[FIC โน่ริท] Sex’(y) รักจัดหนัก !

ตอนที่ 29 : จัดหนักครั้งที่29 : ทั้งหมดชีวิตของผม

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 3,769
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 17 ครั้ง
    1 ธ.ค. 55











 

            ฟึ่บ!

 

 

         “นั่นพี่ทำอะไรเห็นกับตาแล้วยังจะถามอยู่อีก

 

         พี่เป็นบ้าไปแล้วเหรอ  ใส่กลับไปที่เดิมเดี๋ยวนี้นะ

 

          “นายต่างหากที่บ้าผมทิ้งสายน้ำเกลือที่เพิ่งดึงออกเองกับมือไว้บนเตียงแล้วลุกเดินเข้าไปใกล้เหมา  รู้ตัวมั้ยว่ากำลังทำให้เรื่องมันแย่ลงไปกว่าเดิม  ขอร้องล่ะ…. อย่าทำอีก   อย่าพูดอย่าทำในสิ่งที่นายรู้ดีว่ามันไม่ได้ช่วยให้อะไรดีขึ้นมา หรือถ้ายังไม่หยุด  ก็ไม่ต้องมาคุยกับพี่เหนื่อยจะรับรู้ปัญหาวุ่นวายพวกนี้เต็มที  ไอ่ที่เผชิญอยู่ทุกวันก็ใช่จะแก้ไขได้หมด

 

         “กลับไปก่อนได้มั้ย  พี่ไม่อยากเห็นหน้านาย

 

           “พี่!”

 

           กลับไปก่อนไม่อยากต่อว่า ไม่อยากเสียมิตรภาพดีๆ แต่ก็ไม่อยากฝืนใจตัวเอง ทนเอาใจใครเหมือนกัน สู้พูดออกมาตามตรงมันคงดีกว่า แม้อีกฝ่ายจะฟังแล้วรับไม่ได้ ลงไม้ลงมือผลักผมก่อนจะวิ่งร้องไห้ออกห้องไป 

 

            ผมไม่รักพี่แล้ว! ”

 

           เด็กพวกนี้ไม่รู้จักโตสักคน  

 

 

          “เกิดอะไรขึ้นน่ะลูก ”  เหมาออกไป แม่ก็เข้ามา

 

         ลูกถอดสายน้ำเกลือเหรอ  แล้วนี่จะไปไหนแม่ก้าวเท้าจากประตูห้องหมายจะเข้ามาหา แต่ผมเดินเลี่ยงท่านเข้าห้องน้ำเพื่อเปลี่ยนชุดของตัวเอง ซึ่งเสื้อผ้าพวกนี้นิกกี้มันเตรียมไว้ให้ผมใส่ออกโรงพยาบาลวันพรุ่งนี้

 

        “ลูกเห็นแม่เป็นหัวหลักหัวตอหรือยังไงโตโน่ ทำอะไรคิดถึงใจแม่บ้างสิ 

 

        ไม่ใช่นะครับแต่ก็สมควรที่แม่จะโกรธ   คิดจะทำอะไรก็ทำ แถมยังทำให้ท่านเป็นห่วงเสมอ ตั้งแต่มีเรื่องคราวก่อน สู้กับคุณเฉินปางตายจนต้องเข้าโรงพยาบาล  มาครั้งนี้ยังรีบทำนู่นทำนี่ เปลี่ยนเสื้อผ้า คว้ากระเป๋า โทรศัพท์ ทำทุกอย่างข้ามหัวท่านโดยไม่มีเหตุผลชี้แจง ทั้งๆที่ท่านก็ยืนอยู่ในห้องนี้ด้วยทั้งคน          

 

        “ขอโทษนะครับแม่  ผมแค่รีบ

 

         “แม่เข้าใจว่าลูกโตแล้ว คิดเองได้ ทำเองได้ไม่ต้องให้ใครมาคอยสอน  แต่นี่แม่นะลูก…. เวลาจะทำอะไรช่วยบอกสักคำมันไม่ได้เลยใช่มั้ย ผมก้มหน้าหลบสายตา ได้ยินเสียงถอนหายใจทิ้งของอีกฝ่ายแล้วรู้สึกเสียใจ

 

        ผมรู้ว่ายังไงแม่ต้องเข้าใจ  แต่ผมก็ทำตัวแย่จริงๆ อย่าคิดมากเลยนะครับ  ผมขอโทษ

 

        “เอาเถอะ  ทะเลาะกับสองหนุ่มนั่นไปทีแล้ว ไม่ต้องมาทะเลาะกับแม่อีกคนหรอกรู้ว่าผมทะเลาะกับเหมาน่ะไม่แปลกเพราะเมื่อกี้ท่านเข้ามาพอดีกับที่เหมาวิ่งออกไป แต่รู้ว่ามีปัญหากับริทนี่สิแปลก

 

       “อ่ะนี่

 

        “ครับ?”   จู่ๆก็ยื่นซองจดหมายสีน้ำตาลมาให้ ผมรับมันมาเปิดอย่างไม่เข้าใจนัก หากแต่ก็หยิบเอาของด้านในออกมาดู เป็นโปสการ์ดขนาดกลางๆ มีข้อความจากหมึกปากกาสีน้ำเงินเขียนไว้ด้านหลังภาพ

 

        เค้าเอามาฝากแม่ให้กับเราตั้งแต่วันเกิดเรื่องแล้วล่ะ  แต่แม่มัววุ่นวายอยู่กับเรื่องลูกเข้าโรงพยาบาลเลยลืมเรื่องนี้ไป เราสองแม่ลูกสบตากัน หลังจากผมอ่านข้อความในนั้นจนจบ

 

        “แล้วเค้าทำอะไรแม่รึเปล่าครับ

 

          เค้ามากราบแม่

 

          กราบงั้นเหรอ…. ไม่น่าเชื่อ  แต่ก็ไม่น่าแปลก

 

        “แม่ไม่รู้ว่าในนั้นเขียนอะไร  แต่อยากบอกลูกว่าแม่ดูแลตัวเองได้นะผมยิ้มแล้วดึงแม่เข้ามากอด กอดเพราะรัก กอดเพราะอยากขอบคุณ  กอดตอบแทนทุกๆอย่างที่ท่านให้ผมมา  แม่คือคนที่ผมอยากดูแลให้สุขสบายไม่ต้องลำบาก  คิดเสมอว่าจะต้องอยู่ดูแลท่านด้วยตัวเอง ทว่าผมอาจไม่ได้ทำอย่างที่ตั้งใจ….

 

         อย่าโกรธเลยนะครับถ้าผมต้องไปผละตัวลงก้มกราบเท้า  ท่านดึงผมให้ลุกขึ้นยืนแล้วตบไหล่แรงๆสองสามที แล้วระบายรอยยิ้มอ่อนโยน

 

         แม่ดีใจด้วยซ้ำที่ลูกซื่อสัตย์กับใจตัวเอง  ไปเถอะยังไงพวกเค้าก็มีบุญคุณกับเรา

 

         “ผมอยากพาแม่ไปด้วย  แต่ก็ไม่อยากพาแม่ไปลำบาก ผม…”

 

         “ไปเถอะน่า  ป่านนี้คุณหนูวิ่งไปถึงไหนต่อไหนแล้วไม่รู้  นิกกี้คนเดียวเอาไม่อยู่หรอกนิกกี้เอาไม่อยู่หมายความว่าไง  นิกกี้ตามคุณหนูไปงั้นเหรอ

 

           สงสัยมากจริง   ก่อนจะมานี่คุณหนูวิ่งร้องไห้สวนเราไป แม่เลยให้นิกกี้วิ่งตามไปดู  ลูกรีบไปเถอะ รักษาเนื้อรักษาตัวด้วยแล้วกัน  แม่อยู่ทางนี้จะคิดถึงลูกทุกวันนะ

 

          “สักวันผมจะต้องกลับมาตอบแทนแม่ให้ได้  ผมรักแม่นะครับ

 

 

****

 

 

 

          ท้องฟ้ามืดสนิท สถานที่รอบกายทุกอย่างมีแสงจากไฟฟ้าตามจุดต่างๆ ทั้งไฟรถ ไฟท้องถนน ไฟจากร้านค้าและตึกต่างๆช่วยส่องสว่างในยามค่ำคืน   เสียงฝีเท้าตึกตักๆจากการออกแรงวิ่งของผมเริ่มเบาลงเมื่อมาถึงจุดหมาย

 

          สวนสาธารณะ

        ที่ที่นิกกี้โทรฯบอกให้ผมตามมาก่อนหน้านี้ไม่กี่นาที

 

        ห่างจากโรงพยาบาลไม่มาก แต่ทำผมเหนื่อยได้ คงเป็นผลมาจากร่างกายยังไม่แข็งแรงตามปกติ

 

         

          “นายครับ  ทางนี้!”  เจ้าของเสียงตะโกน ตีสีหน้ายุ่งนิดหน่อยกำลังกระโดดโบกมือเรียกอยู่ไกลๆ

 

          คุณหนูล่ะ

 

          “ทางนู้นครับไม่พูดพร่ำทำเพลง ผมรีบวิ่งเหยาะๆไปพร้อมนิกกี้  ใจลุ้นระทึกอยากเจอคุณหนูเร็วๆ

 

          แต่

 

 

          ไหนล่ะ ไม่เห็นมีใครสักคน  เจอก็แต่เครื่องเล่นเด็ก  นี่มันสนามเด็กเล่นนะ   นายแน่ใจเหรอนิกกี้ว่าริทอยู่ที่นี่

 

         “คุณหนูวิ่งมาตรงนี้จริงๆนะครับนาย  นิกกี้เห็นกับตาอย่าบอกว่าหนีหายตอนนิกกี้ไปยืนรอรับผมเมื่อกี้นะ ได้วุ่นหากันทั้งคืนแน่

 

       ลองแยกกันหาดูก่อนแล้วกัน  ไปไหนไม่ได้ไกลหรอก  คุณหนูไม่รู้จักทางผมและลูกน้องแยกกันหาริทภายในพื้นที่สนามเด็กเล่นทันที  ถึงยังไม่เจอตัวแต่ผมรู้สึกว่าเขาน่าจะอยู่แถวๆนี้แหละ  ไม่รู้สิ มันรู้สึกแบบนั้น  สนามเด็กเล่นแห่งนี้ก็ไม่ได้กว้างมากมายอะไร แต่ก็ไม่เล็กเสียทีเดียว

 

         นิกกี้เจอมั้ย

 

         “หาทั่วแล้วนะครับนาย  ไม่เจอ

 

         “ฉันก็ไม่เจอ” 

 

          “หรือจะหนีไปที่อื่นแล้วครับผมส่ายหน้าไม่รู้ พลางสอดส่องสายตากวาดมองไปรอบๆอีกครั้ง  หรือเรายังหากันไม่ดีเพราะสนามเด็กเล่นมันก็มืดพอสมควรนะ  มีไฟแค่ไม่กี่จุดเอง

 

         นายออกโรงพยาบาลมา นายหญิงกับหมอไม่ว่าเหรอครับ

 

         “คิดว่าว่าแล้วฉันจะฟังไหมล่ะนิกกี้หัวเราะเล็กๆขณะเดินเท้าหาริทไปด้วยกันกับผม  จริงสิ ผมนึกถึงโปสการ์ดที่แม่ให้ขึ้นมาได้ ก็หยิบมันออกจากกระเป๋าเสื้อแจ็คเกตด้านในส่งให้นิกกี้ดู

 

         คุณเฉินฝากแม่มาให้ฉัน

 

         “ครับ?!!!”

 

        “วันที่เรานัดกันเขาแวะไปกราบแม่ก่อน แม่นายก็คงไม่ได้เล่าให้ฟังเหมือนกันล่ะสิยิ้มขำสีหน้านิกกี้  ผมว่าหน้าผมตอนรู้เรื่องแรกๆก็คงแบบมันนี่แหละ   ผมปล่อยให้นิกกี้อ่านโปสการ์ดคนเดียวเงียบๆกลางลานกว้าง  ส่วนตัวเอง เดินหาริทต่อ

 

 

          คุณหนู   ผมรู้ว่าคุณอยู่แถวนี้

 

        

         ถ้าได้ยินเสียงตะโกนของผมแล้วช่วยออกมาทีได้ไหม

 

 

         “คุณหนูครับ   ออกมาหาผมนะแต่เล็กจนโตไม่พอใจอะไรก็พูดตรงๆไม่เคยหนีปัญหา ทะเลาะกับใครก็ตาม ต่อให้ถูกหรือผิดเขาก็จะสู้  แต่สิ่งนึงที่ทำเค้าหนีหน้า ซ่อนตัวคือความน้อยใจหรือเสียใจไม่อย่างใดก็อย่างหนึ่ง

 

       ผมไม่คิดโทษคุณสักคำ เพราะไม่เคยคิดว่าเรื่องทุกอย่างมันเกิดขึ้นเพราะคุณหนูเป็นต้นเหตุอยู่แล้ว

 

        ผมเต็มใจและผมเป็นคนเลือกเอง ไม่ใช่คุณสักหน่อย

 

        ริท  เราสองคนรู้จักกันดีกว่าใครไม่ใช่เหรอ

 

        อย่าฟังคนอื่นมากกว่าผม

       อย่าเก็บคำพูดไม่กี่คำมาใส่ใจทั้งๆที่ผมไม่เคยคิดกับคุณแบบนั้นสักครั้งเดียว

 

       คุณอยู่ตรงไหน  ออกมาหาผมสิ    คุณหนู…. ผมเป็นห่วงคุณนะ

 

        ‘ ฮึกๆ ’    

 

        “นายครับ /  ชู่ววว์ ”  เมื่อกี้เสียงคนร้องไห้

 

         ต้องเป็นเสียงเขาแน่    อยู่แถวนี้จริงๆสินะ 

 

         “เงียบก่อนนิกกี้พยักหน้ารับ  ส่วนผมตั้งใจฟังเสียงสะอื้นแว่วๆนั่นอีกครั้ง  ก้าวเท้าเดิน พยายามเดาต้นตอที่มาของเสียง

 

           คุณหนู…”  เรียกเบาๆแทบไม่ได้ยิน  ภาพร่างเล็กนั่งขดตัวอยู่ภายในอุโมงค์ของเล่นเด็กปรากฎอยู่ตรงหน้า เขาคงไม่รู้ตัวว่าผมเจอเขาแล้ว และกำลังย่อตัวลงนั่งยองๆมองเขาจากด้านหลัง ซึ่งเป็นปากอุโมงค์อีกทาง

 

         ซ่อนอยู่นี่เองเราสองคนถึงหาไม่เจอพยักหน้าเห็นด้วยกับนิกกี้

 

          นาย…” คนเรียกนั่งยองๆลงข้างผมพร้อมยื่นโปสการ์ดคืนให้  นิกกี้ไปด้วยได้มั้ยครับ

 

          “ฉันอยากให้นายช่วยดูแลแม่ตอนที่ฉันไม่อยู่ละสายตาจากริทมาหานิกกี้  ฉันรู้ว่านายทำได้  นิกกี้นัยน์ตาลูกน้องคนสนิทหมองลงนิดๆ  ผมเลยต้องตบไหล่ให้กำลังใจมัน   เข้าใจว่าอยากไปดูแลพวกผมต่อ แต่ผมก็ไม่อยากเห็นแก่ตัวพามันไปลำบากด้วยกัน  สู้ให้ตั้งต้นชีวิตใหม่ที่นี่ เรียนให้จบและอยู่ดูแลทั้งแม่ผมและแม่ตัวเองไปด้วยยังจะมีอนาคตเสียกว่า

 

         ไหนนายเคยบอกว่านายไม่อยากหนีไง

 

        “ฉันไม่มีทางเลือกแล้วนายก็รู้  มันเป็นภาคบังคับที่เขามองการณ์ไกลมากกว่าฉัน

 

          “บอสฉลาดแกมโกง

 

         “ก็สมแล้วที่เป็นเจี้ยนเฉินจะเป็นผู้นำคนอื่นได้ต้องมีสติปัญญาเฉลียวฉลาดแบบนี้สินะ จะทางที่ดีหรือไม่ดีขอแค่คุมคนอยู่อย่างที่เขาทำ จนใครก็ไม่อาจเลี่ยงได้

 

        ผมมองนิกกี้ พยักหน้าบอกนัยๆ ซึ่งมันรู้ใจผมคงไม่ยากที่จะเดาความหมาย

 

         ไปเถอะ ฝากแม่ฉันด้วย

 

          “ครับ  พวกนายก็ดูแลตัวเองกันด้วยนะกอดลากันอย่างลูกผู้ชาย ก่อนอีกฝ่ายจะลุกเดินออกไป มีบ้างที่หันกลับมามองด้วยความลำบากใจ หากผมก็ย้ำความมั่นใจให้มันผ่ายสายตาอันหนักแน่นคู่นี้พร้อมโบกมือลากันและกัน 

 

           เพราะคุณแท้ๆเลยนะคุณเฉิน

 

         น้องคุณนี่ก็อีกคนที่ผมต้องจัดการเอาให้เคลียร์

 

 

 

           “นั่งมืดๆแบบนั้นยุงไม่กัดเอาเหรอครับ

 

           “ฮึ….” คนตรงหน้าสะดุ้ง ทำตาโตจ้องผมอย่างรนๆ  ขนาดว่ามืดยังเห็นน้ำใสๆเปรอะแก้มป่องๆนั่นอยู่เลย  ตาบวม จมูกแดง ….ร้องไห้หนักเลยสิท่า

 

           เฮ้อ

 

           คุณหนูตัวเล็กมากถึงเข้าไปอยู่ในอุโมงค์ของเด็กได้  นั่งกอดเข่า ก้มหน้าลงเพราะหัวจะชนด้านบน  สายตาบ๊องแบ๊วรีบหลุบลงทันทีพลางกระถดตัวไปด้านในอีกเมื่อผมย่อตัวลงนั่งยองๆตรงหน้า

 

         ยุงเยอะนะ  ออกมาเถอะ งุดหน้าลงซุกหัวเข่า กอดตัวเองเป็นเด็กตัวเล็กๆเลย

 

         “ถ้าคุณหนูไม่ยอมออกมาผมก็จะนั่งเฝ้าตรงนี้แหละผมทิ้งตัวนั่งลงพิงหลังกับปากอุโมงค์ทันที ตัวไม่เล็กอย่างเขาถึงจะเข้าไปยัดอีกคนได้  จะให้ลากออกมาก็ไม่ดี  ชวนพูดด้วยก็ไม่พูด  กล่อมยังไงก็คงไม่ฟัง….สุดท้ายก็สะอื้นออกมา….

 

 

           ฮึกๆ ’       ขี้แย

 

 

        ตั้งแต่เด็กๆผมคิดมาตลอดว่าโตขึ้นต้องเป็นฮีโร่เหมือนพ่อให้ได้นั่งหันหลังพูดกับอีกฝ่าย(พิงขอบวงกลมฝั่งขวาของปากอุโมงค์)  พูดไปด้วยขำไปด้วย  หน้าโต้ลมเย็นๆที่โกรกเข้ามา

 

         เมื่อก่อนผมไม่เข้าใจหรอกว่าทำไมพ่อถึงยอมเสียสละชีวิตเพื่อช่วยคนอื่น พอมาวันนี้ยิ่งกว่าเข้าใจเลยล่ะ  หะหะ

 

        “คุณหนูเป็นเด็กที่ดื้อที่สุดเท่าที่ผมเคยเจอหันหน้าไปมองเขาที่ยังซุกหน้ากอดเข่าตัวเองเหมือนเดิม อยากได้อะไรก็จะเอาเดี๋ยวนั้น  ขี้วีน ขี้เหวี่ยง เอาแต่ใจสารพัด  คุณเฉินยังแพ้น้องชายอย่างคุณซะราบคาบ    แถวบ้านผมเรียกว่าโคตรดื้อ!”

 

          “….”   เงยหน้าขึ้นมาส่งเสียงเล็ดลอดเพียงนิดเดียวแล้วเงียบไป  ผมอมยิ้มมองริมฝีปากเล็กเป็นกระจับกำลังเม้มเป็นเส้นตรง ตาใสแป๋วคู่งามไหวระริก   อยากเถียงแทบขาดใจแต่ไม่กล้าพูดอะไรออกมาเพราะกำลังกลัว….

  

          กลัวผมจะทิ้ง   กลัวตัวเองเป็นภาระ

          คิดอะไรไม่เข้าท่าเอาซะเลย

 

 

           “จะออกมามั้ย

 

            หันหน้าหนี

 

         ผมไม่ดุหรอก  ออกมาสิ

 

    

       “คุณหนูผมเฝ้าคุณแบบนี้ไปเรื่อยๆไม่ไหวหรอก  ฝนเริ่มโปรยลงมาแล้ว เสียงฟ้าร้องเป็นเครื่องยืนยันว่าไม่ได้พูดโกหก  คุณหนูไม่ชอบเสียงดัง ไม่ชอบแสงฟ้าแล้บเพราะมันทำให้เขาตกใจ  แต่เพราะความดื้อจึงไม่ยอมปริปาก นิ่ง  เงียบ  หลบตา      แล้วผมต้องทำยังไง

 

 

        สำหรับผม  คุณหนูไม่ใช่ภาระ  แต่เป็นคนที่ผมอยากปกป้องดูแลไปทั้งชีวิตต่างหาก

 

        

        ผมน่ะ….. รักคุณหนูจริงๆนะครับ

 

 

       “ออกมาเถอะนะ  ฝนเริ่มลงแล้ว

 

      

         ดื้อ…. ใจแข็ง…. ต้องให้พังอุโมงค์นั่นก่อนมั้ยถึงจะยอมออกมา

 

 

 

         ตามใจนะ

          อยากนั่งตรงนี้ก็ตามใจ  ผมไปหาที่หลบฝนล่ะ ท่าทางจะตกหนักลุกขึ้นยืนรอให้โอกาสอีกฝ่ายเปลี่ยนใจอยู่หลายนาที แต่ก็ไร้วี่แววว่าจะดีขึ้น  คุณหนูริทกอดเข่าซุกหน้าที่เดิม  จนปัญญาจะเกลี้ยกล่อมผมก็เลยเดินออกมาจากตรงนั้น

 

         

            ไม่….  ผมเดินออกมาไม่ได้หมายความว่าจะทิ้งเขาแล้ว 

            แค่มายืนหลบฝนใต้ต้นไม้ใหญ่ระแวกนั้นเท่านั้นเอง   สายตายังคงมองไปที่เขา  

       

 

           ครื้นๆ !   เปรี้ยง!!!

 

 

         เม็ดฝนเทลงมาห่าใหญ่ ฟ้าร้องครืนๆ บางทีก็สว่างจ้าไปด้วยแสงฟ้าแลบ   พื้นดินพื้นหญ้าเปียกแฉะ กระเด็นถูกตัวผมซึ่งชุ่มไปด้วยน้ำฝนค่อนตัว  กิ่งไม้หักลงมาตามแรงลม   ฝนตกแรงบ้าง เบาบ้าง สลับกันไปหลายต่อหลายระรอก

 

              นานจนผมยืนสั่นหนาว 

 

             แล้วอีกคนล่ะ?   ใกล้กันแค่นี้กลับไม่รู้เลยว่าตอนนี้อีกคนจะเป็นยังไง  ฝนมันเริ่มซาๆลงจากเมื่อกี้นิดหน่อย ผมเลยตัดสินใจวิ่งออกไปหาริทที่อุโมงค์เด็กเล่นอีกรอบ 

 

 

        เปรี้ยง!!!

 

 

          ฮื้อออ ’  ร้องไห้ตกใจ  ตัวสั่นเทิ้มเป็นลูกหมากลัวน้ำเลย เด็กดื้อเอ้ย

 

 

         “ขี้แยคนโดนทักค่อยๆเงยหน้าขึ้นจากหัวเข่า ผมกลั้วหัวเราะกับสีหน้าอึ้งๆ ของเขาพลางยื่นมือเข้าไปดึงแขนเล็กเบาๆ ออกมานี่มา….”  

 

        ยะ  ยังไม่ไปเหรอ”  ผมยิ้ม แล้วส่ายหัว

 

         จะทิ้งไปได้ไง

 

         “ฮึก….”

 

         “อย่ามัวแต่ร้องไห้สิ  ผมเปียกหมดแล้ว  รีบออกมาเร็วคนฟังคลานเข่าออกมา โดยผมเบี่ยงตัวหลบปากอุโมงค์ทางออกให้เขา  เมื่อกี้กล่อมแทบตายไม่ยอมออกมา ทีอย่างงี้ล่ะรีบร้อนจนหัวชนเพดานอุโมงค์เชียว   

         ไม่ทันดึงริทให้ลุกขึ้นยืน จู่ๆเขาก็พุ่งตัวเข้ามาสวมกอดคอเสียก่อน ผมเลยล้มลงนั่งบนพื้นหญ้าปนดินทรายแฉะๆ กอดรับเขาไว้ท่ามกลางเม็ดฝนที่ยังตกต่อเนื่องไม่หยุด

 

         ริทนึกว่าโตโน่ไปแล้ว  ฮึกๆ กลัวหมดเล..ย  ฮื้อออโตโน่

 

         “กลัวแล้วหนีผมทำไม

 

         “ฮื้อส่ายหัว เบียดตัวกอดผมแน่นเข้ามาอีก ริทกลัวเป็นภาระโตโน่นี่  ไม่อยากให้โตโน่เดือดร้อน ฮึ..…. แต่ริทอยู่คนเดียวไม่ได้ หนีก็ไม่รู้จะหนีไปอยู่ไหน ริท   ริท…..กลัว  โตโน่อย่าทิ้งริทนะ ฮึก.. ริทจะเป็นเด็กดี  ริทไม่ทำตัวเป็นภาระแล้ว ฮือจะ…”

 

          “พอแล้วดันร่างเล็กออกจากตัว  เอามือลูบหน้าที่ชุ่มไปด้วยน้ำตาและน้ำฝน  ปาดมันทิ้งลวกๆด้วยนิ้วโป้ง   ใจเย็นๆนะ   ไม่ต้องร้องแล้ว”  ยิ้มอ่อนโยนให้ได้รับรู้ว่า ไม่ว่าจะยังไงผมจะอยู่ตรงนี้ไม่มีวันจากไปไหน  ทั้งหมดเขาคิดมากไปเองทั้งนั้น  มากจนสับสนปนเป  สะอึกสะอื้นพูดแทบไม่เป็นภาษา

 

         “โตโน่…” ตั้งท่าจะปล่อยโฮอีกระรอก ผมเลยเอานิ้วโป้งเกลี่ยเล่นเบาๆบนริมฝีปากเล็กเพื่อบอกนัยๆว่าอย่าร้องนะแล้วระบายรอยยิ้มบางๆ ก่อนกดจมูกหอมแก้ม ค่อยยกมือลูบหัวเมื่ออีกฝ่ายยอมเป็นเด็กดี  เชื่อฟังไม่ร้องไห้ออกมา

 

         หยุดร้องแล้ว…   เด็กน้อย 

 

 

         ริทขอโทษ…”

 

         “ไม่เป็นไร โถมตัวเข้ามากอดผมอีกครั้ง พูดอู้อี้ซุกหน้ากับต้นคอผม

 

        “ขอโทษที่ริทนิสัยไม่ดี ทำตัวแย่  ไม่น่ารัก ดื้อ  ไม่มีอะไรดีเลยสักอย่างแต่โตโน่ก็ทำดีกับริทตลอดเลย

 

        “อย่าคิดมากสิ

 

         “ริทขอโทษ….”

 

         “……….”

 

         “ขอโทษ  ริทขอโทษ….”

 

         “ไม่อยากฟังคำนี้แล้ว  ไม่ต้องพูดแล้วนะ

 

         “ขอบคุณ

 

           “…..ครับ?”  

 

           ขอบคุณที่ไม่เคยทิ้งกัน   ขอบคุณที่รักคนอย่างริท  ขอบคุณจริงๆโตโน่ผมยิ้มออกมาทั้งน้ำตา  นั่งกอดเขาเอาไว้ไม่หวั่นกับสายฝน    ต่อให้มันจะตกหนักกว่านี้ จะเป็นหิมะ หรือความหนาวเย็น ไม่ว่าอุปสรรคใดๆก็ตามผมไม่กลัว เพราะผมยังมีอีกคนที่ต้องเข้มแข็งเพื่อเค้า

 

           เขาอาจจะคิดว่าตัวเองโชคดีที่เจอผม  แต่ผมกลับคิดว่าตัวเองโชคดีที่เขาเกิดมาให้เรารัก  ทำให้รู้คุณค่าของความรัก     ทำให้ผมอยากมีวันพรุ่งนี้ไปเรื่อยๆเมื่อมีเขาอยู่ข้างกาย

 

 

       คนอย่างคุณ    เป็นทั้งชีวิตของคนอย่างผมเลยนะริท     

 

 










-----------------------

ตอนนี้ใช้เวลาแต่งนานมาก (ขี้เกียจ) = =  ออกมาแบบยาวได้ใจ
ตอนหน้าตอนจบแล้วนะคะ ขอบคุณสำหรับการติดตามของทุกๆคนน๊าาา ดีใจมากๆที่เข้ามาอ่าน  
สำหรับคืนนี้ราตรีสวัสดิ์เด้อ (ไรเตอร์คนเดียวป่ะนี่ที่ยังไม่นอน ฮ่าๆ)







 
 
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 17 ครั้ง

2,991 ความคิดเห็น

  1. #2990 giftenn (@giften) (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 3 เมษายน 2562 / 22:43
    ผู้ชายแบบโตโน่ไม่ควรมีคนเดียวในโลกกก
    #2990
    0
  2. #2986 Chowa (@Chowa) (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 22 พฤษภาคม 2560 / 17:17
    อ่านอีกก็ร้องอีก ริทเด็กน้อยขี้แยเด็กดื้อแต่ก็ใส่ใจคนที่รักกลัวเป็นภาระ โตโน่จะทิ้งดวงใจตัวเองได้งัย
    #2986
    0
  3. #2955 chow (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 22 มีนาคม 2559 / 18:01
    น้ำตานองหน้าร้องให้หนักมาตามริทเลย สงสารเด็กน้อย กลัวพี่โน่เป็นภาระ. แต่ก็ไม่มีใครไม่อยากให้พี่ทิ้ง

    พี่โน่รักน้องมากดูแลน้องดีๆนะ. น้องจะเป็นเด็กดีไม่ดื้อแล้ว

    เฉินยังงัยก็ยังเป็นเฉินฉลาดทันเกมส์.

    แม่เป็นคนที่เข้าใจลูกมาก น่ารัก นิกกี้ด้วยรักเจ้านายกับคุณหนูมาก

    สนุกมากครบรสเลย
    #2955
    0
  4. #2888 rei_la (@untitle_reila) (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 8 มิถุนายน 2556 / 04:14
    ซึ้งงงงงอ่ะเฮียยย ซึ้งมากกกก 

    พาร์ทหน้าจบแล้วสินะ แต่งต่อได้มั้ย ไม่อยากให้จบบบบบบ 
    #2888
    0
  5. #2830 PK_NR'KD (@pakkad_09) (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 28 มีนาคม 2556 / 18:27
    ซึึ้งงงอาาาเฮียยยย ริทททท><~
    #2830
    0
  6. #2800 yyyaoi (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 1 กุมภาพันธ์ 2556 / 13:48
    ทางออกของทุกอย่าง ซาบซึ้ง TT
    #2800
    0
  7. #2791 MiLD_NR (@pimpika-68) (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 27 มกราคม 2556 / 23:34
    ซึ้งงงงงงงงง T^T
    #2791
    0
  8. #2775 joylnr (@joylnr) (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 2 มกราคม 2556 / 18:53
    ซึ้งมากเลยยยยยยย
    พี่ริทบอบบางมาก เหมาะที่จะให้เฮียดูแล
    #2775
    0
  9. #2747 ผมรักคุณนะ (@riwnakab) (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 26 ธันวาคม 2555 / 19:52
    ซึ่ง!!มากเฮีย T^T
    #2747
    0
  10. วันที่ 24 ธันวาคม 2555 / 16:09
    ซึ้งมากกกกกก T^T

    เฉินเขียนอะไรไว้นะ อยากรู้
    #2733
    0
  11. #2725 /AmopLasTioN'Sm. (@-ampay) (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 8 ธันวาคม 2555 / 14:02
    ซึ่งสุดใจT^T
    #2725
    0
  12. #2721 lekky'zz (@eiinoolek) (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 6 ธันวาคม 2555 / 17:17
    ซึ้งอ่ะ แม้ริทจะดื้อบ้าง เอาแต่ใจแต่ก้แคร์ความรู้สึกของพี่โน่ที่คอยทำให้ริทไ้ด้ทุกอย่าง ^^
    #2721
    0
  13. #2716 yodmoobank (@moo-bank) (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 5 ธันวาคม 2555 / 16:08
    ซาบซึ้งที่สุดเลยอ่ะ
    #2716
    0
  14. #2712 TSsix~*(Khanun) (@khanuniiz) (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 5 ธันวาคม 2555 / 12:50
    ซึ้ง น้ำตาซึมเบยยย T^T
    #2712
    0
  15. #2707 Fuan (@fuan) (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 5 ธันวาคม 2555 / 00:21
    รักมากจริงๆ ;_________; ซึ้งง่าาา
    #2707
    0
  16. #2643 zenc (@znorit) (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 3 ธันวาคม 2555 / 19:54
    ฮื้อออออออออออออออออออ ซึ้งงงงกินใจจจ
    TT__________________________TT
    #2643
    0
  17. #2642 MoD PEDNOi (@pednoi11) (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 3 ธันวาคม 2555 / 09:13
    ริทน่ารัก เฮียต้องดูแลดีๆนะ ห้ามทิ้งริท มิงั้นตาย~~~~
    #2642
    0
  18. #2641 ployziie (@ployziie) (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 3 ธันวาคม 2555 / 00:07
    ซึ้งมากอะ รักกันแบบนี้ไปนานๆนะ :)
    #2641
    0
  19. #2640 แตมป์ (@stampna) (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 3 ธันวาคม 2555 / 00:07
    น้ำตาไหล

    T_________T
    #2640
    0
  20. #2639 Guitar_NR68 (@fanclub68) (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 2 ธันวาคม 2555 / 23:38
    ร้องไห้เพราะเรื่องนี้อีกแล้วอ่ะTT ไรเตอรับผิดชอบเลยนะ
    #2639
    0
  21. #2638 WaiiWaii (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 2 ธันวาคม 2555 / 23:23
    น่ารักจัง >< เป็นกำลังใจให้ สู้ๆ
    #2638
    0
  22. #2637 J_enajChon ♥ (@azulajane) (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 2 ธันวาคม 2555 / 19:12
    ยังไม่อยากให้จบเลย ;-;
    #2637
    0
  23. #2635 PP-368 (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 2 ธันวาคม 2555 / 18:32
    ซึ้งเกินไป T^T จบเร็วจัง ฮืออออออออออ
    #2635
    0
  24. #2634 allmylove (@allmylove) (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 2 ธันวาคม 2555 / 15:30
    ไม่อยากให้จบเลย TT
    โตโน่รักริทมากจริงๆ
    #2634
    0
  25. #2633 aom_68 (@aomrfc) (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 2 ธันวาคม 2555 / 15:21
    หือออออออ ซึ้งอ่าาา TT
    #2633
    0