[FIC โน่ริท] Sex’(y) รักจัดหนัก !

ตอนที่ 7 : จัดหนักครั้งที่ึ7 : โมโห

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 4,628
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 19 ครั้ง
    14 ก.ย. 55








 

          ครึ่ก

 

 

       ครึก! ……ครึกๆๆ!

 

 

        “เปิดสิโตโน่แทนที่มาถึงจุดหมายปลายทางก็น่าจะเปิดประตูลงรถ ไหงกดล็อคอย่างนี้ล่ะ

 

         คุณหนูต้องสัญญากับผมก่อน ว่าจะไม่ก่อเรื่องวุ่นวาย

 

         “เอ๊ะโตโน่นี่ เห็นริทเป็นคนยังไงกัน

 

          “ไม่ต้องเฉไฉรั้งมือผมไม่ให้ปลดเข็มขัดนิรภัยออก ยื่นหน้าเข้ามาใกล้แล้วหรี่ตามอง

 

         แค่ผมยอมพามาก็นับว่าใจดีแล้วครับ  เพราะฉะนั้นก็อย่าดื้อ อย่าป่วน ไม่งั้นผมจะ

 

        “จะอะไร”  ชี้นิ้วใส่หน้าเขาอย่างไม่ยอม จะทำอะไรบอกริทมาสิ  แน่จริงก็พูดมาให้จบ

 

 

           เงียบทำไมเล่า  แน่จริงก็พูดมาสิว่าจะทำอะไร หึ! กล้าเหรอ!

           ผมเค้นทางสายตาไม่ยอมแพ้ ให้รู้ไปว่ากล้าทำร้ายริทลง

 

 

        “เอาเถอะ  ถือว่าผมขอแล้วกันว่าตัดบท ปลดเข็มขัดนิรภัยทั้งของผมและของเขาออกให้เสร็จสรรพ  กะจะเค้นถามเรื่องเมื่อกี้ต่อให้ชัดเจนแต่โตโน่ใช้ความไว ลงรถมาเปิดประตูให้ซะก่อน พลางก็ยักคิ้วเชิงบอกผมลงไปซักที เลยเออออทำตามอย่างเลี่ยงไม่ได้

 

         คนตัวสูงกว่าเดินนำผมจากลานจอดรถด้านหน้าผ่านยิมกว้างซักอย่างที่เต็มไปด้วยนักแข่งรถกระมัง เห็นใส่ชุดพร้อมจะลงแข่งเต็มที่ ย่ำเท้ามาเรื่อยๆจนถึงส่วนลานกว้าง ไว้ใช้สำหรับแข่งรถ มีอัฒจรรย์ให้ผู้ชมนั่งดู  โค้ชสอนและนักแข่งยืนประปรายข้างสนามไม่กี่คน

 

 

       คนน้อยจัง

 

       “วันก่อนเค้ามีแข่งน่ะครับ  เลยต้องพักล้างสนามสามวันถึงจะใช้ต่อได้ ตามกฎที่นี่น่ะ

 

      มาบ่อยล่ะสิ  รู้ดีเชียวกระทุ้งศอกใส่หน้าท้อง ทว่าคนตัวสูงดันหลบได้อย่างคล่องตัว  หมั่นไส้!

 

      มาด้วยกันแท้ๆ ไหงคิดจะทำร้ายกันแบบนี้เนี้ย คุณหนูของผมโหดจัง โตโน่เดินเข้ามาโอบไหล่ผมเอาไว้  พาเดินไปข้างหน้าก่อนจะตะโกนเรียกใครสักคน ซึ่งผมจำชื่อบุคคลนี้ได้ดี

 

        เฮ้ไมล์   ไมล์

 

 

       “อ้าว  พี่โตโน่ผู้ชายตัวสูง ผมสีน้ำตาลอ่อนหน้าตาบ่งบอกความเป็นลูกครึ่งชัดเจนส่งยิ้มมาแต่ไกล หมอนั่นรีบผละจากกลุ่มสนทนาสี่ห้าคนแล้วกึ่งเดินกึ่งวิ่งเข้ามาหาพวกผม อันที่จริงก็โตโน่คนเดียวนั่นแหละ

 

         ไม่เห็นโทรบอกกันก่อนเลยว่าจะมา

 

         “ไม่ได้ตั้งใจหรอก มีคนชวนมาน่ะ   ไมล์….นี่ริท น้องชายคุณเฉินที่พี่เคยเล่าให้ฟัง  คุณหนูครับ นี่….”

 

         “ไมเคิล?” ผมเบะปาก หลังแทรกประโยคของโตโน่ไป

 

          ครับ  ไมเคิลหรือไมล์ก็ได้  คุณหนูริทคือคนที่รับโทรศัพท์ผมเมื่อกี้สินะครับลูกครึ่งฝรั่งตัวสูงกลั้วหัวเราะพลางส่งมือมาทำความรู้จัก ผมเลยต้องส่งมือไปจับแบบลวกๆตามมารยาท หันหน้าหนีไม่ได้แยแสเท่าไหร่

 

          ดูท่าคุณหนูจะขี้เบื่อเหมือนที่พี่เคยบอกไว้จริงๆด้วย

 

          “ประมาณนั้นผมหันขวับ! จ้องหน้าโตโน่  ไปเล่าประวัติอะไรให้คนอื่นฟังอีกแล้วล่ะ  เค้าคงพอรู้ตัวว่าผมไม่พอใจถึงโยกศีรษะเราเล่นไปมา หัวเราะเสียงระรื่นกับนายไมเคิลยกใหญ่ มีความสุขจังนะ!

 

 

           “เป็นนักแข่งรถเหรอ

 

             ใช่ครับตอบ ขณะผายมือบอกผมกับโตโน่เดินขึ้นไปบนอัฒจรรย์ชั้นสอง ไม่ได้หาที่นั่งหรอก  พวกเราแค่ยืนเกาะราวระเบียงเพื่อทอดสายตาไปยังสนามแข่ง มีรถแข่งสองสามคันกำลังแล่นอยู่ในสนาม

        

           โตโน่บอกว่าเก่ง

 

           “ไม่ขนาดนั้นหรอกครับ  พี่โตโน่ก็เก่ง  มือโปรฯไม่แพ้นักแข่งมืออาชีพเลยคุณ

 

           “รู้จักกันดีจังเลยนะ   สนิทสนมกันนานแล้วเหรอ  แล้วไปรู้จักกันตอนไหน  เพื่อนคนอื่นๆไม่มีคบแล้วรึไงถึงคบกับรุ่นพี่เนี้ย

 

              “เห…” ดูเหมือนหมอนี่จะฟังภาษาคนไม่ออกล่ะมั้ง เกาหัวแบบงงๆทั้งที่ผมถามกระจ่างขนาดนั้น  แล้วมีหน้ามาหัวเราะอีก

 

               คุณหนูของพี่โตโน่ขี้สงสัยเนาะ พี่ว่าผมจะตอบคำถามไหนก่อนดี

 

               “อยากรู้อีกทำไมครับมือหนาลูบหัวผมเบาๆ ผมก็เล่าให้คุณฟังทุกเรื่องตั้งแต่บนรถแล้วนี่

 

               “หะหะ เสียงหัวเราะของนายไมเคิลทำให้ผมต้องหันไปถลึงตาใส่ แต่เขาดูจะไม่สะทกสะท้าน หันไปให้ความสนใจกับโตโน่ โดยทำเหมือนผมเป็นเพียงคนนอกสายตาหรือไม่ได้ยืนอยู่ตรงนี้ด้วย

 

               สนามว่างน่ะพี่  สักรอบดีมั้ย

 

               “จะดีเหรอ

 

               “เถอะน่า  ถือเป็นนัดล้างตาแทนครั้งที่แล้วที่พี่ชนะผมแล้วกัน

 

               “ครั้งที่แล้วนายต่อให้พี่ต่างหาก

 

              “ว่าไปนั่น หะหะ    งั้นลงสนามเลยนะครับ   คุณหนูนั่งรอตรงนี้ไปก่อนนะ เดี๋ยวผมไปบอกให้คนยกน้ำกับขนมมาเสิร์ฟให้แก้เบื่อ

 

           “นั่งรอแปปนะครับโตโน่ดันไหล่บังคับร่างผมให้นั่งลง อย่าไปไหนนะ

 

 

             “เดี๋ยว”  ผู้ชายตัวสูงทั้งสองคนชะงักฝีเท้า หันหลังกลับมามองผมอย่างสงสัย

 

              นายน่ะ

 

              หืม? ผมเหรอ?” ไมเคิลชี้นิ้วเข้าหาตัวเอง ผมพยักหน้าเบื่อๆใส่ ก่อนลุกขึ้นยืนเดินตรงเข้าไปหา

 

              มีไรหรือเปล่าโตโน่แสดงสีหน้าไม่ไว้วางใจ

 

             “ริทอยากแข่งรถกับไมเคิลแทนโตโน่

 

              “หา!?

 

              “อย่างที่ได้ยิน  เป็นอันว่าตกลงนะ

 

            “คุณแน่ใจนะครับ  รถแข่งนะไม่ใช่รถ… / ฉันจะแข่ง!!ไมเคิลยกมือขึ้นเชิงยอมแพ้ 

 

           ทว่า..

 

          “ลำพังขับรถปกติยังน่ากลัว ผมว่าคุณหนูอย่าแข่งเลย แข่งไปก็ไม่ชนะหรอก ดีไม่ดีจะได้เจ็บตัวฟรีๆเสียด้วยซ้ำ

 

             “โตโน่!!”

 

                “อย่าดื้อสิครับ

 

                “เอ่อะ….งั้นตกลงกันก่อนละกันนะ  ผมจะไปเตรียมรถกับอุปกรณ์ให้

 

               “ถ้าริทชนะขึ้นมาจะให้อะไรพ้นหลังบุคคลที่สามผมก็โพล่งเข้าประเด็นต่อ  คนฟังส่ายหน้าพัลวัน

 

               ไม่ต้องคิดจะชนะ เพราะผมไม่อนุญาต  แต่ถ้ายังจะดื้อผมจะพากลับเดี๋ยวนี้ล่ะ ว่าไง?”

 

              “อยากกลับก็กลับไปคนเดียวสิริทจะแข่ง  ริทจะชนะให้โตโน่ดู!”

 

              “ผมไม่ได้อยากดู

 

               “แต่ริทอยากแข่ง

 

             “ คุณหนู!....คุณหนู!!!”  เรียกให้ตายก็ไม่มีทางหยุดหรอกน่า  เดี๋ยวริทคนนี้จะชนะคนเก่งของโตโน่ให้ดู จะได้เลิกสบประมาทสักที!

 

              ผมก้าวหนีโตโน่ฉับๆลงมาข้างสนาม  มุ่งไปหาไมเคิล ดึงชุดกับอุปกรณ์ที่เราต้องสวมใส่มาไว้อย่างถือวิสาสะทั้งที่เค้ากำลังเลือกอยู่  พอผมทำอย่างนั้นหมอนั่นก็ไม่ได้ปริปากว่าอะไร ยิ้มส่ายหน้าเชิงระอามากกว่า หน็อย!!

 

 

               ไมล์ไม่ต้องทำตามคุณหนูนะ  วันนี้อย่าเพิ่งลงแข่งแล้วกันโตโน่อีกแล้ว

 

               “เอาเถอะครับ  เดี๋ยวไมล์อ่อนให้คิดว่าพูดกันสองคนอยู่หลังฉันแบบนั้นมันจะไม่ได้ยินหรือไง!

 

               “ไม่ต้อง  คนอย่างริทไม่ต้องการความช่วยเหลือจากใคร  นายมีฝีมือเท่าไหร่ก็งัดออกมาใช้ให้หมดเลยไม่ต้องเกรงใจ

 

             “ริท  อย่าดื้อได้มั้ย  คุณเคยขับหรือไงรถแข่งน่ะ

 

             “ยุ่งน่าโตโน่

 

             “ไมล์  ถือว่าพี่ขอ อย่า    คุณหนู!  คุ…. เฮ้! ริทททเสียงโหวกเหวกดังไล่หลัง ผมไม่ได้คิดอยากหันกลับไปหรอก มีหวังได้ถูกเชือดทางสายตาน่ะสิ  สู้รั้นเดินหนีไปที่รถเลยดีกว่า  ไม่วายลากนายไมล์นายไมเคิลอะไรติดมาด้วย

 

              ดื้อใช่เล่นเลยนะคุณเนี่ย

 

              “เรื่องของฉัน   หวังว่านายจะไม่ออมมือนะ  ซึ่งถ้าเป็นอย่างนั้นฉันจะรู้สึกแย่มาก

 

               “แน่ใจนะครับ

 

               “คนอย่างริทคำไหนคำนั้น

 

               “ดีครับ  เจอกันในสนาแข่ง

 

 

               แล้วเรา….ก็เริ่มการแข่งขัน  โดยหมอนั่น ก็ไม่เกรงใจปราณีผมจริงๆ

 

              ให้ตาย !  ถ้านายจะมือโปรขับรถได้เท่ห์ขนาดนั้นนะ  ฉันแทบไม่ได้ครึ่งเสี้ยวของเขา

 

             ขับรถฉวัดเฉวียนและมืออาชีพล้ำหน้าผมไปช่วงตัว อันที่จริงเขาขับผ่านจุดเริ่มต้นหลายรอบอยู่นะ ผมแค่รอบเดียวเอง แถมยังเงอะๆเงิ่นๆขับรถไปอย่างยากลำบาก ไอ้รถบ้านี่คันเล็กโหลดต่ำก็จริงแต่มันขับยากมาก และน่าโมโหหงุดหงิดใจเข้าไปใหญ่เมื่อทุกครั้งที่ผ่านโตโน่  ทั้งนายไมเคิลและเขาจะโบกไม้โบกมือ ชูนิ้วโป้งชื่นชมกันตลอด  ส่วนกับผมโตโน่กลับมองอย่างเป็นห่วง  บอกแล้วไงไม่ต้องการความเห็นใจช่วยเหลือจากใคร!

 

                 ช่างเถอะ!

 

                 ไม่ได้ด้วยเล่ห์ก็ต้องเอาด้วยกล  ไม่ได้ด้วยมนต์ก็ขอให้ได้จากคาถาแล้วกันวะ!

 

          

               บรื้น!!  บรื้นนนนน!!

 

              ผมเร่งความเร็วของรถให้ตามไปจี้ท้ายคันที่ไมเคิลขับ ไม่สนใจเส้นทางตัวเองแต่สนใจจะพุ่งชนท้ายรถคันหน้ามากกว่า   ไม่ชนะไม่เป็นไร ขอความสะใจไว้ก่อน!

 

 

               ‘ริททำอะไรน่ะ  อันตรายนะ

 

 

          เสียงโตโน่ตะโกนแว่วๆผ่านเข้ามาในสนาม  ด้านผมกำลังสนุกกับการบี้ไล่จี้รถอีกคันขณะที่คนขับรถคันหน้าพยามยามหักหลบบ้าง ขับหนีชะลอความเร็วบ้างตลอดเส้นทาง 

 

                เก่งจริงอย่าหนีสิวะ!’

 

          

                “บรื้นนนนน!!!”  สะใจจริง  เก่งนักนี่ ชมกันนักนี่  เจอริทหน่อยแล้วเป็นไง  ถึงกับคุมเกมตัวเองไม่อยู่จนต้องขับเป๋ไปมาเชียว  จะหยุดก็คงหยุดไม่ได้เมื่อผมตามจี้ติดๆไม่ปล่อย

 

      

                “คราวนี้แหละ  จะเอาให้ยับเลย  บรื้นนๆๆ!!!”

 

 

              ตึงงง!!    โคลมมมมมม!!

 

 

                  ริท!!  ไมล์!!

 

                 แรงกระแทกระหว่างรถสองคันเกือบทำเอาตีลังกาได้  รถคันหลังของผมเบนออกเส้นทาง ชนเข้ากับยางรถสีดำที่วางไว้ข้างๆสนามเป็นตั้งๆอีกรอบ  ความแรงทำร่างผมกระแทกกับพวงมาลัยดัง อั่ก!  ทั้งจุกและชาไปทั้งร่าง  น้ำในหูเหมือนจะไม่เท่ากันเพราะผมไม่สามารถได้ยินเสียงใดๆได้ สมองประมวณผลช้าลงเรื่อยๆพอๆกับสติที่เริ่มหายไป

 

            ผมไม่รู้ว่าคนขับรถคันหน้าจะบาดเจ็บไหม  รู้ตัวแค่ว่าตามันลายๆ ปวดร้าวไปทั่วขาราวกับกระดูกจะแตก เสียงคนตะโกนคุยกันดังแว่วอยู่ด้านนอกฟังไปก็จับศัพท์ไม่รู้เรื่อง   เห็นควันสีเทาลอยโขมงเต็มรถ  จะไอก็ไอไม่ได้เนื่องด้วยไม่มีกำลังพอ  กลิ่นเหม็นไหม้เหมือนจะพาผมขาดอากาศตายไปในตอนนี้

 

 

                 ริท”  เสียงทุ้มแฝงไปด้วยความร้อนรนกังวลใจดังอยู่พร้อมบานประตูรถฝั่งผมถูกเปิดออก  

 

                 โอ้ยเจ็บหลังจากร่างชาไปพักใหญ่ๆ ผมก็มารู้สึกเจ็บมากขึ้นในตอนที่โตโน่เข้ามาช้อนร่างผมอุ้มออกจากรถนี่แหละ  บริเวณอื่นในร่างกายไม่เท่าไหร่แต่บริเวณข้อเท้าและหน้าขาสิ เจ็บเอามากๆ คงเป็นผลจากแรงกระแทกเมื่อกี้ที่เผลองอขาตัวเองแน่เลย

 

 

                 “ คุณทำอะไรของคุณเนี่ยริท  ให้ตายสิ!”

 

 

                “ ดีนะครับ มียางมารองไม่งั้นคุณได้รถคว่ำแน่ๆ  ผมก็เกือบตายแหน่ะ”  ไม่เป็นไรแฮะ  หมอนี่ไม่ยักกะเป็นอะไร ยืมก้มมองผมที่กึ่งนอนกึ่งนั่งหมดสภาพบนพื้นปูนห่างจากจุดเกิดเหตุไม่มาก โดยมีโตโน่นั่งยองๆประคองตัวจากด้านหลังผมอยู่

 

               ใครจะใจกล้าบ้าบิ่นขับรถแข่งไล่บี้ชาวบ้านเหมือนคุณอีกไหมเนี่ย  ผมล่ะเชื่อเลย

 

               “หนวกหูน่า…”

 

             “แรงจะพูดแทบไม่มียังจะเถียงอีก  เจ็บมากหรือเปล่าผ้าเย็นที่ไม่รู้ไปเอามาจากไหนซับลงบนหน้าผมเบาๆ ซักพักโตโน่ก็อุ้มผมไปนั่งบนเก้าอี้พลาสติกในที่ร่ม  ไมเคิลยืนยิ้มแห้งส่ายหน้าระอาอยู่ห่างๆ อ่อเห็นคนในพื้นที่ระแวกนี้ยืนจับกลุ่มซุบซิ๊บอยู่ไกลๆด้วยแต่ผมไม่มีแรงลุกไปด่าหรอก  เจ็บขาปวดเอวจะตายอยู่แล้ว

 

 

            เมื่อกี้ใจหายหมด ถ้าเป็นอะไรขึ้นมาผมจะทำยังไง อย่าทำอีกนะ

 

             “ก็ไม่ได้ตายนี่

 

            “อย่าเถียงได้มั้ย!   นอกจากคุณจะเจ็บตัวเมื่อกี้คุณยังเกือบทำไมล์เจ็บไปด้วยนะ  ดูสิ รถแข่งเค้าก็เสียหายกันหมด

 

            “จะซักกี่บาทเชียว เดี๋ยวซื้อใช้ให้ก็ได้

 

              “ริท!”

 

             “โอ้ยโตโน่!” กดแรงบีบข้อเท้าหนักขนาดนั้นได้ตายกันพอดี 

 

              “ทำตัวไม่น่ารักเข้าไปทุกวันแล้วนะ  ขอโทษไมล์ไป

 

              “ขอโทษทำไม  หมอนี่ไม่ได้เป็นอะไรซักนิดอ่ะคนที่เจ็บน่ะมันริทต่างหาก  โตโน่ทำไมชอบเข้าข้างคนอื่น  ดูสิ  ดูทำหน้าดุผมต่อหน้าใครก็ไม่รู้แบบนี้ใช้ได้ที่ไหน  คิดเหรอว่าริทจะยอม!

 

              “บอกให้ขอโทษไง!!”

 

              “อย่ามาขึ้นเสียงกับริทนะ!”

 

              “ผมบอกให้ขอโทษ

 

               “เฮ้ยพี่  ใจเย็น…. ผมไม่เป็นไรหรอก คุณหนูสิ  ยังเจ็บอยู่นะเราสองคนจ้องตากันอย่างไม่มีใครยอมใคร  เขาใช้สายตาดุมองไม่พอใจมาที่เรา ลึกๆแววตานั้นเหมือนจะผิดหวัง และนั่นทำให้ผมน้อยใจ  ขอบตาร้อนผ่าวขึ้นมาดื้อๆ ร่างกายสั่นเพราะความโกรธระคนปวดระบมบริเวณแผลบวม

 

               พูดใหม่สิโตโน่  ขึ้นเสียงใส่ริทเหมือนเมื่อกี้อีกรอบทำอีกทำในสิ่งที่รู้ดีว่าผมไม่ชอบ  ผมเกลียดเวลามีคนมาขึ้นเสียงออกคำสั่งใส่  เกลียดแววตาผิดหวัง  ไม่ชอบที่การกระทำเขาห่วงเราก็จริงแต่คำพูดและแววตาเขากลับดุเราเพราะปกป้องคนอื่น

 

 

                ไมเคิลปากเรียกชื่ออีกคน หากสายตามองอีกคน มองโตโน่

 

 

                 “ขอโทษ ……   

 

               หวังว่าคงไม่ต้องให้ลุกไปก้มลงกราบหรอกใช่มั้ยโตโน่ สองพยางค์แรกผมบอกไมเคิล  แต่ประโยคหลังคงรู้กันนะว่าผมบอกใคร   ทำตามใจโตโน่เสร็จจากนั้นก็ลุกออกมา ฝืนสังขารตัวเองลากเท้าเดินหนี ผ่านอากาศที่ร้อนอบอ้าว

 

 

              อายุสิบเก้าแล้วนะ   อย่าทำตัวเป็นเหมือนเด็กหกเจ็ดขวบได้ไหมริท

 

 

               อุส่าห์เลี่ยงที่จะไม่ให้ทะเลาะกัน เลยเดินหนีออกมาแล้วแท้ๆ ยังจะตามมาอีกทำไม

 

 

              ถ้ายังฝืนเดินอีก แผลมันจะอักเสบแล้วจะออกไปไหนไม่ได้อีกหลายวันคุณอยากเป็นแบบนั้นเหรอปากว่ามือถึง  โตโน่รั้งแขนผมเอาไว้พลันตวัดร่างเราขึ้นอุ้มอย่างถือดี

 

 

                ผมเหนื่อยนะ  อยากใจดีกับคุณไปนานๆมากกว่าเป็นซาตานให้คุณเกลียด  ฉะนั้นก็อย่าบังคับใจผมให้ร้ายนักเลยค้อนสายตาไม่พอใจตอบโต้  แต่ไม่กล้าพอจะต่อปากต่อคำด้วยเพราะหน้าโตโน่ดูจริงจังเกินไป ไม่ได้บ่งบอกถึงความขี้เล่นอย่างทุกครั้ง  เราเลยต้องยอมอยู่เฉยปล่อยให้เค้าอุ้มไปเงียบๆ

 

 

               ร่างผมถูกพามาจนถึงรถหรูส่วนตัว  โตโน่วางผมลงบนเบาะจัดการรัดเข็มขัดนิรภัยให้ ก่อนจะขึ้นมานั่งที่นั่งคนขับแต่ยังไม่ขับรถออกไปทีเดียว  เขาโทรฯบอกไมเคิลก่อน ผมได้ยิน  จากนั้นถึงจะเคลื่อนรถออกจากพื้นที่อาณาเขตสนามแข่งรถ มุ่งหน้ากลับบ้านทันที  โดยตลอดทางไร้ซึ่งการสนทนาใดๆ 

 

            ….โปรแกรมเที่ยวด้วยความสุขวันนี้เห็นทีคงต้องล่มลงเท่านี้สินะ

 

 

 

           ตายแล้ว!  พาคุณหนูไปเล่นซนที่ไหนมาเนี่ยโตโน่

 

 

           “ไม่มีไรครับแม่  ผมขอตัวพาเค้าขึ้นห้องก่อนนะแม้แต่ผู้เป็นแม่เขายังไม่กล้าซักถามอะไรต่อ คนที่นี่ต่างคนต่างรู้จักนิสัยกันดี ไม่ต้องสาธยายให้มากความก็จับจากความรู้สึกได้ว่าใครอยู่ในอารมณ์ไหน  และเวลาแบบไหนที่ไม่สมควรก้าวก่าย

 

            ปล่อยได้แล้ว  ร่างสูงอุ้มผมขึ้นบันไดสบายๆราวกับไม่รู้สึกหนักอะไรสำหรับเขาเลย  กระทั่งเข้าห้องนอนผม

 

               อ่าวคุณหนูนะ…”

 

               “ไปเอากล่องปฐมพยาบาลมาหน่อย  ขอกะละมังใส่น้ำอุ่นผสมยาสมุนไพรแก้ช้ำด้วยนะนิกกี้”  คำสั่งยาวๆส่งผลให้นิกกี้รีบวางไม้ปัดฝุ่นลงบนโต๊ะหน้าชุดโฮมเธียเตอร์อย่างงงๆ  รีบเดินเข้ามาหมายจะย้ำถามคำสั่งอีกรอบ

 

               “แล้วจะ….”

 

              “ไปตอนนี้เลย

 

 

                 ไปซี่! ไม่ใช่แค่นิกกี้ที่สะดุ้ง  ผมเองก็ด้วย  ขึ้นเสียงทำไมนะตกใจหมด

 

 

                “ครับๆ

 

 

          พอนิกกี้รีบวิ่งออกห้องไป บรรยากาศภายในห้องนอนกว้างจึงเต็มไปด้วยความเงียบและอึดอัดยิ่งนัก

 

 

               ไม่ต้องแล้ว เดี๋ยวให้นิกกี้ทำให้จู่ๆก็นั่งยองๆลงนวดข้อเท้าให้   ขณะวางผมให้นั่งอยู่ปลายเตียง  ผมห้ามเขาไปแล้วแต่เขาไม่ยอมหยุด  สะบัดข้อเท้าออกจากมือใหญ่ก็ยากลำบากเกินไปเพราะตัวเองรู้สึกเจ็บ   ไม่ชอบโตโน่ในตอนนี้เลย  การกระทำน่ะเจ้าชายแต่สีหน้ามองยังไงมันก็มาเฟียขนานแท้  

 

 

            ถ้าฝืนใจทำก็ไม่ต้อง  จะออกไปไหนก็ไปไป ริทไม่อยากเห็นหน้า

 

 

             “ผมว่าผมเป็นคนใจเย็นพอนะ  แต่ตอนนี้คุณหนูชักทำให้ผมต้องพิจารณาตัวเองใหม่แล้วสิ

 

 

             “เหรอ

 

 

              “ถ้าผมโมโหผมทำได้ทุกอย่างนะ บอกไว้ก่อนเสียงเย็นเอ่ยรอดไรฟัน หลบหน้าผมเพราะต้องการระงับอารมณ์ จดจ่ออยู่กับข้อเท้าที่เค้ายังทำหน้าที่นวดคลายเส้นแทน  ใจผมสั่นระรัว รู้สึกหวั่นกลัวอยู่ลึกๆ แต่จิตใต้สำนึกที่ไม่เคยยอมแพ้ใครหน้าไหนง่ายๆจึงทำให้ผมผยองตัว เชิดหน้าใส่และพร้อมจะต่อปากต่อคำอีก หากนิกกี้ไม่ปรี่เข้าห้องมาพร้อมของที่โตโน่สั่งซะก่อนละนะ

 

 

              ให้ช่วยมั้ยครับนายถามอย่างนอบน้อมหลังวางกะละมังลงบนพื้นห้อง ข้างๆเท้าผม

 

              “ไม่เป็นไร มีไรก็ไปทำเถอะ ตรงนี้ฉันดูแลเอง

 

             “ไม่ต้อง  ริทจะให้นิกกี้อยู่ ส่วนโตโน่น่ะออกไป

 

              “คนนึงบอกให้ไป อีกคนบอกให้อยู่ แบบนี้นิกกี้ควรจะอยู่หรือไปดีล่ะครับเนี่ย

 

              “ อยู่ต่อ / ออกไป!

 

               “อุ่ย

 

               “ นี่มันห้องริท  โตโน่ไม่มีสิทธิ์!   นิกกี้นายอยู่นี่แหละ ไม่ต้องไปไหนทั้งนั้น

 

                “ถ้านับถึงสาม  นายยังไม่ไปให้พ้นจากสายตาฉันล่ะก็นะนิกกี้  ได้….”

 

              “ปะ ไป!   ไปแล้วครับนาย  เคลียร์กันเองแล้วกันนะ นิกกี้ไม่ขอรับระเบิดก้อนนี้ เก๊ากลัววววลากเสียงยาวไปพร้อมวิ่งท่าสวยออกห้อง แถมล็อคประตูให้เสร็จสรรพ  นี่กะว่าถ้าฉันโดนเจ้านายแกฆ่าหมกห้องน้ำไปก็จะไม่ให้ใครเข้ามาช่วยแล้วสินะ!!  ไอ้ลูกน้องบ้า!!

 

 

              “เอาไงดีครับ  ยังอยากมีเรื่องกันต่อหรือจะให้ผมนวดข้อเท้าประคบแผลให้ดีๆ

 

              “ก็ถ้าจะยังทำหน้าไม่พอใจกันแบบนี้ก็ออกไป  ริทไม่อยากเห็น

 

            “ผมจำเป็นต้องทำตามใจคุณหนูทุกเรื่องมั้ยครับ  อ่อไม่ต้องคิดจะตอบนะ  เดี๋ยวผมตอบเองกัดฟันพูดเองตอบเองทุกอย่าง  ผมเม้มปากด้วยความเคืองพลางควานหาสิ่งใกล้มืออะไรก็ได้ซักอย่างเพื่อจะเอามาปาใส่คนตรงหน้าให้หยุดกิริยาก้าวร้าว และเหมือนเจอใส่พวงกุญแจรถยนต์บนที่นอนพอดี

 

              ผมตามใจคุณหนูทุกอย่าง  แต่ไม่นึกว่านานวันเข้าคุณหนูจะมีพฤติกรรมไม่น่ารักแบบนี้มากขึ้นเรื่อยๆ  ทำได้ยังไงครับ  ขับรถไล่บี้คนอื่นเค้าแบบนั้นเกิดเค้าเป็นอะไรขึ้นมาหรือเป็นคุณหนูเองที่เจ็บตัวมากกว่านี้น่ะ จะ….  

 

 

               พลั่กกก!!  

 

             เขวี้ยงพวงกุญแจใส่หน้าอกเขาเต็มแรง หน้าและใบหูของโตโน่ขึ้นสีแดงแจ๋ ไม่รู้เพราะเจ็บมากหรือโกรธเรามาก ผมเองไม่แน่ใจ

 

 

              ริทเกลียดโตโน่!” กล้าดียังไงมาสั่งสอน

 

 

             “เกลียดได้ยินมั้ย!!” คำด่าพ่นออกไปหนที่สอง  อีกฝ่ายหยุดเอามือถูตำแหน่งที่โดนประทุษร้าย แทนที่ด้วยการตวัดสายตาคมดุร้ายใส่ ร่างสูงโปร่งพุ่งพรวดเข้ามาดันไหล่เราลงนอนราบ ส่วนเขาก็ตามขึ้นมาคร่อมอยู่ด้านบน ล็อคแขนทั้งสองข้างผมให้ฝังจมลงไปกับที่นอน

 

            

 

            ผมเจ็บนะ!

 

 

            “ริทก็เจ็บ  ปล่อยยยย!”

 

 

             “ผมเตือนแล้วไง ว่าอย่าทำให้โมโหเพราะผมจะทำได้ทุกอย่าง!” คำรามเสียงใส่ พอๆกับแรงกดที่มีต่อข้อแขนเรามันทำให้ยิ่งเจ็บมากขึ้น  หมาบ้าที่ไหนมันมาสิงร่างอีกล่ะ โว้ยยย!

 

 

              “ บอกว่าเจ็บไงเล่า หูหนวกหรือไง!! เจ็บน่ะ เจ็บๆๆๆ!!!”

 

 

              “เก่งนักนะไอ้ตัวแสบ  ก็ขอให้เก่งตลอดรอดฝั่งแล้วกัน  ผมก็อยากเห็น

 

 

               “เดี๋ยว…. อื้อ!


 




-----------------------------






















 
 
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 19 ครั้ง

2,991 ความคิดเห็น

  1. #2964 Chowa (@Chowa) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 21 พฤษภาคม 2560 / 19:39
    นู๋ริทเอาแต่ใจตัวเองเกินไปแล้วนะ ทุกคนเป็นห่วงแต่ยังดื้อรั้นสุดๆเลย โตโน่จะปราบพยศได้ไหมนะ น่าจะได้นะ
    #2964
    0
  2. #2929 Thai-Girls' (@thai-girls) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 7 พฤศจิกายน 2557 / 16:18
    ยังไม่ได้อ่าน เอ็นซี แต่ว่าอ่านำปแล้ววต้องตายแน่ๆ แอร๊ยยยยยยย เลือดพุ้งหมดตัวววว ทำไมพี่ริท เปนคนแบบนี้น้าาา บ้าจริง >\<
    #2929
    0
  3. #2900 ดาราดาว (@boonyim) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 19 ตุลาคม 2557 / 15:13
    คุณหนูริทจะโดนลงโทษแล้ว
    #2900
    0
  4. #2899 ดาราดาว (@boonyim) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 19 ตุลาคม 2557 / 11:56
    คุณหนูริทดื้อเกินไปแล้ว
    #2899
    0
  5. #2866 rei_la (@untitle_reila) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 7 มิถุนายน 2556 / 22:37
    เฮ้ยยยยย ทำอาร๊ายยยยยย เฮียทำอะไรน้องงงง ฮึ่ยๆๆๆๆๆๆ อย่าทำน้องแรงนะ...ฮ่าาาาาา
    #2866
    0
  6. #2844 sleepless (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 4 พฤษภาคม 2556 / 05:18
    เอาแล้วไงงงงง
    #2844
    0
  7. #2810 PK_NR'KD (@pakkad_09) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 28 มีนาคม 2556 / 16:25
    เฮียจะหมดความอดทนแล้วนะริทททระวังงงงงง
    #2810
    0
  8. #2788 pangkalovetono (@pangkalovetono) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 19 มกราคม 2556 / 20:18
    พี่ริทไม่น่ารักเลย แบบนี้มันเกินลิมิตไปละ ถ้าเป็นเฮียนะ ฟิวขาดตั้งแต่ที่สนามแข่งแล่ว
    #2788
    0
  9. #2740 ผมรักคุณนะ (@riwnakab) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 25 ธันวาคม 2555 / 20:07
    ตายแหละเฮียของขึ้น (กดๆๆๆๆ ) ผแอบเชียร์ห่าง) (อีนี้หื่น) =..=
    #2740
    0
  10. #2119 F'hk - blingbum (@film_za) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 19 พฤศจิกายน 2555 / 22:03

    พยศเกินไปแล้ว ไม่น่ารักเเอาวะเลยนะ



    รู้สึกสะใจเป็นบ้า #ห๊ะ

    #2119
    0
  11. #1798 mai_maylody (@pannidana) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 11 พฤศจิกายน 2555 / 20:10
    เฮีย ของขึ้นแล้วอ่ะ ริทเอ๋ยริท
    จะโดนจัดนักไหมเนี่ย
    #1798
    0
  12. #1595 ncpt (@ncpt1412) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 9 พฤศจิกายน 2555 / 22:54
    เอ้ๆๆๆ แล้วจะเกิดอะไรขึ้นต่อหว่าาา ???
    #1595
    0
  13. #1271 กิ๊กริท:$ (@ritzritzkring) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 25 ตุลาคม 2555 / 19:58
    เฮียเจ็บมั้ย มาม๊ะเค้าทำแผลให้
    #โดนริทถีบ
    #1271
    0
  14. #1015 Guitar_NR68 (@fanclub68) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 19 ตุลาคม 2555 / 02:56
    แอบกลัวเฮียอ่ะ ><
    #1015
    0
  15. #929 MiLD_NR (@pimpika-68) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 16 ตุลาคม 2555 / 19:19
    เฮียโมโหแล้ววววว *0*
    #929
    0
  16. #918 คุณชายมาเฟีย (@moofa) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 13 ตุลาคม 2555 / 13:36
    เอาแล้วไง เฮียโมโหแล้ว คราวนี้จะทำยังไงต่อ

    ( ยอม : พี่ริท )

    ( นั่นแหละคือสิ่งที่รีดเดอร์ต้องการ หุหุหุ -.,- : me )
    #918
    0
  17. #898 LUKRIT (@nuknik39) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 30 กันยายน 2555 / 00:37
    นั่นไงพี่ริท....พี่โน่โมโหแล้ววว!!!
    ก็พี่ริทดื้ออ่ะ ช่วยไม่ได้จริงๆ 
    #898
    0
  18. #823 nuynoritz (@nuynoritz) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 23 กันยายน 2555 / 23:56
    ชอบริทดื้อแบบนี้จุง ^^
    #823
    0
  19. #812 Super ' L (@superl) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 21 กันยายน 2555 / 22:22
    อุ้ย ! ค้าง
    #812
    0
  20. #798 pattypatties (@pattypatties) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 20 กันยายน 2555 / 23:17
    ริทดื้อจิงๆ
    #798
    0
  21. #731 Space of Love (@spaceoffeeling) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 19 กันยายน 2555 / 20:24
    กรี๊ดๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ
    โน่สั่งสอนน้องริทแบบไหนกัน
    ถึงได้ครางเสียงเซ็กซี่ขนาดนี้  อิอิ
    #731
    0
  22. #724 Riz" Miin'z (@pinkkiim) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 19 กันยายน 2555 / 06:42
    อ๊ากกกกกกกกกกกกกก ชอบบบบบบ ชอบเวลาทั้งคู่โมโหเลย 55555+ ย๊ากกกกกกกกกกกกกกก
    #724
    0
  23. #704 >>BaST<< (@be-beer) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 18 กันยายน 2555 / 20:28
    พี่ริทดื้อเกิ๊นแต่ก็เข้าใจก็คนมันหึงนิเนาะพี่ริท
    แต่เฮียน่ากลัวอ่า
    #704
    0
  24. #694 TSsix~*(Khanun) (@khanuniiz) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 18 กันยายน 2555 / 18:32
    นั่นไง ริท แกดื้อไม่มีลิมิตจริงๆ อิเฮียมันโกรธละ
    #694
    0
  25. #692 Aam Oraya (@oaam-noritz) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 18 กันยายน 2555 / 18:01
    ริทโหดดดด
    ค้างอ่ะ 
    #692
    0