ตอนที่ 8 : Episode : 8 Aniamo tesoro

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 93
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 13 ครั้ง
    4 ธ.ค. 61

“อึก!”ไอริลืมตาขึ้นมาเขาก็ถอยออกมาเขาก็สังเกตว่าครงที่มูราดอยูีเหมือนฝนมันย้อยผ่านทำให้ประมาณไหล่มูราดลงมาเปียกพอสมควร
“เฮ้ ฝนหยุดแล้วนะ”ไอริก็เอามือไปแตะมูราดก็ล้มลง
“มูราด?”

“แฮ่ก…..ๆ”หอบ
“0.0”ไอริตอนนี้เขาเริ่มเป็นกังวลมาก เขาเอาเสื้อของมูราดเองที่เป็นแขนยาวมาห่มตัวเขาไว้ จับหัวมูราดวางบนกระเป๋า เขาเอามือทาบที่หน้าผาก
“ร้อนจัง เป็นไข้หรอเยี่ย”
“…..”มูราดดูเหมือนจเหลับไปแล้ว
“ป่วยในสถานะกานแบงนี้อีก บ้าจริง”ไอริก็ก้มหน้าลงเล็กน้อย ก่อนจะลุกขึ้นไปเอาผ้าชุบนํ้าและกลับมาหามูราดก่อนจะค่อยๆเช็ดตัวทีละน้อย
“ข้ามิกล้าเช็ดตรงนั้นอ่ะ มูราดๆ”เขย่าจนมูราดตื่น
“อะไร”
“ตรงนั้นข้ามิกล้าเช็ด”ยื่นผ้าให้ มูราดก็มองตรงที่ไอริชี้คือท้อง
“ท้องข้ามิกล้ารึไง ข้ารู้สึกว่าข้าอ้วนขึ้น”มูราดก็ยังมีเวลามากวนไอริแทบจะเอากระเป๋ามาฟาดลงที่หัว เพราะท้องของมํราดที่ว่าสายตาคนทั่วไ,เห็นคือศิคแพ็คเป็นก้อนๆแบบเห็นได้ชัดเจน เห็นกี่ทีก็ไม่เคยจะชินสักที(อยากมีผัวแบบนี้จัง)

“ข้ามิมีแรงแล้ว ไม่ได้ยั่วนะแต่มิไหวจริงๆ”ปากซีเมากไอริจึงจำใจต้องเช็ดถูๆตรงนั้น 
“ท่อนล่างไปทำเองนะ”ไอริก็เก็บผ้านั้น และมานั่งลงข้างๆ
“ดูแลคนอื่นมิดูแลตัวเอง สมนํ้าหน้า”
“ยัยบ้านี่”มูราดก็ทิ้งประโยคนี่ไว้แล้วก็เผลอหลับไปอีกแล้ว ไอริก็ได้แต่นั่งระมูราดตื่นขึ้นมา
“อย่าเป็นไรเลยนะคู่หู”

“……”

ผ่านไปได้1ชั่วโมงกว่าๆ มูราดก็ตื่นมาพลางบิดขี้เกียจ
“ตื่นแล้วหรอดีใจจังเลย!!”พุ่งเจ้ามากอดมูราดแบบไม่ทันตั้งตัวมูราดก็เอามือดันหน้าไอริออก
“ทำไรของเจ้าเนี่ย! ไปให้พ้นน!!”แสดงความเขินด้วยการผลัก
“เฮ้ย! เปล่านะ!”ไอริก็กลับมาทกหน้าสุขุมเหมือนเดิม
“อาการหายดีละ?”
“ปวดหัวนิดหน่อยแต่ก็โอเค เพราะมีคนมาดูแลไง”
“……..แหวะ!”ไอริก็หันหลังให้จริงๆนางแอบเขินอยู่

ติี๊ดดดดดๆๆๆๆๆ!~~ เสียงเหมือนสัญญาบางอย่างดังมาจากด้านบนนํ้าตก
“ต้องเป็นเสียงพวกบัตแน่ๆ”ไอริก็คาดไว้กาอน
“แต่ว่าอาจจะมีเจ้าตัวนั้นอยู่ก็ได้นะ”
“ไปแล้วมันจะมาเฝ้าทำไม เร็วๆ!”รีบขนของมูราดก็ต้องทำตาม ก็ต้องปีนผาขึ้น มูราดก็ขึ้นไปก่อนไอริก็ตามมาข้างๆ จนกระทั่งไอริไปเหยียบใส่หินก้นอนหึ่งซึ่งมันดันไม่แข็งแรง ก็ตกไป
“ว้าาาากกกก!!!
ฟึบบบ!! สิ่งที่ไอริคว้าไว้นั้นคือ…
“ยัยล้า!! อย่าไปดึงมันจะหลุด!!”มูราดที่รีบเอามืออีดข้างไปดึงกางเกงคัวเอง
“ข้าจะตกแล้ว!!”ไอริก็เริ่มฌวยวายมูราดที่มีพละกำลังมากพอเขาก็เอาเท้าให้ไอริจับ
“ไม่มีมือรึไง”
“เลือกเอาจะเกาะขาข้าหรือจะให้ข้าถีบเจ้าลงไป!”
“ช-ชิ!”ไอริก็เปลี่ยนจากตับกางเกงเป็นจับขาแทนมูราดก็ใช้แรงทั้งหมดเอาขาดึงขึ้นมาจนไอริขึ้นมาเกาะที่หลังมูราดแทน

“ข-ขอบใจนะ”
“สมควรแล้วที่หินมันแตกน่ะ หนักซะขนาดนี้ ยัยฮิปโป”
“…..”
ปึด! โครรรมมม!!!! ทั้งคู่ก็ตกลงมาข้างล่าง ซึ่งก็ตกลงที่พุ่มไม้พอดี มูราดตกก่อนไอริก็ลงไปนั่งทับที่อก
“โอ้ย! ซ-ซี่โครงข้า”
“สม!”ไอริก็ทำท่างอนๆ
“แล้วเล่นไรเนี่ยฮ๊ะ! ตกลงมาเนี่ยปีนขึ้นไปตั้งสูง!”
“เรื่องเจ้าสิ!”
“นี่อย่ามาทำตัวเป็นเด็กน่ารำคาญได้มั้ย”มูราดก็พูดจาเริ่มออกวาจาน่าตบขึ้น ไอริก็หันมาส่งสายตาพิฆาต
“เอ่อ!! ผิดก็ผิด!”มูราดก็รมเสียเดินแยกหายไปพร้อมกับกระเป๋าของเขา
“เอ่อ!”ไอริก็เดินไปอีกทางทั้งคู่ไม่ได้เดินมาด้วยกัน มูราดก็เดินมาได้สักพักก็หันกลับไป
‘ยัยบ้านี่ทำตัวไม่เหมือนในหนังสะเลย’มูราดก็เดินกลับไป มูราดก็ไม่เห็นไอริแต่เห็นเพียง่รอยเท้าดูเหมือนว่าร่องรอยจะเริ่มชัดขึ้น จนกระทั่งเห็นดาบไอริที่ตกอยู่ที่พื้น
“ไอริ???”มูราดใจเริ่มหวั่นสั่นกลัวมาก เขามองไปรอบหยิบดาบนั้นขึ้นมาและตามรอยเท้านั้นต่อไปก็ไปพบกับหมู่บ้านนึง ซึ่งมีแต่สัตว์แรคคูนเต็มไปหมด
“มนุษย์เพศผู้!!”แรคคูนก็พากันเปิดทางไป
“ห๊ะ…อะไรหร่ะ”มูราดก็เดินตามทางที่เปิดไว้ ก็ไปหยุดที่กระท่อมหลังนึงเมื่อเปิดเข้าไป ก็พบกับแรคคูนสวมชุดเกราะตัวอ้วนตุ้ย กำลังแผ่พลังเวทย์บางอย่าง มูราดก็มองดูดีๆคนที่นอนอยู่ก็คือไอริ
“ไอริ!”รีบวิ่งเข้าไปหา
“เจ้างั้นหรือที่เป็นคู่หูน่ะ”

“อืม”
“ดูเหมือนว่าโชคจะร้ายนะ ไปเจอเจ้าเสือชีเร่(สมมุติ)ถูกกัดเข้าอย่างจังเลยหล่ะ รักษาตัวอยู่น่ะ”
“…..ไอริ ข้าขอโทษ”มูราดก็ก้มลง เหล่าแรคคูนที่เห็นทั้งหลายก็พาปันออกจากกระท่อมไป ร่วมถึงทีมี(แรคคูนสองตัว)ก็รักษาเสร็จเดินออกไปเลย
“ข้ามันโง่เองที่ปากเสียกับเจ้าแบบนั้น ข้าน่าจะดูแลคู่หูข้าให้ดีกว่านี้”
“……..”

“ถ้าเจ้าตื่นนะ….ข้าจะเลี้ยงบุฟเฟ่นะ ปิ้งย่างไม่อั้น”
“จริงหรอ!”ไอริสะดุ้ขึ้นมาตอนนั้นแต่ก็เจ็ยแผลจึงนอนลงต่อ
“555 ยัยบ้าข้าพูดเล่นรู้อยู่แล้วว่าตื่นน่ะ”
“ชิ!”ไอริก็เบือนหน้าหนี
“ข้าพึ่งรู้น่ะแหละว่าคนที่อยู่ข้างกายข้ามากที่สุดคือเจ้านะ โปรดรู้ไว้สะด้วย”
“หืม?”ไอรอก็หันมา
“เพราะเจ้าอยู่กับข้า เจ้าเป็นคู่หูข้าและรู้จักข้ามากที่สุด เจ้าคือคนที่สำคัญที่สุดสำหรับข้านะ”กุมมือไอริขึ้น
“เพราะฉะนั้น…เราก็รู้จักกันมามากพอแล้ว พาข้าไปบ้านเจ้าหน่อยสิ”
“……ห๊ะ!?”ไอริก็ดูที่แผลตัวเองตอนนี้สมานกันเร็วมาก มูราดก็ยิ้มหน้าบาน
“อ่อ พูดจากวานล้อมเสน่ห์เพราะอยากเห็นบ้าน”

“ถูกต้อง!!!”
“อิตาบ้านี่”ไอริก็สพายกระเป๋าไว้
“ไว้ออกจากป่าก่อน แล้วถ้ามีโอกาสจะพาไป” ก็เปิดประตูบ้านซึ่งก็เห็นแรคคูน กองอยู่หน้านั้นเต็มไปหมด
“ ขอบใจพวกเจ้ามากนะ”
“ ไม่มีปัญหาพวกเราชอบช่วยเหลือมนุษย์” แรคคูนที่ใส่ชุดเกราะ ก็ยิ้มให้ ไอริมูราด อาหารจากที่นั่นเดินไป ได้สักพักหนึ่ง ก็ต้องปีนขึ้นไปบนน้ำตกเช่นเคยซึ่งแน่นอนเมื่อถึงข้างบนแล้ว เสียงที่ดังมานั้นไม่ใช่เสียงอุปกรณ์อะไรของ Butterfly แต่เป็นเสียงของเจ้าสัตว์ประหลาดที่กองกันอยู่เต็มไปหมด
“นี่ข้าปีนขึ้นมาทำเกลืออะไรเนี่ย”ไอริก็สบถเล็กน้อยมูราดมองขึ้าไปด้านบน
“ทนมิไหวแล้วนะเว้ย!!!”มูราดก็ปีนขึ้นไปเช่นเดิมชีกดาบออกมา และโจมตีเจ้านัินหลายสิบตัว. ไอริที่เห็นก็ไม่รอช้ารีบไปช่วย ทั้งคู่ต่อสู้กับเจ้าสัตว์ประหลาดนั่นจนมันล้มตายไปทีละตัวทีละตัวและก็หมดไปมูราจก็หอบด้วยอาการเหนื่อยเล็กน้อย

“ ฝีมือไม่เลวนี่องค์ชาย”
“ เจ้าเองก็ใช่ย่อย ใครได้เป็นเมียคงลำบากแท้”
“โห ไอ่บ้านี่” ไอ้ริก็ยิ้มมุมปากพร้อมกับเก็บดาบในฝักเช่นเดิม
“ เอาล่ะรีบไปกันต่อเถอะ ว่าแต่ตอนที่เรามาครั้งแรกมีไอนี่ด้วยหรอ” ไอริและมูราดนก็หันไปมอง ซึ่งเป็นกระจกที่มันมีตอนนั้นกับเปลี่ยนเป็นต้นไม้หนาขวางไว้หมดพวกเขาก็ลองเดินอยู่เล็กน้อยก็พูดขึ้นมาว่า
“ ไม่ใช่ไม่ ไม่คุ้นตาเลยนะ” ก็ลงไปผูกรองเท้าตัวเองที่มันหลุด ไอริก็หันมามองเสร็จแล้วเขาก็มาที่เท้าของไอริก่อนจะทำการผูกเชือกรองเท้าของเธอให้ใหม่ไอริก็ดูตกใจแต่เขาก็นิ่งและยอมให้ฝ่ายชายปฏิบัติต่อไปและเมื่อเขาเสร็จแล้วเขาก็ยืนขึ้น
“ ถ้ามันมีเหตุการต่อสู้แบบนี้อีกถ้าเจ้าสะดุดเชือกรองเท้าตัวเองล้มถ้าเกินค่าจะหัวเราะน่ะ” ถึงมูหลาดจะพูดแบบนั้นเขาก็มีความเป็นห่วงแฟนเข้าไปในคำพูด แต่ดันดูไม่ออกน่ะสิ

Andiamo tesoro” ภาษาอิตาลี่ออกมาแต่เอริดันงงซะงั้น
“ พูดอะไรของเอ็งข้าฟังไม่เข้าใจ”
“ เดี๋ยวเจ้าก็เข้าใจเองแหละสักวัน” มูหลาดพูดแบบเขินๆนิดหน่อย
“ งั้นหรอ”
“ อืม ว่าแต่ทำไมเจ้าต้องแก้มแดงด้วยล่ะ”
“ ยุ่งเฟ้ย”มูราดก็ดึงผ้าปิดปากตัวเองให้สูงขึ้น เพื่อปกปิดใบหน้าบางส่วนที่มันทำให้เธอดูออกว่าเขากำลังเขินอยู่
“ ช่างเถอะช่างเถอะว่าแต่ข้าต้อง เรียกจะว่ายังไงล่ะ”
“ เหมือนเดิมนั่นแหละค่าแค่เรียกเล่นดูเฉยๆก็ไม่ถือสาหรอกน่ะ” 
"ชั่งเถอะ ถอดได้แล้วผ้าปิดปากน่ะ"ไอริ ก็ไม่ค่อยฟังเท่าไหร่แล้ว ไอริทั้งคู่ก็เดินไปต่อ คู่ก็ยังคงสำรวจบนนั้นจะเดินเท่าไหร่ไม่เจอกระจกอย่างที่เจอตอนแรกแล้วก็ตาม เวลาก็ล่วงเลยมานาน
“ ข้าว่าคงไม่ได้ออกไปแล้วหาที่ตั้งแคมป์ดีกว่า”


________________________

พรุ่งนี้วันพ่อ....สุขสันต์วันพ่อกีนนะทุกคน ไรท์มาลงแล้ว

ขอให้สนุกกับการอ่านกันนะ รักทุกคน

ช่วงนี้ไรท์เริ่มลงช้าแล้วนะ ไรท์ไม่ค่อยว่างเลยหล่ะ

รักทุกคนนะ อย่าลืมกดหัวใจ คอมเมนต์และติดตามด้วยนะ

จะได้มาอ่านทัน





ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 13 ครั้ง

1 ความคิดเห็น

  1. #4 ASD_Outlaw (@ASD_Outlaw) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 8 ธันวาคม 2561 / 05:46
    รออยู่คร้าบบบ
    #4
    1
    • #4-1 egoswith (@egoswith) (จากตอนที่ 8)
      8 ธันวาคม 2561 / 11:06
      ขอบคุณนัคะ จะลงเร็วๆนี้ค่ั
      #4-1