Until You - รักแล้วรักอีก [ Yaoi ] - END -

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 184,031 Views

  • 3,447 Comments

  • 7,999 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

จำนวนแชร์
0

  • Month Views
    10,070

    Overall
    184,031

ตอนที่ 17 : ป้ายหน้า กทม.

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 4
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1860 ครั้ง
    29 ธ.ค. 61



เรื่องของเอ็ม

อิริยา ชมเลิศชน เด็กผู้ชายที่เรียกว่าเอ็มเขามีชื่อนี้นามสกุลนี้ 
พ่อแม่เอ็มเสียตั้งแต่เอ็มยังเล็กมากๆ จนเขาจำความรู้สึกที่อยู่กับพ่อกับแม่ได้เลย
คนที่เลี้ยงเอ็มมาก็คือ ลุงดิษฐ์กับป้านิด เพราะพ่อของเอ็มนั้นเป็นน้องของลุงดิษฐ์
เอ็มโตมากับลูกชายของลุงป้าคือพี่ดิวพี่เดียวในร้านเสริมสวยของป้านิด นิดซาลอน  
ลุงดิษฐ์เองมีรถเร่ขายของ ลุงออกต่างจังหวัดบ่อย นานๆถึงได้กลับมาบ้าน
เราอยู่กันแบบญาติพี่น้อง ถ้าเอ็มดื้อก็โดนตี ลุงป้าเขาเลี้ยงเหมือนลูกหลานนั่นแหละ
สมัยเด็กเอ็มวิ่งเล่นอยู่แถวบ้าน เด็กแถวนั้นก็มาเล่นด้วยกัน สารพัดเด็กๆจะเล่น เขียนถนน ทอยกอง ตั้งเต

เพื่อนที่สนิทสุดของเอ็มคือเช เชเป็นลูกชายของอารุณกับอาเนตรที่เป็นเพื่อนบ้านกัน 
บ้านเชพอมีบริเวณหน่อย กว้างกว่าห้องของลุงกับป้า
อาเนตรก็ทำเสริมสวยเหมือนกันกับป้านิด แต่มีหุ้นร้านอยู่ในตลาดโน่น 
เอ็มชอบเล่นตุ๊กตุ่นตุ๊กตาแต่เล็ก คนในชุมชนเขาก็ว่าบอกอีนี่โตไปเป็นกะเทยเป็นตุ๊ดเป็นแต๋ว
ก็ไม่เห็นลุงกะป้าว่าอะไรนะ ว่างๆป้าจับเอ็มมาแต่งหน้าเล่นก็ยังมี
เอ็มกับเชเล่นกันก็เล่นเดินแฟชั่นงี้ แต่งตัวงี้ เอาผ้าแพรมาแต่งตัวโน่นนี่ พับกระดาษเป็นมงกุฎ
กับเพื่อนๆในซอยเราก็เล่นกันนะ แต่เอ็มน่ะสนิทกับเชที่สุด
เชมันอ้วนตัวใหญ่ปั้ก ใครแกล้งเอ็มล่ะก็เชจะเอาคืนให้
พอตอนที่อารุณกับอาเนตรเสีย เอ็มก็เลยไปนอนเป็นเพื่อนเช แล้วก็ไปบ่อยจนเหมือนบ้านตัวเอง
ที่บ้านก็ไม่ว่าไร เพราะอยู่แค่นั้นเอง ย่าก็สนิทกันดีเห็นๆกันอยู่ ที่ทางในร้านก็แคบไม่อยู่ก็ไม่แออัด 

ตอนอายุเข้าโรงเรียน เอ็มก็อยู่โรงเรียนเดียวกันกับเช จนถึงมัธยมต้นเราก็ได้เข้าโรงเรียนประจำจังหวัด
เอ็มกับเช ไม่เคยปิดบังว่าตัวเองเป็นอะไร แต่เราสองคนมั่นใจว่า เราไม่ได้เป็นกะเทย 
แม้ว่าเราชอบผู้ชายและชอบแต่งตัว แต่เราไม่เคยคิดอยากแปลงเพศเป็นผู้หญิง

ตอนมอสองนี่เองที่เอ็มกับเชเริ่มรู้จักความรัก รู้จักชอบผู้ชายเป็น 
เอ็มชอบพี่เอิร์ธมากๆ พี่เขาอยู่มอห้า เป็นคนป๊อบคนหนึ่งของโรงเรียน 
เช่นเดียวกัน เชก็ชอบพี่นริศเพื่อนพี่เอิร์ธ นั่นก็คนเด่นคนดังเช่นกันแต่พี่เขาดูร้ายๆกว่าพี่เอิร์ธมาก
เชหลงรักพี่เขาหัวปักหัวปำ วันๆตามติดพี่นริศ ทำทุกอย่างที่เรียกร้องความสนใจจากพี่เขา
เด็กอย่างเราก็รู้จักทำงานหาเงินกันแล้ว เชก็ทำแล้วเอาเงินที่หาได้ไปซื้อของให้พี่นริศ
เอ็มเองก็ต้องคอยตามเช เลยพลอยได้เห็นพี่เอิร์ธกับเขาด้วย

พี่เอิร์ธใจดีแต่ไม่เห็นใจความรักของเอ็มสักที เขาทำเหมือนว่ามันตลกดีและคอยขำไม่ได้ซึ้งอะไร
แต่ก็ยังดีกว่าพี่นริศที่ใจร้ายมาก ด่าเชจนเสียหมา แกล้งเอาๆ อย่างนั้นเชก็ไม่โกรธยังมาให้เขาแกล้งตลอด

ในโลกของเพศที่สามก็มีกฎเกณฑ์เหมือนเป็นอีกสังคมหนึ่งซ้อนอยู่ในสังคมอีกที
มันมีอำนาจและความรุนแรงซ้อนอยู่ในนั้น เมื่อต้องรักษากฏกลุ่มแล้วทำให้ต้องละเมิดสิทธิสมาชิก
ในโรงเรียนคนที่เป็นเพศที่สามนั้นต่างรู้และรู้จักกันหมด โดนเฉพาะตุ๊ดเตยแต๋วนางกอ
อันที่จริงแค่ชอบรับให้ผู้ชายเหมือนกัน ก็ไม่น่าเป็นเหตุให้จัดกะเทยกับเกย์ควีนเป็นพวกเดียวกัน
ระดับของการมีความป๊อบสวยเก่งเด่นก็ทำให้เป็นที่ยอมรับของสังคมเพศที่สาม 
มีชนชั้นของความเป็นรุ่นพี่ มีการถืออาวุโส มีเจ๊ใหญ่ จนบางครั้งเหมือนมาเฟียหรือผู้มีอิทธิพลกลายๆ
บางครั้งเหมือนว่าจะแรงแก่กล้า จนกระทั่งออกกฎที่ควบคุมพฤติกรรมคนในวงการกันเองได้เลย
คนไหนแรงไป อาจโดนหมายหัวและถูกสั่ง รวมถึงสั่งสอนได้

เชคือคนที่ไม่ยอมก้มหัวให้อำนาจเหล่านั้น  อย่าคิดว่าเป็นรุ่นพี่จะมาสั่งเขาได้
ทำให้ใครๆ จึงเห็นเชเป็นคนร้ายๆแรงๆ ศัตรูเยอะในสายตาคนอื่น ซึ่งเชไม่แคร์ ส่วนเอ็มก็ตามเชว่า
ในต่างจังหวัดเพศที่สามคือเอเลี่ยน ใครจะอยากคบ แล้วเมื่อพวกเดียวกันไม่คบก็ไม่เหลือคบใครแล้ว
เชกับเอมจึงยิ่งมีแต่กันและกัน จนเมื่อการฉลองปิดภาคเรียนด้วยไปเที่ยวน้ำตกเอราวัณมีขึ้น
เชไปเพื่อแสดงการท้าทายอำนาจ แต่พลาดด้วยอุบัติเหตุจริงๆ ส่วนเอ็มนั้นอยู่ทำงาน 

เฌที่ฟื้นคืนมานั้นความจำเสื่อมต่างกับเชคนเก่า แต่ก็พัฒนาจากเพื่อนรักไปเป็นหลานเอ็ม
แล้วร่างสมบูรณ์ของเฌก็ปรากฎ คือกลายเป็นมนุษย์แม่ของเอ็มไปแล้ว
เฌที่ฟื้นมานี้กลายเป็นผู้ใหญ่ มองไกล วางแผน คล่อง แต่ยังเป็นคนเดิมที่รักย่าน้อยและเอ็ม
ความคิดหลายอย่างของเฌที่บอกกับเอ็มเหมือนเพ้อฝัน แต่คิดตามแล้วมันดูเป็นไปได้
หลายอย่างที่เฌบอกตีกรอบจนเอ็มเหมือนลูกสาว
แต่ไม่เป็นไร เพราะเรารักกัน เอ็มเองก็ห่วงมากบ่นมาก เพราะมีแต่เช
เอ็มอาจจะให้เฌนำพาชีวิตมากไป แต่ก็เพราะรัก เพราะเรามีแค่กันและกัน 
เพราะเราเชื่อใจกัน เราจะก้าวไปด้วยกัน

เอ็มไปทำงานปั๊มอย่างมีความสุข เพราะเขามีเป้าหมายของชีวิตที่ช่วยกันวางไว้กับเฌ
ร้านกาแฟน้อยๆกับชีวิตสงบสุข เอ็มหวังไว้แค่นั้นและเฌรับปากว่าพวกเราจะได้มัน
.......................

เอ็มส่งเขาขึ้นรถตู้แต่เช้าตีห้า  คุณอาของเฌดีดไม่ออก หน้าจ๋อยด้วยความเป็นห่วง
"เฌ ไลน์มานะ จะรอ"
"อือ ดูบ้านดูย่าด้วยล่ะ"
"เฌอย่าทำอันตรายสิ่งแวดล้อมนะ"
"..."
"เห็นผู้ชายหล่อให้อดเอา   อย่าไปขืนใจเขา"
"..."
"ของตกพื้นอย่าเก็บกิน"
"..."

ใช่อยู่เหรอ  คำที่สั่งเสียทำไมมันแปลกๆวะ



รถตู้นั้นเคยนั่ง แต่รถตู้สาธารณะนั้นเป็นพาหนะที่เขาไม่เคยนั่ง 
เฌนั่งอ้วนอยู่กลางที่นั่งแถวหลังคนขับ โคตรสงสารคนนั่งข้างเลย ต้องตัวลีบแนบตัวถังรถกันหมด
มองทางข้างหน้าก็สบตากับโชเฟอร์ในกระจก หน้าเขาก็ยิ่งไม่เจริญตาอยู่
ลงสุดทางหมอชิตสอง เขาต่อรถเมล์ฟรีออกมาแล้วลงปากซอยเข้าคอนโด
คอนโดเขาอยู่แถวจตุจักรพอดี  เขาสะพายเป้สาวเท้าไปจนถึงหน้าคอนโด เดินเนียนๆเข้าไป
จังหวะคนเข้าออกประตู เขาก็เดินสวนเข้าแล้วขึ้นลิฟต์ไปที่ ชั้น10 ไปที่ห้อง 1009
กดรหัสวันเดือนเกิด แล้วก้าวเข้าไปในห้อง

เงียบ มืด  เขาปิดประตูแล้วเดินไปดึงม่านให้เผยออก 
แสงสว่างสาดต้องทุกมุม ให้เห็นห้องนั้นที่ยังสภาพเหมือนเดิมไม่เปลี่ยนเลย
พื้นที่ของซีซี่  แล้วเขาก็เหยียบย่างกลับเข้าไปในเขตความเป็นซีซี่อีกครั้ง 
รู้สึกเหมือนตัวชาๆ ฝันไปหรือที่เจอกับพื้นที่ซึ่งเขาเคยมีชีวิตและสัมผัสแตะต้องในชีวิตก่อน
เขาเปิดประตูห้องนอน โถมทิ้งตัวลงกับเตียงแล้วทอดถอนใจยาว ว่าจะทิ้งชีวิตเดิมก็อดไม่ได้
อยู่สบายจนนึกแล้วเขาอยากโกงเกมชีวิต อยากขโมยทรัพย์สินตัวเอง 
ทำเรื่องโอนคอนโดให้เฌย้อนหลังดีมั้ย ใช้ลายเซ็นต์เดิม สำเนาบัตรก็มีเคยอัพไว้อยู่ในคลาวด์
แต่อย่าดีกว่า  ไม่แชลเลนจ์ไม่สง่างาม เท่าที่มานอนคอนโดฟรีนี่ก็โกงเกมเยอะแล้ว

ลุกมาเปิดลิ้นชักโต๊ะหัวเตียง โฉนดเอกสารสิทธิห้องนี้วางอยู่นั่น ไม่มีคนรู้ว่ามีคอนโดนี้อยู่ 
จะโล่งอกก็เพราะเขามีไอเท็มลับไว้อยู่ฟรีแล้ว แต่ที่ต้องระวังคือค่าส่วนกลางล่วงหน้าจ่ายไปห้าปี
ตอนนี้เหลืออยู่แค่ปีสุดท้าย ปีหน้าต้องหามาจ่าย 
ในลิ้นชักยังมีกุญแจรถ คีย์การ์ดสำรอง บัญชีธนาคารตัดค่าน้ำค่าไฟ เงินสดหมื่นนึง

เดินออกจากห้องไปอาคารที่จอดรถ รถญี่ปุ่นคันเล็กยังจอดอยู่ที่เดิม 
ฝุ่นเพียบ ยางแบน ไม่ได้ต่อทะเบียน มีก็เอาไปใช้อะไรไม่ได้ คู่มือจดทะเบียนอยู่ที่บ้านโน่น
เขาเปิดค้นรถ เจอเงินสดเผื่อจ่ายค่าทางด่วน  เป็นพันอยู่นะ 
เย้ เจอแว่นกันแดดบาเลนซิอาก้าหนึ่งอัน 
เปิดท้ายรถมีกระเป๋าแซมโซไนท์ใส่เสื้อผ้ารองเท้า เขาหิ้วไปไว้บนห้อง
แค่เก็บเศษตังค์เสื้อผ้าแว่นตาเล็กน้อยเอาให้เฌใช้ ถือว่าแถมละกันไม่ตั้งใจโกงเกม

เขาแวะดูเมล์บ็อกซ์ไม่มีจดหมายสำคัญ เลยลงไปร้านสะดวกซื้อข้างล่าง ซื้อข้าวกล่องมากินบนห้อง
จากนั้นทิ้งสัมภาระไว้ ออกจากห้องเร็วหน่อย นั่งรถเมล์ฟรีหวานเย็นไปเรื่อยๆระหว่างนั้นก็ไลน์กับเอ็ม
ระหว่างทางเขามองกรุงเทพฯอย่างตื่นตาตื่นใจ ป่วยไม่ป่วยเขาก็ไม่ค่อยได้ไปไหนอยู่แล้ว
คนกรุงเทพฯนี่มันรวยจริ๊ง เขาเป็นคนจนมาสองสามสัปดาห์ขนาดไม่ทำงานยังโคตรเหนื่อยเลย
ลงที่ป้ายแถวๆสี่พระยา แล้วไปนั่งตรงม้านั่งของสวนหน้าอาคารแห่งหนึ่ง 
ป้ายบริษัทชื่อว่า บีบีการ์เมนท์

เฮ้อออ ขอแวะเยี่ยมออฟฟิศหน่อยละกัน

มองคนเดินเข้าเดินออก บางคนก็คุ้นหน้า สักพักน้ายามก็เดินมาถามคงเห็นนั่งอยู่นาน
"มาทำอะไรครับ"
"อ๋อ เดินมาเหนื่อย เลยมานั่งพักครับ เดี๋ยวไปแล้วครับ"

นั่งรถเมล์ฟรีไปต่อ แล้วก็ต่อรถเมล์ร้อนจนถึงศูนย์การค้าริมน้ำ ดูเวลายังเหลือ
เลยแวะกินอาหารตามสั่งข้างทางก่อน โอ้โห ที่กรุงเทพฯข้าวตามสั่งจานละห้าสิบแล้ว
พอได้เวลานัดสิบเอ็ดโมงเขาก็เดินไปที่เคเอฟซีในศูนย์การค้า จำเบญจมินทร์ได้จากรูปดิสในไลน์
"สวัสดีครับ คุณเบญจมินทร์" เขาก้มศีรษะแสดงความเคารพ
"สวัสดีค่ะ คุณเฌ" คุณเบญจมินทร์ทำท่าตกใจ  
เขาเลยเพิ่งนึกขึ้นได้ว่า รูปดิสไลน์เชมันเป็นกะเทยลูกเจี๊ยบ แต่ตัวจริงมันเป็นกะเทยลูกนิมิต

เบญจมินทร์เป็นสาวสวยผมยาว รูปร่างดีอกตู้ม เอวเล็ก สะโพกผาย ไร้กระเดือกเสียงเล็ก
ดูผุดผ่องผุดผาดสุขภาพดี หน้านั้นสวยเจิดจรัส ตาคมจมูกโด่ง ปากบางหยักสวย
ตาคมคู่นั้นมองเขานิ่งๆ ไม่มีจริตผู้หญิงอะไร ดูเฉยๆ
"ผมขอเริ่มเลยนะครับ ขอแนะนำตัวก่อนผมชื่อ เฌมาวี มองละแม อายุ14ปีครับ"
"14 ปี!" เบญจมินทร์อุทาน ก็เข้าใจได้แหละ หนังหน้าเชมันแก่เยิน
"ครับ 14ปี คือตอนนี้ผมกับอาของผมที่อายุเท่ากัน มีแผนอนาคตไว้ในใจ เราต้องปรับปรุงรูปร่างหน้าตา ซึ่งสภาพก็อย่างที่คุณเห็น ซึ่งพวกผมคิดว่า เราต้องการรูปร่างหน้าตาที่ดูอ่อนหวานกว่านี้ ซึ่งจะทำได้ต้องปิดฮอร์โมนส์เพศชายของพวกเราตอนเด็กๆนี้เลย แล้วรับฮอร์โมนส์ผู้หญิงที่จะช่วยให้เราดูดีกว่านี้ แต่เราไม่ต้องการแปลงเพศครับ เราแค่เป็นเกย์ ไม่ได้อยากเป็นทรานส์"
"แล้วก็เลยปรึกษาหมออ็อมหรือคะ"
"ครับ และหมอรับดูแลพวกผมไม่ได้ มันผิดจรรยาบรรณวิชาชีพ  หมอให้มาปรึกษาคุณเบญจมินทร์แล้วหมอจะช่วยชี้แนะอีกทีหนึ่ง"

เฌหยุดสูดหายใจ แล้วถามต่อ
"คุณเบญจมินทร์พอจะให้คำปรึกษาช่วยเหลือพวกผมได้ไหมครับ"
"เมื่อวานดิฉันก็โทรคุยกับหมออ็อมมาบ้างแล้วค่ะ หมอเล่าที่คุยกับน้อง..ขอเรียกชื่อเล่นได้ไหมคะ"
"เรียกผมว่า เฌได้เลยครับ ไม่ทราบให้ผมเรียกคุณเบญจมินทร์ว่าอะไรดี"
"ลาแปงค่ะ ขอเรียกตัวเองว่าพี่แปงนะคะ"
"หมออ็อมไม่บอกว่าทำไมต้องมาหาพี่แปง  พี่แปงช่วยบอกผมทีได้ไหมครับ"
ดวงตาคมวับ หม่นลงนิดๆอย่างไม่มีที่มา
"หมออ็อมเป็นพี่โรงเรียน เป็นพี่ชายเพื่อนของพี่แปงค่ะ ตอนที่พี่เริ่มพบหมอนั้นพี่ม.1 เพราะพี่รู้ตัวแต่เกิดแล้วว่าไม่ใช่ผู้ชาย ตอนนั้นหมออ็อมเรียนปีหนึ่งแล้ว ก็ช่วยดูแลตั้งแต่พี่เริ่มเทคฮอร์โมนส์ เป็นเพื่อนพี่ไปพบแพทย์ จนถึงปัจจุบันพี่พบหมอเฉพาะทางแต่ก็ยังปรึกษากับหมออ็อมเป็น second opinion เสมอค่ะ"

ลาแปงหันกลับมาที่ประเด็นของเขา
"เรามาคุยเรื่องของเฌกับคุณอากันต่อดีกว่าเนาะ จริงๆแล้วที่เฌเล่าให้พี่ฟังนี่ ไม่ได้เป็นเรื่องแปลกหรอกนะคะ  เกย์เทคฮอร์โมนส์เยอะมากค่ะ อยากได้ความสวยอ่อนหวานแบบผู้หญิงมากขึ้น  เพียงแต่ว่ามันไม่มีคลีนิคเป็นทางการที่ช่วยให้คำตอบได้เท่านั้นเอง"

ลาแปงรับฟังข้อมูลของเขากับเอ็มอย่างตั้งใจ แล้วก็พูดคุยกันต่อ
เขาบอกว่าเข้าใจปัญหาทางการเงินของฝั่งเฌ แต่อย่างไรก็ตามร่างกายคนเรามีหนึ่งเดียวไม่ควรใช้อย่างทิ้งขว้าง
ถ้าเป็นธรรมดาที่พบแพทย์ดีๆ ก็ต้องมีการตรวจร่างกายละเอียด วัดระดับฮอร์โมนส์ ค่าเลือด  
ภาวะเสี่ยงต่างๆ เรื่องของตับ ไต กับ ระบบสืบพันธ์ุและเต้านม
ซึ่งเขาคุยกับหมออ็อม หมอจะให้สองคนนี้ไปตรวจร่างกายก่อนอยู่แล้ว
เขาจึงคุยกับเฌแล้วลิสต์รายการตรวจร่างกาย และ เขียนรายการยาและฮอร์โมนส์ที่เคยใช้  
ป็นแผนระยะยาวจนถึงอายุ 25 มีการกำหนดช่วงพัก และ การตรวจร่างกายประจำปี 
ทั้งหมดนี้เทียบเคียงจากที่เขาพบแพทย์ในคลีนิคอย่างถูกวิธี และปฏิบัติมาในช่วงแรก
ไม่ได้คิดเอาเอง หรือทำตามรุ่นพี่สาวสองแบบปากต่อปาก 
อีกอย่างงานที่เขาทำต้องเจอกับสาวสอง เลยพบเรื่องราวเหล่านี้มามาก
"ที่พี่เขียนให้ดูนี้เป็นแค่ตุ๊กตาคุยกันนะคะ พี่จะต้องกลับไปรื้อแฟ้มประวัติสุขภาพของพี่มาเขียนใหม่ให้ละเอียด ถ้ายังไง พี่จะถ่ายรูปเอกสารของพี่ส่งให้ดูทางไลน์ แล้วอีกอย่าง ที่สำคัญ พี่เทคฮอร์โมนส์เพื่อเป็นผู้หญิงแต่น้องไม่ใช่ ดังนั้นโดสหรือขนาดยาและความถี่ในการรับ มันน่าจะต่างกัน หมออ็อมคงจะช่วยได้"

นั่งปรึกษากันจนเกือบห้าโมงเย็น ระหว่างนั้นก็กินไก่ทอดเป็นมื้อบ่ายไปด้วย
"พี่ก็ยังไปพบหมอเทคฮอร์โมนส์ตามคำสั่งแพทย์ค่ะ  ซึ่งเช็คตลอดเรื่องค่าตับและมะเร็งออกมาแล้วค่าของพี่ไม่เสี่ยงค่ะ อันนี้คือสิ่งที่พี่ระวังที่สุด ทำแล้วร่างกายไม่พัง"
พี่แปงสรุปของตัวเองให้เขาฟัง ซึ่งเฌเห็นด้วย ไม่งั้นยากจนขนาดเขาต้องดิ้นรนขนาดนี้ทำไม

RRRRRRRRRRR
"พี่ขอรับสายนี้นะคะ" พี่แปงว่า แต่ไม่ได้ลุกไปโทรที่อื่น เขาเลยนั่งดูเอกสารไป
"ว่าไงกี้"
"..."
"ขอแม่แล้วช่ะ?"
"..."
"ใครขับ"
"..."
"ยังไงก็ระวังแล้วกัน พี่ห่วงกี้ ไม่อยากให้มีเรื่องอีก"
"..."
"เออ รู้ว่าโตแล้ว เอ้า สรุปจะมาเอากล้องวันไหน "
"..."
"โทรเข้ามาละกัน"
"..."
"รักเหมือนกันครับ ว่างๆไปบ้านพ่อมั่ง พ่อเขาคิดถึง"
"..."
"ครับ บาย"
เหมือนพี่แปงรักน้องคนนี้มาก พูดเพราะตามใจเอาใจ

"แล้วเดี๋ยวพี่แปงจะไปไหนครับ ทำงานหรือครับ "
"ค่ะ พี่เป็นผู้ช่วยผู้จัดการคาบาเรต์ค่ะ"  มิน่าเล่า
"ผมรบกวนเวลาทำงานของพี่หรือเปล่าครับ"
"พี่ขอเข้าช้า แล้วสลับไปเคลียร์งานกลางคืนค่ะ พี่จัดการได้ไม่เป็นไร"
"ผมยังมาหา มาปรึกษาพี่ได้ไหมครับ"
"ได้สิ ถ้าพี่ช่วยได้พี่ก็อยากช่วย เป็นบุญกุศลกับตัวพี่เอง"
แปงดูเศร้าลงนิดหนึ่ง
"ผมขอบคุณพี่แปงมากเลยนะครับ พี่ใจดีจริงๆไม่ได้รู้จักกันเลยแต่ก็ช่วยผมเต็มที่ ถ้าผมตอบแทนอะไรได้บอกผมนะครับ ผมยินดีทำเพื่อพี่"
นัดหมายว่าจะส่งข้อมูลและคุยกันต่อ ก็อำลาจากกัน 


เฌค่อยผ่อนคลายขึ้น ค่อยๆย่างก้าวไปตามสิ่งที่คิดฝันไว้
เขาเดินทอดน่องดูศูนย์การค้า มองเห็นแม่น้ำไหลเชี่ยว
เขามองไปรอบๆ ดูความศิวิไลซ์ของกรุงเทพฯ เห็นชีวิตเมืองที่ผ่านตาไปมา
นึกๆแล้วก็แปลกใจว่า ที่สุดเขาก็ต้องตะเกียกตะกายเพื่อให้มีชีวิตอีกครั้ง
นั่งรถเมล์ฟรีไปลงอนุสาวรีย์ชัย แล้วนั่งลงที่ม้านั่งกลางสวนหย่อมใจกลางแห่งกทม. 
คนบ้านนอกในกทม. รู้สึกแบบนี้นี่เอง 
เหงาท่ามกลางคนร้อยพัน
รู้สึกว่าพลัดที่
คิดถึงบ้านไม้เก่าโทรมแสนจน ที่นั่งรอกินข้าวกับย่าน้อยกับเอ็มทุกวัน
แค่ไม่กี่วันเอง ก็รู้สึกแล้วว่าสองคนนั้นคือบ้าน
ห่างบ้านมาก็เพื่อวันหน้าที่ดีกว่านี้  วินาทีที่ตระหนักรู้ว่าบ้านอยู่ที่ไหน หัวใจก็หายเหงาได้แล้ว


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1.86K ครั้ง

33 ความคิดเห็น

  1. #3420 Mint S (@siri-ch36) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 17 กุมภาพันธ์ 2562 / 17:17
    คือชอบมากกกกก ชอบความคิด ชอบบบบ
    #3420
    0
  2. #3304 pommys (@pommys) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 9 กุมภาพันธ์ 2562 / 08:55
    นึกถึงกีกี้เลย
    #3304
    0
  3. #3267 KookKeng04 (@KookKeng04) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 8 กุมภาพันธ์ 2562 / 21:58
    ขำตอนเอ็มสั่งเสียมาก อย่าเก็บของตกกิน คืออาร๊ายย 555
    กี้นี่กีกี้หรือไม่ใช่
    #3267
    0
  4. #3160 maybee23 (@mmmmay2311) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 30 มกราคม 2562 / 17:35
    ใช่กีกี้น้องคุณเณปะนิ
    #3160
    0
  5. #3058 Xialyu (@Xialyu) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 26 มกราคม 2562 / 23:48
    ใช่กีกี้ป่าววว
    #3058
    0
  6. #2993 shin ai2 (@konekoshinai2) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 24 มกราคม 2562 / 20:05
    กี้นี่คือกีกี้ที่รู้จักกับเฌรึเปล่า
    #2993
    0
  7. #2908 peangploy (@hoshiworld) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 24 มกราคม 2562 / 08:41
    ถือว่าโบนัสนะคะเฌ อย่าคิดว่าโกงเกมเลย
    #2908
    0
  8. #2907 galaxysecret🌈🌈 (@galaxy_secret) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 24 มกราคม 2562 / 08:41
    ได้ความรู้เกี่ยวกับเพศทางเลือกเยอะเลยอ่ะ โอโหกว่าจะเป็นในแบบที่ต้องการต้องผ่านอะไรมาเยอะเลยอ่ะ
    #2907
    0
  9. #2656 Maylyunho (@Maylyunho) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 20 มกราคม 2562 / 15:10
    โดงนิดหน่อยเอง ยังไงก็เป็นของเฌอยู่ดีนะ
    #2656
    0
  10. วันที่ 20 มกราคม 2562 / 15:00

    ไม่ได้เรียกว่าโกงแต่เป็นโบนัสจากเกมก่อนสินะคะน้องเฌ ฮ่าาาา

    #2654
    0
  11. #2331 MinRos (@MinRos) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 17 มกราคม 2562 / 23:55
    โชคดีที่ยังมีคอนโดให้อยู่นะ
    #2331
    0
  12. #2268 ppvs_ (@ppvs_) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 17 มกราคม 2562 / 21:13
    กีกี้ใช่มั้ยฟๆฟๆๆๆๆๆ
    #2268
    0
  13. #2240 lukbua (@lukbua) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 17 มกราคม 2562 / 19:53
    ชอบตอนนี้ม๊ากกก เป็นการสวยอย่างมีสติจริงๆ
    #2240
    0
  14. #2143 เคแอล9091 (@polypakfoon) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 17 มกราคม 2562 / 12:02
    เฌสู้ๆ แล้วพี่แปงนี่ทำไมถึงดูเศร้าๆ กี้ใช่คนเกียวกับที่เป็นน้องของซีซี่หรือเปล่า
    #2143
    0
  15. #1842 secret secret (@sorrower-2542) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 15 มกราคม 2562 / 00:12
    กี้นี่? กีกี้ป่ะ? ใช่! เราว่าใช่ว่ะ มันจะต้องเป้นพรมลิขิตแน่ๆ ชะตากำหนดแร้ว
    #1842
    0
  16. #1838 ployreudeejaitad (@ployreudeejaitad) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 14 มกราคม 2562 / 23:46
    ไม่ใช่ผู้หญิงเหรอ ตอนแรกเราก็นึกว่าเป็นผู้หญิง
    #1838
    0
  17. #1783 punnada400 (@punnada400) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 14 มกราคม 2562 / 20:53

    ชอบมากกกกกก

    #1783
    0
  18. #1733 greentealatte ♡ (@qltz) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 14 มกราคม 2562 / 17:14
    คิดว่าเป็นผู้หญิงงงงงง
    #1733
    0
  19. #1514 agasep2 (@Agasep) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 12 มกราคม 2562 / 21:42
    แงงงง ตอนแรกรักเรื่องนี้รักตัวละคร ตอนนี้รักคุณคนเขียนแล้ว ได้ใจเราไปเลย สู้ๆนะคะ
    #1514
    0
  20. #1429 Ayde (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 12 มกราคม 2562 / 16:11

    เราชอบเรื่องนี้จังเลย

    #1429
    0
  21. #1411 Mistyblack (@Mistyblack) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 12 มกราคม 2562 / 13:38
    ทำไมมันเหงาๆล่ะ
    #1411
    0
  22. #1271 นักโทษหมายเลข0 (@Prison0) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 11 มกราคม 2562 / 09:34
    ดีย์มัก
    #1271
    0
  23. #1268 N' Namfon (@namfon-killua) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 11 มกราคม 2562 / 09:17
    พึ่งมาอ่านและพึ่งเม้นท์ เขียนดีมากๆ ทั้งเรื่องราว ภาษาแล้วก็มุมมองของตัวเอก
    #1268
    0
  24. #660 Kingcinderalla (@Kingcinderalla) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 6 มกราคม 2562 / 19:30
    รับรู้ถึงความเหงาของเฌในบรรทัดสุดท้าย บรรยายได้เห็นภาพมากค่ะ
    #660
    0
  25. #515 1234_DuncAn (@1234_DuncAn) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 5 มกราคม 2562 / 12:14
    ติดตามไปเรื่อยๆ จะรอดูความสำเร็จของเฌ
    #515
    0