ตอนที่ 9 : Episode : 9 ออกจากป่า?

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 90
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 11 ครั้ง
    8 ธ.ค. 61

“ อยากกลับบ้านไปดูชินจัง”
“อือหือ!  เจ้าแม่โจนิน ชอบดูชินจังหรือนี่โดอ้!ขายหน้า”
“ หุบปากไปเลย อยากกินปลา”
“ อะไรของเจ้าอยากนู่นอยากนี่” มูราดก็บ่นอุบอิบเล็กน้อยก่อนที่เขาจะหากิ่งไม้มะกอก มูราดก็บ่นอุบอิบเล็กน้อยก่อนที่เขาจะหากิ่งไม้ แล้วนำมาก่อไฟส่วนหน้าที่ของไอริเขาก็หาพวกผักผลไม้ล่าสัตว์ และนำมาประกอบเป็นอาหาร
“ มูราด หยิบหอมมาซิ” ไอริที่นั่งยองๆกำลังหั่นหอมอีกลูกนึงอยู่เขาก็เรียกให้มูราดไปหยิบมาเพิ่ม
“ หอมสีขาวเปล่า” ตะโกนมาจากด้านหลังก็ไม่เห็นหรอกเขาก็ตอบอือไปอย่างนั้นจน ยื่นให้
“ ไอ้โง่นี่มันกระเทียม”
“ เป็นเจ้าชายคงทำอาหารไม่เป็นหรอกใช่ไหมถึงได้ใช้อะไรมันถึงยากเย็นขนาดนี้อะไรก็ไม่รู้สักอย่างปัดเหนียวให้” ไอริก็ด่าเป็นชุด

“ บ่นมากน่ะแล้วอีกอย่างผู้ชายที่ไหนทำกับข้าวเล่า” แล้วมูราจก็กลับไปนั่งที่เดิมรอเอริท์ทำอาหารเสร็จ
“เจอหมูป่าก็เลยได้กินเนื้อนะ” ไอริก็นำตักขึ้นใส่ภาชนะซึ่งมัากหลังสุกพอดีน่ากิน มูราดก็ไม่รอช้าเขารีบนำเข้าปาก
“ก็ดีกว่ากินดิน”มูราดก็อ้างไปงั้นๆจริงอร่อยๆมากๆ เมื่อกินเสร้จ ไอริก็นำภาชนะไปล้าง ซึ่งในระหว่างนั้นอาจก็ทำความสะอาดอาวุธของเขาที่แม่นํ้ามูราดก็หันไปหาไอริ
“ เอาดาบเจ้ามาสิเดี๋ยวข้าล้างให้”
“ ดาบเล่มนี้ข้าไม่ให้เจ้าแตะหรอก”ไอริก็เช็ดดาบเอง กุหลาบเมื่อล้างเสร็จเขาเก็บเข้าฝักดาบ
“เฮ้.. ข้ามีเรื่อง เออ…. จะถาม” ไอริพูดทั้งๆที่หลบหน้า

“ อื้ม” มูราดก็ขานรับเขาก็หันมาจ้องมองไอริ ดูเหมือนเธอจะไม่ได้หันมามองเขาสักเท่าไร
“ เออถ้าออกไปจากที่นี่แล้วเรา-จะได้เจอกันอีก…หรือเปล่า” ไอริก็พูดด้วยเสียงกระตุกกระตัก
“ จริงด้วย ข้าลืมคิดซะสนิทเลย”
“ ได้เจอสิก็เป็นคู่กันนี่นา” มูราดก็ยิ้มเล็กน้อยไอริที่หันมามองเขาก็ต้องชะงักหันกลับไปเช่นเดิม
“ มารยาทไม่ดีเลยนะ ฟังที่ข้าพูดหรือเปล่า ถ้าฟังก็หันมาสิ”
“…..” ก็ยังคง เงียบเหมือนเดิมแต่ไม่หันมาด้วย
“ พูดก็พูดตรงๆหน้าสิวะ” มูราดก็จับไหล่ทั้งสองข้างของไอริให้หันมามองเขา และเมื่อมูราดได้เห็น เขาก็แทบจะหยุดทุกอย่างใจเขาเต้นสั่นรัวๆเพราะสีหน้า ไอริตอนนี้ มันแดงแจ๋ ซึ่งบ่งบอกว่าเธอกำลังเขินที่พูดแบบนั้น
“ เขินหรอ ไม่ต้องกังวลไปหรอก” มูราดก็เอามือไปจับแก้มเนียนของไอริที่ตอนนี้เขาไม่ได้ใส่หน้ากากไว้
“ ถึงจะไม่ได้เจอกันแต่ข้าจะแวะมาหาเจ้าบ่อยๆนะ” พร้อมยิ้มกระชากใจซึ่งเขาก็ไม่รู้ว่าเผลอยิ้มแบบนี้ตอนไหนไอริที่มองรอยยิ้มแบบนั้นเขาก็แอบขำเล็กน้อย
“ ยิ้มบ้าอะไรของเจ้า” ไอ้ริก็ยิ้มกลับไม่รู้ตัวเช่นกัน
“…..” บรรยากาศเริ่มกลับมาเยี่ยมอีกครั้ง
“ เอาละช่างเถอะ ไปหาที่เตรียมนอนไป” มูราดก็ลุกหนีออกมาซะงั้นปล่อยให้ไอ้รินั่งแก้มแดงอยู่คนเดียว

“ วันนี้เขาว่ากันว่าท้องฟ้านี้ดาวจะเต็มดวงเลยล่ะบอกให้” ทั้งคู่ที่นอนมองฟ้าเป็นฝ่ายพูด
“ งั้นเหรอ” เมื่อริมองดีๆก็เห็นท้องฟ้าที่มันค่อยๆสว่างขึ้น ซึ่งดวงดาวก็เปล่งประกายสวยงาม
“ สวยเนอะ”
“ สวยสิ” สิ่งที่มุราจชมไม่ใช่ท้องฟ้า แต่กลับเป็นใบหน้าหญิงสาวที่กำลังยิ้มอย่างมีความสุข
“นี่ ไอริ”
“ อะไรหรอ” จู่ๆนายมูราจก็มาจับมือไอริ  เขาไม่ได้กำแน่นแต่แค่กุมไว้
“Sei bellissima” คำพูดชวนปวดหัวของมูลาจก็โผล่ขึ้นมา เพราะไอริฟังภาษาอิตาลรี่ไม่ออก เพราะภาษากลางของ rov เป็นอังกฤษ
“ เจ้าเป็นบ้าอะไรทั้งวันเนี่ยพูดแต่ภาษาบ้าบออะไรก็ไม่รู้ฟังไม่รู้เรื่อง” ก็บ่นอุบอิบ
“ แล้วก็อีกอย่างนะพูดภาษาอังกฤษก็เป็นไม่จำเป็นต้องพูดภาษามันนั้นหรอกพูดตรงๆเป็นหรือเปล่าคะ” รู้สึกว่าอายุจะเริ่มพูดมาก กว่าตั้งแต่แรก

“……”
“ถามไม่ตอบอีก” พอไอริหันไปปรากฏว่ามูราจหลับไปแล้ว แต่มือของเขาก็ยังกุมมือเธอไม่ยอมปล่อย
“ ก็มันเป็นซะอย่างนี้” ก็ยิ้มนิดๆก่อนที่เธอจะข่มตานอน และก็หลับไป
“ ตุ่ม!!!!!  เสียงบางอย่างดังมาจากบนฟ้า มันทำให้ทั้งสองสะดุ้งตื่นขึ้นมา

“ เสียงอะไรวะดังมาจากไหนเนี่ย” มูราดหันมาถามไอริ เธอก็ดูงัวเงียอยู่
“ ข้าไปเองเจ้านอนเถอะ” ไอ้ริเองก็ไม่ปฏิเสธเพราะเธอเองก็ไม่ไหวแล้วจึงเอาหัวหนุนและหลับต่อก็รีบไปดูที่เกิดเหตุต้นตอของเสียงดังนั้น
“ ใครอยู่ตรงนั้น” ก็ไม่มีเสียงใดๆตอบกลับมา
“ ออกมาซะอย่าให้ข้าเข้าไปดีกว่า”
“ โอเคโอเคออกมาก็ได้” สิ่งที่ซ่อนอยู่ที่พุ่มไม้นั้นก็ปรากฏตัวต่อหน้า มันคือจิ้งจอกตัวสีฟ้า
“ กระรอกนี่นา แหม ทหข้าตกใบแย่เลยไปละ”มูราดก็หันหลังเตรียมจะเดินกลับไป
“ ข้าไม่ใช่กระรอกคือจิ้งจอกต่างหากล่ะตอนนี้ข้าหลงทางมาน่ะ”
“ งั้นเจ้าก็คือผู้ที่ทำให้เกิดเสียงนั้นใช่ไหม”

“ ใช่ข้าใช้ลูกตู้ม”
“ แล้วหรอถ้าไม่มีอะไร ขอตัว” แล้วเมื่อไหร่ก็เดินไปได้สักก้าว เจ้าจิ้งจอกนั้นก็ตะโกนกลับขึ้นมา
“ ตอนนี้ข้าหิวมากเลยท่านพอมีเสบียงให้ข้ากินหรือเปล่า”
“….. ตามมาสิ” พูดจบก็จิ้งจอกก็รีบตามมาอย่างรวดเร็วก็พาไปที่แคมป์ของตัวเองซึ่งไอริก็นอนอย่างสบายใจเฉิบ
“ ตื่นก่อน” ก็ใช้เท้ายันยันขาของไอริ
“ เออลูกแล้ว” อารีย์ก็ลุกขึ้นมาขยี้ตาเบาๆเธอก็สังเกตเห็นบางอย่างที่อยู่ด้านหลังของมูราด
“ ผู้บุกรุก” ไอริรีบวิ่งเข้าไปหยิบดาบคู่ใจออกมาและตั้งกาด
“ พอดีเขาหลงทางน่ะตอนนี้เขาหิวเจ้าพอจะมีอะไรให้ รอกหรือเปล่า”
“ ฉันรอนี่ถ้าจะไปหาเสบียงมาให้ กระรอกหลอกหรือ นึกว่าแมว” ไอริก็รีบวิ่งเข้าไปในป่า สักพักเขาก็ออกมาพร้อมกับผักเล็กน้อย เธอก็ต้ม และปรุง ก่อนจะนำใส่ถ้วยและให้
“ มีจิตใจเมตตาอะไรเช่นนี้  งดงามไม่พอยังนิสัยดี” พูดจบก็รีบกินทันทีไม่ทันไรก็หมดชามเสียแล้ว

“ เจ้าชื่ออะไร”
“ ข้าชื่อเฟนนิค”
“เฟนนิคงั้นหรอ ข้าไอริส่วนเจ้านี่มูราด นักพเนจรเร่ร่อนไม่มีบ้านอยู่”
“มีเว้ย! ใหญ่กว่าบ้านเจ้าด้วยซํ้า”
“ แหวะ”
“ อย่าทะเลาะกันเลยทั้งสองคน” เฟนนิครีบห้ามสถานการณ์นั้น
“ ฝากไว้ก่อนเถอะ” มูราดก็กระโดดขึ้นไปนั่งบนต้นไม้ของที่เขาจะอิง
“ ท่านชื่อไอริสินะข้าขอร่วมผจญภัยกับพวกท่านได้ไหม”
“ จริงๆพวกเราไม่ได้ผจญภัยกันหรอกนะ แต่หลงทางต่างหาก แต่ถ้าจะไปด้วยกัน ก็ไม่เป็นอะไรหรอก เอาละนี่ก็ดึกมากแล้วไปนอนเถอะ” ไอริก็ล้มตัวนอนบนพื้นหญ้านั้น จิ้งจอกก็ล้มตัวลงนอนข้างๆไอริก่อนจะหลับไป
 พอเริ่มเช้ารุ่งสาง มูราดที่ตื่นขึ้นมาก่อนเขาลงมาจากต้นไม้ไปที่ลำธารและล้างหน้าแปรงฟัน อาบน้ำ ก่อนที่เขาจะเดินมาหาริที่นอนอยู่ก็แค่โมโห เพราะเจ้าเฟนนิค เจ้าจิ้งจอกที่กำลังนอนกอดไอริอยู่
“ ไอ้จิ้งจอกบ้า เจ้าทำอะไรกับไอริ” ว่าแล้ว ก็กระชากกางเกงของเฟนนิคขึ้นทำให้เขาลอย
“ ท่านมูราดข้าไม่ได้ทำอะไรนะ”

“ เอ๊ะอะอะไรกัน” ไอ้ริก็ลุกขึ้นมาแต่เมื่อเห็นว่ามูหลาดกำลังจะทำร้ายเฟนนิกก็รีบคว้าตัวเฟนนิคมากอด
“ เขาอยู่ดีๆของเขาจะไปรังแกเขาทำไม”
“ ว่าไงนะ นี่เจ้ากล้าปกป้องคนที่ลวนลามเจ้างั้นหรอ”
“ ข้าไม่ได้ลวนลามอะไรเลยนะท่านไอริ เจ้านี่น่ะจู่ๆก็มากระชากกันดื้อๆเสีย”
“ ถ้าเป็นคนเห็นนะ”
“ เจ้าหาเรื่องตีเขาก็บอกมามูราด” แอริกะทำสายตาแบบดูๆ ก่อนที่เธอจะเดินไปทางอื่นก็ยิ่งทำให้มูราดหัวเสียเข้าไปใหญ่

“ ยัยบ้านี่” มูราดก็นั่งรอไอรี่กำลังแปรงฟันอาบน้ำซึ่งเขาขนาดอยู่กับจิ้งจอก
“ไอ้เฟนนิคอย่าคิดนะ”
“ท่านเมาอะไรของท่าน มนุษย์นี่ไม่เหมือนกันเสียจริง”  เมื่อไอริเดินมา เฟนนิคก็รีบวิ่งเข้าไปหา
“ เดินทางกัน”ไอริก็พยักหน้า่ับเขาหันมาจิกใส่หมูราดก่อนจะเดินนำไปกับเฟนนิค มูราดก็เอามือกุมหัวตัวเองเดินตามไป
‘หงุดหงิดเว้ย ไอ่กระรอก’
“แฮ่กๆ ท่านไอริข้าหิวนํ้าจัง”
“มูราด เอานํ้ามาสิ”มูราดที่ได้ยินกลับไม่เอาให้ ไอริจึงเดินไปหยิบเอง
“อื้อ”ยื่นขวดนํ้าให้เฟนนิค
“ไอ่กระรอก ข้าขอเวลาคุยกับยัยบ้านี่แปป”มูราดก็จูงมือไอริไป ทิ้งให้เฟนนิคยืนเอ๋อรอสองคนนั้น
“มีไรก็พูดตรงนั้นสิ”
“ไม่!!!”มูราดเผลอเข้าไปรวบเอวไอริแน่นพร้อมมืออีกข้างบีบแก้มทั้งสองข้างเข้าหา
“ข้าเตือนไว้นะ เดี๋ยวเห็นดีกัน”ไอริหน้าแดงมากที่ได้ยินประโยคนั้นเขาสะบัดตัวออก
“ไอ่บ้า อะไรของเจ้าโรคจิต!!!”ไอริยิ่งแก้มแดงเข้าไปใหญ่ มูราดก็พึ่งรู้สึกว่าทำไรไปเขาก็หันหน้าหนี
“ทำแบบนั้นไปไม่ได้หึงหรอกบอกให้ แค่กลัวเจ้าโดนล้อลวง”
“….”พูดแบบนี้ไอริยิ่งคิดเข้าไปใหญ่ ทั้งคู่ก็กลับมาที่เดิม
“คุยไรกัน หึงๆๆๆ”

“นิาัยไม่ดีเลยนะเจ้ากระรอก เดี๋ยวทำให้หูแหว่งสะนี่”
“ข้าเป็นจิ้งจอกนะ ข้าก็ต้องได้ยินสิ”
“บ้าชะมัด”ทั้งสามก็เดินต่อไปดรื่อยๆจู่ๆเฟนนิคก็หยุดเดิน
“ข้าได้กลิ่น….ความรัก เอ้ย! จิ้งจอก?! หมู่บ้านข้า!!!”เฟนนิครีบวิ่งไปอีกทางมูราดกับไอริก็ตัดสินใจที่จะเดินตามไปเมื่อไปถึงก็เห็นหมู่บ้านที่เต็มไปด้วยจิ้งจอก
“โห…หมู่บ้านใหญ่ดีนิ”
“แน่นอน! พวกเรารุ่งเรืองสุดแล้ว”เฟนนิควิ่งมาพร้อมกับจิ้งจอกตัวใหญ่อีกสองตัว
“ขอบคุณที่พาลูกมาส่งนะคะ นี่ค่ะ”ยื่นขนมปังให้
“เอ่อ….ขอบใจนะ”มูราดก็รับมา เฟนนิคก็เดินไปกอดไอริ
“เฮ้ย!!! ไอ่กระรอก! ถอยห่างจากยัยนั้นเดี๋ยวนะเว้ย!”ดึงเฟนนิคออก
“หึงแฟนจังเลยนะ ชอชะ!!”เดินออกมาก่อนจะโบกมือลาและเดินทางกันต่อและดูเหมือนมูราดจะเหลือบไปเห็นบางอย่าง
“แปลกจังไอริ!? ข้ามิเคยเห็นมันมาก่อนเลย”เดินไปดู
“สวยใช่มั้ยหล่ะ”ว่าแล้วก็มีเสียงหญิงสาวแสนงดงาม เธอมาพร้อมกับสิงโตสีคราม
“????”ต่่วพากันงง

“ข้าคือผู้คุ้มครองป่าแห่งนี้….ข้าชื่อ อารัม”
“คงจะไม่เหมือนคิวกรอตไรนั้นน่ะ”มูราดก็พูดขึ้น อารัมได้ยินก็หัวเราะ
“โฮะๆๆๆ คิวก็เป็นแบบนี้แหละ เอาหล่ะพวกท่านจงบอกสาเหตุจองท่านมา”
“ตกผา”
“…..โอ้โอเค”อารัมก็เดินไปอีกทาง
“ตามมาสิ”ทั้งคู่ก็ต้องจำใจเดินตามไป ซึ่งสิ่งที่อารัมพามานั้นเต็มไปด้วยสิงโตมากมาย แต่เป็นสีครามทั้งหมด
“นี่คือหมู่บ้านของเจ้าสิงโตนี่ ข้าเป็นคนสร้างมันขึ้นมา”
“งั้นหรอ”
“พวกเจ้าตามหาท่านอิกนิสใข่มั้ย”
“ใช่”
“บันไดน่ะ จะโผล่มาแค่ช่วงเที่ยงวันเท่านั้น! ซึ่งตอนนี้มันสี่โมงเย็นแล้ง แถวพวกข้าน่ะก็เห็นนะ แต่มันอยู่แปปเดียวเท่านั้นก็หายไปเลย”
“งั้นหรอ”มูราดก็มองดูท้องฟ้า
“ข้าคงให้คำปรึกษาได้เท่านี้”อารัใก็เปิดประตูมิติขึ้นมา
“รีบเข้าไป”มูราดเดินเข้ามาก่อนก่อนที่ไอริจะตามทาทีหลังซึ่งพอเข้าไปในมิตินั้นมืดมาก และดูเหมือนจะก้าวไปไอริก็เดินเหมือนกื้นมันหายไอริล้มไปแต่ก็ถูกมูราดคว้าตัวมาได้และล้มไปทั้งคู่แต่แล้วความมืดนั้นก็เปลี่ยนเป็นแสงสว่างแทนปรากฎ ในเมืองนั้นเป็นเมืองเหมือนบนสวรรค์ ข้างล่างเป็นก้อนเมฆๆและอาณาจัรดูงดงามตามาก
“หืม?”สาวผมบลอนด์ลอยผ่านมาพอดีก็เจอ
“นั้นท่านลอเรียลนิ!”ไอริชี้ไปลอเรียลก็รีบมาหา
“โอ้ หวัดดีเหล่าชาว Catle of Dawn”
“มิทราบง่ามาหาผู้ใดรึ”ลอเรียลก็ถามมูราดก็เป็นฝ่ายตอบ
“ท่านเทพอิกนิส”
“งั้นก่อนไป ลองไปที่บ้านหลังนี้ดูนะ”ลอเรียลก็ยิ้มทิ้งท้ายก่อนจะลอยไป ซึ่งทั้งคู่ก็หันมามองก่อนจะเดินตรงไปยังบ้านที่ลอเรียลพอเข้าไปแุ๊ปก็มิวชายผมหยิกหน้าตาหล่อเหลาหมุนเก้าอี้
“ยินดีต้อนรับเข้าสู่การทำนายความรัก”
“ขอโทษที สงสัยเข้าผิดน่ะ”ไอริกำลังจะเดินออก
“ไหนๆก็เข้ามาแล้ว ลองดูเถอะ”มูราดก็ดึงแขสไอริมานั่งเก้าอี้
“ข้าชื่อคิวปิด พอจะรู้จักกันมาบ้างแล้วสิ เดี๋ยวข้าทำนายให้สักนิดแล้วกัน”ในขณะที่คิวปิดดู 
“ไม่ทำนายให้หมดเลยหล่ะ”
“ถ้ามากกว่านั้นคิดเงินนะ”
“อืม…ตามนั้นแล้วกัน”คิวปืดเขามองผ่านร่างกายทั้งคู่ซึ่งหัวใจของทั้งสองมันแข็งกร้าวพอๆกันๆ แต่มีหัวใจนึงที่เริ่มอ่อนไหวขึ้นมาก่อนแล้ว แต่ถึงจะนิดนึงจนแทบจะเดาไม่ออก
“พ่อหนุ่มชื่ออะไร”
“มูราด”
“แม่สาวหล่ะ”
“ไอริค่ะ”
“…..ข้ามองเห็นความหวั่นไหว ในตัวของพ่อหนุ่มมูราดนะ”
“หา!!!”มูราดนี่ตกใจลุกพรวดจากเก้าอี้สะงั้น
“นั่งก่อนๆ”ไอริก็ตบเบาะข้างๆมูราดก็ลงไปนั่งเช่นเดิม
“ไม่หรอก อาจจะแค่หวั่นๆเพราะมูราดอยู่กับไอริเท่านั้นแหละข้าว่านะ แต่ก็ขอให้ยืนยาวแล้วกัน”คิวปิดก็กล่าวทิ้งไว้ ไอริกับมูราดก็ออกจากที่นั้นมาตรงไปยังอาณาจักรของอิกนิสและดูเหมือนจะเป็นห้องสมุดมากกว่าบ้านเสียอีกเดินไปเรื่อยๆก็พบกับสิ่วที่พวกเขาตามหา
 “ท่านคือท่านอิกนิสรึเปล่า”
“ใช่พวกเจ้าคงหาทางออกจากป่าสินะไม่มีหรอก”ตกใจ
“แต่ข้าเห็นแก่ความพยายาม รับไปสิ”ยื่นขวดนึงให้
“เจ้าใช้มันซะ เจ้าจะมีปีกได้ชั่วคราว รีบขึ้นบนผาซะ”มูราดรับมาเชากล่าวขอบคุณ
“ใครจะดื่ม”
“ข้าน่ะสิ”ไอริก็พูด

“จะบ้าหรอ แล้วจะอุ้มยังไง!?”
“ชั่งมันกระไร ข้าไปคนเดียว”ไอริก็ยักคิ้วเจ้าเล่ห์มูราดก็แย่งขวดนั้นมาก่อนดื่มเข้าไปจนหมด
“เฮ้ย!!”ปีกก็ค่อยๆโผล่ออกมาจากหลังมูราด มูราดรีบคว้าตัวไอริมากอดก่อนจะโผบินขึ้นสู่ท้องฟ้
“กรี๊ดดดด!! บินดีสิๆ!! น่ากล้ว!”
“555+”มูราดก็หัวเราะออกมาสะงั้น ไอริดันตกใจกับเสียงหัวเราะนั้นเพราะเสียงหัวเราะดูเหมือนเป็นเสียงที่ตอนนี้เขากำลังสนุก
“สนุกรึเปล่า ที่ได้ร่วมหลงทางน่ะ”มูราดก็มาถาม
“สนุกสิ”ไอริก็ยิ้มถึงจะใส่ผ้าปิดปาก มูราดก็เผลอจ้องใบหน้านั้น
“ไอริ….”มูราดค่อยๆหลับตาลงแล้วยื่นหน้าเล้ามาใกล้
“อึก! _\\\_”ไอริก็หลับตาเช่นกันแต่แล้ว…..ฝันนั้น….
“อ่าว ปีก…”ปีกนั้นก็หายแวบไปเลยทั้งคู่ก็ร่วงลงไป…ก่อนที่สติจะเลือนลาง




___________________________

ตอนนี้ไม่ค่อยยาวเท่าไหร่ ความเป็นจริงแล้วเรื่องนี้จบ Season 1

แต่เราไม่เอาไงเราอยากจะแบบเรื่อยๆให้ตอนอยู่ในป่าเนี่ย เป็น Season 1

ความเป็นจริงที่รักที่แต่งไว้ ออกจากป่าแล้วจ้า ใช้ปีกแล้วก็บินออก แต่ไม่เอา

เราจะให้ทั้งคู่อยู่ในป่าต่อไปคิดว่าจะเห็นฉากจูบอีกละสิ ไม่มีทางหรอก

เดี๋ยวก็มีแล้วล่ะทนอีกหน่อยนะ อย่าลืมกด Like ถูกใจ comment กันเยอะๆนะคะ

โปโลด้วย
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 11 ครั้ง

0 ความคิดเห็น