหรอครับมอธ ยังไม่ได้กินของคาว ๆ ..อะแฮ่ม...  ของคาวเลย"

หือม์
มอธหรี่ตาก้มลงมองเฌมาวี อย่างไม่เชื่อหูตัวเอง
เฌมาวีครับ คุณไปโดนตัวไหนมา 
ตั้งแต่รู้จักคุณจนถึงวันนี้ 5 ปีผ่านมาแล้ว ผมเพิ่งเจอคุณโหมดนี้เป็นครั้งแรก
เฌมาวีเอียงคอกลับไปสบตามอธ จุดยิ้มหรูที่มุมปากอย่างท้าทาย
Cece  แปลว่าคนเริ่ด  คระโบร
เรื่องปากเก่ง ก็พอตัวนะ
Oops!  ไม่ได้พูดถึงการบ๊วบการบัวแบบน้าาาน  แค่บอกว่าพี่น่ะหมาเล็กถนัดเห่า
แต่เอาเข้าจริงพี่ไม่เซียน  ไม่ใช่ลูกพรุนคระ พี่ชาววัง นอนพับเป็ดคระซิส*





____________________
* นอนพับเป็ด - ท่านอนสังวาสของสตรีกับกษัตริย์สมัยโบราณ


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1.713K ครั้ง

48 ความคิดเห็น

  1. #3905 llllovellll (@llllovellll) (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 6 พฤษภาคม 2562 / 01:33
    สงสารพี่แปงกับคุณหมออ่ะแงงง กี้ กี้เลวมากๆเลยรู้ตัวมั้ย
    #3905
    0
  2. #3861 nicharipaen04 (@nicharipaen04) (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 4 พฤษภาคม 2562 / 23:23
    สงสารพี่ลาแปงอะ ฮือ
    #3861
    0
  3. #3720 pcy921 (@chanchanchan) (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 2 เมษายน 2562 / 20:07
    สงสารพี่แปงอ่ะค่ะ
    #3720
    0
  4. #3662 AwkorMZ (@AwkorMZ) (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 21 มีนาคม 2562 / 12:48
    สงสัยจะ 'ป๊อก'กี้ล่ะมั้งเนี่ย
    #3662
    0
  5. #3602 ojay2 (@Ojay) (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 10 มีนาคม 2562 / 18:17
    สงสารแปง
    #3602
    0
  6. #3546 thifu:') (@yamloveyaoi) (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 7 มีนาคม 2562 / 23:13
    เวงกรรม โลกกลมมาก ร่างความสัมพันธ์ตัวละครสนุกเลย
    #3546
    0
  7. วันที่ 24 กุมภาพันธ์ 2562 / 17:25
    อื้อหือถ้ากี้เดียวกับไอป๊อกกี้กิ๊กหยังหยังนี่คือแบบ ไม่รู้จะสรรหาอะไรมาพูดอ่ะ เกินบรรยาย
    #3468
    0
  8. #3441 Mint S (@siri-ch36) (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 17 กุมภาพันธ์ 2562 / 20:48
    ศัพท์คือแบบ55555555
    #3441
    0
  9. #3341 pommys (@pommys) (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 9 กุมภาพันธ์ 2562 / 15:06
    สงสารแปงมีน้องแบบนี้ นี่คือเหตุผลที่หมออ็อมเศร้าๆใช่มั้ย
    #3341
    0
  10. #3295 KookKeng04 (@KookKeng04) (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 9 กุมภาพันธ์ 2562 / 00:53
    สงสารลาแปงเลย
    #3295
    0
  11. #3201 SATANGnaphatsorn (@SATANGnaphatsorn) (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 31 มกราคม 2562 / 22:54
    สงสารครอบครัวลาแปงมาก มีแม่หลายใจไม่พอมีน้องปสดอีก
    #3201
    0
  12. #3178 maybee23 (@mmmmay2311) (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 31 มกราคม 2562 / 00:28
    อิเด็กกี้อิเด็กนรก ทำไมถึงเป็นคนแบบนี้ทำไมถึงใจร้ายใจเลวำด้ขนาดนี้ คนรอบข้างสังคมการเลี้ยงดูทำให้กลายเป็นหรือเป็นเองที่นิสัยห่ะ
    #3178
    0
  13. #3087 Xialyu (@Xialyu) (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 27 มกราคม 2562 / 10:20
    สงสารพี่หมอกับแปงอะ
    #3087
    0
  14. #3012 หูยไรอ่ะ (@wang-j28) (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 24 มกราคม 2562 / 22:44
    อ๊ากกกก เขินเลย
    #3012
    0
  15. #2982 Muffin_Kun (@Muffin_Kun) (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 24 มกราคม 2562 / 17:25
    ป็อกกี้นี่ยังไงชอบแย่งของคนอื่น
    #2982
    0
  16. #2951 galaxysecret🌈🌈 (@galaxy_secret) (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 24 มกราคม 2562 / 12:31
    อีนังกี้นี่คือกิ๊กหยังหยังที่ขับรถชนพ่อแม่เชแน่ๆ แล้วคือแปงกับอ็อมรู้จักเชอยู่แล้วหรือป่าวเลยอยากไถ่โทษที่น้องชายขับรถชนพ่อแม่เช สงสารหมออ็อมกับแปงจัง รักกันแต่อยู่ด้วยกันไม่ได้ แปงควรหยุดเรียกร้องหาความอบอุ่นจากครอบครัวที่ไม่มีจริง แล้วเดินหน้าไปมีชีวิตตัวเองได้แล้ว แต่พาร์ทนี้มอธเฌเค้ากำลังหยอดกันอ่ะ5555555555
    #2951
    0
  17. #2790 Maylyunho (@Maylyunho) (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 21 มกราคม 2562 / 13:08
    น้องกี้คือคนขับรถคันนั้นแน่ๆ โถ สงสารพี่แปว แต่ทำไมต้องทำร้ายใจตัวเองแบบนั้นล่ะ สงสารหมอด้วยยย ฮืออออ ตลกมอธ จะเต๊าะเค้า โดนเค้าเต๊าะกลับ 5555
    #2790
    0
  18. #2748 No10051 (@No10051) (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 21 มกราคม 2562 / 02:56

    บอกตรงๆว่ารำคาญแปง คือขาดความอบอุ่นแะไรขนาดนี้นจ้าาาาา หมออ็อมก็คือครอบครัวไหมแฟนกันก็คือครอบครัวป่ะจ้ะ ระหว่างครอบครัวที่ให้ความรักสลัดทิ้ง ครอบครัวปลอมๆพยายามเยื้อปล่อยวางบ้างแก้วร้าวๆต่อให้ติดสนิทยังเห็นรอย เลือดมันเข้นมากใช่ไหมถึงได้ทิ้งหมออ็อม หมอก็มีหัวใจค่ะอย่านึกถึงแต่ความสบายใจตัวเองเห็นแก่หมอด้วยดีออก


    อีกี้อีตัวดีไม่รู้จะด่าอะไรเ-้ยไปหมด เดี๋ยว-เจอน้า เดี๋ยวรู้เลย


    #2748
    0
  19. #2538 24221 (@24221) (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 19 มกราคม 2562 / 12:28
    กี้นี่คือป๊อกกี้ปะ คนที่ชนพ่อแม่เชอ่ะ ดูนิสัยน่าจะใช่เลย
    #2538
    0
  20. #2472 Love (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 18 มกราคม 2562 / 18:24

    ปวดหัวกะรักสามเศร้าเราสามคนของแปงเลย เอ๊ะหรือจะเรียกรักแค่2 เพราะกี้อาจแค่อยากได้ของพี่ตามที่บอก ไม่ได้รักอะไรหมอ เห้อมม ก่อนจะสงสารแปงต้องสงสารหมอก่อนสินะถึงจะถูก หรือยังไง

    #2472
    0
  21. #2397 MinRos (@MinRos) (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 18 มกราคม 2562 / 07:27
    รุกแล้ววว อยากเห็นลีลาการจีบของพี่มอธ
    #2397
    0
  22. #2373 ppvs_ (@ppvs_) (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 18 มกราคม 2562 / 04:17
    สมกมากกก กี้ไม่น่ารักเลย
    #2373
    0
  23. #2330 lukbua (@lukbua) (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 17 มกราคม 2562 / 23:54
    โหหหห พอเข้าใจความเชื่อมโยงแล้วทึ่ง คิดได้ไงคะ วางเรื่องมาดีด้วยอะ พอเฉลยแล้วแบบบบ โหหหหหหห
    #2330
    0
  24. #2311 suwapak2546 (@suwapak2546) (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 17 มกราคม 2562 / 23:16
    น่าตีจริงนังเฌ
    #2311
    0
  25. #2303 manabi kaminaga (@manabu_sensei) (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 17 มกราคม 2562 / 22:59
    อยากหอมหัวพี่แปงT^T คนสวยของเรา
    #2303
    0