Until You - รักแล้วรักอีก [ Yaoi ] - END -

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 216,499 Views

  • 3,955 Comments

  • 8,763 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

  • Month Views
    4,425

    Overall
    216,499

ตอนที่ 3 : เผชิญความจริง

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 30029
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 2695 ครั้ง
    4 มี.ค. 62

(R)


เขาตื่นมาตอนตีห้าครึ่ง เมื่อพยาบาลเวรเข้ามาพร้อมเข็นรถเข็นเพื่อเช็คชาร์ต ตรวจเตียง
พยาบาลวัยดึกนางหนึ่งเดินหน้าเฉย ๆ ถือกาละมังกับผ้าขนหนูและชุดเข้ามา
คุณพยาบาลชักม่านบังรอบเตียง แล้วก็บอกว่า
"เช็ดตัวนะคะ แล้วก็คนไข้ฟื้นแล้ว ต่อไปต้องให้ญาติมาดูแลเรื่องกิจส่วนตัวนะคะ"
"เอ่อ ครับ"  
โห ไอซียูโหดมาก เพิ่งรู้ว่าต้องให้ญาติเช็ดตัว พาเข้าห้องน้ำ ทั้งที่คนไข้อาการหนัก ๆ
สายสวนเขายังไม่ถอด เลยไม่ต้องลำบากลุกไปห้องน้ำ
เขาค่อย ๆชันตัวขึ้น เพิ่งเห็นสภาพเนื้อตัวของตัวเองชัด ๆ
ผิวกระดำกระด่าง คงเบิร์นไหม้เพราะคีโม   แต่ดีว่าพุงพลุ้ยยังขาวอยู่
ไม่รู้เพราะให้น้ำเกลือมากหรือเปล่า ตัวบวมเป่งเหมือนจะแตก 
ยังดีอีกเช่นกันว่ามือเท้ายังเล็กเหมือนเดิม
คลำดูผม งอกแล้ว ยังกะทรงลานบิน

พยาบาลมาถอดสายสวนและเช็ดตัวเสร็จ อาหารเช้าของเขาก็มาแล้ว เป็นโอวัลตินแล้วก็ซุป
เขานอนรอให้เที่ยงวันเสียที  ถึงตอนนั้นกีกี้น่าจะมา  นีนี่กับดีดี้ไม่รู้ไปต่างประเทศหรือเปล่า
ข้าวเที่ยงเป็นโจ๊กมาเสิร์ฟตอนสิบเอ็ดโมง เขากินแล้วก็นอนต่อ
นอนเล่นแล้วก็เผลอหลับไป  รู้สึกตัวอีกทีมีมือมาลูบหัวเขาอย่างอ่อนโยน
เขาลืมตามา ภาพที่เห็นคือหญิงชราผมขาวผู้หนึ่งยืนอยู่ข้างเตียง  ดวงหน้านั้นดูเมตตาแม้ยับย่น
คุณยายยิ้มให้เขาอย่างอ่อนโยน ลูบหลังลูบไหล่เขา ข้าง ๆเป็นเด็กหนุ่มวัยรุ่นหัวเกรียน 
เด็กนั่นรูปร่างเล็ก หน้าตาน่ารักใช้ได้ บอบบางดูออกสาว ๆหน่อย 
แต่งตัวสก๊อยซ์มากใส่ขาสั้นโชว์กระเป๋าแลบ

"เป็นไงบ้างลูก ฟื้นแล้วเหรอ" 
เอ่อ...
"ครับ"
"ไม่เจ็บไม่ปวดตรงไหนใช่ไหม"
"ครับไม่เจ็บครับ"
"ย่ามาช้าหน่อยนะลูก รอเอ็มว่าง ถึงจะพาย่ามาหาเชได้"
ย่า! เอ็ม! เช! เอ่อ นี่มันคือเรื่องอะไรกัน

เขาอึกอัก ดิ้นขลุกขลักพยายามขยับตัวขึ้นนั่งอย่างเริ่มตกใจ พลางถดหนีออกห่างจากคนพวกนี้
มิจฉาชีพหรือไง โรงพยาบาลระดับนี้ปล่อยมิจฉาชีพมาเจอเขาเหรอ 
กีกี้ก็ไม่มาเสียที ปล่อยให้เขาเผชิญอะไรนี่
ยายทำหน้าตกใจอย่างสมจริง ยกมือจะมาจับแขนเขา
"เชลูก เป็นอะไร"
เขาปัดมือเหี่ยวนั่นออก
"ย่าอะไรของใคร ยายอย่ามาตู่กันนะ"เขาพูดเสียงกร้าว
สองคนนั้นทำหน้าตาตกใจเลิ่กลั่ก  เด็กเอ็มอะไรนั่นกระเถิบมาผลักหัวเขา
"อีเช มึงเป็นบ้าไปแล้วเหรอ มึงจำย่าไม่ได้เหรอ อีดอก!อีควาย!"
แม่จ้าว! ปากไพร่ขนาดนี้เลยเหรอ
เขามองหน้าเด็กนั่นเขม็ง
"นี่หนู ระวังหน่อย ไร้สมบัติผู้ดีจริง ๆ อย่างน้อยชั้นก็เป็นผู้ใหญ่ แก่คราวพ่อคราวแม่เธอนะ"
"อีเช!"
"เช ลูก"
สองคนนั้นอุทานมาพร้อมกัน
เด็กเอ็มหน้าเสีย หันไปกระซิบย่า
"ย่าน้อย มันเป็นบ้าหรือผีเข้าอ่ะย่า" 
ย่านั่นน้ำตาไหล สั่นหัวอย่างเดียว มืองี้สั่นเชียว ทำท่าทางใจเสีย
"ย่าอยู่นี่นะ หนูไปตามหมอมาดูมัน"

เด็กนั่นวิ่งไปตามพยาบาลมา พยาบาลแก่จึงเดินตามมาแล้วจึงถามเขาขึ้น
"มีอะไรเกิดขึ้นคะ คุณยาย คนไข้มีปัญหาอะไร"
ย่าซับน้ำตา
"เชมันจำย่ากับเอ็มไม่ได้ค่ะคุณหมอ แถมมันคิดว่ามันแก่ด้วย"
พยาบาลทำหน้างง แล้วหยิบชาร์ตปลายเตียงมาดู
มองชาร์ตพลิกกระดาษแล้วก็ทำหน้าเข้าอกเข้าใจ
"อ๋อค่ะ หมอบันทึกไว้ว่าเหมือนสมองกระทบกระเทือนน่ะค่ะ" 
หยุดเว้นระยะ 
"เพราะศีรษะกระแทกแรง จึงทำให้อาจจะความจำเสียหาย ซึ่งเป็นได้ทั้งชั่วคราวและถาวร"

ยายกับเด็กนั่นทำหน้าเข้าใจ  แต่เขาไม่เข้าใจ 
คือพยายามร่วมมือสร้างสถานการณ์กดดันอะไรกันเหรอ
พยาบาลถือชาร์ตขยับเข้ามาใกล้เตียง ส่งยิ้มให้เขาบาง ๆด้วยหน้าแก่ ๆ
"เรามาทดสอบเบื้องต้น ลองคุยกันนะคะ ว่าน้องจำอะไรได้บ้าง"
โอเค เขาขยับตัวรอ  เขาจำได้หมดอยู่แล้ว
ชิชิ อย่ามาเล่นมุขความจำเสื่อมเลยมันเชย
ป้าแกหยิบชาร์ตเหยียดไกล ๆ เพราะสายตายาว
"ชื่อ เด็กชายเช นามสกุลมองละแม อายุสิบสี่ปี  จำได้ไหมคะ"
"..."




"คนไข้หมดสติ! เพจอาจารย์สันติด่วน!"

......................................

เมื่อลืมตาตื่นมานั้น คนเยี่ยมไข้สองคนไม่อยู่แล้ว แต่มีหมอยืนรุมกันเต็มเตียง 
คุณหมอใหญ่หมอสันติยืนยิ้มเปิดชาร์ตดูอยู่ข้าง ๆเขา
"น้องเชตื่นแล้ว เป็นไงบ้างครับ ตกใจอะไรถึงได้หมดสติไป"
เขาน้ำตาไหล เริ่มรู้ตัวตระหนักแล้วว่าเกิดอะไรขึ้น รู้แล้วว่าทำไมหมอถึงเรียกเขาว่าน้องเช  
ไม่ใช่เฌมาวีแบบที่เขาเข้าใจ แต่คือเด็กชายเช
"ผมฝันร้ายมากครับ ฝันว่าผมเป็นคนอื่น ตื่นมาในร่างเด็กคนนี้ ผมไม่รู้จักเด็กคนนี้เลย"
"แอมนีเชียครับ ความจำเสื่อม น่าจะเป็นผลกระทบจากที่ศีรษะกระทบกระเทือน"
คุณหมอกล่าวด้วยสีหน้าเมตตา
" ประเมินเบื้องต้นพรุ่งนี้หมอคงทำซีทีแสกน เรื่องค่าใช้จ่ายนั้นบัตรทองครอบคลุม งดน้ำอาหารหกชั่วโมงนะครับ"

ย่าหลานสองคนนั่นเดินเข้ามาใหม่ พร้อมทำหน้าแหยง ๆกลัว ๆ
เขามองแล้วถอนใจกลั้นสะอื้นไว้ เอาละ เขายอมรับแล้วก็ได้ว่าอยู่ในร่างญาติของสองคนนี้
แต่เขาจะตอบรับอย่างไรดีกับสถานการณ์  เขาตายแล้วหรือยัง
เขาต้องได้ข้อมูลแวดล้อมมากกว่านี้ ก่อนจะพูดจะทำอะไรลงไป
นี่ก็เพิ่งรู้ตัว เขาไม่รู้ว่าจะเอายังไงเพราะไม่มีเวลาตั้งตัว ไม่ได้คิด ดังนั้นคงต้องวางตัวกลาง ๆไปก่อน

เขาจึงยกมือไหว้หญิงชราคนนั้น 
"สวัสดีครับย่า " 
ย่าทำหน้าเลิ่กลั่กหันไปมองเอ็มอีก เอ็มยื่นหน้ามาด่า
"มึงเป็นอะไรไปอีควาย คราวนี้พูดเสียงสองทำท่าสุภาพใส่ย่า"
เขาถอนใจ ตอบเสียงเรียบ ๆ
"หมอบอกว่า เราน่าจะความจำเสื่อม เราจำเรื่องตัวเองไม่ได้ จำใคร ๆก็ไม่ได้" 
"มึงจำกูได้ไหม"
เขาส่ายหน้า 
"ตอนไม่มีสติเราฝัน เราเลยจำตัวเองได้ตามที่ฝันนั่นแหละ เรื่องของตัวเองจำไม่ได้เลย"
เอ็มเกาหัวแกรก ๆ
"เอาง่าย ๆเบื้องต้น นี่ย่ามึง ย่าน้อย ส่วนกูชื่อเอ็ม เป็นเพื่อนกับมึง"
"ไม่มึงกูได้มั้ยอ่ะ เรียกชื่อหรือเรียกตัวเองว่าเรา หรือชั้นได้มั้ย มันไม่เพราะ"
เอ็มทำตาปริบ ๆ
"กู..เอ่อ เรา..เฮ้อ ต้องกระแดะเป็นผู้ดีด้วยเหรอวะ"
"คนเราเห็นกันภายนอกก่อน เราทำตัวดี ๆไว้ ไม่มีอะไรเสียหายนี่"
"เออ มึงก็พูดเป็นคนแก่ เอ๊ย เชก็พูดเป็นคนแก่ไปได้ เอ็มจะพยายามให้แล้วกันนะ"

ย่ากระเถิบเข้ามาใกล้ จับมือเขาแน่น
"เชหิวไหมลูก อยากกินอะไร"
"ไม่หิวครับ..ย่า"
เขาหันไปหาเอ็ม
"เอ็ม เรามีโทรศัพท์มือถือไหม" เอ็มพยักหน้า หันไปปลดกระเป๋าสะพายมาค้น
สักพักก็ควักมือถือหน้าจอแตกกับสายชาร์จส่งให้ เขาจึงรับมาวางไว้ข้างหมอน
"เอ็ม เรารบกวนที พาเราไปห้องน้ำหน่อยได้ไหม" 
เอ็มหันหน้าหันหลัง ไปคว้าเก้าอี้มาให้ย่าน้อยนั่ง 
แล้วหันมาประคองเขาอย่างเบามือ พร้อมถอดถุงน้ำเกลือพาเขาไปห้องน้ำ
ก้าวเข้าไป เขาเห็นกระจก จึงค่อย ๆเดินไปส่อง แล้วก็ถึงกับอึ้ง
เอ็มมองเห็นเขายืนนิ่งอึ้งจ้องกระจก ก็ถามอย่างแปลกใจ
"นี่มึง..เอ๊ย เชจำแม้แต่หน้าตาตัวเองไม่ได้เลยเหรอ"
เขาส่ายหน้าช้า ๆ  ฝันร้าย ฝันร้ายชัด ๆ เขาจ้องแล้วก็ยื่นหน้าใกล้ ๆ แล้วก็เอียงซ้ายเอียงขวา
คอตก 
เขาถอนใจเฮือกใหญ่ แล้วก็เดินยกชูถุงน้ำเกลือเข้าส้วมไปทำใจ

ปลดทุกข์หนักเบาแล้ว เขาก็ขอให้เอ็มพยุงกลับมาที่เตียง
เอ็มมือเบา และดูเต็มอกเต็มใจทำให้เป็นอย่างดี
"ขอบใจมากนะเอ็ม" เขารู้สึกเช่นนั้นจริง ๆ
อย่างน้อยเด็กคนนี้ก็มีน้ำใจ เขาเริ่มคุยกับย่าต่อ
"ตอนนี้ ผมอยู่ที่ไหนครับย่า"
"โรงพยาบาลศูนย์ลูก เมืองกาญจน์"
"ฮะ! โรงพยาบาลศูนย์ เมืองกาญจน์"
ย่าพยักหน้า เขากุมหัวตึ้บเป็นคำรบสอง ไปไม่เป็น กาญจนบุรีเลยเหรอ
"เอิ่ม .. ผมอยากรู้จักเชครับ ย่ากับเอ็มเล่าเรื่องเชให้ฟังได้ไหม"
เขาขอร้องย่า ย่าน้อยนั่งจับมือเขาไว้ ส่วนเอ็มไม่มีเก้าอี้เลยยืนพิงเตียง
"เช เจ้าเป็นหลานย่า เรามีกันแค่สองคนลูก พ่อกับแม่เชน่ะรถชนกันเสียไปตั้งแต่สี่ปีก่อน ตอนนี้เจ้าเพิ่งจบมอสาม"
"ผมตาย...เอ้อ .. ผมเข้าโรงพยาบาลได้ไงครับ"
"เชไปฉลองปิดเทอมกับเพื่อน ๆที่น้ำตกเอราวัณ ขากลับเชตกรถสองแถวหัวฟาดพื้น เจ้าน่ะหัวใจหยุดเต้นไปแล้ว หมอกู้คืนขึ้นมาได้"
"แล้วนี่ เราเอาเรื่องคนขับสองแถวหรือเปล่าครับ"
เอ็มสวนขึ้น
"เอาเรื่องอะไรมึง มึง..เอ๊ย..เชอ่ะ แดนซ์เป็นเด็กแสกน รูดเสาท้ายรถแล้วเสือกลื่นตกเอง"
เขาอ้าปากค้าง แล้วก็กุมหัว
สักพักก็คุมสติอารมณ์ได้ คุยต่อ
"แล้วนี่มีใครมาเยี่ยมผม...เอ้อ..เช..อีกไหม"
พลั้งถามไป ทั้งที่รู้ว่าจะหวังใครล่ะ ใครจะรู้กันว่าเขาอยู่นี่
เอ็มส่ายหัวดิก
"ไม่เห็นมีนะ มีแต่เอ็มกับย่านี่แหละ"

"บ่ายโมงหมดเวลาเยี่ยมนะคะ เปิดอีกทีหกโมงเย็นค่ะ" คุณป้าฟลอเรนซ์ไนติงเกลประกาศ
เขาจับมือย่าน้อยกับเอ็มมาแล้วบีบอย่างขอบคุณ ญาติสองคนแรกในโลกใหม่ของเขา
"ขอบใจนะเอ็ม ย่า กลับเถอะ ผม...เชอยู่ได้"
"ตอนเย็นน่ะเอ็มไม่ว่างนะ เลยพาย่ามาไม่ได้ แล้วพรุ่งนี้จะมาหานะ เช" 
"แล้วเช อยากกินอะไรพิเศษไหมลูก"
นึกถึงโจ๊กฮ่องกงกับหมูเด้งแล้วเปรี้ยวปาก แต่จะไปหาที่ไหนในเมืองกาญจน์
เขาส่ายหน้ายิ้ม ๆ เช็คเบอร์มือถือเอ็มว่ายังอยู่ ก่อนโบกมือบ๊ายบายทั้งสองคน

สองคนลับประตูไปแล้ว เขาสูดลมหายใจรวบรวมความกล้า ก่อนสไลด์เข้าโทรศัพท์มือถือ
มันเป็นสมาร์ทโฟนห้านิ้ว แม้เครื่องราคาถูกแต่ก็จอใหญ่ จอแตกมุมไม่รู้เป็นเพราะที่เขาตกรถหรือเปล่า
มือถือยังมีแบตเหลืออยู่ โชคดีหน้าจอไม่ได้ล็อคไว้ เขาลองเปิดดูว่าในนั้นมีแอพอะไรบ้าง
เฟซบุ๊ค ยูทูบ ไอจี ไลน์ 
เอ๊ะ อะไรกัน เป็นเด็กเป็นเล็กมีแอพเกย์แอพหาคู่ บีทอล์ค ทินเดอร์ บลู
นอกนั้นเป็นเกมส์พรึ่บ มีดูดวงด้วย

เอ เขาจะเอายังไงดีนะกับก้าวต่อไป

คำถามหลักคือ เขามาอยู่ในร่างเชได้อย่างไร
เขาตายหรือยัง สถานการณ์ของเขาเป็นยังไงบ้าง 
เขาเป็นผีหรือเปล่า เขาคือฝันของเชหรือเปล่า
แล้วเชไปไหน  เชตายหรือยัง  เขาจะติดอยู่ในร่างนี้ไปนานอีกเท่าไหร่

ถ้าเขาหาคำตอบหลักพวกนี้ได้  เขาก็จะได้คิดว่า จากนี้เขาจะใช้ชีวิตต่อไปอย่างไร
เขาจะกลับไปที่บ้านเดิมของเขา หรือจะอยู่นี่เป็นเชไปเลย
ส่วนคำถามเร่งด่วนคือ แล้วเขาจะวางตัวยังไง จะมีชีวิตรอดยังไง เอาเงินที่ไหนใช้ จ่ายค่ารักษาตัวอีก
เขาก้มดูหน้าจอ สังเกตที่เวลาหน้าจอมีวันเดือนปีของวันนี้  มองแล้วก็ต้องตกใจ
10 มีนาคม 2559
ตอนที่เขารักษาตัวด้วยคีโมครั้งสุดท้ายนั้น มันต้นปี 2558 อยู่เลย

เขามือไม้สั่นเปิดแอพเฟซบุ๊ค เปิดมาเป็นหน้าวอลล์ของเช
เขาค้นด้วยคำว่า sirasis แล้วเลือกรูปโปรไฟล์ที่คุ้นเคย
โชคร้าย ตอนนั้นเขาตั้งเป็นไพรเวทแอคเคานท์ไว้ เลยทำให้ตอนนี้คนไม่เป็นเพื่อนไม่สามารถเข้าอ่านได้
กำลังว่าจะล็อกเอาท์แอพเพื่อเข้าใหม่ เมื่อโชคดีนึกขึ้นมาได้ว่า เขาไม่รู้พาสเวิร์ดของเช
ถ้าล็อกเอาท์แอพออกไป แล้วจะล็อกอินเข้าใหม่ได้ไหมล่ะ  เสี่ยงเกินไป
เขาเลยต้องไปหาแอพเทียมในเพลย์สโตร์มาอินสตอลใหม่เพิ่ม
โปรแกรมนี้ดีมาก ไม่ต้องลงแมสเซนเจอร์เพิ่ม สามารถอ่านได้เลยในแอพเดียว
แล้วเขาก็ล็อกอินแอพใหม่นี้ด้วยชื่อและพาสเวิร์ดเดิมของชีวิตเก่า

เปิดหน้าจอออกมาแล้ว เหมือนเดิมเลย
เขาไม่ได้ฝัน เขามีตัวตนจริง ๆ
ไม่ได้มีใครทำเรื่องปิดเฟซบุ๊คของเขา
ที่วอลล์มีคนมาโพสต์มากมาย ไถลงอ่านแล้วเขาก็ใจหายวาบ น้ำตาคลอ

Gigi Patipatra : ซีซี่ หนึ่งปีผ่านไปแล้ว ยังคิดถึงนะ
                         โลกที่ไม่มีซีซี่มันสวยน้อยลง
                         แต่กีกี้ดีใจที่ซีซี่ไม่เจ็บปวดอีกแล้ว รักครับ
Nini Phirapapat : ซีซี่คนสวย สบายดีนะคะ นีนี่สบายดีค่ะ
                            รักพี่เสมอ
Didi Diradis : ซีซี่ ทุกคนคิดถึง แต่อย่าห่วงนะ ทุกคนไม่เศร้า
                      เพราะรู้ว่าซีซี่ต้องอยู่ในที่สวยงามแน่ ๆ

เขาตายแล้ว  ตายไปครบปีแล้ว 
คิดถึงทุกคนเช่นกัน  เขาเลยย้อนไปอ่านโพสต์เก่า ๆดู
เจอว่า กีกี้เป็นคนมาโพสต์ใส่หน้าวอลล์เขา บอกข่าวว่าเขาเสียชีวิตแล้วพร้อมกำหนดการของงานศพ
คนมาแสดงความเสียใจกันเยอะมาก ไม่มีสองคนพี่น้องนั้นตามประสาคนไม่ถนัดโซเชียล
จำได้ว่าเขาทำคีโมแล้วภูมิคุ้มกันตก ระดับต่ำมากจนต้องเข้าห้องปลอดเชื้อ 
วันล่าสุดที่เขายังมีชีวิต ที่เขายังจำได้คือ15 มกราคม 2558 
แต่วันโพสต์ว่าเขาเสียชีวิตคือ วันที่ 10 มีนา....คม

วันนี้!

ขนหัวลุก!






              

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 2.695K ครั้ง

46 ความคิดเห็น

  1. #3929 Sopimzize (@sopimzize) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 8 พฤษภาคม 2562 / 01:31
    วนกลับมาอ่านรอบที่3แล้วววว​ คิดถึงคุณเชมากๆ​ เมื่อไหร่จะได้ตีพิมพ์​น้า
    #3929
    0
  2. #3868 llllovellll (@llllovellll) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 5 พฤษภาคม 2562 / 00:18
    เอ็นดูเอ็มที่พยายามปรับตัวกับเชคนใหม่มากๆ55555 ขนลุกด้วยคนกับวันที่
    #3868
    0
  3. #3827 nicharipaen04 (@nicharipaen04) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 4 พฤษภาคม 2562 / 14:09
    เชรูดเสาจนตกรถ? โธ่

    ขนลุกด้วยคน
    #3827
    0
  4. #3788 star3421 (@milk3421) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 22 เมษายน 2562 / 00:37
    ขนลุกด้วย!
    #3788
    0
  5. #3686 pcy921 (@chanchanchan) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 2 เมษายน 2562 / 14:30
    แงงงงเฌตายไปเป็นปีแร้ววว
    #3686
    0
  6. #3617 YorcHub (@YorcHub) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 11 มีนาคม 2562 / 09:33
    แก่แล้วได้ย้อนกลับมาเป็นเด็กอีก เรามาแกล้งหนุ่มน้อยพวกนี้กันเหอะ 555
    #3617
    0
  7. #3567 ojay2 (@Ojay) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 9 มีนาคม 2562 / 23:54
    เอาแล้วววว
    #3567
    0
  8. #3498 ~PiToN~ (@nightsza) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 4 มีนาคม 2562 / 04:30
    ขนลุกตามเลย
    #3498
    0
  9. #3398 Mint S (@siri-ch36) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 17 กุมภาพันธ์ 2562 / 13:31
    สนุกค่า
    #3398
    0
  10. #3256 pommys (@pommys) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 8 กุมภาพันธ์ 2562 / 20:48
    เอ้า ตายแล้ว
    #3256
    0
  11. #3244 KookKeng04 (@KookKeng04) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 8 กุมภาพันธ์ 2562 / 18:33
    ฮรืออ ขอโทษที่ขำวิธีตายของน้องเชนะลูกก
    แต่ขนลุกจริงครบปีพอดีเลย
    #3244
    0
  12. #3145 maybee23 (@mmmmay2311) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 30 มกราคม 2562 / 10:47
    ขนลุกจริง ครบ1ปีพอดีแต่แอบขำน้องเต้นจนตกรถ55555
    #3145
    0
  13. #3043 Xialyu (@Xialyu) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 26 มกราคม 2562 / 21:59
    โธ่ตกรถเพราะรูดเสา
    #3043
    0
  14. #2894 peangploy (@hoshiworld) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 24 มกราคม 2562 / 07:10
    คือเชแบบลูก ถ้าไม่รูดเสาก็จะไม่ตกรถตายแท้ๆ จะขำหรือสงสารดี ส่วนเชที่มาอยู่ร่าง สงสารจริงๆ แต่ไม่เป็นไร ตั้งตนใหม่นะ
    #2894
    0
  15. #2883 galaxysecret🌈🌈 (@galaxy_secret) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 23 มกราคม 2562 / 20:57
    เป็นเราก็ช๊อคอ่ะ โอ้ยยยยย จะสงสารใครก่อนดี
    #2883
    0
  16. #2742 หยัน (@luxfern) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 21 มกราคม 2562 / 02:21
    ทำไมตลกตรงรูดเสา น้อนนน 55555
    #2742
    0
  17. #2687 chocolato.p (@yhing_haw_kaun) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 20 มกราคม 2562 / 17:12

    น้องเชตกรถเพราะรูดเสา... 5555 ซีซี่สู้ๆ ได้ชีวิตใหม่มาใช้ให้คุ้มนะ

    #2687
    0
  18. #2608 Mune (@uzsy) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 20 มกราคม 2562 / 01:59
    ชื่นชมตนเขียนมากเลยค่ะ หาข้อมูลมาค่อนข้างดีเลบย พลอตเรื่องก็น่าสนใจ แล้วน้องเซที่อยู่ในร่างนี้เด้งไปไหน 55
    #2608
    0
  19. #2510 ChoMin •• ❤ (@13thofkm) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 18 มกราคม 2562 / 21:57
    ซีซี่สมกับเป็นผู้ใหญ่จริงๆ ควบคุมตัวเองได้ดีมาก ถือว่ามีสติในการคิดแก้ไขปัญหา แต่ขำตรงน้องเช เต้นรุดเสาจนตกรถ เอาเรื่องเว้ย ว่าแต่การสลับร่างมันเกิดขึ้นได้ยังไง อาศัยวันตายเป็นจุดกำเนิด หรือว่าอาศัยอุบัติเหตุของเชกับอาการโคม่าของซีซี่ หรือจริงๆ แล้วมันคือการกลับชาติมาเกิด แต่ซีซี่ตายมาปีนึงแล้ว ส่วนสถานการณ์ของเชคนใหม่มันคือช่วงอดีตก่อนที่ซีซี่จะตายรึเปล่า เพราะเห็นบอกว่าวันโพสต์แจ้งข่าวคือวันเดียวกับที่เชฟื้น เอ๊ะ ยิ่งเดายิ่งมึน หรือเราตีความผิด
    #2510
    0
  20. #2458 Sopimzize (@sopimzize) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 18 มกราคม 2562 / 16:14
    เฟบไว้นานเพิ่งมีเวลาอ่านอ่ะค่ะตอนอินโทรก็จะงงๆหน่อยเพิ่งมาตั้งหลักได้เอาตอนนี้​ โอ้ยถูกจริตมากกกกกกนี่แหละแนวที่ตามหามานาน
    #2458
    0
  21. #2433 withfluffyp (@blossomorrain) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 18 มกราคม 2562 / 12:08
    ขำตอนบอกน้องเต้นจนตกรถ555555555555555
    #2433
    0
  22. #2206 17omelet (@17omelet) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 17 มกราคม 2562 / 17:57
    ขนลุกตาม มันจะต้องมีเหตุให้มาอยู่ร่างนี้แน่ สู้ค่ะซีซี่ อย่างน้อยก็มีชีวิตต่อ
    #2206
    0
  23. #2086 Neez-07 (@Neez-07) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 17 มกราคม 2562 / 03:37
    น้องเชแซ่บมาก ปั๊วะมากลูกเจ้นจนตกรถ55555555
    #2086
    0
  24. #2055 manabi kaminaga (@manabu_sensei) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 16 มกราคม 2562 / 23:40
    โอ้ย น้องเชหนูรู้กกก หนูซนไปแล้วค่ะ ไปเต้นรูดเสารถไม่ดีนะ! หนูควรเต้นที่พื้นดีๆค่ะลูก ปลอดภัยกว่านะ!
    #2055
    0
  25. #2051 zearet_17 (@Zearet17) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 16 มกราคม 2562 / 23:19
    ขำน้องเอ็ม เกลียดความเต้นรูดเสารถสองแถว 55555
    #2051
    0