[FIC โน่ริท] Sex’(y) รักจัดหนัก !

ตอนที่ 30 : จัดหนักครั้งสุดท้าย : ตอนจบ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 4,478
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 17 ครั้ง
    3 ธ.ค. 55












 

          ถึงโตโน่

 

         หากนายมีโอกาสได้อ่านข้อความลายมือฉัน แปลว่ายังพอมีวาสนาได้ใช้ชีวิตต่อไปสินะ

        นายก็แปลก รู้ทั้งรู้ว่าไม่มีทางนำตัวฉันไปได้ก็ยังเสี่ยงทำ ไม่ฉลาดเอาซะเลย  ที่ผ่านมาถึงไม่พูด ฉันก็พอมองความสัมพันธ์ของพวกนายสองคนออกตั้งแต่แรก เพียงแค่ไม่อยากยอมรับ แต่ก็ต้องจำใจเพราะไม่นึกมาก่อนว่าริทจะหลงนายจนกล้าบ้าบิ่นหนีตามไปถึงไทยได้   ซ้ำร้ายยังเป็นช่วงที่ฉันกำลังประสบปัญหาด้วยสิ  แต่ก็เอาเถอะ เชื่อว่า ณ ตอนนี้พวกนายไม่ได้ราบรื่นกันหรอก   ยังไงซะ คนที่มองเกมออกและเป็นคนวางหมากให้พวกนาย มันก็คือฉันอยู่ดี   

         ใจจริงฉันอยากปล่อยให้ตำรวจเล่นงานนายแทนฉันให้รู้แล้วรู้รอด โทษฐานที่ทำเป็นอวดดี  แต่ริทมันคงจะเกลียดฉันน่าดู ฉะนั้นนายควรร่วมมือกับฉันดีๆ เพราะมันเป็นทางเลือกสุดท้ายของเราสามคน

         เช้ามืดวันที่ XX XX XXXX

       จะมีคนไปรอรับพวกนายที่เดิมของวันที่เรานัดเจอกัน หวังว่าจะไม่รักความถูกต้อง ลากเอาคนที่นายรักไปลำบากเพื่อพิสูจน์รักแท้ด้วยกันในซังเตหรอกนะ   และหวังว่านายจะเลือกความสุขของริทมากกว่าทุกอย่าง.

                                                                                     นายไม่ใช่คนโง่ คงรู้ว่าฉันต้องการบอกอะไร.  

                                                                                                                    เจี้ยนเฉิน

 

 

                                                                                       * * * *

 

 

 

         “อ่านจบแล้วเหรอครับ

 

         “อืมเงยหน้าขึ้นจากโปสการ์ดเปื่อยๆ ซึ่งเป็นผลจากการโดนน้ำฝน  แต่ริทไม่เข้าใจบอกตามตรงด้วยแววตาใสซื่อ

 

        ทำไมไม่เข้าใจล่ะ  พี่ชายคุณหนูออกจะเขียนชัดเจน ผมกลั้วขำนิดๆพลางส่งแก้วนมอุ่นๆที่ชงเองกับมือให้เขา   หลังพากันตากฝนออกจากสนามเด็กเล่นกลับมาที่ห้องคอนโดฯเราก็รีบอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้า ห้องน้ำมีสองห้อง  แต่เราใช้ห้องเดียวกัน อาบด้วยกัน

 

         อากาศหนาวเย็น ฟ้าฝนยังตกหนักไม่มีเค้าว่าจะหยุดจนไฟฟ้าทำงานขัดข้อง ดับสนิทไปหลายนาทีตอนนี้ก็ยังใช้การไม่ได้ ผมจึงจุดเทียนไขสามสี่เล่มไว้ตามทางเดินบางจุดเพื่อความสว่าง    ส่วนตัวพวกเรานั่งกันอยู่ในครัว คุณหนูนั่งบนเคาท์เตอร์ ผมยืนตรงหน้ามองเขาดื่มนมในแก้วเซรามิกอีกที

 

         ดื่มรองท้องไปก่อนนะ  ไว้ไฟมาผมจะเอาอาหารแช่แข็งอุ่นในไมโครเวฟให้ดีที่น้ำร้อนในกระติกน้ำยังเก็บอุณหภูมิความร้อนไว้อยู่ ไม่งั้นริทต้องทนความหิวไปอีกนานแน่

 

          โตโน่ก็ดื่มด้วยสิ  อ่ะ…”

 

          “ไม่ล่ะครับ  คุณหนูดื่มเถอะ ผมไม่หิวเขาพยักหน้าแล้วกระดกนมขึ้นดื่มจนหมดแก้ว  วางลงพื้นที่เคาท์เตอร์ว่างๆใกล้ตัวก่อนหันกลับมาสนใจผมพร้อมยิ้มแฉ่ง

 

           ริทเช็ดให้นะดึงผ้าขนหนูสีขาวออกจากคอตัวเองมาเช็ดเส้นผมเปียกๆบนศีรษะให้ผม เดี๋ยวไม่สบายเขาน่ารักมากๆ ยิ่งมีแสงนวลๆจากเปลวเทียนสีส้มทอประกายสะท้อนอยู่นัยน์ตาบ้องแบ๊วคู่นั้นยิ่งหน้ามองมากกว่าเดิม  ผมใช้โอกาสที่เขาสนใจอยู่กับการเช็ดผม  กวาดสายตามองใบหน้าน่ารักระยะประชิดอย่างไม่รู้จักเบื่อ  เท้าสองมือคร่อมยึดตัวเขากับเคาท์เตอร์ ปากอมยิ้มตามอีกฝ่าย

 

          ตาบวมไปนิด เพราะผ่านการร้องไห้อย่างหนักมา

          สีหน้าดูล้า  เพราะไม่ค่อยได้พักผ่อน

          แต่ความน่ารัก ใสซื่อ ยังไม่เปลี่ยนไป

 

         “อือครางเสียงขัดนิดๆ เมื่อถูกฉกฉวยจูบ   เดี๋ยวก่อนสิ

 

         “พอแล้ว  เดี๋ยวมันก็แห้งเอง..” รั้งผ้าขนหนูออกจากมืออีกฝ่ายแล้ววางลงระแวกนั้นตรงไหนซักที่นึง ไม่ได้สนใจ 

     

       เอ่อะ กรอกตาไปมาเมื่อถูกจ้อง ขมุบขมิบปากเรื่อยเปื่อยส่วนมือกำลังเกาขาเล็กๆของตัวเองทำตัวไม่ถูก  ไม่ทันทำอะไรหน้าก็แดงซะแล้ว  …..น่ารัก

 

          “พรุ่งนี้คือวันที่ระบุในโปสการ์ด โน้มตัวหอมแก้มเขาเบาๆ ค่อยผละออกมาจ้องหน้าอีกรอบ คุณเฉินจะส่งคนมารับเราที่สนามบินเก่าวันนั้น

 

           “โตโน่ยอมไปเหรอ…”

 

         “ไม่น่าจะเกินครึ่งวันของพรุ่งนี้  กรมฯต้องตามตัวผมแน่  ผมออกจากโรงพยาบาลก่อนกำหนดโดยไม่ได้แจ้งจำนงไว้ก็เท่ากับว่าเข้าข่ายหนี  อีกอย่าง คุณหนูไปไหน ผมก็จะไปด้วย

 

         “ถ้าเราไปแล้วแม่โตโน่ล่ะ

 

          “ผมฝากนิกกี้…”

 

          “ได้เหรอ  คุณป้าไม่ว่าอะไรโตโน่ใช่มั้ยได้เรียนรู้จากบทเรียนหลายๆอย่างที่ผ่านมาสินะ  ถึงคิดถึงใจคนอื่นก่อนตัวเองมากขึ้นได้แบบนี้  เห็นแล้วปลื้มใจ  อดขยี้ผมนุ่มๆที่ยังชื้นจากการสระมาก่อนหน้านี้ด้วยความเอ็นดูไม่ได้

 

          ผมไม่มีทางเลือก แม่เข้าใจอยู่แล้วครับ แล้วยังไงผมก็ไม่ทิ้งท่านโดยไม่ทำอะไรหรอก คุณหนูไม่ต้องเป็นกังวล

 

         “แสดงว่าเราจะหนีกันจริงๆ

 

          “ประมาณนั้น

 

         “นี่…”  ดึงแขนเสื้อยืดผมข้างนึง ริททำให้โตโน่ลำบากอีกหรือเปล่า  ถ้า….”

 

          “ผมเต็มใจครับ ลำบากยังไงก็จะทน”  ยิ้มบางๆ กุมมือทั้งสองของเขาขึ้นมาวางบนหน้าตักน้อย

 

         “คุณเฉินถูกหน่วยตำรวจบีบบังคับจนต้องหนีเอาตัวรอด  ส่วนผมถูกทั้งพี่ชายคุณและกรมฯบีบ ถึงจำเป็นต้องหนีเอาตัวรอดเหมือนกัน แต่ไม่ใช่เพื่อตัวเองนะ  เพื่อเรา

 

          มาสุดทางตัน  มีแค่สองทางที่เลือกได้ คือหันหลังกลับไปยอมก้มหน้ารับความผิดที่ไม่ได้ก่อ แต่เกิดจากการทำงานพลาดของผมเอง  กับทางเดินอีกทางที่มีคนหยิบยื่นให้ ซึ่งนั่นก็เป็นทางที่เราสามารถเดินต่อไปอีกได้  แต่มันเป็นทางเดินที่ไม่รู้ว่าจุดจบจะสั้นยาวได้มากแค่ไหน ต้องหลบๆซ่อนๆ หนีตายไปถึงเมื่อไหร่ เราไม่มีวันรู้เลย

 

         ไม่เป็นไรเพื่อริทผมยอมได้

 

     

        เออจริงด้วยครับ  ผมยังไม่ได้บอกใช่มั้ย  เรื่องที่คุณหนูกำลังจะมีหลาน

 

         “ฮะ.. หลาน?”

 

         “อื้ม  คุณเหมยลี่ตั้งท้องได้สามเดือนแล้ว

 

         “อาซ้อท้อง?!!”

 

         “ครับ

 

         “สามเดือนสามเดือนก็ก่อนริทจะมาไทยเสียอีก ทำไมริทถึงไม่รู้แล้วทำไมโตโน่ถึงรู้ล่ะหน้าตาตื่นตระหนก  ออกอาการดีใจเผยยิ้มหวาน

 

         “แม่นิกกี้เป็นคนบอกผมช่วงเข้าโรงพยาบาลน่ะครับ   คุณเหมยลี่ท้อง  ช่วงก่อนคุณเฉินเลยส่งตัวเค้ากลับจีน จะได้ไม่เป็นอันตรายทั้งแม่ทั้งลูกตอนเค้าไปหาแหล่งกบดาน  คาดว่าตอนนี้คงพาไปอยู่ด้วยแล้วล่ะ

 

         “ดีจัง   ริทจะได้มีเพื่อนเล่น

 

         “หืมม์บีบจมูกโด่งแก้หมั่นเขี้ยว อายุห่างกับหลานตั้งเท่าไหร่ ยังจะเป็นเพื่อนเล่นกันอีกเหรอฮึ  โตแล้ว….  เกเรด้วย  เดี๋ยวเด็กก็ดื้อตามหรอก

 

         “อะไรเล่าทำแก้มพองลมประท้วง เดี๋ยวพอริทได้หลาน โตโน่ก็ตกกระป๋องแล้ว ริทจะไม่เล่นด้วย ชอบแกล้งกันดีนัก  ชิส์

 

        “เอ๋า  หยอกนิดเดียวจะเขี่ยผมทิ้งซะงั้น  งั้นพรุ่งนี้ผมไม่ไปด้วยละ  คุณหนูไปเองแล้วกัน

 

        “งึ้ยย ดึงเสื้อยืดสีขาวบางๆของผมไปมาไม่ยอม ไปสิ  ต้องไปด้วยกัน

 

 

        “เดี๋ยวก็ตกกระป๋องอยู่ดี  ไม่ไปแล้ว

 

         “โถ่  ริทพูดเล่นเอง  อย่างโตโน่จะตกกระป๋องได้ไง  ริทต้องการโตโน่จะตาย

 

        “หึหึยิ้มกริ่มพลางยกมือขึ้นลูบแก้มคุณหนูด้วยสายตาเจ้าเล่ห์   จริงๆ ต่อให้คุณไล่ ผมก็ไม่มีวันให้คุณไปคนเดียว  คุณอยู่ไหนผมอยู่ด้วย  คุณเหนื่อย  คุณสุข หรือคุณจะทุกข์ ผมพร้อมเผชิญด้วยทุกอย่าง  

 

        พี่ชายคุณเจอผม คงได้ฆ่าผมอีกรอบแน่ๆ

 

         “เฉินเป็นคนดีนะ

 

          “เขาร้ายกาจจะตาย  หนีเอาตัวรอดแล้วทิ้งความผิดไว้ให้ผมจนต้องพาคุณหนีตามไปด้วยเนี่ย แล้วดูหน้าผมซะก่อน

 

        “ไหน ริทก็เห็นหล่อเหมือนเดิมนี่นา  คริคริ

 

        “เข้าข้างพี่ตัวเองนิ  ร้ายทั้งคู่

 

         “ร้ายแล้วรักมั้ยล่ะ  โตโน่น่ะทำเป็นพูดดี  ต่อให้เฉินเลวจริง ริทรู้โตโน่ไม่เกลียดเฉินหรอก

 

        “ผมนับถือเค้า  เพราะอย่างน้อยๆเค้าก็รักคุณไม่ต่างจากผม

 

        “แล้วถ้าริทร้ายบ้างล่ะ  จะเกลียดป้ะ?”

 

         “เท่าที่เป็นอยู่ยังไม่ร้ายอีกเหรอคนฟังค้อนสายตามาที

 

         “พูดดีกับริทได้ไม่ทันไร แขวะอีกแระ  ชิส์

 

        ฮ่าๆ

 

         “ชิส์อะไร   ผมไม่ง้อหรอกนะว่าไปงั้นแหละ แขวะกันเชิงหยอกมากกว่าต่อปากต่อคำเถียงเอาชนะ สีหน้าเราทั้งคู่อมยิ้มขำๆไม่ซีเรียสด้วยซ้ำ และแม้จะมืดก็พอสังเกตเหตุเห็นหน้าแดงๆของเขาได้พอสมควร 

 

          เอามือออกไปเลย  ริทงอนอยู่  เขินที่ถูกผมลูบไล้ฝ่ามือลงบนขาเล็กๆของเขาท่ามกลางเสียงฝนตกหนักด้านนอก  อยากจ้องตาแต่เขาไม่ยอมมองตอบ เลยก้มหน้าลงประทับรอยจูบไว้บนขาเนียนแทน จนเจ้าของร่างสะดุ้ง

 

        อยากจูบคุณไปทั้งตัวเลยริทว่าแล้วริมฝีปากก็ไล่พรมจูบสูงขึ้นไปอีก

 

         “อะ... / อืม”  ริมฝีปากเราทั้งคู่ประกบเข้าหากัน ต่างฝ่ายต่างดันลิ้นเข้าโพลงปากของอีกคน   ดูดดื่มความหอมหวานจากช้าไปเร็ว หนักหน่วงร้อนแรงขึ้นตามระดับอารมณ์ที่ทะยานสูงขึ้นมาเรื่อยๆ

 

       ….  รู้สึกได้ว่าเสียงจูบเรามันดังกว่าเสียงฝนด้านนอกเสียอีก

 

         “อือริทหลุดครางหลายรอบ เผลอไผลแอ่นกายให้ผมปลดกระดุมเสื้อเชิ้ตตัวโคร่งสีชมพูอ่อนออกจากกายท่อนบน  ตามด้วยกระตุกบ็อกเซอร์ตัวสั้นคืบเดียวลงพร้อมชั้นในของเขาออกหมดในคราเดียว

 

          ผมรักคุณมากนะรู้มั้ยปากพรรณนาพร่ำบอก  มือไม้อยู่ไม่สุข ลูบคลำอยู่ส่วนนั้น….อย่างสนุก

 

         ฮือ อือ…”  ริทบิดเร้าไปมา เชิดหน้าขึ้นสูงเพื่อครางเสียงปลดปล่อยอารมณ์      ตัวเค้าทั้งหอมทั้งหวาน  จนผมกลายเป็นคนไม่รู้จักพอสักที อยากได้ทุกอย่างจากอีกฝ่ายมากขึ้นเรื่อยๆ   อยากจูบให้นานที่สุด  อยากสัมผัสเก็บรายละเอียดทุกซอกทุกมุมแม้จะจำได้ดีหมดแล้ว  อยากเข้าไปอยู่ในตัวเขา  แค่หลับตาคิดภาพนั้นใจก็เต้นแรง ขนลุกซู่ซ่าไปทั้งตัว

 

        โตโน่อา….”  ทั้งอ่อนโยน ใสซื่อ….. ขี้อ้อน….จอมงอแง….ชอบเชื้อเชิญเร่าร้อนให้หลงหัวปักหัวปำ  

 

         อืมมผมต้องการคุณ  ร่างเปลือยบนเคาท์เตอร์ครัวต้องกับแสงไฟสีส้มจากเทียนไขสะท้อนเงาไปบนผนังครัว เป็นภาพที่สวยงามมากเสียจนท้องน้อยผมปั่นป่วนเหมือนมีผีเสื้อนับร้อยตัวบินอยู่ในนั้น   ใจผม ร่างกายผมต้องการมากกว่าจูบ  มากกว่าการสัมผัสด้านนอก

 

         ....จะคลั่งคุณตายอยู่แล้วริท 

 

      ไปที่เตียง  ไปทำกันที่เตียงนะโตโน่ ในครัวริทไม่…..อื้ม!...อื้ม!!  .” ครางอืออา กึ่งนั่งกึ่งนอนอ้าซ่าเปลือยร่างบนเคาท์เตอร์  ให้ผมได้ อื้ม!~  

 

          พูดไม่ได้  ปากไม่ว่าง  หึหึ!

 

          ไว้เสร็จจากตรงนี้ค่อยไปต่อที่เตียงอีกรอบแล้วกันนะครับคุณหนู

 

 

 

           .

 

          .

 

          .

       

         

          มองอะไรนักหนา

 

          อยากมองคนโป๊เปลี่ยนเสื้อผ้าน่ะ   ไม่ได้เหรอ

 

          “อื้มโตโน่  ไหนว่ารีบไงศอกแหลมกระทุ้งท้องให้ผมปล่อยแขนออกจากตัวเขา  ผมกดจูบลงบนซอกคอด้านหลังอีกฝ่ายทีนึงก่อนจะปล่อย  ไม่วายเดินอ้อมไปด้านหน้า เอียงคอมองอีกฝ่ายสวมเสื้อฮู้ดแขนยาวสีขาวสะอาดตา

         

        เพิ่งเคยเห็นคุณหนูรีบเป็นกับคนอื่นเขาก็วันนี้ ปกติคุณหนูจะทำอะไรเอื่อยเฉื่อย โดยเฉพาะเวลามีคนมาเร่ง  เมื่อกี้ถูกแซวเลยค้อนใส่ผมเล็กๆแต่ก็ยุ่งอยู่กับการใส่เข็มขัดกางเกงของตัวเอง  

 

        ต้องรีบ เพราะต้องไปให้ทันเวลานัดตามที่โปสการ์ดระบุ

        ต้องรีบ  เพราะเมื่อช่วงตีสามผมเห็นข้อความจากนิกกี้ส่งเข้าโทรศัพท์มาบอกว่าพรุ่งนี้เช้าตำรวจจะมาบุกคอนโดฯผม  เราสองคนเลยเร่งรีบลุกออกจากเตียงอาบน้ำแต่งตัวเตรียมออกเดินทาง 

 

         ขอโทษด้วนนะลูบศีรษะเขาเบาๆ   คงจะหงุดหงิดไม่น้อยเพราะยังพักผ่อนไม่เต็มอิ่มก็ถูกรบกวนอีกแล้ว  เมื่อคืนกว่าจะได้พักก็ปาเข้าไปตีสองกว่าๆ หมดแรงไปกันเยอะกับบทรักเร่าร้อน  เสื้อผ้าอะไรต่อมิอะไรยังเกลื่อนพื้นห้อง ผ้าปูที่นอนยับยู่ยี่ คราบบางอย่างก็ยังทิ้งไว้เป็นหลักฐานบนที่นอน ร่องรอยตามเนื้อตัวก็ยังอยู่ครบทุกสิ่งอย่าง

 

           ไหวมั้ย

 

            “อื้ม  แล้วนี่เราต้องเอาอะไรไปกันมั้ย

 

          “ไม่ต้องหรอก  ถ้าเรียบร้อยแล้วเรารีบไปกันเถอะ  ใกล้ฟ้าสางขึ้นทุกที ยังต้องเดินทางอีกไกล เดี๋ยวจะลำบาก

 

          “อืม”  ชีวิตถูกสร้างมาเพื่อสู้หรืออย่างไร  หลีกหนีการไล่ล่าต่อสู้ไม่เคยได้สักที  เบื้องบนคงเป็นผู้กำหนดเอาชีวิตผมแขวนไว้กับเส้นด้าย  พลาดเมื่อไหร่คงตายเมื่อนั้น

 

          โตโน่นั่นตำรวจหรือเปล่า

 

           “ชู่ววยกมือป้องปากอีกฝ่าย ผมเห็นแล้วล่ะ  มองตรงไปไม่ต้องหันไปมองพูดเบาๆให้ได้ยินกันสองคนแล้วกระชับมือริทไว้แน่น พยายามเดินปกติที่สุดราวกับไม่รู้ว่ามีคนสะกดรอยตามหลังมา 

 

            เห็นสายสืบตำรวจคนนั้นตั้งแต่เดินออกประตูห้องแล้ว

 

           และยังมีอีกคนอีกคน อีกหลายๆคน   มาซ่อนดักดูพฤติกรรมผมสินะ  ให้เดาตอนนี้คงดักซุ่มอยู่บริเวณคอนโดฯที่พักผมอีกเยอะเลยล่ะ  ไม่รวมสายคนอื่นๆที่พร้อมเรียกมาเมื่อไหร่ก็ได้  ผมเคยผ่านการทำงานพวกนี้มาทำไมจะไม่รู้

 

            เราจะไปกันยังไง

 

             “นั่นสิ  ผมก็ลืมคิดแฮะ  หะหะ    

 

            ยังจะทำเป็นเล่นอีก  เอากุญแจรถลงมาด้วยมั้ยเนี่ยกระตุกยิ้มพยักหน้า ริทหายใจโล่งอกพลันเซตัวเข้ามาหาเมื่อผมดึงเขามากอดคอ ริทรู้สึกว่าพวกนั้นตามเรามาเยอะขึ้นเรื่อยๆ

 

          “กลัวเหรอ

 

           “ไม่กลัว  แต่ว่าถ้ามาเยอะเราสองคนจะไม่รอดน่ะสิ

 

         “ไว้ใจผมหรือเปล่าล่ะ คนฟังพยักหน้า ถ้างั้นฟังนะ   คุณเห็นรถผมตรงนู้นมั้ย

 

          “เห็น

 

          “เดี๋ยวผมให้คุณหนูขับ เผื่อมีอะไรผมจะได้ป้องกันได้สะดวก ไหวนะ

 

           “สบายมาก

 

          “เดี๋ยวผมบอกทางให้  เดินไปเอารถก่อนเลย สายตำรวจเริ่มใช้สัญญาณการติดต่อโทรศัพท์ มองผมยืนหน้าคอนโดฯตีสีหน้าปกติระหว่างรอริทไปเอารถ 

 

         1 นาที   

 

         2 นาที    3นาที    ….. 5 นาทีผ่านไป

 

 

       ปั้งงงง!

 

         เสียงปืนดังตั้งแต่ไก่ยังไม่ขันกันเลยทีเดียวยิงขู่เฉียดตัวไปหน่อยมั้ง ดีนะที่ก้มหลบทัน  หึ! ผมแสระยิ้มค่อยๆลุกขึ้นยืนเต็มความสูงหันไปมองเจ้าของกระสุน 

 

        จะหนีเหรอครับ  คุณโตโน่ตำรวจสากลคนที่พูด ผมจำได้ดี  เขาเป็นครูฝึกสอนการต่อสู้ตำแหน่งเดียวกันกับผมในกรมฯ  แต่เราไม่สนิทกันเท่าไหร่  จัดทีมมาจับกุมผมไม่ต่างจากจับคุณเฉินเลยแฮะ สนุกเลยงานนี้

 

         ใช่ครับ  จะหนี

 

         ตอบตรงดีนะ  แต่มันไม่ง่ายอย่างที่คิดหรอก!”

 

      

        ปั้ง!  /        ปั้งๆๆ!!

 

           เสียงแลกกระสุนดังระงม ทันใดนั้นเสียงเร่งเครื่องรถยนต์ก็ขับมาปาดหน้าผมพร้อมคนด้านในที่แสนคุ้นตาลดกระจกเรียกเราเสียงดัง    ขึ้นมาเลยโตโน่  ริทพร้อมลุยแล้ว!!!”

 

        “ทุกฝ่ายยิงสกัดอย่าให้คนร้ายหนีไปได้!”

 

        “ครับผม!!”

 

 

        ปั้งงงง!        บรื้นนน!

 

 

      ปั้งๆๆๆๆ !

 

 

     บรื้น   บรื้นนน!!!   

 

 

      ยิงอีก  อย่าให้หนี!”

 

 

     เอี๊ยดดด   บรื้นนน!!      

 

        อย่าทำซ่าส์นักเลย  รีบขับไปได้แล้ว  แสบได้จนถึงวินาทีสุดท้ายจริงๆ  เร่งเครื่องขู่เดี๋ยวชาวบ้านระแวกนี้แช่งหนักกว่าเดิมหรอก  คุณหนูยิ้มคึกอย่างสนุกไปกับการไล่ล่า  พอผมโผล่ตัวออกนอกหน้าต่างยิงสวนตำรวจเพื่อป้องกันตัว คนขับก็ชมปร๋อว่าเท่ห์นักหนาไม่ขาดปาก

 

         ปั้งๆๆๆ!

 

        คุณหนูขับดีๆสิ   ตำรวจขับไล่จี้มาติดๆแล้วนะ

 

        “เหมือนหนังแอคชั่นเลยโตโน่   ริทอยากยิงปืนบ้าง

 

        “มองทางสิครับ!!  ปั้งๆๆๆ

 

       “โตโน่ข้างหน้ามีด่านตรวจ  ริทฝ่าเลยนะ!  บรื้นนนน!!!

 

 

           เคร้ง!   โครมมมม!   

 

 

          ปั้ง!

 

          “เยส!  เจ๋งเป้งไปเลย!” ร้องดีใจเสียงดังที่รถยังสามารถทรงตัวขับต่อไปได้  ภูมิอกภูมิใจจริงๆนะ  รถผมที่อุส่าห์เก็บเงินก้อนโตซื้อมายังไม่ทันเปลี่ยนป้ายแดง  หน้ารถบุบไปก่อนแล้วนั่น   หน้าสิ่วหน้าขวานพูดอะไรมากไม่ได้  สถานการณ์ยังไม่น่าไว้ใจแม้หน่วยตำรวจบางส่วนจะหายไปบ้างแล้วก็เถอะ

 

           เลี้ยวซ้ายหน้านี้เลย!” ใกล้ถึงจุดหมายซักที  ที่ที่ผมเคยเกือบเอาชีวิตมาทิ้งไว้เมื่อสี่ห้าวันก่อน กลับมาอีกหนไม่รู้ฟ้าจะเป็นใจช่วยเราไหม   พระอาทิตย์เริ่มโผล่พ้นขอบฟ้ามากทุกที เห็นเฮลิคอปเตอร์จอด ณ ตำแหน่งเดิมอยู่ไกลๆ  แต่ก่อนจะไปถึงนั่นคงต้องผ่านหน่วยกองทัพตำรวจนับหลายสิบตรงหน้านี้ก่อนสินะ

 

           ใช้เครื่องวัดสัญญาณตำแหน่งของผมหรือไงกันถึงได้รู้ 

 

 

          ยืนตั้งอาวุธปืนรอต้อนรับเลยเหรอเนี่ย

 

          “รอส่งท้ายเราสองคนต่อจากนี้ต่างหากล่ะ  อยู่หรือไป ก็ตอนนี้แล้วนะคุณหนู

 

          “ริทไม่กลัวผมกุมมือน้อยที่จับเกียร์รถไว้แน่น  หน้าตามุ่งมั่นไม่ย่อท้อ ไม่หวั่นกลัวสิ่งใดทำให้ผมอยากสู้ไปด้วย   จะแพ้จะชนะก็จะสู้ให้ถึงที่สุด   มาขนาดนี้แล้วไม่มีอะไรต้องเสียแล้วล่ะ!

 

           “ผ่านมันไปด้วยกันให้ได้นะครับ แล้วเราจะได้เริ่มต้นชีวิตใหม่ที่เวนิส เมืองแห่งมนต์ขลังความรักตลอดกาล

 

           “เฉินอยู่อิตาลีเหรอ

 

            “ครับ

 

            “โตโน่รู้ได้ไง  เฉินไม่ได้บอก...”

 

           “เดาไม่ยากเลย ดูจากรูปในโปสการ์ดก็รู้แล้วผมยื่นหน้าเข้าไปประกบปากริทไม่กี่วินาทีก็ผละออกพร้อมบอกเสียงฮึดสู้ว่า… 

 

            ลุยเลย  ใครขวางพุ่งชนให้หมด!”

 

 

            บรื้น!!!

 

         บรื้นนนนนนน

 

 

        ปั้ง!  เพล้ง!     ปั้งงง!!     ปั้งๆๆๆๆๆๆๆ 

 

 

        กระสุนด้านนอกกราดยิงรถเราเป็นจุดเดียว

          ยางรถแตก กระจกด้านหน้า ด้านข้างแตกเป็นเสี่ยงๆ ….. กว่าจะผ่านมาถึงเฮลิคอปเตอร์

 

          ปั้งๆๆๆๆๆ !!!!!!!!

 

           กว่าจะมีวันนี้  กว่าจะผ่านอุปสรรคมากมายด้วยกันได้  ไม่ง่ายเลย

            

          ปั้ง!!  ชวั๊บ 

         เราต้องเจ็บ  ต้องอดทน  แล้วก็ต้องสู้ต่อ  ล้มแล้วต้องลุก  ท้อแล้วห้ามถอย ห้ามอ่อนแอหากคิดจะมีชีวิตอยู่เพื่อปกป้องดูแลใครสักคน  เราต้องไหว!

 

 

         “โตโน่ถะ ถูกยิงเหรอ เลือด!”  

 

        หวัดดี  เรมี”  ไม่ตอบคำถามริท แต่ทักผู้ที่อยู่ตำแหน่งคนขับเฮลิคอปเตอร์แทน  กลั้นใจทนพิษบาดแผลแทบตายกว่าจะขึ้นมาอยู่บนเครื่องนี้ได้สักที

 

         “ตัวช่วยอยู่ในกล่องซ้ายมือคุณโตโน่น่ะครับ จะเอาคืนสักหน่อยก็ได้

 

        “จะดีเหรอพูดไปนั่นแต่ก็หยิบมันขึ้นมา  พิจารณามองเล่นอยู่ครู่เดียวกับวัตถุกลมๆสีดำในมือถึงตัดสินใจถอดสลักแล้วโยนระเบิดอันนั้นทิ้งลงพื้นที่อยู่ห่างจากความสูงเครื่องเฮลิคอปเตอร์มากพอสมควร 

 

     บู้มมม!!

 

        ดังสะท้อนก้องทั่วฟ้า  แสงสีส้มจากเปลวไฟและควันสีเทาโขมงกลบมิดพื้นที่

 

        ก้มมองจากมุมสูงเห็นตำรวจสากลวิ่งหัวซุกหัวซุนวงแตกกระเจิงแต่คาดว่าไม่มีคนเสียชีวิตเพราะผมแค่ขู่และต้องการทำลายพื้นที่ตรงนั้นไม่ได้จงใจฆ่าใคร

 

       ผมจะไม่กลับมาเหยียบพื้นที่ตรงนั้นอีก  จะลืมวันคืนร้ายๆแล้วเริ่มต้นชีวิตใหม่กับเขาคนที่เรารัก  ส่วนแม่และลูกน้องที่ผมรักอีกคนสามคนทางนี้  ผมจะกลับมารับถ้าทุกอย่างลงตัวและพวกเขาจะไม่ลำบาก  จบลงแล้วสินะ

 

 

         “ร้องไห้ทำไม

 

         “เลือดออกเยอะเลย  เจ็บมั้ย….”

 

         “นิดหน่อยน่า…”

 

          “อึดเหมือนเดิมนะครับคุณโตโน่”  เรมีหันมาส่งยื้มให้ก่อนหันกลับไปบังคับเครื่องต่อ  ปล่อยให้ผมกับริทนั่งคุยกันด้านหลัง  คุณหนูลื้อหาผ้าสะอาดชุบน้ำหมาดๆมาซับเลือดผมเบาๆ  หน้าตาวิตกกังวล แสดงถึงความห่วงใย เห็นอย่างนี้แล้วตื้นตัน

 

          ฟู่ววว  ไม่เจ็บนะ  อดทนหน่อย

 

        “ครับ  ไม่เจ็บ

 

          “ฮึกๆ

 

         เดี๋ยวนี้คุณหนูขี้แยบ่อยจังกุมมือทั้งสองขึ้นมาจูบเบาๆ ผมไม่ตายง่ายๆหรอก

 

          “รู้ว่าไม่ตาย  แต่ไม่อยากให้เจ็บแล้ว

 

          “ขอบคุณครับ  แค่เป็นห่วงผม ผมก็หายเจ็บลงไปเยอะแล้วน่า อย่าร้องสิโผตัวเข้าสวมกอดผม ผมยิ้มพลางลูบหลังเขาเบาๆ  ใช้ข้างที่ถูกกระสุนยิงใส่นี่และปลอบประโลม   จะได้รู้ไปว่าต่อให้ต้องเจ็บจนทนไม่ไหวยังไงผมก็พร้อมกัดฟันสู้ ปลอบใจเขาเสมอ     

 

        “ ต่อไปไม่ต้องเอาตัวเองมาเจ็บแทนริทแล้วนะ  ริทจะปรับปรุงตัวเป็นคนใหม่   จะสู้  จะดูแลโตโน่ไม่เอาแต่ใจตัวเองอีกแล้ว

 

         “แต่ผมอยากปกป้องคุณหนู  จะทำแบบนี้ไปจนวันสุดท้ายของชีวิตตัวเอง

 

         “โตโน่ขึ้นเสียงตำหนิผม  ห้ามพูดแบบนี้  เราต้องอยู่ด้วยกันตลอดไป ถ้าโตโน่ตายริทก็จะตาย  ไม่มีโตโน่ก็ไม่มีริท   ริทรักโตโน่นะ  ฮึก….รักที่สุดในโลกเลยด้วย

 

          “หะหะ  อย่าขี้แยสิ   ผมน่ะ ไม่ทิ้งคุณหนูไปไหนหรอก

 

          “สัญญา

 

         “ คำสัญญาเป็นเพียงลมปาก  การกระทำและความรู้สึกเท่านั้นครับที่เป็นตัวยืนยัน ชีวิตผมถูกสร้างมาเพื่อคุณคนเดียว ไม่มีทางที่ผมจะปล่อยมันไปได้  ผมจะคอยเป็นผู้พิทักความสุขให้คุณหนูของผมตลอดไป    ผม

 

        “หยุดทำไมพูดต่อสิ  ริทกำลังซึ้งเลย

 

        “ หะหะ  เด็กน้อยเอ้ย  เราสองคนหัวเราะ  ร่างกายยังโอบกอดกันและกันไม่ปล่อย  เจ็บแผลที่ร่างกายหากหัวใจกลับอบอุ่นและอิ่มเอมอย่างหาที่เปรียบไม่ได้  มีความสุขที่ยังจะได้ดูแลกันและกันต่อไป  มีความสุขที่ได้รักเขา แล้วเขาก็รักเรา    ผมมีความสุขมากๆ

 

 

         ซูเรอหนี่ หว่อเตอวเหมยอ้ายกั้วเสย

   นอกจากคุณแล้ว ผมไม่เคยรักใครเลย

 

      

       คนฟังผละตัวออกมามองหน้าผมพร้อมเลิกคิ้วแปลกใจ

       ปากคลี่ยิ้มจนแก้มปริพลางก็ส่ายหน้าขำน้อยๆ ก่อนตอบกลับมาว่า

 
 

       “หว่อเหย่อ้ายหนี่   ฉันก็รักนาย

          

 
 

          

Happy Ending  : )










 

---------------------------

                        ก่อนอื่นต้องขอบคุณสำหรับการติดตามของทุกๆคน ทั้งรีดเดอร์หน้าเก่าหน้าใหม่นะคะ

                ดีใจมากๆเหมือนเดิมที่ทุกคนเข้ามาอ่าน ไม่มีรีดเดอร์ก็ไม่มีไรเตอร์

                เรื่องนี้ครั้งแรกกะจะรักจัดหนักสมชื่อ(กว่านี้)แต่ไม่อยากแก้แบน+ความขี้เกียจ

                เออ... จะเอาไปลงเว็บอื่นมันก็ดูไม่ต่อเนื่อง ซึ่งไรเตอร์ไม่ค่อยชอบด้วยน่ะ เลยออกมาได้แค่นี้

                ก็ถ้าใครไม่ชอบหรืออะไรก็ขอโทษละกันเนาะ   ส่วนคนที่ชอบก็หวังว่าจะเก็บเรื่องนี้ไว้ในอีกหนึ่งบทความที่ประทับใจและสร้างความสุขเวลาอ่าน จบเรื่องนี้ไรเตอร์ขอพักราวๆหนึ่งเดือนเพื่อตั้งใจสอบเด้อ

                ติดตามผลงานกันอีกทีกับเรื่อง My Boyfriend อยากจะรักก็ห้ามร้ายนะคะ

 
http://writer.dek-d.com/eight/writer/view.php?id=855445












 
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 17 ครั้ง

2,991 ความคิดเห็น

  1. #2987 Chowa (@Chowa) (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 22 พฤษภาคม 2560 / 17:30
    สนุกครบรสเลย
    #2987
    0
  2. #2957 NSNKRW.. (@nisanad210356) (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 25 กุมภาพันธ์ 2560 / 03:15
    เรื่องนี้สนุกมากเลย อ่านหลายรอบแล้ววว
    #2957
    0
  3. #2956 chow (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 22 มีนาคม 2559 / 18:24
    หว่ออ้ายหรี่ สนุกมากกก ลุ้นตลอด จบได้ซาบซึ้งปคะทับใจ

    หรือว่ามันเพิ่งเริ่มต้น. เริ่มต้นที่เวนิส.

    ขอบคุณที่แต่งนิยายดีๆให้เสพ ชอบมากก

    พี่โน่รักน้องมากกก. ถึงน้องจะเอาแต่ใจขี้เหวี่ยงวีนยังงัยก็รัก

    เด็กน้อยต่อจากนี้ก็โตขึ้นอีก

    รอเรื่องต่อไปจ้า
    #2956
    0
  4. #2922 ดาราดาว (@boonyim) (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 20 ตุลาคม 2557 / 12:54
    ขอบคุุณไรต์ที่สร้างสรรค์ผลงานดีๆๆออกมาให้พวกเราได้ติดตามครบรสจริงๆคะเรื่องนี้รักตัวละครทุกตัวเลยคะ/รักไรต์รอไรต์นะคะ
    #2922
    0
  5. #2891 mean (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 15 กรกฎาคม 2556 / 15:29
    ชอบฟิคเรื่องนี้มากๆ ชอบตรงที่ไม่มีใครสูญเสีย

    ขอบคุณไร์เตอร์มากๆน้าาาา

    ปล อยากรู้การเริ่มต้นใหม่ของโน่ริทจัง มีตอนพิเศษที่เวนิสก็ดีน้าา คิดถึงเฉินกับเหมยลี่ และหลานน้อยยยย
    #2891
    0
  6. #2889 rei_la (@untitle_reila) (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 8 มิถุนายน 2556 / 04:38
    จบแล้วววววววว ซึ้งงงง ///ปาดน้ำตา



    จะว่าแฮปปี้มั้ยก็แฮปปี้นะ แต่จะว่ามันเป็นการเริ่มต้นชีวิตใหม่ของสองคนนี้ก็ว่าได้ 



    ชีวิตที่ไม่รู้จะลำบากแค่ไหน หรือจะสบายเหมือนแต่ก่อน "แต่เราจะต่อสู้ไปด้วยกัน" สินะ ชอบมากกกกกกกกกกกกกก



    เป็นฟิคที่อ่านแล้วลุ้นตลอด ฟินตลอด เขินตลอด



    แล้วที่ชอบที่สุดคือ ตอนจบหักมุมเนี่ยแหละนะ ตอนแรกคิดไปเรื่อยว่า เอ..หรือเฉินจะโดนยิงตาย ตอนที่นัดเจอกับเฮีย เอ...หรือเฮียจะเป็นตำรวจต่อไป เอ..หรือยังไง สรุปตอนจบก็ไม่เป็นแบบที่คิด แต่ก็ชอบนะ





    สนุกมากกกกกกก ฟิคเรื่องนี้ คะแนนเต็ม 10ก็ให้10!!!





    ขอบคุณสำหรับฟิคดีๆ คุณจะเป็นไรท์เตอร์อีกคนที่เราจะตามอ่านงานต่อไปปปปปป~ นะจ๊ะ
    #2889
    0
  7. #2859 sleepless (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 5 พฤษภาคม 2556 / 03:20
    แฮปปี้ #รักเฉิน 5555

    เรื่องนี้มีฉากให้เขินต่อเนื่องตลอดๆ ชอบมากๆ
    #2859
    0
  8. #2831 PK_NR'KD (@pakkad_09) (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 28 มีนาคม 2556 / 18:32
     แพ้พล็อตแบบนี้><  ซึ้งๆๆๆ ยิ่งฉากบอกรัก ><~
    #2831
    0
  9. #2803 M-mint (@mintrfc) (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 16 มีนาคม 2556 / 16:18
    เพี่โน่กับพี่ริทน่ารักจังเลย ><
    ไรต์เตอร์แต่งได้สุดยอดจริงๆๆ :)
    #2803
    0
  10. #2801 yyyaoi (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 1 กุมภาพันธ์ 2556 / 14:16
    ไรท์ไม่ต้องอะำไรเยอะก็ได้จินเองบ้างไรบ้างเยอะกว่า5555

    ทีแรกเห็นชื่อเรื่องก็กลัวๆกล้าๆที่จะอ่านแต่ก็หลวมตัวมาแล้วไม่เยอะอย่างชื่อเบาๆได้อารมณ์อีกแบบ
    #2801
    0
  11. #2792 MiLD_NR (@pimpika-68) (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 27 มกราคม 2556 / 23:58
    กรี๊ดดดดดดดดดดดดด น่ารัก ซาบซึ้ง และแอบโรแมนติก ชอบมาก ><'

    #2792
    0
  12. #2776 joylnr (@joylnr) (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 2 มกราคม 2556 / 19:21
    สนุกมากกกกกกกกกกกกกกกกก
    บรรยายไม่ถูกเลย ตอนเศร้าก็ร้องไห้หนักเลย พอฉากหวานก็ยิ้มแก้มปริ
    เรื่องนี้ลุ้นทั้งเรื่อง ขนาดตอนจบยังลุ้นเลย 555
    อยากบอกเฮียเท่มากกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก
    พี่ริทก็น่ารักสุดๆเลย
    หว่ออ้ายหนี่ โน่ริท
    #2776
    0
  13. #2748 ผมรักคุณนะ (@riwnakab) (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 26 ธันวาคม 2555 / 19:59
    สนุกมากๆๆๆๆ ไปอ่านเรื่องใหม่ด้วยบายๆ 55 สนุกๆๆ ทุกเรื่อง ไรทเตอร์เก่งเว่อร์อ่ะ ^^
    #2748
    0
  14. วันที่ 24 ธันวาคม 2555 / 16:24
    กรี้ดดดดด แฮปปี้มากอ่า
    ปลื้มเฉินมาก (ไม่มีบทแล้ว ฮ่า) ยังยืนยันจะเป็น FC เฉิน
    ขอบคุณที่แต่งนิยายสนุกๆมาให้นานน้าา จะติดตามทุกผลงานเลย
    #2734
    0
  15. #2730 kea (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 13 ธันวาคม 2555 / 00:12
    จบแล้วววว

    แฮปปี้เอนดิ้งงงง ^_________^

    ชอบเรื่องนี้มากๆค่ะ มีหลายอารมณ์เลยจริงๆ

    อ่านไปนั่งลุ้นไป โอยยยย สนุกมากกกกกกก!

    จะติดตามฟิคของไรเตอร์ต่อไปนะคะ

    สู้ๆเด้อออ :-)

    ปล. อยากให้มีตอนพิเศษ 5555555 (โลภเนอะ) ฮี่ๆๆ
    #2730
    0
  16. วันที่ 8 ธันวาคม 2555 / 17:15
    ชอบมากกกกกกกกก
    ประโยคจบ! >/////////////////////////////<
    #2727
    0
  17. #2726 /AmopLasTioN'Sm. (@-ampay) (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 8 ธันวาคม 2555 / 14:11
    ใจหายมากตอนบู้
    ฟิคนี้ทุกรสเลยนะ55.
    #2726
    0
  18. #2724 หม่อนม้อน (@monmond) (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 8 ธันวาคม 2555 / 01:11
    จบแล้ววววววววววววววววววว



    ชอบมากกกกกกกมากมากมากมากที่สุด ไรเตอร์เก่งมากเลย 



    มีทุกรสเลยทั้งสนุกหวานฮาบู๊ซึ้งและnc 55555555555จัดหนักจริงๆ



    สุดท้ายนี้ขอให้ไรท์สู้ๆต่อไปนะค้าา 



    จะติดตามผลงานต่อไปเรื่อยๆเน้อ 



    รักไรท์จุ้บๆๆ 
    #2724
    0
  19. #2723 Lookwa_RFC (@satitaruengrit) (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 6 ธันวาคม 2555 / 21:05
    มันสุดยอด มีภาคสองก็ดีนะ555
    แล้วเเต่ไรต์ รักจัดหนักจัดหนักสมชื่อ
    เรื่องนี้ชอบมากกกๆๆๆอ่ะ ไรต์เก่งมากๆๆ
    #2723
    0
  20. #2722 lekky'zz (@eiinoolek) (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 6 ธันวาคม 2555 / 17:33
    เย้เย้!! จบแบบบู้ดุเดือดสมชื่อจริงๆๆ หวังว่าจะมีภาค 2 ต่อนะคะ ^^

    ไรเตอร์แต่งได้เท่านี้ก็เก่งแล้วคะ สู้สู้กะการสอบคะ 

    p.s.อยากอ่าน My BoyFriend แล้ว *0*  
    #2722
    0
  21. #2719 PP-368 (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 5 ธันวาคม 2555 / 23:03
    ริท: แฮปปี้มั๊ย? เค้า: แฮปปี้ที่สุด 5555555555



    น่ารักมากค่ะ รอติดตามเรื่องต่อไปเด้อ :)
    #2719
    0
  22. #2718 LoveRitz (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 5 ธันวาคม 2555 / 18:11
    ชอบไรเตอร์มากๆเลย รู้มั้ย



    ขอบคุณที่เขียนมาให้อ่านกันนะ ^ ^
    #2718
    0
  23. #2717 yodmoobank (@moo-bank) (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 5 ธันวาคม 2555 / 16:21
    ตื่นเต้นถึงตอนจบเลยทีเดียว อิอิ
    #2717
    0
  24. #2715 F'hk - blingbum (@film_za) (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 5 ธันวาคม 2555 / 16:04
    แอคชั่นระทึกใจมากกกกกกกก =,.=
    คือ เปิดตัวมาเขิน *หน้าร้อนเห่อ*
    ซักพักมาเริ่มซึ้ง *ยิ้มๆน้ำตาจะไหล*
    แล้วมาฉึบฉับแอคชั่นได้แบบ แม่โวยยยย

    แล้วกลับมาหวานมาซึ้ง เอ่อออ .. เกือบปรับอารมณ์มิทัน
    #2715
    0
  25. #2713 TSsix~*(Khanun) (@khanuniiz) (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 5 ธันวาคม 2555 / 13:24
    น่ารัก ><

    ติดตามเรื่องต่อไปค่า ^^
    #2713
    0