Until You - รักแล้วรักอีก [ Yaoi ] - END -

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 216,741 Views

  • 3,960 Comments

  • 8,770 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

  • Month Views
    4,667

    Overall
    216,741

ตอนที่ 17 : ป้ายหน้า กทม.

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 19521
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 2169 ครั้ง
    4 มี.ค. 62

(R)


เรื่องของเอ็ม

อิริยา ชมเลิศชน เด็กผู้ชายที่เรียกว่าเอ็ม เมื่อก่อนเขามีชื่อนี้นามสกุลนี้ ตอนนี้เขานามสกุลมองละแม
พ่อแม่เอ็มเสียตั้งแต่เอ็มยังเล็กมาก ๆ จนเขาจำความรู้สึกที่อยู่กับพ่อกับแม่ไม่ได้เลย
คนที่เลี้ยงเอ็มมาก็คือ ลุงดิษฐ์กับป้านิด เพราะพ่อของเอ็มนั้นเป็นน้องของลุงดิษฐ์
เอ็มโตมากับลูกชายของลุงป้าคือพี่ดิวพี่เดียว โตมากับร้านเสริมสวยของป้านิด นิดซาลอน  
ลุงดิษฐ์เองมีรถเร่ขายของ ลุงออกต่างจังหวัดบ่อย นาน ๆถึงได้กลับมาบ้าน
พวกเขาอยู่กันแบบญาติพี่น้อง ถ้าเอ็มดื้อก็โดนตี ลุงป้าเขาเลี้ยงเขาเหมือนลูกหลานนั่นแหละ
สมัยเด็กเอ็มวิ่งเล่นอยู่แถวบ้าน เด็กแถวนั้นก็มาเล่นด้วยกัน สารพัดเด็ก ๆจะเล่น เขียนถนน ทอยกอง ตั้งเต

เพื่อนที่สนิทสุดของเอ็มคือเช เชเป็นลูกชายของอารุณกับอาเนตรที่เป็นเพื่อนบ้านกัน 
บ้านเชพอมีบริเวณหน่อย กว้างกว่าห้องของลุงกับป้า
อาเนตรก็ทำเสริมสวยเหมือนกันกับป้านิด แต่มีหุ้นร้านอยู่ในตลาดโน่น 
เอ็มชอบเล่นตุ๊กตุ่นตุ๊กตาแต่เล็ก คนในชุมชนเขาก็ว่าให้ บอกอีนี่โตไปเป็นกะเทยเป็นตุ๊ดเป็นแต๋ว
ก็ไม่เห็นลุงกะป้าว่าอะไรนะ ว่าง ๆ ป้าจับเอ็มมาแต่งหน้าเล่นก็ยังมี
เอ็มกับเชเล่นกันก็เล่นเดินแฟชั่นงี้ แต่งตัวงี้ เอาผ้าแพรมาแต่งตัวโน่นนี่ พับกระดาษเป็นมงกุฎ
กับเพื่อน ๆในซอยพวกเขาก็เล่นด้วยกันอยู่นะ แต่เอ็มน่ะสนิทกับเชที่สุด
เชมันอ้วนตัวใหญ่ปั้ก ใครแกล้งเอ็มล่ะก็ เชจะเอาคืนให้
พอตอนที่อารุณกับอาเนตรเสีย เอ็มก็เลยไปนอนเป็นเพื่อนเช แล้วก็ไปบ่อยจนเหมือนบ้านตัวเอง
ที่บ้านเอ็มก็ไม่ว่าอะไร เพราะอยู่ใกล้แค่นั้นเอง ย่าก็สนิทกันดีเห็น ๆ กันอยู่ 
ที่ทางในร้านก็แคบ พอเอ็มไม่อยู่ห้องก็ไม่แออัด ดีไปเสียอีก

ตอนอายุเข้าโรงเรียน เอ็มก็อยู่โรงเรียนเดียวกันกับเช จนถึงมัธยมต้นก็ได้เข้าโรงเรียนประจำจังหวัด
เอ็มกับเช ไม่เคยปิดบังว่าตัวเองเป็นอะไร แต่ทั้งสองคนมั่นใจว่า พวกเขาไม่ได้เป็นกะเทย 
แม้ว่าจะชอบผู้ชายและชอบแต่งตัว แต่พวกเขาไม่เคยคิดอยากแปลงเพศเป็นผู้หญิง

ตอนมอสองนี่เองที่เอ็มกับเชเริ่มรู้จักความรัก รู้จักชอบผู้ชายเป็น 
เอ็มชอบพี่เอิร์ธมาก ๆ พี่เขาอยู่มอห้า เป็นคนป๊อบคนหนึ่งของโรงเรียน 
เช่นเดียวกัน เชก็ชอบพี่นริศเพื่อนพี่เอิร์ธ นั่นก็คนเด่นคนดังเช่นกันแต่พี่เขาดูร้าย ๆกว่าพี่เอิร์ธมาก
เชหลงรักพี่เขาหัวปักหัวปำ วัน ๆตามติดพี่นริศ ทำทุกอย่างที่เรียกร้องความสนใจจากพี่เขา
เด็กอย่างพวกเขาก็รู้จักทำงานหาเงินกันแล้ว เชก็ทำ แล้วเอาเงินที่หาได้ไปซื้อของให้พี่นริศ
เอ็มเองก็ต้องคอยตามเช เลยพลอยได้เห็นพี่เอิร์ธกับเขาด้วย

พี่เอิร์ธใจดีแต่ไม่เห็นใจความรักของเอ็มสักที เขาทำเหมือนว่ามันตลกดีและคอยขำไม่ได้ซึ้งอะไร
แต่ก็ยังดีกว่าพี่นริศที่ใจร้ายมาก ด่าเชจนเสียหมา แกล้งเอา ๆ อย่างนั้นเชก็ไม่โกรธยังมาให้เขาแกล้งตลอด

ในโลกของเพศที่สามก็มีกฎเกณฑ์เหมือนเป็นอีกสังคมหนึ่ง ซ้อนอยู่ในสังคมอีกที
มันมีอำนาจและความรุนแรงซ้อนอยู่ในนั้น เมื่อต้องรักษากฎกลุ่มเลยทำให้สังคมต้องละเมิดสิทธิสมาชิก
ในโรงเรียนนั้นคนที่เป็นเพศที่สามล้วนต่างรู้และรู้จักกันหมด โดนเฉพาะตุ๊ดเตยแต๋วนางกอ
ว่าตามจริง แค่ชอบรับให้ผู้ชายเหมือนกัน ก็ไม่น่าเป็นเหตุให้จัดกะเทยกับเกย์ควีนเป็นพวกเดียวกัน
เรื่องระดับของการมีความป๊อบสวยเก่งเด่น มีผลมากที่จะส่งให้ใครเป็นที่ยอมรับของสังคมเพศที่สาม 
มีชนชั้นของความเป็นรุ่นพี่ มีการถืออาวุโส มีเจ๊ใหญ่ จนบางครั้งเหมือนมาเฟียหรือผู้มีอิทธิพลกลาย ๆ
บางครั้งเหมือนว่าจะแรงแก่กล้า ไปจนถึงขั้นออกกฎที่ควบคุมพฤติกรรมคนในวงการเกย์กันเองได้เลย
คนไหนแรงไป อาจโดนหมายหัวและถูกสั่ง รวมถึงสั่งสอนได้

เชคือคนที่ไม่ยอมก้มหัวให้อำนาจเหล่านั้น  อย่าคิดว่าเป็นรุ่นพี่จะมาสั่งเขาได้
ทำให้ใคร ๆ จึงเห็นเชเป็นคนร้าย ๆแรง ๆ ในสายตาคนอื่น มีศัตรูเยอะซึ่งเชไม่แคร์ ส่วนเอ็มก็ตามแต่เชว่า
ในต่างจังหวัดเพศที่สามคือเอเลี่ยน ใครเขาจะอยากคบกัน 
แล้วยิ่งถ้าเมื่อพวกเดียวกันไม่คบ ก็ไม่เหลือใครให้คบแล้วล่ะ
เชกับเอมจึงยิ่งมีแต่กันและกัน จนเมื่อการฉลองปิดภาคเรียนด้วยการไปเที่ยวน้ำตกเอราวัณมีขึ้น
เอ็มนั้นไม่ได้ไปอยู่ทำงานปั๊ม  ส่วนเชไปเพื่อแสดงการท้าทายอำนาจ 
แต่พลาดด้วยอุบัติเหตุจริง ๆ เชตุ๊ดกากตกรถ คือภาพนั้นแม้แต่เฌก็เห็นแบบนั้น

เฌที่ฟื้นคืนมานั้นความจำเสื่อมต่างกับเชคนเก่า แต่ก็พัฒนา จากเพื่อนรักกลายไปเป็นหลานของเอ็ม
แล้วร่างสมบูรณ์ของเฌก็ปรากฎ คือกลายเป็นมนุษย์แม่ของเอ็มไปแล้ว
เฌที่ฟื้นมานี้กลายเป็นผู้ใหญ่ มองไกล วางแผน คล่อง แต่ยังเป็นคนเดิมที่รักย่าน้อยและเอ็ม
ความคิดหลายอย่างของเฌที่บอกกับเอ็มเหมือนเพ้อฝัน แต่คิดตามแล้วมันดูเป็นไปได้
หลายอย่างที่เฌบอกตีกรอบจนเอ็มเหมือนลูกสาว
แต่ไม่เป็นไร เพราะพวกเขารักกัน เอ็มเองก็ห่วงมากบ่นมาก เพราะมีแต่เช
เอ็มอาจจะให้เฌนำพาชีวิตมากไป แต่ก็เพราะรัก เพราะมีแค่กันและกัน 
เพราะเราเชื่อใจกัน เราจะก้าวไปด้วยกัน

เอ็มไปทำงานปั๊มอย่างมีความสุข เพราะเขามีเป้าหมายของชีวิตที่ช่วยกันวางไว้กับเฌ
ร้านกาแฟน้อย ๆกับชีวิตสงบสุข เอ็มหวังไว้แค่นั้นและเฌรับปากว่าพวกเราจะได้มัน

.......................



เอ็มมาส่งเขาขึ้นรถตู้แต่เช้าตีห้า  คุณอาของเฌดีดไม่ออก หน้าจ๋อยด้วยความเป็นห่วง
"เฌ ไลน์มานะ จะรอ"
"อือ ดูบ้านดูย่าด้วยล่ะ"
"เฌอ่ะ อย่าทำอันตรายสิ่งแวดล้อมนะ"
"..."
"เห็นผู้ชายหล่อให้อดเอา   อย่าไปขืนใจเขา"
"..."
"ของตกพื้นอย่าเก็บกิน"
"..."

ใช่อยู่เหรอ  คำที่สั่งเสียทำไมมันแปลก ๆวะ



รถตู้นั้นเคยนั่ง แต่รถตู้สาธารณะนั้นเป็นพาหนะที่เขาไม่เคยนั่ง 
เฌนั่งอ้วนอยู่ที่นั่งตรงกลางของแถวเก้าอี้นั่งหลังคนขับ 
โคตรสงสารคนนั่งข้างเลย สองข้างเขาต้องนั่งตัวลีบแนบตัวถังรถกันหมด
เขานั่งมองทางข้างหน้า พอมองไปก็สบตากับโชเฟอร์ในกระจกส่องหลัง
สงสารโชเฟอร์ มองหลังต้องเห็นเขาตลอดทาง หน้าก็ยิ่งไม่เจริญตาอยู่
ลงสุดทางที่หมอชิตสอง เขาต่อรถเมล์ฟรีออกมาแล้วลงรถที่ปากซอยเข้าคอนโด
คอนโดเขาอยู่แถวจตุจักรพอดี  เขาสะพายเป้สาวเท้าไปจนถึงหน้าคอนโด เดินเนียน ๆเข้าไป
จังหวะคนเข้าออกประตู เขาก็เดินสวนเข้าแล้วขึ้นลิฟต์ไปที่ ชั้น10 ไปที่ห้อง 1009
กดรหัสวันเดือนเกิด แล้วก้าวเข้าไปในห้อง

ห้องเงียบ มืด  เขาปิดประตูแล้วเดินไปดึงม่าน รูดให้เปิดออกเห็นกระจกหน้าต่าง 
แสงสว่างสาดต้องทุกมุม ให้เห็นห้องนั้นที่ยังสภาพเหมือนเดิมไม่เปลี่ยนเลย
นี่คือพื้นที่ของซีซี่  แล้วเขาก็เหยียบย่างกลับเข้าไปในเขตความเป็นซีซี่อีกครั้ง 
รู้สึกเหมือนตัวชา ๆ ฝันไปหรือเปล่านะ ที่เจอกับพื้นที่ซึ่งเขาเคยมีชีวิตและสัมผัสแตะต้องในชีวิตก่อน
เขาเปิดประตูห้องนอน โถมทิ้งตัวลงกับเตียงแล้วทอดถอนใจยาว ว่าจะทิ้งชีวิตเดิมก็อดไม่ได้
อยู่สบายจนนึกแล้วเขาอยากโกงเกมชีวิต อยากขโมยทรัพย์สินตัวเอง 
ทำเรื่องโอนคอนโดให้เฌย้อนหลังดีมั้ย ใช้ลายเซ็นต์เดิม สำเนาบัตรก็มีเขาเคยอัพไว้อยู่ในคลาวด์
แต่อย่าดีกว่า  ไม่แชลเลนจ์ไม่สง่างาม เท่าที่มานอนคอนโดฟรีนี่ก็โกงเกมเยอะแล้ว

ลุกมาเปิดลิ้นชักโต๊ะหัวเตียง โฉนดเอกสารสิทธิห้องนี้วางอยู่นั่น ไม่มีคนรู้ว่ามีคอนโดนี้อยู่ 
จะโล่งอกก็เพราะเขามีไอเท็มลับไว้อยู่ฟรีแล้ว แต่ที่ต้องระวังคือค่าส่วนกลางล่วงหน้าที่จ่ายไปห้าปี
ตอนนี้เหลืออยู่แค่ปีสุดท้ายแล้ว ปีหน้าต้องหาเงินมาจ่ายเป็นหมื่น
ในลิ้นชักยังมีกุญแจรถ คีย์การ์ดสำรอง บัญชีธนาคารที่ใช้ตัดค่าน้ำค่าไฟ เงินสดหมื่นนึง

เดินออกจากห้องไปอาคารที่จอดรถ รถญี่ปุ่นคันเล็กยังจอดอยู่ที่เดิม 
ฝุ่นเพียบ ยางแบน ไม่ได้ต่อทะเบียน ถึงมีรถก็เอาไปใช้อะไรไม่ได้ คู่มือจดทะเบียนอยู่ที่บ้านโน่น
เขาเปิดค้นรถ เจอเงินสดเผื่อจ่ายค่าทางด่วน  เป็นพันอยู่นะ 
เย้! เจอแว่นกันแดดบาเลนซิอาก้าหนึ่งอัน 
เปิดท้ายรถมีกระเป๋าแซมโซไนท์ใส่เสื้อผ้ารองเท้า เขาหิ้วไปไว้บนห้อง
แค่เก็บเศษตังค์เสื้อผ้าแว่นตาเล็กน้อยเอาให้เฌใช้ ถือว่าแถมละกันไม่ตั้งใจโกงเกม

เขาแวะดูเมล์บ็อกซ์ไม่มีจดหมายสำคัญ เลยลงไปร้านสะดวกซื้อข้างล่าง ซื้อข้าวกล่องมากินบนห้อง
จากนั้นทิ้งสัมภาระไว้ ออกจากห้องเร็วหน่อย นั่งรถเมล์ฟรีหวานเย็นไปเรื่อย ๆระหว่างนั้นก็ไลน์กับเอ็ม
ระหว่างทางเขามองกรุงเทพฯอย่างตื่นตาตื่นใจ ป่วยไม่ป่วยเขาก็ไม่ค่อยได้ไปไหนอยู่แล้ว
คนกรุงเทพฯนี่มันรวยจริ๊ง เขาเป็นคนจนมาสองสามสัปดาห์ขนาดไม่ทำงานยังโคตรเหนื่อยเลย
ลงที่ป้ายแถว ๆ สี่พระยา แล้วเขาก็ไปนั่งตรงม้านั่งของสวนหน้าอาคารแห่งหนึ่ง 
ป้ายบริษัทชื่อว่า บีบีการ์เมนท์

เฮ้อออ ขอแวะเยี่ยมออฟฟิศหน่อยละกัน

มองดูคนเดินเข้าเดินออกตึก บางคนก็คุ้นหน้า สักพักน้ายามก็เดินมาถามคงเห็นนั่งอยู่นาน
"มาทำอะไรครับ"
"อ๋อ เดินมาเหนื่อย เลยมานั่งพักครับ เดี๋ยวไปแล้วครับ"

นั่งรถเมล์ฟรีไปต่อ แล้วก็ต่อรถเมล์ร้อนจนถึงศูนย์การค้าริมน้ำ ดูเวลายังเหลือ
เลยแวะกินอาหารตามสั่งข้างทางก่อน โอ้โห ที่กรุงเทพฯข้าวตามสั่งจานละห้าสิบแล้ว
พอได้เวลานัดสิบเอ็ดโมงเขาก็เดินไปที่เคเอฟซีในศูนย์การค้า จำคุณเบญจมินทร์ได้จากรูปดิสในไลน์
"สวัสดีครับ คุณเบญจมินทร์" เขาก้มศีรษะแสดงความเคารพ
"สวัสดีค่ะ คุณเฌ" คุณเบญจมินทร์ทำท่าตกใจ  
เขาเลยเพิ่งนึกขึ้นได้ว่า รูปดิสไลน์เชมันเป็นกะเทยลูกเจี๊ยบ แต่ตัวจริงมันเป็นกะเทยลูกนิมิต

เบญจมินทร์เป็นสาวสวยผมยาว รูปร่างดีอกตู้ม เอวเล็ก สะโพกผาย ไร้กระเดือกเสียงเล็ก
ดูผุดผ่องผุดผาดสุขภาพดี หน้านั้นสวยเจิดจรัส ตาคมจมูกโด่ง ปากบางหยักสวย
ตาคมคู่นั้นมองเขานิ่ง ๆ ไม่มีจริตผู้หญิงอะไร ดูเฉย ๆ เลยยิ่งเหมือนผู้หญิง
"ผมขอเริ่มเลยนะครับ ขอแนะนำตัวก่อนผมชื่อ เฌมาวี มองละแม อายุ14ปีครับ"
"14 ปี!" เบญจมินทร์อุทาน ก็เข้าใจได้แหละ หนังหน้าเชมันแก่เยิน
"ครับ 14ปี คือตอนนี้ผมกับอาของผมที่อายุเท่ากัน มีแผนอนาคตไว้ในใจ เราต้องปรับปรุงรูปร่างหน้าตา ซึ่งสภาพก็อย่างที่คุณเห็น ซึ่งพวกผมคิดว่า เราต้องการรูปร่างหน้าตาที่ดูอ่อนหวานกว่านี้ ซึ่งจะทำได้ต้องปิดฮอร์โมนส์เพศชายของพวกเราเสียตั้งแต่ตอนเด็ก ๆนี้เลย แล้วรับฮอร์โมนส์ผู้หญิงที่จะช่วยให้เราดูดีกว่านี้ แต่เราไม่ต้องการแปลงเพศครับ เราแค่เป็นเกย์ ไม่ได้อยากเป็นทรานส์"
"แล้วก็เลยปรึกษาหมออ็อมหรือคะ"
"ครับ และหมอรับดูแลพวกผมไม่ได้ มันผิดจรรยาบรรณวิชาชีพ  หมอให้มาปรึกษาคุณเบญจมินทร์แล้วหมอจะช่วยชี้แนะอีกทีหนึ่ง"

เฌหยุดสูดหายใจ แล้วถามต่อ
"คุณเบญจมินทร์พอจะให้คำปรึกษาช่วยเหลือพวกผมได้ไหมครับ"
"เมื่อวานดิฉันก็โทรคุยกับหมออ็อมมาบ้างแล้วค่ะ หมอเล่าที่คุยกับน้อง..ขอเรียกชื่อเล่นได้ไหมคะ"
"เรียกผมว่า เฌได้เลยครับ ไม่ทราบให้ผมเรียกคุณเบญจมินทร์ว่าอะไรดี"
"ลาแปงค่ะ ขอเรียกตัวเองว่าพี่แปงนะคะ"
"หมออ็อมไม่บอกว่าทำไมต้องมาหาพี่แปง  พี่แปงช่วยบอกผมทีได้ไหมครับ"
ดวงตาคมวับ หม่นลงนิด ๆอย่างไม่มีที่มา
"หมออ็อมเป็นพี่โรงเรียน เป็นพี่ชายเพื่อนของพี่แปงค่ะ ตอนที่พี่เริ่มพบหมอนั้นพี่ม.1 เพราะพี่รู้ตัวแต่เกิดแล้วว่าไม่ใช่ผู้ชาย ตอนนั้นหมออ็อมเรียนปีหนึ่งแล้ว ก็ช่วยดูแลตั้งแต่พี่เริ่มเทคฮอร์โมนส์ เป็นเพื่อนพี่ไปพบแพทย์ จนถึงปัจจุบันพี่พบหมอเฉพาะทางแต่ก็ยังปรึกษากับหมออ็อมเป็น second opinion เสมอค่ะ"

ลาแปงหันกลับมาที่ประเด็นของเขา
"เรามาคุยเรื่องของเฌกับคุณอากันต่อดีกว่าเนาะ จริง ๆแล้วที่เฌเล่าให้พี่ฟังนี่ ไม่ได้เป็นเรื่องแปลกหรอกนะคะ  เกย์เทคฮอร์โมนส์เยอะมากค่ะ อยากได้ผิวสวย ได้ความสวยอ่อนหวานแบบผู้หญิงมากขึ้น  เพียงแต่ว่ามันไม่มีคลีนิคเป็นทางการที่ช่วยให้คำตอบได้เท่านั้นเอง"

ลาแปงรับฟังข้อมูลของเขากับเอ็มอย่างตั้งใจ แล้วก็พูดคุยกันต่อ
เขาบอกว่าเข้าใจปัญหาทางการเงินของฝั่งเฌ แต่อย่างไรก็ตามร่างกายคนเรามีหนึ่งเดียวไม่ควรใช้อย่างทิ้งขว้าง
ถ้าเป็นธรรมดาที่ได้พบแพทย์ดี ๆ ก็จะต้องมีการตรวจร่างกายละเอียด วัดระดับฮอร์โมนส์ ค่าเลือด  
ดูภาวะเสี่ยงต่าง ๆ เรื่องของตับ ไต กับ ระบบสืบพันธุ์และเต้านม
ซึ่งเขาได้คุยกับหมออ็อมแล้ว หมอจะให้สองคนนี้ไปตรวจร่างกายก่อนอยู่แล้ว
เขาจึงคุยกับเฌแล้วลิสต์รายการตรวจร่างกาย และ เขียนรายการยาและฮอร์โมนส์ที่เคยใช้  
เป็นแผนระยะยาวจนถึงอายุ 25 ปี มีการกำหนดช่วงพักและกำหนดการตรวจร่างกายประจำปี 
ทั้งหมดนี้เทียบเคียงจากที่แปงพบแพทย์ในคลีนิคอย่างถูกวิธี และปฏิบัติมาในช่วงแรก
แปงไม่ได้คิดเอาเอง หรือทำตามรุ่นพี่สาวสองแบบปากต่อปาก 
อีกอย่างงานที่เขาทำต้องเจอกับสาวสอง เลยทำให้พบเห็นเรื่องราวเหล่านี้มามาก
"ที่พี่เขียนให้ดูนี้เป็นแค่ตุ๊กตาคุยกันนะคะ พี่จะต้องกลับไปรื้อแฟ้มประวัติสุขภาพของพี่มาเขียนใหม่ให้ละเอียด ถ้ายังไง พี่จะถ่ายรูปเอกสารของพี่ส่งให้ดูทางไลน์ แล้วอีกอย่าง ที่สำคัญ พี่เทคฮอร์โมนส์เพื่อเป็นผู้หญิงแต่น้องไม่ใช่ ดังนั้นโดสหรือขนาดยาและความถี่ในการรับ มันน่าจะต่างกัน หมออ็อมคงจะช่วยได้"

นั่งปรึกษากันจนเกือบห้าโมงเย็น ระหว่างนั้นก็กินไก่ทอดเป็นมื้อบ่ายไปด้วย
"พี่ก็ยังไปพบหมอ เทคฮอร์โมนส์ตามคำสั่งแพทย์ค่ะ  ซึ่งเช็คตลอดเรื่องค่าตับและมะเร็งออกมาแล้วค่าของพี่ไม่เสี่ยงค่ะ อันนี้คือสิ่งที่พี่ระวังที่สุด ทำแล้วร่างกายไม่พัง"
พี่แปงสรุปของตัวเองให้เขาฟัง ซึ่งเฌเห็นด้วย ร่างกายสำคัญที่สุด
ไม่งั้นยากจนขนาดเขายังต้องดิ้นรนขนาดนี้ทำไม


RRRRRRRRRRR

"พี่ขอรับสายนี้นะคะ" พี่แปงว่า แต่ไม่ได้ลุกไปโทรที่อื่น เขาเลยนั่งดูเอกสารไป
"ว่าไงกี้"
"..."
"ขอแม่แล้วช่ะ?"
"..."
"ใครขับ"
"..."
"ยังไงก็ระวังแล้วกัน พี่ห่วงกี้ ไม่อยากให้มีเรื่องอีก"
"..."
"เออ รู้ว่าโตแล้ว เอ้า สรุปจะมาเอากล้องวันไหน "
"..."
"โทรเข้ามาละกัน"
"..."
"รักเหมือนกันครับ ว่าง ๆไปบ้านพ่อมั่ง พ่อเขาคิดถึง"
"..."
"ครับ บาย"
เหมือนพี่แปงรักน้องคนนี้มาก พูดเพราะตามใจเอาใจ


"แล้วเดี๋ยวพี่แปงจะไปไหนครับ ทำงานหรือครับ "
"ค่ะ พี่เป็นผู้ช่วยผู้จัดการคาบาเรต์ใกล้ๆตรงนี้เลยค่ะ แต่พี่พักอยู่คอนโดพระรามสาม"  
"ผมรบกวนเวลาทำงานของพี่หรือเปล่าครับ"
"ไม่ค่ะไม่ พี่ขอเข้าช้า แล้วสลับไปเคลียร์งานกลางคืนค่ะ พี่จัดการได้ไม่เป็นไร"
"ผมยังมาหา มาปรึกษาพี่ได้ไหมครับ"
"ได้สิ ถ้าพี่ช่วยได้พี่ก็อยากช่วย เป็นบุญกุศลกับตัวพี่เอง"
แปงดูเศร้าลงนิดหนึ่ง
"ผมขอบคุณพี่แปงมากเลยนะครับ พี่ใจดีจริง ๆไม่ได้รู้จักกันเลยแต่ก็ช่วยผมเต็มที่ ถ้าผมตอบแทนอะไรได้บอกผมนะครับ ผมยินดีทำเพื่อพี่"
นัดหมายว่าจะส่งข้อมูลและคุยกันต่อ ก็อำลาจากกัน 


เฌค่อยผ่อนคลายขึ้น ค่อย ๆย่างก้าวไปตามสิ่งที่คิดฝันไว้
เขาเดินทอดน่องดูศูนย์การค้า มองเห็นแม่น้ำไหลเชี่ยว
เขามองไปรอบ ๆ ดูความศิวิไลซ์ของกรุงเทพฯ เห็นชีวิตเมืองที่ผ่านตาไปมา
นึก ๆแล้วก็แปลกใจว่า ที่สุดเขาก็ต้องตะเกียกตะกายเพื่อให้มีชีวิตอีกครั้ง
เขานั่งรถเมล์ฟรีไปลงอนุสาวรีย์ชัย แล้วนั่งลงที่ม้านั่งกลางสวนหย่อมใจกลางแห่งกทม. 
คนบ้านนอกในกทม. รู้สึกแบบนี้นี่เอง 
เหงาท่ามกลางคนร้อยพัน
รู้สึกว่าพลัดที่
คิดถึงบ้านไม้เก่าโทรมแสนจน ที่นั่งรอกินข้าวกับย่าน้อยกับเอ็มทุกวัน
แค่ไม่กี่วันเอง ก็รู้สึกแล้วว่าสองคนนั้นคือบ้าน
ห่างบ้านมาก็เพื่อวันหน้าที่ดีกว่านี้  วินาทีที่ตระหนักรู้ว่าบ้านอยู่ที่ไหน หัวใจก็หายเหงาได้แล้ว








ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 2.169K ครั้ง

39 ความคิดเห็น

  1. #3882 llllovellll (@llllovellll) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 5 พฤษภาคม 2562 / 02:58
    อดทนนะเฌ ฮึบๆ สู้ๆ
    #3882
    0
  2. #3841 nicharipaen04 (@nicharipaen04) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 4 พฤษภาคม 2562 / 16:21
    โชคดีอยู่น้าาา ไม่โกงเสียหน่อย ^^

    อดทนนะเฌ
    #3841
    0
  3. #3700 pcy921 (@chanchanchan) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 2 เมษายน 2562 / 16:35
    กี้เดียวกันไหมคะ
    #3700
    0
  4. #3646 pookpak_world (@pookpak_world) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 17 มีนาคม 2562 / 05:55
    สงสารเฌ เข้าใจจริงๆความรู้สึกคนไกลบ้าน ได้แต่บอกให้ตัวเองอดทน...
    #3646
    0
  5. #3581 ojay2 (@Ojay) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 10 มีนาคม 2562 / 14:56
    โอ้ยยย น้องงง
    #3581
    0
  6. #3472 <N-O> (@TaiNawansa) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 25 กุมภาพันธ์ 2562 / 12:42
    กีกี้ไหมอะ
    #3472
    0
  7. #3420 Mint S (@siri-ch36) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 17 กุมภาพันธ์ 2562 / 17:17
    คือชอบมากกกกก ชอบความคิด ชอบบบบ
    #3420
    0
  8. #3304 pommys (@pommys) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 9 กุมภาพันธ์ 2562 / 08:55
    นึกถึงกีกี้เลย
    #3304
    0
  9. #3267 KookKeng04 (@KookKeng04) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 8 กุมภาพันธ์ 2562 / 21:58
    ขำตอนเอ็มสั่งเสียมาก อย่าเก็บของตกกิน คืออาร๊ายย 555
    กี้นี่กีกี้หรือไม่ใช่
    #3267
    0
  10. #3160 maybee23 (@mmmmay2311) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 30 มกราคม 2562 / 17:35
    ใช่กีกี้น้องคุณเณปะนิ
    #3160
    0
  11. #3058 Xialyu (@Xialyu) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 26 มกราคม 2562 / 23:48
    ใช่กีกี้ป่าววว
    #3058
    0
  12. #2993 shin ai2 (@konekoshinai2) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 24 มกราคม 2562 / 20:05
    กี้นี่คือกีกี้ที่รู้จักกับเฌรึเปล่า
    #2993
    0
  13. #2908 peangploy (@hoshiworld) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 24 มกราคม 2562 / 08:41
    ถือว่าโบนัสนะคะเฌ อย่าคิดว่าโกงเกมเลย
    #2908
    0
  14. #2907 galaxysecret🌈🌈 (@galaxy_secret) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 24 มกราคม 2562 / 08:41
    ได้ความรู้เกี่ยวกับเพศทางเลือกเยอะเลยอ่ะ โอโหกว่าจะเป็นในแบบที่ต้องการต้องผ่านอะไรมาเยอะเลยอ่ะ
    #2907
    0
  15. #2656 Maylyunho (@Maylyunho) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 20 มกราคม 2562 / 15:10
    โดงนิดหน่อยเอง ยังไงก็เป็นของเฌอยู่ดีนะ
    #2656
    0
  16. วันที่ 20 มกราคม 2562 / 15:00

    ไม่ได้เรียกว่าโกงแต่เป็นโบนัสจากเกมก่อนสินะคะน้องเฌ ฮ่าาาา

    #2654
    0
  17. #2331 MinRos (@MinRos) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 17 มกราคม 2562 / 23:55
    โชคดีที่ยังมีคอนโดให้อยู่นะ
    #2331
    0
  18. #2268 ppvs_ (@ppvs_) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 17 มกราคม 2562 / 21:13
    กีกี้ใช่มั้ยฟๆฟๆๆๆๆๆ
    #2268
    0
  19. #2240 lukbua (@lukbua) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 17 มกราคม 2562 / 19:53
    ชอบตอนนี้ม๊ากกก เป็นการสวยอย่างมีสติจริงๆ
    #2240
    0
  20. #2143 เคแอล9091 (@polypakfoon) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 17 มกราคม 2562 / 12:02
    เฌสู้ๆ แล้วพี่แปงนี่ทำไมถึงดูเศร้าๆ กี้ใช่คนเกียวกับที่เป็นน้องของซีซี่หรือเปล่า
    #2143
    0
  21. #1842 secret secret (@sorrower-2542) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 15 มกราคม 2562 / 00:12
    กี้นี่? กีกี้ป่ะ? ใช่! เราว่าใช่ว่ะ มันจะต้องเป้นพรมลิขิตแน่ๆ ชะตากำหนดแร้ว
    #1842
    0
  22. #1838 ployreudeejaitad (@ployreudeejaitad) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 14 มกราคม 2562 / 23:46
    ไม่ใช่ผู้หญิงเหรอ ตอนแรกเราก็นึกว่าเป็นผู้หญิง
    #1838
    0
  23. #1783 punnada400 (@punnada400) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 14 มกราคม 2562 / 20:53

    ชอบมากกกกกก

    #1783
    0
  24. #1733 greentealatte ♡ (@qltz) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 14 มกราคม 2562 / 17:14
    คิดว่าเป็นผู้หญิงงงงงง
    #1733
    0
  25. #1514 agasep2 (@Agasep) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 12 มกราคม 2562 / 21:42
    แงงงง ตอนแรกรักเรื่องนี้รักตัวละคร ตอนนี้รักคุณคนเขียนแล้ว ได้ใจเราไปเลย สู้ๆนะคะ
    #1514
    0