[FIC โน่ริท] Sex’(y) รักจัดหนัก !

ตอนที่ 4 : จัดหนักครั้งที่4 : ฤทธิ์เยอะ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 5,075
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 22 ครั้ง
    28 ส.ค. 55










 

            ความปวดหนึบๆเกิดขึ้นบริเวณเปลือกตาหลังเสียงรูดผ้าม่านดังแว่วเข้าหู แม้ไม่ลืมตาตื่นยังรู้เลยว่าเวลานี้คงสายโด่เอาการ วัดจากปริมาณแสงที่สาดส่องเข้าห้องจนต้องพลิกตัวหนีเพราะแสบตาเหลือเกิน

 

           คุณหนูคร้าบ   สิบเอ็ดโมงแล้วนะ  ตื่นๆ

 

            “อือ  ไปไกลๆ จะนอน

 

            “นอนไม่ได้นะครับ คุณๆเค้ารอทานข้าวกลางวันกันอยู่  คุณหนูตื่นสิครับ  โถ่….” เสียงอ่อนอกอ่อนใจดังเพราะผมดึงผ้าห่มขึ้นคลุมจนมิดตัวด้วยความรำคาญใจ  แล้วต้องมาหงุดหงิดเพิ่มขึ้นอีกเมื่อไอ้เจ้าของเสียงถือวิสาสะกระชากผ้าห่มออกแบบไม่กลัวตาย

 

              นิกกี้นายอยากตายหรือยังไงหา!!!ยันตัวเองลุกขึ้นนั่งแผดเสียงด่าพร้อมตุ๊กตาทั้งหลายแหล่ระดมเขวี้ยงใส่ไอ้ลูกน้องตัวดี

 

            ฉันยังไม่ทันได้เอาเรื่องที่หักหลังเมื่อคืน   นี่อยากจะได้แผลเพิ่มอีกใช่มั้ย!!”

 

              “ใครจะบ้าอยากได้เพิ่มกันล่ะครับ อีกอย่างนิกกี้ไม่ได้หักหลังคุณหนูนะ  แต่ว่าความปลอดภัยของชีวิตต้องมาก่อน  นายเลยนะครับ โหดน้อยกว่าบอสซะที่ไหน

 

            “ก็เลยโทรให้นายของนายมาจัดการฉันเนี่ยนะ  ไอ้เห็นแก่ตัว!  ไอ้นกสองหัว!! ไอ้@$%#^#$^&” พ่นคำด่าสารพัดอย่างใส่ไม่หยุด มันถึงกับต้องเอานิ้วชี้แหย่เข้าไปอุดรูหูตัวเอง  ใจจริงอยากลุกไปบีบคอมันให้สาแก่ใจด้วยซ้ำ ติดที่ยังขี้เกียจจากการตื่นใหม่น่ะสิเลยนั่งด่าแทน  ก่อนจะหยุดพักหายใจเพราะรู้สึกเหนื่อย

 

             เฮ้อ….หยุดได้ซักที   หูนิกกี้จะอื้อมั้ยเนี่ย

 

             “อยากวูบสลบไปตอนนี้มั้ยนิกกี้รีบโบกมือปฏิเสธเป็นพัลวัน ค่อยๆย่องเข้ามานั่งยองๆลงข้างเตียง   ผมตวัดสายตาหันไปมองคนในเครื่องแบบสีดำทั้งชุดตามบอดี้การ์ดทั่วๆไป เห็นหน้าแมวป่วยของมันแล้วหมั่นไส้เลยคว้าเอาหมอนใบเล็กใกล้มือตีหัวให้ร้องโอ้ยไปที

 

               นิกกี้ขอโทษ

 

              “ขอโทษทำไม  ฉันก็แค่คุณหนูที่นายของนายให้มาดูแลไม่ได้สำคัญอะไรสักหน่อย

 

               “โถ่อย่าพูดแบบนั้นสิครับ  คุณหนูสำคัญกับนิกกี้เท่าๆกับนายนั่นแหละ  แต่มันจำเป็นต้องทำจริงๆนี่นา  แล้วนิกกี้ก็เป็นห่วงคุณหนูด้วย ทั้งบอสทั้งนายห้ามขนาดนั้นขืนขัดคำสั่งแล้วถูกทำโทษหนักยิ่งกว่ากักพื้นที่คุณหนูจะทนได้เหรอ

 

               “ไม่ต้องมาแก้ตัว

 

                “จริงๆนะไม่ว่าเปล่า นิกกี้ยังเอามือมาเขย่าแขนผมแต่ผมสะบัดออกแล้วยกแขนนั่งกอดอกเชิดหน้าใส่   จริงๆไม่ได้โกรธอะไรมากมายหรอกแค่อยากแกล้งเฉยๆ  เราอยู่ด้วยกันมานานมาก เท่าที่จำความได้ผมก็มีมันดูแลตลอด  คอยเอาใจใส่หวังดี อดทนนิสัยเราสารพัดรูปแบบ แม้จะขัดใจบ่อยๆเพราะกลัวนายว่าบ้าง บอสทำโทษบ้างตามประสาแต่ผมก็รักมันเหมือนพี่น้องเลยล่ะ  ส่วนไอ้เรื่องที่น้อยใจว่ามันเห็นนายสำคัญกว่าเรานั่นก็ไม่มีหรอก เพราะค่อนข้างแน่ใจว่าแท้ที่จริงมันผูกพันธ์และรักผมกว่าคนอื่น

 

             อะไร  แค่นี้ทำหน้าเหมือนจะร้องไห้แล้วเหรอ 

 

             ก็คุณหนุ….”

 

            “เอาเถอะๆ  ฉันลุกไปอาบน้ำแล้วดีกว่าไม่อยากแกล้งลูกหมาตาดำๆนิกกี้ทำหน้าเหวอเมื่อโดนหลอกด่า แต่ก็ไม่เถียงไม่ว่าอะไรคงเพราะรู้ว่าเถียงยังไงก็ไม่มีทางชนะ  ผมผิวปากอารมณ์ดีเดินเข้าห้องน้ำไปจัดการธุระส่วนตัวเพื่อเตรียมตัวลงไปทานอาหารเที่ยงมื้อแรกของวัน 

 

             

 

 

               โหย  ทำไมใจเย็นแบบนี้ล่ะเนี่ย  เร็วๆเดินเถอะครับคุณหนูเดี๋ยวบอสดุเอานะ

 

               “ก็รีบอยู่นี่ไง

 

              “กว่าจะก้าวลงบันไดแต่ละขั้นได้ใจนิกกี้แทบจะขาด แบบนี้มันเรียกว่ารีบตรงไหน

 

             “ฉันบอกว่ารีบก็คือรีบ  อย่าเถียง

 

             ไม่เถียงก็ได้ครับ แต่ขอรีบกว่านี้อีกนิสสสได้ป่ะ เลยเวลาอาหารเที่ยงมาจะชั่วโมงแล้วไอ้นิกกี้คงจะระเหี่ยใจเต็มทนกับปฏิกิริยาของผม  ….อาบน้ำนานเลือกเสื้อผ้านาน….แต่งตัวก็นานแถมยังเดินเอ้อระเหยลอยชายเสียบหูฟังฟังเพลงจากเครื่องเล่นอันจิ๋วทว่าราคาแพงลิบลงบันไดสบายๆ  ไม่ได้ร้อนใจว่าใครเขาจะรอใดๆ

 

             

             “คุณหนูมาแล้วครับ บะ  บอสสายตาคมดุ สีหน้าแสดงความไม่พอใจของเฉินมุ่งมาทางเราสองคนทันทีที่ก้าวเข้ามาในห้องอาหาร เล่นเอานิกกี้ตัวหด หลบอยู่หลังผมแบบหน้าด้านๆ

 

               บอกให้รีบๆ เป็นไงล่ะครับ  แทบจะฆ่าเราด้วยสายตา”  ผมกัดฟันยิ้มพลางใช้หลังมือตีหัวไอ้คนกระซิบ  นิกกี้ย่องไปยืนข้างเรมีกับเทียนหมิงบอดี้การ์ดคนสนิทของเฉิน ตรงนั้นจะเป็นที่ประจำสำหรับให้แม่บ้านและพวกนิกกี้ยืนรอรับคำสั่งเมื่อเจ้านายต้องการอะไร ส่วนโต๊ะอาหารขนาดใหญ่แบบกลมมีจานกระจกหมุนลายสวย พร้อมไปด้วยอาหารมากมายวางอยู่บนนั้น กลับไม่มีผู้ร่วมโต๊ะคนใดซึ่งนั่งล้อมโต๊ะเว้นที่ว่างทางขวามือเฉินที่นึงเพราะนั่นคือที่ของผม แตะต้องอาหารแม้แต่น้อย

 

 

               มัวทำอะไรอยู่  ไม่รู้หรือไงว่าให้ผู้ใหญ่ต้องนั่งรอเป็นชั่วโมง เสียงเข้มดุถามนิ่งแต่ทรงอำนาจ หากผมไม่ได้กลัว ทำเพียงแค่ถอดหูฟังออกเมื่อหย่อนกายนั่งลงเก้าอี้ที่ประจำ  ปกติผมก็ไม่ได้ช้าอะไรแบบนี้หรอก  ถ้าไม่ลงมาร่วมโต๊ะอาหารมื้อไหนก็จะสั่งนิกกี้มาบอกก่อน แต่นี่เพราะอยากประชดเฉินที่ขัดใจเราเมื่อวานเลยแกล้งทำ  ดูเหมือนเขาจะโกรธเอามากๆด้วยสิ  ซ้อเหมยลี่(นั่งทางซ้ายมือของเฉิน)  ถัดไปอีกเป็นแม่ของโตโน่  และโตโน่ที่นั่งข้างผมหรือคั่นกลางระหว่างผมกับแม่ของเขานั่งนิ่งไม่มีใครพูดอะไร

 

              “นิกกี้!!  / ค  ครับบอส ”  เฉินไม่มองหน้าผมสักนิดทั้งที่เรานั่งข้างกัน  แม้แต่นิกกี้ที่เขาเรียกชื่อก็ยังไม่ชายตามอง  นู่น….เอาแต่เชิดหน้ามองตรงไปข้างหน้าอย่างเดียว

 

            ฉันให้นายไปตามคุณหนูตั้งแต่สิบเอ็ดโมง  แล้วนี่มันกี่โมง  ดูแลกันยังไงทำไมถึงเพิ่งมาเอาป่านนี้!”

 

             “ค  คือว่า…”

 

             “เทียนหมิง  เรมี  พานิกกี้ไป…”

 

            “ริทช้าเองไม่เกี่ยวกับนิกกี้!!ผมเผลอตีแขนเฉินไปด้วยตอนที่พูด  ได้ยินเสียงหัวเราะเยาะขบขันจากคนที่นั่งถัดเราไปนั่นคือโตโน่  บรรยากาศตรึงเครียดแบบนี้ยังมีหน้ามาหัวเราะเห็นเป็นเรื่องสนุกได้สิน่า เชื่อเขาเลย!  หันไปถลึงตาใส่สักทีค่อยหันกลับมาหาเฉินต่อ

 

            รู้ว่าช้าแล้วทำไมไม่กินก่อนล่ะ  จะได้ไม่ต้องมาโมโหหิวใส่คนอื่น

 

            “นั่นมันสิ่งที่สมควรพูดกับเฮียหรือไงริท

 

            “ก็แล้วจะให้พูดยังไง  อ่ะ  ขอโทษก็ได้  ขอโทษนะครับคุณป้า  ซ้อลี่  โตโน่ด้วย  โอเคยังเฉิน?  จะได้ทานกันซักที หิววววว

 

 

             ปั้ง!!

 

           ตบโต๊ะอาหารเต็มแรงจนคนรอบข้างสะดุ้ง  ผมก็ด้วย

 

 

             ไม่มีใครสั่งสอนมารยาทหรือสอนไปแล้วไม่รู้จักจำฮะริท!  ฉันจะหมดความอดทนเต็มทีแล้วนะทำไมดื้อแบบนี้เล่า!!!”

 

            “เฉินตะคอกริท?”   เป็นครั้งแรกที่เขาขึ้นเสียงกับผมเหมือนควบคุมตัวเองไม่อยู่  ทั้งที่ทุกครั้งเขาอดทนตามใจผมได้ทุกอย่าง  จะผิดจะถูก ดุด่ายังไงแต่ไม่เคยตวาดใส่ถึงขนาดนี้  ไม่เคยเลย

 

           เพราะดื้อแบบนี้ไงทุกคนเขามีธุระกันทั้งนั้นแต่ต้องมารอคุณหนูเอาแต่ใจอย่างนายมันใช่เรื่องเมื่อไหร่  อยู่สบายๆไม่ชอบเหรอ  ต้องให้ด่าให้ว่าก่อนใช่มั้ยฮึ!”  

               

             “เอ่อะ  เหมยลี่ว่าเฉินใจเย็นๆค่อยๆคุยกับน้องดีกว่านะ

 

             “แล้วยังไง  ถ้าเป็นอย่างนี้เฉินจะทำไรริทกัดฟันย้อนถาม กำหมัดแน่นอยู่ใต้โต๊ะกักเก็บความน้อยใจระคนโมโหไม่ให้ระเบิดออกมา 

 

              ก็คนมันไม่มีพ่อแม่นิ  มีพี่ก็เหมือนไม่มี วันๆทำแต่งานๆไม่ก็ฆ่าคนเป็นว่าเล่น  จะออกไปเที่ยวเหมือนวัยรุ่นคนอื่นๆก็ไม่ได้  จริงๆเฉินน่าจะให้ริทตายตามป๊าไปนะ จะได้ไม่ต้องหนักใจกับความดื้อของริทแบบนี้ไง

 

              “ริท!เฉินจะหันมาว่าอีกแน่ๆ แต่ก็เงียบไปบวกทำหน้าตกใจตอนเห็นผมปล่อยน้ำตาลงข้างแก้ม จำได้ว่าร้องไห้ครั้งสุดท้ายตอนป๊าตาย ตอนนี้ก็ไม่นับว่าร้องไห้หรอกแค่น้ำตาไหลลงมาเอง

 

               พื้นที่ทั่วห้องอาหารเต็มไปด้วยความเงียบงัน  ผมตั้งคอมองตรงปาดน้ำตาลวกๆแล้วลุกขึ้นยืน  กำลังจะเดินออกไปทว่ามือหนาของพี่ชายรั้งไว้ซะก่อน  เค้าลุกตามมายืนตรงหน้าจ้องเราด้วยสายตาอ่อนลงม่ก

 

            ไหนบอกว่าหิว   ไปกลับไปนั่งที่จะได้กินข้าวเขาพยายามดันตัวเราให้นั่งลง แต่ผมสะบัดออกก่อนพร้อมคำพูดที่กลั่นออกมาจากความรู้สึกน้อยใจ

 

            “มีริทอยู่ตรงนี้เดี๋ยวเฉินกลืนข้าวไม่ลงเปล่าๆ  ตามสบายนะ  ขอตัวก่อน 

 

 

            ริท

 

 

           “คุ คุณหนูครับ   รอนิกกี้ด้วย!!”

 

 

          เสียงสิบแปดหลอดจะร้องเรียกยังไงผมไม่หันหลังกลับไปมองอีก  ไม่อยากเห็นสายตาเฉิน ไม่อยากให้เขาเห็นน้ำตาว่าน้องตัวเองอ่อนแอ  ใช่ผมโกรธเขามาก  ผมน้อยใจที่เขาตวาดออกมาแบบนั้น มันอาจจะดูเล็กน้อยแต่สำหรับผมมันคือเรื่องใหญ่  แต่ก็จริง ผมเอาแต่ใจตัวเอง ผมไม่มีเหตุผลไม่มีอะไรที่พี่อย่างเค้าควรจะภูมิใจที่มีน้องคนนี้

 

 

            คุณหนูคร้าบ

 

            “อย่าตามได้มั้ยนิกกี้!!”

 

             “ก็แล้วจะไปไหน นิก…”

 

             “ถ้าไม่อยากให้ฉันระเบิดอารมณ์ใส่ก็หยุดอยู่ตรงนั้น  อย่าตามมา!” ชี้หน้าคาดโทษ สายตาข่มขู่จนนิกกี้ยอมหยุดเท้าที่จะตามเรามา  ผมถึงหมุนตัวก้าวเดินต่อไปตามทางเรื่อยๆ 

 

                 บอกตรงๆว่าโคตรหงุดหงิดเลยตอนนี้  เห็นลูกน้องในบ้านคนไหนเดินผ่านแทบจะลงไม้ลงมือระบายใส่เสียให้ได้ ขวางหูขวางตาหมดไม่รู้ทำไม!  หงุดหงิดๆๆ!

 
 

             เห้ยไรวะ!! ใครมันกล้าดีเอาลูกอะไรมาปาใส่หัวฉัน หน็อยยย!

 

 

             “อยากตายหร….โตโน่!”  ตามมาได้ยังไงล่ะเนี่ย ผมว่าผมออกมาไกลพอสมควรนะ แล้วพื้นที่อาณาจักรบ้านหลังนี้ไม่ใช่น้อยๆ แต่ก็นั่นแหละเป็นเขาจริงๆที่ตามมา  แล้วไอ้ลูกๆที่โดนหัวผมเมื่อกี้คือองุ่นแดงที่เขากำลังเคี้ยวตุ้ยๆในปาก  อ้อ! มีอยู่ในมือเขาอีกพวงนึงด้วย  

 

 

              เล่นอะไ….  โอ้ย!!”

 

 

              “เฮ้ย  โทษครับๆ พอดีว่าแม่นไปหน่อย  หะห”  คนตัวสูงเดินเข้ามาใกล้ ก้มตัวลงเอียงคอจ้องผมด้วยสีหน้ายียวนกวนประสาท   คำขอโทษเมื่อกี้บอกได้เลยว่าไร้ความจริงใจสิ้นดี! เห็นๆอยู่ว่าจงใจปาลูกองุ่นใส่หน้าผากผมแบบนั้นยังมีหน้ามาขอโทษอีก แล้วหน้าตาช่วยกรุณาหุบยิ้มเยาะสักทีเหอะ!

 

 

             เพียะ!!  ตีแขนเอาคืนกลับไปแรงๆหนึ่งที

 

 

            เจ็บนะไอ้คนบ้า!”

 
 

            “เฮ้ยคุณ ของกินนะอย่าเอามาเล่นเบี่ยงตัวหลบไม่ให้ผมแย่งลูกองุ่นพวงที่เขาถืออยู่มาเขวี้ยงใส่เขาได้  แล้วก็ไม่ได้จริงๆนั่นแหละ  คิดว่าเวลาแบบนี้มันน่าเล่นขำมากหรือไง ผมค้อนสายตาให้แล้วสะบัดตัวเดินหนีออกมา แต่เขาก็ยังเดินตามมากวนใจไม่ปล่อย

 

 

            คนอะไรน้อ   ดื้อไม่พอยังขี้น้อยใจอีกต่างหาก

 

 

           “………….”

 

 

          “น่าสงสารคุณเฉิน    ออกไปทำงานทั้งๆที่ยังไม่ได้กินข้าวสักเม็ด  เป็นผมก็กินไม่ลงอยู่หรอก อุส่าห์รอน้องเป็นชั่วโมงๆว่าจะได้กินข้าวด้วยกันแต่มาชวนทะเลาะซะได้  ไม่ไหวๆ

 

 

        “พูดมากเกินไปแล้วนะโตโ…..โอ้ยย!!  จะปามันใส่หน้าริทให้ตายเลยหรือไงเล่า!!” 

 

 

         ป๊อก!

 

               แล้วองุ่นอีกลูกก็ปาตามมาโดนหน้าผากผมอีกรอบ  กร๊าซซซซซ!!   ผมยืนกำหมัด ตวัดตาใส่ไอ้คนตรงหน้าอย่างเอาเรื่องก่อนจะวิ่งไหล่ตี  คว้าอะไรใกล้ๆมือได้ก็คว้ามาหมด  กระทั่งไม้หน้าสามที่วางอยู่ใกล้ๆลานฝึกศิลปะป้องกันตัวผมก็คว้ามาวิ่งไล่เขา  ด้วยความที่พื้นที่บ้านกว้างเอามากๆ  ไม่ได้มีแค่ตัวบ้าน แต่มีมากกว่านั้น ตั้งแต่โรงฝึกศิลปะป้องกันตัวที่ตั้งอยู่ส่วนหลังของบ้าน  ลานยิงปืนที่อยู่ถัดไปอีก สระว่ายน้ำและโรงยิมฝึกความแข็งแรงของร่างกาย บลาๆ (บอกแล้วว่าเป็นอาณาจักรนักสู้แดนมาเฟีย  ครบครันทั้งคนทั้งสถานที่)  

 

 

             “ใครอยู่ตรงนั้นมาจับนายโตโน่ให้ฉันที!!” วิ่งเร็วเป็นบ้าเลย  ทุกซอกทุกมุมรู้ดีไปหมดว่าตรงไหนเป็นตรงไหน  ขนาดวิ่งถอยหลังเพราะหันหน้ามายักคิ้วทำหน้าตากวนประสาทใส่ผม ยังไม่สะดุดทางสักนิด  ผิดกับเราที่ทั้งหอบทั้งเหนื่อย  แล้วไอ้ลูกน้องชุดดำในบ้านทั้งหลายไม่มีใครโผล่หัวเสนอหน้าเข้ามาสักคน!

 

 

            “คุณ!  นั่นมันหินเลยนะ  กะเอาให้ผมหัวร้างข้างแตกไปข้างนึงเลยป่ะเนี่ย  หะหะ

 

 

            “คนนิสัยไม่ดี!!  ป๊อก!   โอ้ยยย! ”  หินก้อนเล็กๆในมือผมเขวี้ยงไปไหนแล้วไม่รู้ รู้แค่มันไม่โดนเขา  มีแต่เขาที่ยังเขวี้ยงกระสุน(หมายถึงลูกองุ่น)ในมือใส่ผมไม่มีหยุด  แม่นโดนทุกลูกด้วยสิ  ลูกสมุนทั้งหลายต่างหันมามอง แอบอมยิ้มขำใส่ผมด้วย  หึ่ยยยยย!!

 

        

             “โตโน่  ไอ้คนกวนประสาท หยุดเลย

 
 

             “ออกแรงวิ่งหน่อยสิครับคุณหนู จะได้ตามมาเอาคืนผมสักที  รอนานแล้วนะ

 

 

              “ไอ้  ไอ้!!    เฮ้ยย!”

 

 

 

              ตุ่บ!

 

 

 

              ทุกอย่างรอบตัวราวกับถูกสะกดให้หยุดกระทำใดๆ  โตโน่หยุดวิ่งถอยหลัง  คนสวนหยุดตัดแต่งกิ่งไม้   ลูกน้องชุดดำทั้งหลายระแวกที่เราอยู่ต่างหยุด หยุด! แล้วก็หยุดเพื่อมอง เพียงเพราะผมวิ่งลื่นพื้นปูนเนื้อดีล้มก้นกระแทกไม่เป็นท่า

                  

                 ไม่เป็นท่าแบบสุดๆ

 

              สังเกตุเห็นด้วยว่ามีบางคนกล้าดีจะหัวเราะขำใส่ โตโน่ก็เช่นกัน กลั้นหัวเราะจนหน้าแดงหูแดงอยู่ห่างออกไปสักสี่ห้าก้าว  ผมเม้มปากไม่ยอมลุกขึ้นไม่ใช่เพราะเจ็บนะ  แต่มันขายขี้หน้า!!! ต้องมาหมดฟอร์มน้องมาเฟียผู้ยิ่งใหญ่เพราะลื่นล้มก้นจ้ำเบ้าเนี่ยนะ น่าอายเป็นบ้า!

 

 

            เอ้าคุณหนู  ไม่ลุกล่ะครับ”  ไม่เคยหมั่นไส้โตโน่เท่าวันนี้มาก่อนเลย 

 

 

            โหวว  อย่าบอกว่าจะร้องไห้นา เด็กไปป่ะ

 

   

            ฉลาดนักใช่มั้ย  ตลกนักใช่มั้ย  แบบนี้มันต้องเจอฤทธิ์คุณหนูมาเฟียซักหน่อย!

 

 

            อะ โอ้ย

 

 

            ยังเฉยอยู่….แค่ยืนมองอย่างแปลกใจ แต่ยังไม่เข้ามาหา แบบนี้ต้อง….

 

 

           “โอ้ยยยยยย

 

 

         “เป็นอะไรไป

 

 

 

        เจ็บ  โตโน่ริทเจ็บขา โอ้ยยยยยยยยยยเขาเก้ๆกังๆเดินเข้ามานั่งยองๆลงตรงหน้า  วางพวงองุ่นลงกับพื้นพลางจับข้อเท้าผมพลิกไปมาเพื่อสำรวจอาการบาดเจ็บ

 

 

         “ลุกไหวมั้ย ลอบยิ้มให้กับตัวเองเล็กน้อยตอนเห็นเขาทำสีหน้ารู้สึกผิด 

 

 

          โอ้ยยยยยยร้องออกมาดังๆระคนทำท่าทางให้ดูเจ็บจริงจังขึ้นอีก  ไม่ยอมลุกตามที่เขาพยายามพยุงตัวเราขึ้นยืน 

 

 

          ลุกไม่ไหว  เจ็บอะ  โตโน่ริทเจ็บมากเลย ฮือออ 

 

 

           “ค่อยๆลุก  ลองอีกรอบนะพยักหัว ทำหน้าอ่อนแรงแสร้งเป็นเชื่อฟัง อาศัยจังหวะที่เขาโอบตัวเอาเราลุกขึ้นรีบกระแทกแรงทั้งหมดพาตัวให้ล้มลงพื้นไปอีกรอบ ก่อนจะร้องโอ้ยยยยยยยสุดคอเอาให้ลูกน้องคนอื่นๆหันมามองกัน  รู้ไปว่าจะไม่รับผิดชอบ!

 

 

              “โอ้ยยยยยยยยย

 

 

              นี่  ล้มไม่ได้แรงเลยนะ เจ็บขนาดนั้นเลยเหรอ

 

 

              “ จะบอกว่าริทโกหกหรือไง

 

 

              “ผมยังไม่ทันว่าสักคำ

 

 

             “แต่โตโน่คิด!!  ไม่เชื่อก็ปล่อยไว้ตรงนี้เลย  ปล่อยๆๆไม่ต้องมาจับตัว  ให้ริทนั่งตายมันตรงนี้แหละ ฝนตกแดดออกฟ้าร้องอะไรก็ช่างมันให้ริทนั่งอยู่กลางนี้เลย  ใช่สิริทมันชอบโกหกนิ พูดอะไรโตโน่ถึงไม่เชื่อ โอ้ยยยย…. เจ็บ…”

 

 

              “โอเคครับโอเคผมหยุดพร่ามทันที มองหน้าโตโน่ที่เวลานี้ยังสามารถหัวเราะขำได้อยู่  ปรามด้วยการใช้มือยกมาห้ามไม่ให้เราพูดอะไรอีก ก่อนจะถามเราด้วยน้ำเสียงขี้เล่นเอาใจ

 

 

             ต้องให้ทำยังไงดีครับ  คุณหนูริทถึงจะพอใจ

 

 

              ผมยิ้มร่าเมื่อได้ฟัง เอื้อมมือออกไปตรงหน้าทั้งสองข้างเหมือนเด็กๆ

 

 

             อุ้ม

 

 

            “ฮึ?  คนเยอะนะครับ  ขี่หลังแทนไม่ดีกว่าเหรอผมส่ายหน้าไม่ยอม   

 

 

 

            อยากให้อุ้มนี่  อุ้มริทหน่อยนะ  โตโน่มองชั่งใจ  สบตาจับผิดด้วยแววตาเจ้าเล่ห์พอตัว  ผมไม่สนว่าอีกฝ่ายจะคิดยังไง ยืนยันเจตนารมณ์เดิม กระพริบตาอ้อนมองเขาปริบๆ พลางก็ดิ้นประท้วงไปมาอยู่ที่พื้นจนสุดท้ายเขายอมเข้ามาช้อนตัวเราขึ้นอุ้มในที่สุด

 

               แบบนี้พอใจหรือยังครับ คุณหนูน้ำเสียงแกมประชดขำๆเล็กๆ  ผมไม่ตอบ  คล้องแขนโอบคอเขาไว้แน่น  เขากวาดตามองทั่วใบหน้าผมขณะก้าวเท้าเดินไปด้วย  จ้องไม่วางตาเล่นเอาเราใจเต้นแรง  รีบซุกหน้าที่ไหล่กว้างแทนการสบตากัน  ไม่วายได้ยินเขาบ่นลอยๆออกมมาระหว่างเดินว่า….

 

 

                 มารยาหญิง ก็ไม่น่ากลัวเท่าเล่ห์เหลี่ยมคุณหนูบ้านนี้นะเนี่ย

 

        

                “ปากมากน่า  อุ้มไปเลย”  จากน้ำเสียง สายตา ปฏิกิริยาเค้าคงรู้แล้วแหละว่าเราแกล้งทำ  ไอ่เราก็เบะปากไม่ยอมรับหรอก กระชับกอดเขาให้แน่นขึ้นอีกด้วยซ้ำ คนอุ้มเลยแกล้งจะปล่อยเราลงพื้นทำเอาผมร้องลั่นโวยวายเสียงดัง แล้วเปลี่ยนเป็นหัวเราะไปด้วยกันแทน

 

                  ชอบจังที่เขาตามใจ  แบบนี้ค่อยอารมณ์ดีขึ้นมาหน่อย คริคริ

             

 










 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 22 ครั้ง

2,991 ความคิดเห็น

  1. #2961 Chowa (@Chowa) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 21 พฤษภาคม 2560 / 19:01
    คุณหนูแสบจริงๆ แต่ก็มีแค่โตโน่ที่จัดการได้ น่ารักมากกกก
    #2961
    0
  2. #2926 Thai-Girls' (@thai-girls) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 7 พฤศจิกายน 2557 / 11:26
    อ้ากกกกก เลือดพุ้งงงง หมดตัวววววว "!! จูบแรกของริทกับพี่โน่ววววว โอ้ยริทยั่วเก่งดีนัก 5555
    #2926
    0
  3. #2925 Thai-Girls' (@thai-girls) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 7 พฤศจิกายน 2557 / 11:07
    น่ารักกกกกกกก น่าเอ็นดู น่าหยิกแก้มมมม น่าฟัด น่ากอดใช่ไหมเฮียยย 5555
    #2925
    0
  4. #2896 ดาราดาว (@boonyim) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 19 ตุลาคม 2557 / 09:44
    คุณหนูริทน่ารัก
    #2896
    0
  5. #2863 rei_la (@untitle_reila) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 7 มิถุนายน 2556 / 03:21
    สุดยอด!!!! คุณหนูช่างวีนคนนี้น่ารัด เอ้ย น่ารัก จริงๆ ฮ่าๆๆๆ



    เฮียก็ตามใจแบบสุดๆไปเลย น่ารักทั้งคู่~
    #2863
    0
  6. #2841 sleepless (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 4 พฤษภาคม 2556 / 04:15
    น่ารักอะ โน่ทนได้ไง!
    #2841
    0
  7. #2837 VaCaBi_LoveLy (@vacabi) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 10 เมษายน 2556 / 03:36
    กรี๊ด.....เขิล โตโน่น่ารักอ่าาาาา
    #2837
    0
  8. #2807 PK_NR'KD (@pakkad_09) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 28 มีนาคม 2556 / 16:07
    น่ารักกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก><
    #2807
    0
  9. #2752 joylnr (@joylnr) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 1 มกราคม 2556 / 14:25
    อ้อนอีกๆ ชอบอ่ะ
    โอ๊ยยยยยยยยยยยน่ารักกกกกกกกก
    #2752
    0
  10. #2737 ผมรักคุณนะ (@riwnakab) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 25 ธันวาคม 2555 / 19:44
    อ้อนได้ อ้อนดีระวังเฮียทนไม่ไหว 5555
    #2737
    0
  11. #2407 Water'bee & NoRitz (@sp-plch) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 26 พฤศจิกายน 2555 / 20:14
    เขินนน น่ารัก!!!
    #2407
    0
  12. #2106 F'hk - blingbum (@film_za) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 18 พฤศจิกายน 2555 / 22:43
    เฮียฝากมาบอกว่า ยิ่งร้ายก็ยิ่งรัก ><
    #2106
    0
  13. #1713 mai_maylody (@pannidana) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 10 พฤศจิกายน 2555 / 22:15
    ขี้อ้อนอย่างนี้ซิ
    ถึงว่าเฮียถึึงได้รัก อิอิ
    #1713
    0
  14. #1264 กิ๊กริท:$ (@ritzritzkring) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 25 ตุลาคม 2555 / 18:01
    อยากให้อุ้มอะ อุ้มริทหน่อยนะ
    น่าร้ากกกกกกกกกส์ >< 
    #1264
    0
  15. #1009 Guitar_NR68 (@fanclub68) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 18 ตุลาคม 2555 / 22:58
    เขินอ่ะ
    #1009
    0
  16. #926 MiLD_NR (@pimpika-68) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 15 ตุลาคม 2555 / 22:50
    ร้ายจริงๆนะคุณหนู ><'
    #926
    0
  17. #915 คุณชายมาเฟีย (@moofa) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 13 ตุลาคม 2555 / 12:50
    อ๊ากกกกกกกกกกกกก พี่ริทอ่อยเต็มทีเลยนะ
    #915
    0
  18. #906 ~~MeawNoRitZ~~ (@mameawlovejunior) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 6 ตุลาคม 2555 / 19:17
    อ๊ากกกกกกริททททท -////-  ไม่เบานะนี่
    #906
    0
  19. #896 pk_typ (@liizsa) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 29 กันยายน 2555 / 23:04
    กร๊าสสสส น่ารักมากอ่ะ >/////<
    #896
    0
  20. #884 LUKRIT (@nuknik39) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 28 กันยายน 2555 / 13:48
    โครตเอาแต่ใจอ่ะพี่ริท แต่ชอบอ่ะ เฮียตามใจด้วย >/////<
    #884
    0
  21. #809 Super ' L (@superl) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 21 กันยายน 2555 / 21:59
    เจ้าเหล่นักน่ะพี่ริท
    #809
    0
  22. #728 `โน่ริท}๖๘(?) (@tangaon) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 19 กันยายน 2555 / 14:07
    อร๊ากกกกก น่ารักมากกก ><
    #728
    0
  23. #670 TSsix~*(Khanun) (@khanuniiz) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 18 กันยายน 2555 / 11:31
    น่าร๊ากกกก คุณหนูริท ฤทธิ์เยอะจัง 55555
    #670
    0
  24. #626 ckarknorit. (@ps-jinny) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 16 กันยายน 2555 / 01:48
    โอ่ยน่ารักอะริทแก่นมากกก5555555
    #626
    0
  25. #618 casino-popo (@popo-casino) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 15 กันยายน 2555 / 22:25
    น่ารัก >\\\\\\\< โอ้ย! ไม่รู้จะอธิบายยังไง เขินเพราะเฮียอบอุ่น ><
    #618
    0