[FIC โน่ริท] Sex’(y) รักจัดหนัก !

ตอนที่ 27 : จัดหนักครั้งที่ 27 : ปะทะ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2,977
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 11 ครั้ง
    26 พ.ย. 55










         

          “ใจคอจะไม่ยอมคุยกับผมแล้วใช่ไหม

 

 

        “ไม่แน่ต่อไปผมอาจจะไม่มีโอกาสอยู่กวนคุณหนูแบบนี้แล้วก็ได้นะครับ”  ริทหยุดกึก พอดีกับการมายืนอยู่หน้าห้องพักคอนโดของผม  แล้วเขาก็หันหน้ามา

 

          ถ้ามีใครตายขึ้นมา   ริทฆ่าตัวตายตามแน่ผมหัวเราะออกมาทั้งที่ไม่รู้สึกขำกับสิ่งที่ได้ฟังสักนิดเดียว  หน้าคุณหนูเองก็บ่งบอกถึงความจริงจังชัดเจน  เขาเป็นห่วง เขาลำบากใจ เขาเป็นทุกข์  ผมทราบดีทุกอย่าง  สถานการณ์ตอนนี้กลืนไม่เข้าคายไม่ออกจริงๆสิน่า

 

          “เข้าห้องกันเถอะครับ

 

           “เราหนีไปด้วยกันหมดเลยไม่ได้เหรอผมหยุดมือไขกุญแจห้องพลางถอนหายใจทิ้ง  ส่ายหน้าน้อยๆแล้วค่อยไขกุญแจต่อ 

 

           “ผมยังมีแม่อีกคนที่ต้องดูแลพักหลังๆไม่ค่อยได้ใส่ใจท่านเท่าที่ควรกระทำเลย  มัวแต่วุ่นวายอยู่กับเรื่องของตัวเอง ไม่รู้ป่านนี้ท่านจะเป็นยังไงแล้วบ้าง  ถึงจะแบบนั้นก็พออุ่นใจที่นิกกี้และแม่ของเขาคอยอยู่เป็นเพื่อน ช่วยดูแลเพิ่มอีกแรง

 

         ถ้างั้นก็ปล่อยริทไปเถอะ   ให้ริทไปอยู่กับเฉิน โตโน่จะได้ไม่ต้องลำบากใจ

 

          “อย่าพูดในสิ่งที่คุณหนูรู้ดีแก่ใจว่าไม่มีทางเป็นไปได้สิ

 

          “แล้วอะไรล่ะที่มันเป็นไปได้นั่นก็ไม่ดี นี่ก็ไม่ได้ ริททำอะไรไม่ได้ซักอย่าง!!” เหวใส่เสร็จ ก็กระชากเปิดประตูเข้าห้องโดยไม่รอ ผมตามเข้ามาอย่างเหนื่อยใจพลางปิดประตู  ว่าจะเดินไปหาริทซักหน่อย ทว่าเจอลูกน้องคนสนิทอยู่ในนี้ซะก่อน

 

         อ้าว นายอยู่ในนี้ด้วยเหรอนิกกี้  ฉันนึกว่าอยู่บ้านเสียอีกเจ้านี่คงใช้กุญแจสำรองที่ผมให้ไว้ ไขเข้าห้องตอนผมไม่อยู่สินะ 

 

          “มารอได้สักพักแล้วครับ   ว่าแต่ทำไมคุณหนู….” เหลียวหลังไปชี้ประตูห้องนอนที่ริทปิดเสียงดัง  โครม!!   

 

          “ทะเลาะกันนิดหน่อยน่ะ

 

          ไม่นิดแล้วมั้งครับ

 

           “คงงั้น กลั้วหัวเราะพลางหย่อนตัวนั่งลงโซฟาพักเหนื่อย  นิกกี้วิ่งไปเอาน้ำมาเสิร์ฟให้ถึงจะนั่งลงใกล้ๆ   

 

        นายเป็นอะไรมากหรือเปล่าครับ

 

         “ไม่เท่าไหร่หรอกเจ็บไปตามเรื่องตามราว  ปวดหัวนี่สิหนักกว่าป่านนี้ทีวีคงออกข่าวเมื่อช่วงกลางวันกันครึกโครมแล้วล่ะ  ยิ่งช่วงค่ำเวลาข่าวแบบนี้คงไม่เหลือ  ก่อนหน้าจะกลับคอนโดฯโกลาหลกันตามคาด  รปภ. เจ้าหน้าที่  ผู้จัดการห้างอะไรต่อมิอะไรวุ่นวายสถานที่เกิดเหตุ  นักข่าวมะรุมมะตุ้มจะขอทำข่าวให้ได้ ส่วนผมกับริทถูกนำตัวไปให้ปากคำ  เสร็จจากนั้นก็เข้าพบท่านฯ รายงานเล่าเรื่องทั้งหมด ขณะที่โทรศัพท์ผมก็ดังไม่หยุดเนื่องจากแม่รู้ข่าวแล้วตื่นตระหนก กว่าจะเคลียร์ตัวเองได้ก็ปาเอาค่ำมืดอย่างที่เห็น

 

           แม่ว่ายังไงบ้าง  เอนหลัง เงยหน้าเอาศีรษะหนุนกับขอบพนักพิงโซฟา หลับตาลงเพื่อพักสายตาครู่นึงระหว่างรอฟังคำตอบ

 

            ท่านเป็นห่วงนายมาก แต่ผมก็อธิบายให้ท่านทราบไปแล้วครับว่าปลอดภัยกันแล้ว  แต่ไม่ได้บอกว่าวันมะรืนนายจะไปตามนัดบอส

 

          “อืม  ดีแล้วล่ะ  

 

           “ไม่บอกใครเลยแบบนี้มันจะไม่เสี่ยงไปหน่อยเหรอครับนาย

 

           “ฉันยังอยากเจรจากับเขาเผื่อจะดีขึ้น

 

            “ผมว่าบอสคิดมาดีแล้ว  ไม่มีใครเปลี่ยนใจเขาได้หรอก”  ก็จริง ผมไม่คิดต่างจากนิกกี้เท่าไหร่  คุณเฉินย่อมคิดมาดีอยู่แล้วถึงกล้ามาไทยทั้งๆที่รู้ว่าเป็นแผนลวง  แถมยังมากันแค่สามคน จริงๆคงไม่อยากเอาใครมาเป็นตัวถ่วงจนเสียเวลา  และไม่ใช่ผมไม่บอกใครหรอก เพียงแต่บอกไม่ครบจริง

 

              เวลานัดคือห้าโมงเย็น  ทว่าผมบอกทางกรมฯว่าหนึ่งทุ่ม

 

            ยืดเวลาออกไปเพราะอยากใช้ช่วงเวลาที่เหลือเคลียร์ปัญหาส่วนตัว ไม่รู้มันเป็นวิธีที่ดีหรือแย่

 

         ผมรู้สึกเหนื่อยมากๆ ทั้งจิตใจทั้งร่างกายมันเพลียไปหมด   สมองตัน  คิดอะไรไม่ออก ปล่อยไว้นานๆมันคงฟุ้งซ่านหนักกว่าเดิมแน่  ไปอาบน้ำอาบท่าหน่อยแล้วกัน เผื่อจะได้สติกลับคืนมา 

 

           “ฉันขอตัวไปอาบน้ำพักผ่อนหน่อยแล้วกันนะนิกกี้  นายตามสบายนะ

 

           “งั้นเดี๋ยวนิกกี้ออกไปหาซื้อกับข้าวที่ซุปเปอร์มาเก็ตให้  นายไปพักผ่อนเถอะ

 

           “อืม  ขอบใจนะในช่วงเวลาวุ่นวายมีนิกกี้มาช่วยอย่างรู้ใจมันก็ดีแบบนี้แหละ  เรายิ้มให้กันก่อนแยกย้ายกันไป   เฮ้อ….

 

            อาบน้ำเย็นๆคงผ่อนคลายมากขึ้น 

 

             แต่อ่าว

 

            มีคนใช้ห้องน้ำอยู่ก่อนแล้วแฮะ  แต่ใช่จะเป็นปัญหา

 

              ผมถอดเสื้อผ้าออกจากตัวใส่ลงตระกร้าให้หมด จากนั้นก็สาวเท้าเข้าห้องน้ำ อาบน้ำไม่ล็อคประตูตามเคย  แน่นอนว่าเป็นริท เขาไม่ได้จงใจให้ท่าผมหรอก แต่ทำมาตั้งแต่เล็กจนติดเป็นนิสัย อีกอย่างคงไม่คิดว่าจะมีใครกล้าเข้ามาใช้ห้องน้ำทั้งๆที่ตนก็กำลังใช้อยู่

 

           ผมหยุดยืนมองร่างเปลือยเปล่าจากด้านหลังแล้วอมยิ้ม   เหม่ออะไรของเขานะ ถึงไม่รู้ตัวว่ามีคนเสียมารยาทยืนมองเขาอาบน้ำตรงนี้   ถูตัวเงียบๆแบบนั้นน่ะ เห็นแล้วใจสั่นชะมัด   ผิวขาวๆเนียนๆก็ยังมีร่องรอยที่ผมเป็นคนทำอยู่หลายจุด ตัวเล็กนิดเดียว มองกี่ทีๆก็หลงใหลได้ตลอด

              

           ขอผมอาบด้วยคนนะครับ”  คนตรงหน้าสะดุ้งเล็กน้อยเมื่อโดนฉวยโอกาสสวมกอดจากด้านหลังให้เนื้อแนบเนื้อ  เปลือยกายทั้งสองฝ่ายภายในห้องน้ำที่มีฉากกั้นเป็นกระจกใสรอบทิศทาง

 

         เป็นอะไร ทำไมเงียบฮึ?” ก้มลงกดจมูกดอมดม สูดกลิ่นสบู่อ่อนๆบนตัวเขาจากต้นคอด้านหลัง ไล่ริมฝีปากพรมจูบอ้อยอิ่งไปตามสันกระดูกคอ ก่อนวกกลับไปซุกไซ้บริเวณขมับและใบหู

 

           “…” ริทยืนนิ่งไม่ขัดขืน ขมวดคิ้วเป็นพักๆหากได้ถูกลวนลามสัมผัสจุดสำคัญต่างๆ หน้าดูขรึมเหมือนกำลังคิดอะไรอยู่ตลอดเวลา  

 

          เป็นอะไรหรือเปล่ากระซิบถามเบาๆ คำตอบยังคงเป็นความเงียบเช่นเดิม รู้สึกไม่ดีแฮะ

 

          คุณหนูครับ

 

           “จับริทแทนได้มั้ย….” หมุนตัวหันมาหาภายในอ้อมกอด อย่าถึงขั้นต้องฆ่ากันเลย จับริทไปแทนเถอะ

 

           “ผมไม่มีวันจับคุณหนู เลื่อนริมฝีปากไปจูบซับเบาๆลงระหว่างคิ้ว เป็นการยืนยันความหนักแน่นจริงใจ

 

           “ริทโตมากับเฉินกับโตโน่ ทุกคนคอยปกป้องดูแลริทมาตลอด  ถ้าต่อไปต้องอยู่โดยขาดใครไปสักคนจะมีความสุขได้ยังไง

 

            “ถ้าต้องเลือก  คุณหนูจะเลือกผมหรือเปล่า…”  ใจผมไม่อยากรู้คำตอบหรอก  แต่แค่อยากถามเท่านั้น  คำถามโง่ๆ ที่รู้ดีว่าอีกฝ่ายต้องลำบากใจแค่ไหนที่ได้ยิน

 

          ผมขอโทษ   ไม่ต้องตอบหรอกนะจุมพิตเรียวปากเล็กแผ่วๆ ก่อนจะกดน้ำหนักลงไปมากขึ้น  ผมรู้สึกกลัวจังเลย ก้อนเนื้อที่ยังคงเต้นอยู่ในอกด้านซ้ายรู้สึกเจ็บแปลกๆ  ยิ่งพอได้เห็นสร้อยหยกบนคออีกฝ่ายน้ำตาถึงกับไหลลงมาโดยไม่รู้ตัว  ต่อให้เขาไม่เลือกผมก็ไม่เป็นไร ได้แค่นี้ก็ตื้นตันใจมากแล้ว 

 

            จะบอกนานแล้ว 

            ผมดีใจนะที่คุณไม่เคยถอดมันออก

 

            “ไม่ถอดหรอก ฮึก…”

 

             “คนเราเกิดมาก็ต้องตายกันทั้งนั้น  ผมไม่กลัวหรอกครับ   ห่วงอยู่อย่างเดียว…. คุณหนูของผมจะอยู่ยังไงเท่านั้นเอง  หะหะ หัวเราะทั้งน้ำตานี่มันฝืนตัวเองสิ้นดี

 

             “ไม่ว่าใครจะเป็นยังไง  คุณหนูต้องยิ้มให้ได้นะครับ  ต้องแสบให้ได้เหมือนเดิม

 

             “ไอ้บ้า   อย่ามาตายเพราะริทนะเฉินด้วย  ห้ามใครตาย  ฮึกห้ามเด็ดขาดเลย! ฮือ….” ไม่กล้ารับปากจริงๆ มากที่สุดในตอนนี้ก็ทำได้เพียงกอดปลอบเขาไว้แน่นๆ  ผมทำดีที่สุดแล้ว ถ้ามันสุดปลายทางของผมแล้วจริงๆก็ไม่เป็นไร

 

            ก็ผมเลือกเดินทางนี้เอง

 

 

 

 

 

 

            วันเวลาผ่านไปรวดเร็ว  หนึ่งวันเต็มของเมื่อวานผมใช้มันไปกับริท   เราไม่ได้คุยกันเรื่องสิ่งที่จะเกิดขึ้นของวันนี้  ได้นั่งๆนอนๆมองเขาทั้งวันก็มีความสุขแล้วล่ะ

          จนถึงวันนัดหมาย ผมมาตรงเวลาพร้อมนิกกี้และคนที่ผมรักที่สุดก็คือริท    ด้านคนนัดก็มาตรงเวลา เคียงข้างมากับลูกน้องคนสนิทอีกสองคนเหมือนเดิม  ส่วนนายเชนให้เดาคงหนีกลับจีนไปแล้วล่ะ  

 

     เอาเถอะ  

 

     ชักตื่นเต้นไม่เบา

 

 

      ตรงเวลาเหมือนเดิมนะ

 

      “คุณก็เหมือนกัน”  ด้านหลังพวกเขาทั้งสามมีเฮลิคอปเตอร์จอดรอเอาไว้  กะว่าพอฆ่าผมได้คงบินหนีเลยสิ  ฉลาดสมเป็นเขาแล้ว  

           

        นึกว่าจะแห่เอาตำรวจมาด้วยเสียอีก

 

       “คิดแบบนั้นจริงเหรอ  ประเมินผมต่ำไปหน่อยมั้ยครับอีกสองชั่วโมงทีมตำรวจถึงจะตามมาสมทบ  หวังว่าคงไม่ช้าไม่เร็วไปนะ

 

        เจี้ยนเฉิน  ผมอยากให้คุณลองคิดถึงน้องตัวเองดีๆ …. เขารักคุณมากนะมองไปที่ริท  อีกฝ่ายกำลังยืนตีสีหน้าก้ำกึ่งระหว่างอยากพูดอะไรสักอย่างออกมากับยืนเงียบต่อไปพร้อมอาการกังวลนั่น

 

       ถ้าคุณดึงดันพาเค้าไปด้วย  ผมว่ามันเป็นความคิดที่เห็นแก่ตัว

 

       “สำหรับนายอะไรคือความยุติธรรมล่ะเราคุยกันในระยะห่างพอสมควร  รอบๆเป็นพื้นที่โล่งเนื่องจากเคยเป็นสนามบินเก่าของเขตต่างจังหวัดแห่งหนึ่ง   ไม่รู้คุณเฉินรู้ได้อย่างไรว่ามีที่แบบนี้ด้วย

 

       บนโลกนี้ไม่มีสิ่งไหนแสดงได้ว่ามันคือความยุติธรรม   คนเรามีความเห็นแก่ตัวด้วยกันทั้งนั้น  ฉันเกิดมาในเส้นทางนี้  โตมากับความตาย คุมคนไม่รู้กี่คนต่อกี่คน งานทุกอย่างที่ทำก็เพื่อครอบครัว

 

             “คุณทำเรื่องผิดกฎหมาย

 

           “อย่าโลกสวยหน่อยเลย  มาเฟียนะไม่ใช่หมอถึงจะรักษาชีวิตคน   นายเองก็ลงมือฆ่าคนมาตั้งมากมาย จะทำตัวเป็นพวกรักความยุติธรรมขึ้นมาตอนเป็นพวกตำรวจงั้นเหรอ  สายไปหน่อยมั้ง

 

            ผมไม่เถียง  มือผมเคยเปื้อนเลือดมาก่อน  ทำงานทุกอย่างไม่ต่างจากคุณเฉิน จริงๆสืบเสาะคดี บางทีอาจจะมีรายนามชื่อผมด้วยก็ได้  ไม่ได้อยากจับเลยแต่เพราะทุกคนกำลังจะทำ  แก๊งค์กำลังจะถูกโค่นทำลาย  ผมถึงต้องชิงจัดการอะไรสักอย่าง 

           ก็จริงอยู่ ผมก็คนนึง มีความเห็นแก่ตัว  ที่ทำไปทุกอย่างเพื่อริท    ส่วนคุณเฉิน ผมไม่เคยคิดหักหลังผู้มีพระคุณ เพียงแต่บางครั้งคนเราก็ต้องเลือกและเสียสละ   ถ้าใครสักคนจะต้องรอด ผมขอให้เป็นริท ไม่ใช่เขา

 

         คุณจะไม่ยอมมอบตัวใช่มั้ย

 

          “นายคิดว่าไง

 

           “แล้วริทล่ะ

 

           “น้องฉัน  ฉันไม่มีทางปล่อยให้ใครมาทำอะไรง่ายๆ แล้วฉันก็มั่นใจว่าฉันสามารถดูแลน้องตัวเองได้มากกว่าคนอย่างนาย หลังจากฆ่านายแล้ว  ฉันจะพาริทหลบไปอยู่ต่างประเทศสักที่นึง  ตั้งตัวได้ค่อยกลับมา  คุ้นๆมั้ย? ” เราสบตากันแน่วแน่  ทั้งผมทั้งเค้าต่างมีแววตาเด็ดเดี่ยวยืนยันกับคำตอบตัวเอง   ผมหลับตาลงช้าๆ นึกย้อนถึงอดีตที่ผ่านมาทั้งหมด  ไม่ว่าจะเรื่องราวตอนพ่อตายในตอนนั้น  เรื่องที่ผมอยู่ในแก๊งค์มาเฟีย ทำงานกับเขาร่วมสิบปี….สุขทุกข์ที่เคยได้รับ  เกิดจากคนสำคัญทั้งสิ้น

 

          พ่อผมเคยช่วยเหลือครอบครัวพวกคุณ  ครอบครัวพวกคุณก็เลี้ยงดูพวกเรา  เรื่องผม  เรื่องคุณ  เรื่องคุณหนู พวกเรารู้ดีกันอยู่แล้วว่าเจออะไรมาบ้าง  ถ้ายังไม่มีใครเปลี่ยนใจใคร…. ผมก็พร้อมแล้วล่ะ

 

            พร้อมเผชิญกับความจริง

 

        ถ้างั้นก็เริ่มเลย  จะได้ไม่เสียเวลาคุณเฉินถอยหลังไปหนึ่งก้าว ผมก็ด้วย  เขาถอดแจ็คเก็ตสีดำตัวนอกโยนส่งให้ลูกน้อง  พยักหน้าทีนึงส่งสัญญาณให้เทียนหมิงเรมีหลบไปยืนอยู่ห่างๆ

 

         อย่าทำแบบนี้ได้มั้ย   สู้กันไปมันมีอะไรดีขึ้นมา!” ริทตะโกนว่าพร้อมๆกับถูกนิกกี้ดึงตัวออกไปยืนห่างๆ ที่เดียวกับลูกน้องคุณเฉินยืนอยู่     ไม่มีอะไรดีขึ้นมา….ผมรู้  เค้ารู้…. หากมันคือการวัดใจกันมากกว่า   ใครพลาด ก็จบ

 

         ถือว่าตอนนี้เราไม่มีอะไรคั่งค้างต่อกันแล้วนะครับ  ถ้าผมชนะ  คุณก็มอบตัวแล้วปล่อยริทมาให้ผม

 

        “หึ  ฉันไม่คิดว่าตัวเองจะแพ้…   ซ่วบบบพลั่ก!!!”  กระโดดพุ่งเท้าถีบเข้ามากลางอากาศอย่างไว  โชคดีผมยังหลบทัน รีบสวนเท้า กระโดดถีบเขากลับไป!

 

 

            พลั่กกก!

 

 

            พลัวะ!!!!!

 

 

            “ผมก็จะไม่แพ้!”  เช็ดเลือดออกจากหางคิ้วที่แตกทันทีกับหมัดหนักๆของเขา  ผมกระชากถอดเสื้อแจ็คเก็ตของตัวเองโยนลงพื้นไม่ใยดี  ก่อนพุ่งตัวเข้าใส่อีกฝ่าย ไม่รีรอ

 

 

           พลั่ก  พลัวะ  !    

 

 

          พลั๊วะ!!!!

 

 

             “เฉิน โตโน่พอได้แล้ว อย่าทำแบบนั้น!”

 

         

              ควั่บ!

 

          

           พลั่กกกกก ตุ่บ!

 

   

           เทียนหมิงเรมีนิกกี้  ใครก็ได้เข้าไปห้ามที!! 

 

 

              “ไม่ได้ครับคุณหนู

 

 

              พลัวะ!!!

 

 

              โถ่เว่ย!!  ถ้าไม่ไปก็ปล่อยฉัน!!!   โตโน่หยุดนะ!”

 

 

               พลั่ก!!   พลั่ก!

 

 

              “เฉินหยุด!!!   ฮื้อ!!  พอแล้วววว

 

 

              ควั่บบบ!

 

           วัตถุสีเงินหรือมีดสั้น สิ่งป้องกันตัวของแก๊งค์เจี้ยนฝู่ที่มีกันทุกคนถูกควักขึ้นมาใช้ ทั้งผมทั้งเค้า  ยืนเล็ง  กะจังหวะพุ่งเอามีดเข้าสู้   แต่ต่างฝ่ายก็หลบได้ให้เฉียดไปมาหลายรอบ  ถากแขนจนเป็นแผลมาแล้วบ้าง

 

 

           หยุดสักทีได้มั้ย!!  นิกกี้เทียนหมิงปล่อยริท!!  เรมีเข้าไปห้ามเซ่!!!”

 

 

           ชวั่บบบ

 

 

            พลัวะ!!             พลัวะ!!!      พลั๊วะ!!!!!!

 

 

            “เฉิน!!!!!!เสียงแผดร้องดังลั่นด้วยความตกใจ  “โตโน่อย่า!”  ผมเหยียบเท้าลงบนมือคุณเฉินที่มีดพึ่งหลุดออกไป นับว่าผมยังพอคล่องตัว ฉวัดเฉวียนหลบได้ในมุมที่เป็นต่อกว่า สอยอีกฝ่ายร่วงลงไปนอนที่พื้น

 

             พลั่ก!

 

           แต่ก็ครู่เดียวเท่านั้น  ทันทีที่เสียสมาธิหันไปมองหน้าริท คุณเฉินฉกโอกาสตะปบตัวลุกมาเตะขาผมจนล้มตัวงอ โดนเอาคืนไปอีกหลายหมัดผมถึงจะตั้งหลักกลับมาสู้อย่างมึนๆได้ใหม่

 

 

            พอได้แล้ว! พอสักที!!!!”

 

 

 

             พลั๊วะ!!

 

 

 

            “เฉินริทขอร้องฮึกพอแล้วโตโน่!”

 

 

              พลั๊วะ!!!!

 

           ฟ้าร้องคำรามเสียงดัง เมฆมืดครื้มไม่รู้เพราะมืดค่ำตามเวลาหรือฝนจะตกกันแน่

 

         นานนับหลายนาที  หรืออาจจะเป็นชั่วโมงระหว่างการปะทะกันของผมกับคุณเฉิน  เรายังแลกหมัดกันท่ามกลางเสียงร้องโวยวายลั่นไม่ยอมหยุดของริท  เรมี เทียนหมิง นิกกี้ก็คงทำงานหนักไม่น้อยที่จะห้ามตัวคุณหนูเอาไว้    ….ผมนึกขำกับตัวเอง….

 

          อยากยิ้มแต่ยิ้มไม่ออก  หน้าตาบวมเป่ง เต็มไปด้วยคราบเลือด สภาพคุณเฉินก็สะบักสะบอม  ต่างคนต่างคลานตะเกียดตะกายเอาตัวขึ้นจากพื้นอย่างยากลำบาก   แม้เนื้อตัวมีแต่บาดแผล  ก็ยังฝืนใจฮึดลุกมาสู้กันครั้งแล้วครั้งเล่า

 

               หมัดแลกหมัด    มีดแลกมีด   ชีวิตก็คงต้องแลกด้วยชีวิต

 

 

              พลัวะ! !   / พลัวะ!!!”

 

 

               “โตโน่เฉิน!!!”    ตุ่บ และครั้งสุดท้าย  กระโดดถีบพร้อมกันจนกระเด็นลงถลาตัวนอนคว่ำหน้าไปกับพื้นหยาบๆสร้างบาดแผลยิ่งกว่าเดิมไปคนละทิศละทาง…. 

 

            โอ้ย

 

         สมองผมมึนไปหมดเลย  ม่านตาถูกหยาดเหงื่อกับน้ำเลือดไหลย้อยลงมาปิดเป็นทาง  แก้มแนบพื้น  มือ  เท้า ทุกส่วนมันชาไปถึงกระดูก  หมดเรี่ยวแรง  แต่ยังพยายามตะแคงหน้ามองริท  เห็นลางๆว่าเขากำลังร้องไห้โยเย ราวจะขาดใจโดยบอดี้การ์ดทั้งสามคนล็อคตัวเอาไว้ หน้าตาไม่สู้ดีพอกัน….

 

 

               หะหะ

 

           หัวเราะ ยิ้มในใจให้กับอะไรสักอย่าง   อาจจะสมเพชสภาพตัวเอง  แว่วๆได้ยินเสียงไอกระอึกกระอักไม่ใกล้ไม่ไกล ลองเหลียวหน้ามองพบอีกคน  ซึ่งเป็นคู่ต่อสู้ของผมเองเริ่มตั้งตัวลุกขึ้นยืนใหม่  ผมไม่ไหวแล้วร่างกายผมไม่ไหวเหมือนหัวใจ

 

          สภาพคุณเฉินเยิน มีแผลเต็มตัว  ชักวัตถุสีดำแสนคุ้นตาออกมาจากตัวอีก  ปืน   เดินโซเซเล็งเป้ามาทางนี้ ใกล้ตัวผมเรื่อยๆ

 

           หึ!”   เสียงเยาะดังออกจากลำคอแห้งผาก   ผมก็อยากหัวเราะบ้างนะ…. ถูกปืนจ่อขมับเข้าแล้วสิ  

 

           “ไง ยังอยากจะลุกขึ้นมาสู้กับปืนฉันอยู่มั้ยโตโน่

 

          “โอ้ย!”  เขานั่งยองๆแล้วกระชากหัวผมให้เงยหน้า ก่อนตบผมด้วยกระบอกปืนของเขา 

 

       

           พลัวะ!!

 

 

           “โตโน่!!  /  แค่กๆ ”  ผมกระอักเลือดออกมาจำนวนมาก  แสบไปทั้งคอ  ในท้องปวดระบม ไม่ไหว….….ผมขยับตัวไม่ได้เลย

 

            น่าเสียดาย ที่ฉันต้องเสียกำลังฝีมือดีอย่างนายไป

 

           “เฉินอย่าทำโตโน่  อย่าทำเค้า…..  ริทกราบก็ได้…..”

 

             “ฮึก…” น้ำตาผมทะลักออกมา เมื่อกรอกตาไปแล้วพบว่าริททรุดตัวลงนั่งอยู่ไกลๆ  ยกสองมือขึ้นพนมมองมาที่พวกเราอย่างเจ็บปวด   คุณหนุ โอ้ยยย!”

 

 

            “นาย!   / เฉินอย่าทำ!!  ฮื้ออ! ”  คุณหนูของผมสะบัดตัวหลุดวิ่งเข้ามาหาทั้งน้ำตา   อีกสามคนเลยวิ่งตามมาด้วย แต่ได้แค่ยืนห่างๆเพราะไอ้ปลายกระบอกปืนตรงหน้านี้ 

 

           “ออกไปริท!”

 

            “เฉิน…. ริทขอ…..”

 

            “คุ  คุณหนู….  /  ริทจะไปกับเฉิน  ไปกันตอนนี้เลย  เรารีบหนีไปกันนะแล้วทิ้งเค้าไว้  ฮึกๆอย่าทำอะไรเค้า….. ” น้องชายนั่งร่ำไห้กอดรั้งแขนพี่ชาย  ดวงตาคู่นั้นผมมองแล้วเจ็บมากกว่าพิษบาดแผลตอนนี้เสียอีก

 

              ริทรักเค้านะเฉิน….”

 

 

           ปั้งงง!!!

 

              

            เสียงปืนนี้ไม่ใช่เสียงปืนของคุณเฉิน  แต่เป็นของ

 

           “บอสตำรวจ   เรมีบอกแล้วผมก็เห็นเขาวิ่งไปทางเฮลิคอปเตอร์อย่างรู้งาน

 

 

          เจี้ยนเฉิน  วางอาวุธแล้วมอบตัวซะ!

 

 

            “หึ !   พวกงี่เง่าเขากร่นด่าพลางแสระยิ้มสมเพชให้คำพูดตำรวจสากลซักนาย ใจคงอยากยิงผมทิ้งเสียเต็มประดาจะได้หมดภาระ  ติดตรงริทยื้อเอาไว้

 

           “บอสครับ  รีบไปกันเถอะ!”  เทียนหมิงร้อนรนบอกเพราะทางตำรวจเริ่มยิงขู่สกัด  เสียงเฮลิคอปเตอร์ดังมากขึ้นพร้อมกับลมแรงๆจากโรเตอร์หรือใบพัด

 

           ไปกันครับบอส   ปั้งปั้ง!!

 

            “ริทมา!  /  เฉินโตโน่….”

 

            “มาเร็ว!!  …..ปั้งๆๆ!!”  ดึงตัวน้องชายออกไป ให้เทียนหมิงยิงโต้ตอบกับชุดตำรวจสากลสีดำสกัดตามหลัง  เรมีตะโกนเร่งจากบนเครื่องท่ามกลางเสียงลมดังๆรออยู่  มืดแล้วด้วย มองอะไรไม่ค่อยเห็น  แต่ผมก็ฝืนใจถลาตัวเข้าตะครุบเท้าริทเอาไว้

 

            อย่าไป… / นาย!”

 

            “โตโน่  ฮึกๆ” 

 

             นิกกี้  รั้งตัวริทไว้  อึก…  อย่าไปนะริทผมจะหมดแรงอยู่แล้ว  ผมรั้งคุณไม่ไหวแน่ๆ  เงยหน้าขอร้องริททางสายตาเพราะรู้ว่าร่างกายตัวเองไม่ไหวแล้ว อย่าไปนะ…”

 

           “เจี้ยนเฉิน ถ้าไม่อยากถูกจับตาย มอบตัวดีกว่า!”

 

           “ไร้สาระ!”

 

 

            ปั้งๆๆ!

 

           ริทมาเร็ว!!!”

 

           “แต่โตโน่บาดเจ็บ  เฉินปล่อยริทก่อน  /  บอสระวัง!!!!   ปั้ง!!!!

 

           เทียนหมิง! ทั้งหมดร้องเรียกชื่อผู้ที่รับกระสุนแทนเจี้ยนเฉิน   เมื่อกี้ริทลังเลวิ่งจากพี่ชายมาหาผม พอคุณเฉินวิ่งตามมาไม่ทันดูกระสุน ลูกน้องผู้ภักดีเลยต้องเอาตัวเข้าปกป้อง 

 

            น นิกกี้อย่า…  แค่ถากๆเทียนหมิงคลานขึ้นนั่งยองๆ พยุงตัวคุณเฉินพลางสั่งนิกกี้ไม่ต้องชักปืนยิงฝ่ายตำรวจ  แล้วพยักหน้าสบตาเจ้านาย

 

            นายเลือกจะอยู่ข้างนั้นก็ไม่ต้องช่วยพวกฉัน  เดี๋ยวจะถูกพ่วงคุณเฉินพูด   ผม ริท นิกกี้มองหน้ากันไม่เข้าใจ  กะไว้แล้วเชียวว่าต้องลงเอยแบบนี้หมายความว่ายังไง

 

          ผมฝืนใจอีกหนเพื่อหยัดกายลุกขึ้นมานั่ง เจ็บตัวอีกรอบตอนคุณเฉินผลักริทให้ล้มลงใส่ผมกลางอ้อมแขน

 

          เฉิน?”

 

          “เฮียรู้ว่านายเลือกแล้ว

 

          “คือริท… /  บอสรีบไปกันครับ!!  พวกนั้นใกล้เข้ามาแล้วคนฟังพยักหน้ารับรู้  ก่อนปลายตามองผม   ผมว่าผมเข้าใจสายตาคู่นั้นของเขานะ

 

         “ฉันจะกลับมาฆ่านายด้วยตัวเองถ้าดูแลมันไม่ดีชี้หน้าน้องชายพร้อมขยับยิ้มมุมปากแล้วพูดต่อ

 

         ถ้ายังไม่ตายซะก่อนเราคงได้เจอกันอีก

 

         “เฉิน   ริท…”

 

         ลาก่อนน้องรัก   ไปเทียนหมิง!”

 

            “เฉิน!!!

 

             ปั้งๆๆๆๆ     ร่างสง่าวิ่งไปกับเทียนหมิงในสภาพบาดเจ็บ ยิงสวนตำรวจอย่างหวุดหวิดไปขึ้นเฮลิคอปเตอร์    

 

           ฝากริทไว้กับผมแล้วสินะ….

 

            เงยหน้ามองขึ้นไปบนฟ้า  จากมุมไกลๆยังสามารถรับรู้ถึงความห่วงใยที่พี่ชายมีต่อน้องชายตัวเองได้เลย   คุณไม่น่าทำผิดเลยคุณเฉิน  เรื่องมันอาจจะจบสวยกว่านี้  แต่คุณก็เลือกมันแล้ว….

 

            เฉินฮึกๆ ผมซบหน้าลงบนไหล่ริท ขณะที่เขายังมองขึ้นไปบนท้องฟ้าสีหม่นไม่ละแม้แต่นิดเดียว   เสียงปืนเริ่มเบาลงกลายเป็นเสียงโวยวายสักอย่างแทน…  ผมอยากกอดริทเพราะเขาร้องไห้หนักมาก  หนักจนผมกลัวเขาจะเป็นอะไรไป…. แต่ความรู้สึกดิ่งสู่ก้นหลุมดำอันมืดมิดเรื่อยๆนี่ไม่รู้มายังไง เสียงเรียกชื่อแว่วๆไม่กี่วินาทีที่ผมรับรู้ได้ก่อนจะวูบหายไปหมด

 

             







 










-------------------------------------------------

ยาวมากกกกกกกกกก 555














 
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 11 ครั้ง

2,991 ความคิดเห็น

  1. #2984 Chowa (@Chowa) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 22 พฤษภาคม 2560 / 16:51
    ลุ้นตื่นเต้น เกือบเอาตัวไม่รอดทั้งคู่ สุดท้ายเฉินก็ตามใจน้องรักน้อง ฝากให้โตโน่ดูแลสิ่งสำคัญที่สุด
    #2984
    0
  2. #2949 Black butler chiel (@ladynuycy) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 11 พฤศจิกายน 2557 / 23:36
    เกลียดอีเหมา จริงๆ สาบานได้ นั้นปาก มุงหราาาา น่าถีบจริงๆ พี่ริทน้าหามีดมาล๊อกฟันมัน เกลียดจริงๆ พี่ริทอย่าทิ่งเฮียนะ สุ้มาด้วยกันขนาดนี้แล้ว
    #2949
    0
  3. #2920 ดาราดาว (@boonyim) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 20 ตุลาคม 2557 / 11:37
    ลุ้นมากตอนนี้สงสารเฉิน
    #2920
    0
  4. #2886 rei_la (@untitle_reila) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 8 มิถุนายน 2556 / 03:44
    อาเฉินนนนน พาร์ทนี้ลื้อเอามจอั๊วไปเลยยยยยยยยยยยยยยยยยยย

    ลุ้นตลอดพาร์ทเลยพาร์ทนี้ 

    "ไม่เข้มข้นเราไม่นอน" จัน....ฉันง่วง...แต่ยังนอนไม่ได้ มันคาใจจจจ ต้องอ่านให้จบบบบบบ
    #2886
    0
  5. #2828 PK_NR'KD (@pakkad_09) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 28 มีนาคม 2556 / 18:16
    โฮกกกกสุดท้ายเฉินก็เข้าใจT^T~
    #2828
    0
  6. #2789 MiLD_NR (@pimpika-68) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 27 มกราคม 2556 / 23:02
    แอบโล่งที่ไม่เป็นอะไรมากทั้งคู่...
    #2789
    0
  7. #2773 joylnr (@joylnr) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 2 มกราคม 2556 / 18:11
    ดีนะที่ไม่มีใครเป็นอะไร
    ลุ้นมากกกกกกกกก
    #2773
    0
  8. #2745 ผมรักคุณนะ (@riwnakab) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 26 ธันวาคม 2555 / 19:40
    สนุมาก รักเฉินอ่ะ 55 ><
    #2745
    0
  9. วันที่ 24 ธันวาคม 2555 / 15:52
    กรี้ด เฉินเท่ระเบิดเลยยยย FC เฉิน 555555
    #2731
    0
  10. #2701 TSsix~*(Khanun) (@khanuniiz) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 4 ธันวาคม 2555 / 20:11
    ริทได้อยู่กับพี่โน่แล้ว แอบดีใจนะ ลุ้นตอนต่อไป
    #2701
    0
  11. #2621 ท้องฟ้า NR68 :) (@skyhappy) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 2 ธันวาคม 2555 / 11:04
    ลุ้น ดราม่า และตื่นเต้น ? 

    สรุปว่ามีครบทุกรสเลย 

    มันส์พะยะค่ะ เฉินใจดีกับเฮียแล้ว
    #2621
    0
  12. #2611 Mewmy-DNA (@mewmy1993) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 2 ธันวาคม 2555 / 00:29
    ดีใจนะที่พี่ริทเฮียได้อยู่กับเฮียแล้ว
    แต่สงสารเฉินอ่ะ T^T คงรักน้องมากจริงๆและก็ไม่กล้าที่จะยิงเฮีย
    ยังคงรู้สึกดีต่อกันอยู่
    ปล.เดี๋ยวพวกตำรวจก็ต้องมาว่าเฮีย ฮือๆๆๆ!!! T_________________T
    #2611
    0
  13. #2598 NORITZ (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 1 ธันวาคม 2555 / 22:24
    เฉนหล่อมากกก T^T เฮียมีอะไรในใจอ่ะ ที่ต้องจัดการอะไรบ้างอย่างคืออะไรอ่าาา
    #2598
    0
  14. #2587 กิ๊กริท:$ (@ritzritzkring) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 1 ธันวาคม 2555 / 19:53
    ขอบคุณเฉินที่เข้าใจโตโน่กับริทนะ
    #2587
    0
  15. วันที่ 30 พฤศจิกายน 2555 / 22:52
    พี่เฉินนนนนนนนนน TOT
    #2535
    0
  16. #2533 fc คนนึง (@bambyboo) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 30 พฤศจิกายน 2555 / 22:30
    ลุ้นมากกกกก แอบขอบคุณเฉิน
    #2533
    0
  17. #2531 Guitar_NR68 (@fanclub68) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 30 พฤศจิกายน 2555 / 17:56
    เสียน้ำตาให้สามคนนี้อีกแล้วTT
    #2531
    0
  18. #2520 song (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 29 พฤศจิกายน 2555 / 21:00
    เฉินเท่ห์มาก
    #2520
    0
  19. #2503 Riz" Miin'z (@pinkkiim) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 29 พฤศจิกายน 2555 / 04:58
    โล่งไปนิดดดดดดดดดดดด ...เฉินฝากริทไว้กับโตโน่แล้ว โตโน่อย่าทำให้ริทเสียใจนะ ......ไม่อยากให้เฉนเป็นอะไร เรื่องนี้ รักเฉินที่สุด ...FC เฉิน เว้ยยยยยยยยย 55555555555
    #2503
    0
  20. #2468 nannn★ ~ (@nanand12) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 28 พฤศจิกายน 2555 / 22:22
    ตอนแรกเขินนะ ฉากในห้องน้ำ
    แต่พอยิ่งอ่านยิ่งเจ็บแทนเฮีย
    ฮืออ อย่าเป็นอะไรไปนะเฮีย 
    TT______________TT
    #2468
    0
  21. #2462 lekky'zz (@eiinoolek) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 28 พฤศจิกายน 2555 / 21:52
    อ่านไปแรกก็ยิ้มๆ หลังๆพอพี่โน่กะเฉินไปเจอกันก็เริ่มดราม่าแหละ พอตอนจบก็เศร้าอ้ะแต่แอบดีใจที่เฉินไว้ใจและฝากฝังให้โน่ดูแลริทแทน 
    #2462
    0
  22. #2451 Palm_NR (@looktanfoo) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 28 พฤศจิกายน 2555 / 20:50
    ตอนนี้หลากอารมณ์มาก ไรเตอร์เก่งมากจริงๆ ทำเค้าอินสุดๆ
    #2451
    0
  23. #2450 *●New_NR_68_ moofc●* (@zamizamitono) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 28 พฤศจิกายน 2555 / 20:05
    ดีใจที่ไม่มีใครเปนอะไร
    #2450
    0
  24. #2448 Giftenritz_NR (@giften) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 28 พฤศจิกายน 2555 / 11:48
    แง้ คิดถึงเฉินนนนน #อ่าว
    #2448
    0
  25. #2447 Bbm (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 28 พฤศจิกายน 2555 / 01:26
    บอกไม่ถูก นึกไม่ออกว่าไรเตอร์จะออกมาแบบไหน

    ชอบฟิคเรื่องนี้จังเลย :DDDD



    แบบมันอิงความจริงดีแฮะ ชอบบบบบบบบบ

    ตอนนี้ก็แบบ อืมม เจ๋งดีแฮะ ด้วยความผูกพันธ์ด้วยละ

    เฉินเลยวางใจเฮีย แบบบอกไม่ถูก แต่ชอบ



    เรื่องนี้ทั้งชอบและใช่ :DDDDD
    #2447
    0