Until You - รักแล้วรักอีก [ Yaoi ] - END -

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 186,836 Views

  • 3,463 Comments

  • 8,114 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

จำนวนแชร์
0

  • Month Views
    12,875

    Overall
    186,836

ตอนที่ 3 : เผชิญความจริง

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 26165
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 2363 ครั้ง
    11 ธ.ค. 61

เขาตื่นมาตีห้าครึ่งเมื่อพยาบาลเวร เข้ามาเข็นรถเช็คชาร์ต ตรวจเตียง
พยาบาลวัยดึกนางหนึ่งเดินหน้าเฉยๆ ถือกาละมังกับผ้าขนหนูและชุดเข้ามา
ชักม่านรอบเตียง แล้วก็บอกว่า
"เช็ดตัวนะคะ แล้วก็คนไข้ฟื้นแล้ว ต่อไปต้องให้ญาติมาดูแลเรื่องกิจส่วนตัวนะคะ"
"เอ่อ ครับ"  
โห ไอซียูโหดมาก เพิ่งรู้ว่าต้องให้ญาติเช็ดตัว พาเข้าห้องน้ำ ทั้งที่คนไข้อาการหนักๆ
สายสวนเขายังไม่ถอด เลยไม่ต้องลำบากลุกไปห้องน้ำ
เขาค่อยๆชันตัวขึ้น เพิ่งเห็นสภาพเนื้อตัวของตัวเองชัดๆ
ผิวกระดำกระด่าง คงเบิร์นไหม้เพราะคีโม   แต่ดีว่าพุงพลุ้ยยังขาวอยู่
ไม่รู้ให้น้ำเกลือมากหรือเปล่า ตัวบวมเป่งเหมือนจะแตก ยังดีอีกเช่นกันมือเท้ายังเล็กเหมือนเดิม
คลำดูผม งอกแล้ว ยังกะทรงลานบิน

พยาบาลมาถอดสายสวน และเช็ดตัวเสร็จ อาหารเช้าของเขาก็มาแล้ว เป็นโอวัลตินแล้วก็ซุป
เขานอนรอให้เที่ยงวันเสียที  ตอนนั้นกีกี้น่าจะมา  นีนี่กับดีดี้ไม่รู้ไปต่างประเทศหรือเปล่า
ข้าวเที่ยงเป็นโจ๊กมาเสิร์ฟตอนสิบเอ็ดโมง เขากินแล้วก็นอนต่อ
นอนเล่นแล้วก็เผลอหลับไป  รู้สึกตัวอีกทีมีมือมาลูบหัวเขาอย่างอ่อนโยน
เขาลืมตามา ภาพที่เห็นคือหญิงชราผมขาวผู้หนึ่งยืนอยู่ข้างเตียง  ดวงหน้านั้นดูเมตตาแม้ยับย่น
คุณยายยิ้มให้เขาอย่างอ่อนโยน ลูบหลังลูบไหล่เขา ข้างๆเป็นเด็กหนุ่มวัยรุ่นหัวเกรียน 
เด็กนั่นรูปร่างเล็ก หน้าตาน่ารักใช้ได้ บอบบางดูออกสาวๆหน่อย แต่งตัวสก๊อยซ์มากใส่ขาสั้นโชว์กระเป๋า
"เป็นไงบ้างลูก ฟื้นแล้วเหรอ" เอ่อ...
"ครับ"
"ไม่เจ็บไม่ปวดตรงไหนใช่ไหม"
"ครับไม่เจ็บครับ"
"ย่ามาช้าหน่อยนะลูก รอเอ็มว่าง ถึงจะพาย่ามาหาเชได้"
ย่า! เอ็ม! เช! เอ่อ นี่มันคือเรื่องอะไรกัน

เขาอึกอัก ดิ้นขลุกขลักพยายามขยับตัวขึ้นนั่งอย่างเริ่มตกใจ พลางถดหนีออกมาจากคนพวกนี้
มิจฉาชีพหรือไง โรงพยาบาลระดับนี้ปล่อยมิจฉาชีพมาเจอเขาเหรอ 
กีกี้ก็ไม่มาเสียที ปล่อยให้เขาเผชิญอะไรนี่
ยายทำหน้าตกใจอย่างสมจริง ยกมือจะมาจับแขนเขา
"เชลูก เป็นอะไร"
เขาปัดมือเหี่ยวนั่นออก
"ย่าอะไรของใคร ยายอย่ามาตู่กันนะ"เขาพูดเสียงกร้าว
สองคนนั้นทำหน้าตาตกใจเลิ่กลั่ก  เด็กเอ็มกระเถิบมาผลักหัวเขา
"อีเช มึงเป็นบ้าไปแล้วเหรอ มึงจำย่าไม่ได้เหรอ อีดอก!อีควาย!"
แม่จ้าว! ปากไพร่ขนาดนี้เลยเหรอ
เขามองหน้าเด็กนั่นเขม็ง
"นี่หนู ระวังหน่อย ไร้สมบัติผู้ดีจริงๆ อย่างน้อยชั้นก็เป็นผู้ใหญ่ แก่คราวพ่อคราวแม่เธอนะ"
"อีเช!"
"เช ลูก"
สองคนนั้นอุทานมาพร้อมกัน
เด็กเอ็มหน้าเสีย หันไปกระซิบย่า
"ย่าน้อย มันเป็นบ้าหรือผีเข้าอ่ะย่า" 
ย่านั่นน้ำตาไหล สั่นหัวอย่างเดียว มืองี้สั่นเชียว ทำท่าทางใจเสีย
"ย่าอยู่นี่นะ หนูไปตามหมอมาดูมัน"

เด็กนั่นวิ่งไปตามพยาบาลมา พยาบาลแก่จึงเดินตามมาแล้วจึงถามเขาขึ้น
"มีอะไรเกิดขึ้นคะ คุณยาย คนไข้มีปัญหาอะไร"
ย่าซับน้ำตา
"เชมันจำย่ากับเอ็มไม่ได้ค่ะคุณหมอ แถมมันคิดว่ามันแก่ด้วย"
พยาบาลทำหน้างง แล้วหยิบชาร์ตปลายเตียงมาดู
"อ๋อค่ะ หมอบันทึกไว้ว่าเหมือนสมองกระทบกระเทือนน่ะค่ะ" หยุดเว้นระยะ 
"เพราะศีรษะกระแทกแรง จึงทำให้อาจจะความจำเสียหาย ซึ่งเป็นได้ทั้งชั่วคราวและถาวร"
ยายกับเด็กนั่นทำหน้าเข้าใจ  แต่เขาไม่เข้าใจ 
คือพยายามร่วมมือสร้างสถานการณ์กดดันอะไรกันเหรอ
พยาบาลถือชาร์ตขยับเข้ามาใกล้เตียง ส่งยิ้มให้เขาบางๆด้วยหน้าแก่ๆ
"เรามาทดสอบเบื้องต้น ลองคุยกันนะคะ ว่าน้องจำอะไรได้บ้าง"
โอเค เขาขยับตัวรอ  เขาจำได้หมดอยู่แล้ว
ชิชิ อย่ามาเล่นมุขความจำเสื่อมเลยมันเชย
ป้าแกหยิบชาร์ตเหยียดไกลๆ เพราะสายตายาว
"ชื่อ เด็กชายเช นามสกุลมองละแม อายุสิบสี่ปี  จำได้ไหมคะ"
"..."




"คนไข้หมดสติ! เพจอาจารย์สันติด่วน!"

......................................

เมื่อลืมตาตื่นมานั้น คนเยี่ยมไข้สองคนไม่อยู่แล้ว แต่มีหมอยืนรุมกันเต็มเตียง 
คุณหมอใหญ่หมอสันติยืนยิ้มเปิดชาร์ตดูอยู่ข้างๆเขา
"น้องเชตื่นแล้ว เป็นไงบ้างครับ ตกใจอะไรถึงได้หมดสติไป"
เขาน้ำตาไหล เริ่มรู้ตัวตระหนักแล้วว่าเกิดอะไรขึ้น รู้แล้วว่าทำไมหมอถึงเรียกเขาว่าน้องเช  
ไม่ใช่เฌมาวีแบบที่เขาเข้าใจ แต่คือเด็กชายเช
"ผมฝันร้ายมากครับ ฝันว่าผมเป็นคนอื่น ตื่นมาในร่างเด็กคนนี้ ผมไม่รู้จักเด็กคนนี้เลย"
"แอมนีเชียครับ ความจำเสื่อม น่าจะเป็นผลกระทบจากที่ศีรษะกระทบกระเทือน"
คุณหมอกล่าวด้วยสีหน้าเมตตา
" ประเมินเบื้องต้นพรุ่งนี้หมอคงทำซีทีแสกน เรื่องค่าใช้จ่ายละก้อบัตรทองครอบคลุม งดน้ำอาหารสามชั่วโมง ก็พรุ่งนี้หกโมงค่อยงดละกัน"

ย่าหลานสองคนนั่นเดินเข้ามาใหม่ พร้อมทำหน้าแหยงๆกลัวๆ
เขามองแล้วถอนใจกลั้นสะอื้นไว้ เอาละ เขายอมรับแล้วก็ได้ว่าอยู่ในร่างญาติของสองคนนี้
แต่เขาจะตอบรับอย่างไรดีกับสถานการณ์  เขาตายแล้วหรือยัง
เขาต้องได้ข้อมูลแวดล้อมมากกว่านี้ ก่อนจะทำอะไรลงไป
นี่ก็เพิ่งรู้ตัว เขาไม่รู้ว่าจะเอายังไงไม่มีเวลาตั้งตัว ไม่ได้คิด ดังนั้นคงต้องวางตัวกลางๆไปก่อน

เขาจึงยกมือไหว้หญิงชราคนนั้น 
"สวัสดีครับย่า " ย่าทำหน้าเลิ่กลั่กหันไปมองเอ็มอีก เอ็มยื่นหน้ามาด่า
"มึงเป็นอะไรไปอีควาย คราวนี้พูดเสียงสองทำท่าสุภาพใส่ย่า"
เขาถอนใจ ตอบเสียงเรียบๆ
"หมอบอกว่า เราน่าจะความจำเสื่อม เราจำเรื่องตัวเองไม่ได้ จำใครๆก็ไม่ได้" 
"มึงจำกูได้ไหม"
เขาส่ายหน้า 
"ตอนไม่มีสติเราฝัน เราเลยจำตัวเองได้ตามที่ฝันนั่นแหละ เรื่องของตัวเองจำไม่ได้เลย"
เอ็มเกาหัวแกรกๆ
"เอาง่ายๆเบื้องต้น นี่ย่ามีง ย่าน้อย  ส่วนกูชื่อเอ็ม เป็นเพื่อนกับมึง"
"ไม่มึงกูได้มั้ย เรียกชื่อหรือเรียกตัวเองว่าเรา หรือชั้นได้มั้ย  มันไม่เพราะ"
เอ็มทำตาปริบๆ
"กู..เอ่อ เรา..เฮ้อ ต้องกระแดะเป็นผู้ดีด้วยเหรอวะ"
"คนเราเห็นกันภายนอกก่อน เราทำตัวดีๆไว้ ไม่มีอะไรเสียหายนี่"
"เออ มึงก็พูดเป็นคนแก่ เอ๊ย เชก็พูดเป็นคนแก่ไปได้ เอ็มจะพยายามนะ"

ย่ากระเถิบเข้ามาใกล้ จับมือเขาแน่น
"เชหิวไหมลูก อยากกินอะไร"
"ไม่หิวครับ..ย่า"
เขาหันไปหาเอ็ม
"เอ็ม เรามีโทรศัพท์มือถือไหม" เอ็มปลดกระเป๋าสะพายมาค้น
สักพักก็ควักมือถือหน้าจอแตกกับสายชาร์จส่งให้ เขารับมาวางไว้
"เอ็ม เรารบกวนพาเราไปห้องน้ำทีได้ไหม" 
เอ็มหันหน้าหันหลัง ไปคว้าเก้าอี้มาให้ย่านั่ง แล้วประคองเขาถอดขวดน้ำเกลือไปห้องน้ำ
เขาเห็นกระจก จึงค่อยๆเดินไปส่อง แล้วก็ถึงกับอึ้ง
เอ็มมองเขายืนนิ่งจ้องกระจกแบบแปลกใจ
"นี่มึง..เอ๊ย เชจำแม้แต่หน้าตาตัวเองไม่ได้เลยเหรอ"
เขาส่ายหน้าช้าๆ  ฝันร้าย ฝันร้ายชัดๆ เขาจ้องแล้วก็ยื่นหน้าใกล้ๆ แล้วก็เอียงซ้ายเอียงขวา
คอตก 
เขาถอนใจเฮือกใหญ่ แล้วก็เดินยกขวดน้ำเกลือเข้าส้วมไปทำใจ

ปลดทุกข์หนักเบาแล้ว เขาก็ขอให้เอ็มพยุงกลับมาที่เตียง
"ขอบใจมากนะเอ็ม" เขารู้สึกเช่นนั้นจริงๆ
อย่างน้อยเด็กคนนี้ก็มีน้ำใจ
"ผมอยากรู้จักเชครับ ย่ากับเอ็มเล่าเรื่องเชให้ฟังได้ไหม"
เขาขอร้องย่า ย่าน้อยนั่งจับมือเขาไว้ ส่วนเอ็มไม่มีเก้าอี้เลยยืนพิงเตียง
"เชเป็นหลานย่า  เรามีกันแค่สองคนลูก  พ่อกับแม่เชโดนรถชนเสียไปสี่ปีก่อน ตอนนี้เชอยู่มอสาม"
"ผมตาย...เอ้อ .. ผมเข้าโรงพยาบาลได้ไงครับ"
"เชไปฉลองปิดเทอมกับเพื่อนๆที่น้ำตกเอราวัณ ขากลับเชตกรถสองแถวหัวฟาดพื้น หัวใจหยุดเต้นไปแล้ว หมอกู้ขึ้นมาได้"
"แล้วเราเอาเรื่องคนขับสองแถวหรือเปล่าครับ"
เอ็มสวนขึ้น
"เอาเรื่องอะไรมึง มึง..เอ๊ย เชแดนซ์เป็นเด็กแสกน รูดเสาท้ายรถแล้วเสือกลื่นตกเอง"
เขาอ้าปากค้าง แล้วก็กุมหัว
สักพักก็คุมสติอารมณ์ได้ คุยต่อ
"ตอนนี้ ผมอยู่ที่ไหนครับย่า"
"โรงพยาบาลศูนย์ลูก เมืองกาญจน์"
"ฮะ! โรงพยาบาลศูนย์ เมืองกาญจน์"
ย่าพยักหน้า เขากุมหัวตึ้บเป็นคำรบสอง ไปไม่เป็น
"แล้วมีใครมาเยี่ยมอีกไหม"
"ไม่เห็นมีนะ มีแต่เอ็มกับย่านี่แหละ"

"บ่ายโมงหมดเวลาเยี่ยมนะคะ เปิดอีกทีหกโมงเย็นค่ะ" คุณป้าฟลอเรนซ์ประกาศ
เขาจับมือย่าน้อยกับเอ็มมาแล้วบีบอย่างขอบคุณ ญาติสองคนแรกในโลกใหม่ของเขา
"ขอบใจนะเอ็ม ย่ากลับเถอะ ผม...เชอยู่ได้"
"เย็นเอ็มไม่ว่าง เลยพาย่ามาไม่ได้ แล้วพรุ่งนี้จะมาหานะ เช" 
"เช อยากกินอะไรพิเศษไหมลูก"
นึกถึงโจ๊กฮ่องกงกับหมูเด้งแล้วเปรี้ยวปาก แต่จะไปหาที่ไหนในเมืองกาญจน์
เขาส่ายหน้ายิ้มๆ เช็คเบอร์มือถือเอ็มก่อนโบกมือบ๊ายบายทั้งสองคน

เขาสูดลมหายใจรวบรวมความกล้า ก่อนสไลด์เข้าโทรศัพท์มือถือ
มันเป็นสมาร์ทโฟนห้านิ้ว แม้เครื่องราคาถูกแต่ก็จอใหญ่ จอแตกมุมไม่รู้เพราะตอนเขาตกรถหรือเปล่า
ยังมีแบตอยู่ โชคดีหน้าจอไม่ได้ล็อค เขาลองเปิดดูว่ามีแอพอะไรบ้าง
เฟซบุ๊ค ยูทูบ ไอจี ไลน์ 
เอ๊ะ อะไรกัน เป็นเด็กเป็นเล็กมีแอพเกย์แอพหาคู่ บีทอล์ค ทินเดอร์ บลู
นอกนั้นเป็นเกมส์พรึ่บ มีดูดวงด้วย
เอ เขาจะเอายังไงดีนะกับก้าวต่อไป

คำถามหลักคือ เขามาอยู่ในร่างเชได้อย่างไร
เขาตายหรือยัง สถานการณ์ของเขาเป็นยังไงบ้าง 
เขาเป็นผีหรือเปล่า เขาคือฝันของเชหรือเปล่า
เชไปไหน  ตายหรือยัง  เขาจะติดอยู่ในร่างนี้ไปนานอีกเท่าไหร่

ถ้าเขาหาคำตอบหลักพวกนี้ได้  เขาก็จะได้คิดว่า ต่อไปเขาจะใช้ชีวิตอย่างไร
เขาจะกลับไปที่บ้านเดิม หรือจะเป็นเชไปเลย
ส่วนคำถามเร่งด่วนคือ เขาจะวางตัวยังไง จะมีชีวิตรอดยังไง เอาเงินที่ไหนใช้ จ่ายค่ารักษาตัวอีก
เขาก้มดูหน้าจอ สังเกตที่เวลาหน้าจอมีวันเดือนปีของวันนี้  มองแล้วก็ต้องตกใจ
10 มีนาคม 2559
ตอนที่เขารักษาตัวด้วยคีโมสุดท้ายนั้น มันต้นปี 2558 อยู่เลย

เขามือไม้สั่นเปิดแอพเฟซบุ๊ค เป็นหน้าวอลล์ของเช
เขาค้นด้วยคำว่า sirasis แล้วเลือกหน้าที่คุ้นเคย
โชคร้าย เขาตอนนนั้นตั้งไพรเวทแอคเคานท์ ตอนนี้คนไม่เป็นเพื่อนไม่สามารถเข้าอ่านได้
กำลังจะล็อกเอาท์เพื่อเข้าใหม่ เมื่อนึกขึ้นมาได้ว่า เขาไม่รู้พาสเวิร์ดของเช
ถ้าล็อกเอาท์ออกแล้วจะล็อกอินเข้าใหม่ได้ไหมล่ะ  เสี่ยงเกินไป
เขาเลยหาแอพเทียมในเพลย์สโตร์มาอินสตอลใหม่แทน
โปรแกรมนี้ดีมาก ไม่ต้องลงแมสเซนเจอร์เพิ่ม สามารถอ่านได้เลยในแอพเดียว
แล้วเขาก็ล็อกอินด้วยชื่อและพาสเวิร์ดเดิมของชีวิตเก่า

เปิดหน้าจอออกมาแล้ว เหมือนเดิมเลย
เขาไม่ได้ฝัน เขามีตัวตนจริงๆ
ที่วอลล์มีคนมาโพสต์มากมาย ไถลงอ่านแล้วเขาก็ใจหายวาบ น้ำตาคลอ

Gigi Patipatra : ซีซี่ หนึ่งปีผ่านไปแล้ว ยังคิดถึงนะ
                         โลกที่ไม่มีซีซี่มันสวยน้อยลง
                         แต่กีกี้ดีใจที่ซีซี่ไม่เจ็บปวดอีกแล้ว รักครับ
Nini Phirapapat : ซีซี่คนสวย สบายดีนะคะ นีนี่สบายดีค่ะ
                            รักพี่เสมอ
Didi Diradis : ซีซี่ ทุกคนคิดถึง แต่อย่าห่วงนะ ทุกคนไม่เศร้า
                      เพราะรู้ว่าซีซี่ต้องอยู่ในที่สวยงามแน่ๆ

เขาตายแล้ว  ตายไปครบปีแล้ว 
คิดถึงทุกคนเช่นกัน ไม่ได้มีใครทำเรื่องปิดเฟซของเขา เขาเลยย้อนไปอ่านโพสต์เก่าๆดู
กีกี้เป็นคนมาโพสต์ใส่หน้าวอลล์เขา บอกข่าวว่าเขาเสียชีวิตแล้วพร้อมกำหนดงานศพ
คนมาแสดงความเสียใจกันเยอะมาก ไม่มีสองคนนั้นตามเคย
จำได้ว่าเขาทำคีโมแล้วหมดภูมิจนต้องเข้าห้องปลอดเชื้อ 
วันล่าสุดที่เขายังมีชีวิต ที่ยังจำได้คือ15 มกราคม 2558 
แต่วันโพสต์ว่าเขาเสียชีวิตคือ วันที่ 10 มีนา....คม

วันนี้!

ขนหัวลุก!

____________________
              

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 2.363K ครั้ง

38 ความคิดเห็น

  1. #3398 Mint S (@siri-ch36) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 17 กุมภาพันธ์ 2562 / 13:31
    สนุกค่า
    #3398
    0
  2. #3256 pommys (@pommys) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 8 กุมภาพันธ์ 2562 / 20:48
    เอ้า ตายแล้ว
    #3256
    0
  3. #3244 KookKeng04 (@KookKeng04) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 8 กุมภาพันธ์ 2562 / 18:33
    ฮรืออ ขอโทษที่ขำวิธีตายของน้องเชนะลูกก
    แต่ขนลุกจริงครบปีพอดีเลย
    #3244
    0
  4. #3145 maybee23 (@mmmmay2311) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 30 มกราคม 2562 / 10:47
    ขนลุกจริง ครบ1ปีพอดีแต่แอบขำน้องเต้นจนตกรถ55555
    #3145
    0
  5. #3043 Xialyu (@Xialyu) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 26 มกราคม 2562 / 21:59
    โธ่ตกรถเพราะรูดเสา
    #3043
    0
  6. #2894 peangploy (@hoshiworld) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 24 มกราคม 2562 / 07:10
    คือเชแบบลูก ถ้าไม่รูดเสาก็จะไม่ตกรถตายแท้ๆ จะขำหรือสงสารดี ส่วนเชที่มาอยู่ร่าง สงสารจริงๆ แต่ไม่เป็นไร ตั้งตนใหม่นะ
    #2894
    0
  7. #2883 galaxysecret🌈🌈 (@galaxy_secret) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 23 มกราคม 2562 / 20:57
    เป็นเราก็ช๊อคอ่ะ โอ้ยยยยย จะสงสารใครก่อนดี
    #2883
    0
  8. #2742 หยัน (@luxfern) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 21 มกราคม 2562 / 02:21
    ทำไมตลกตรงรูดเสา น้อนนน 55555
    #2742
    0
  9. #2687 chocolato.p (@yhing_haw_kaun) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 20 มกราคม 2562 / 17:12

    น้องเชตกรถเพราะรูดเสา... 5555 ซีซี่สู้ๆ ได้ชีวิตใหม่มาใช้ให้คุ้มนะ

    #2687
    0
  10. #2608 Mune (@uzsy) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 20 มกราคม 2562 / 01:59
    ชื่นชมตนเขียนมากเลยค่ะ หาข้อมูลมาค่อนข้างดีเลบย พลอตเรื่องก็น่าสนใจ แล้วน้องเซที่อยู่ในร่างนี้เด้งไปไหน 55
    #2608
    0
  11. #2510 ChoMin •• ❤ (@13thofkm) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 18 มกราคม 2562 / 21:57
    ซีซี่สมกับเป็นผู้ใหญ่จริงๆ ควบคุมตัวเองได้ดีมาก ถือว่ามีสติในการคิดแก้ไขปัญหา แต่ขำตรงน้องเช เต้นรุดเสาจนตกรถ เอาเรื่องเว้ย ว่าแต่การสลับร่างมันเกิดขึ้นได้ยังไง อาศัยวันตายเป็นจุดกำเนิด หรือว่าอาศัยอุบัติเหตุของเชกับอาการโคม่าของซีซี่ หรือจริงๆ แล้วมันคือการกลับชาติมาเกิด แต่ซีซี่ตายมาปีนึงแล้ว ส่วนสถานการณ์ของเชคนใหม่มันคือช่วงอดีตก่อนที่ซีซี่จะตายรึเปล่า เพราะเห็นบอกว่าวันโพสต์แจ้งข่าวคือวันเดียวกับที่เชฟื้น เอ๊ะ ยิ่งเดายิ่งมึน หรือเราตีความผิด
    #2510
    0
  12. #2458 Sopimzize (@sopimzize) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 18 มกราคม 2562 / 16:14
    เฟบไว้นานเพิ่งมีเวลาอ่านอ่ะค่ะตอนอินโทรก็จะงงๆหน่อยเพิ่งมาตั้งหลักได้เอาตอนนี้​ โอ้ยถูกจริตมากกกกกกนี่แหละแนวที่ตามหามานาน
    #2458
    0
  13. #2433 withfluffyp (@blossomorrain) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 18 มกราคม 2562 / 12:08
    ขำตอนบอกน้องเต้นจนตกรถ555555555555555
    #2433
    0
  14. #2206 17omelet (@17omelet) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 17 มกราคม 2562 / 17:57
    ขนลุกตาม มันจะต้องมีเหตุให้มาอยู่ร่างนี้แน่ สู้ค่ะซีซี่ อย่างน้อยก็มีชีวิตต่อ
    #2206
    0
  15. #2086 Neez-07 (@Neez-07) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 17 มกราคม 2562 / 03:37
    น้องเชแซ่บมาก ปั๊วะมากลูกเจ้นจนตกรถ55555555
    #2086
    0
  16. #2055 manabi kaminaga (@manabu_sensei) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 16 มกราคม 2562 / 23:40
    โอ้ย น้องเชหนูรู้กกก หนูซนไปแล้วค่ะ ไปเต้นรูดเสารถไม่ดีนะ! หนูควรเต้นที่พื้นดีๆค่ะลูก ปลอดภัยกว่านะ!
    #2055
    0
  17. #2051 zearet_17 (@Zearet17) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 16 มกราคม 2562 / 23:19
    ขำน้องเอ็ม เกลียดความเต้นรูดเสารถสองแถว 55555
    #2051
    0
  18. #1961 แคนต้าลูปปปป ^^ (@Canta_TT) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 15 มกราคม 2562 / 20:42
    ขนหัวลุกด้วย แง เป็นกำลังใจให้ไรท์เตอร์ค่ะ!! ให้น้องเชด้วย!
    #1961
    0
  19. #1799 ployreudeejaitad (@ployreudeejaitad) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 14 มกราคม 2562 / 21:30
    +1 ให้กำลังใจ
    #1799
    0
  20. #1712 greentealatte ♡ (@qltz) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 14 มกราคม 2562 / 13:58
    ตายแล้ว ก็กลับเข้าร่างเดิมไม่ได้แล้วสิ
    #1712
    0
  21. #1662 ;เซฮาน △ (@chunjiteentop) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 13 มกราคม 2562 / 22:24
    วงวาร เชคงต้องอยู่ร่างนี้แล้วแหละ
    #1662
    0
  22. #1447 Raatty (@Raatty) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 12 มกราคม 2562 / 17:20
    โหหหห คงต้องใช้ชีวิตเป็นเชแล้วนะ
    #1447
    0
  23. #1385 NJChokdee (@NJChokdee) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 12 มกราคม 2562 / 10:34
    บรรยายได้ดี เข้าใจง่ายด้วย
    #1385
    0
  24. #1322 Tinkerbelly (@f-intira) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 11 มกราคม 2562 / 19:48
    ก็คือผ่านไปครบปีแล้วถึงฟื้นขค้นมาใหม่สินะ แต่ขำชื่อแต่ละคนอ่ะ ซีซี่ กีกี้ ดีดี้ งี้
    #1322
    0
  25. #1232 นักโทษหมายเลข0 (@Prison0) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 10 มกราคม 2562 / 23:24
    ....เศร้าอะ ฮือ แล้วคือถ้าตายแล้วเราเอาร่างคนนี้ไปเจอครอบครัวเก่า คือเราก็คงต้องรักเค้ามากกว่าอะ เห้อม
    #1232
    0