นิยาย Murad x Airi : Ice vs Ice เมื่อเย็นชาทั้งสองต้องมาเป็นคู่หู

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 1,461 Views

  • 22 Comments

  • 34 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

  • Month Views
    99

    Overall
    1,461

ตอนที่ 37 : (SS3) Episode 4 : คนบาป2

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 42
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 7 ครั้ง
    10 พ.ค. 62

“เอ๋…”ไอริแก้มแดงขึ้นมาเมื่อรู้ว่าหนังสือเล่มนี้ผู้หญิงที่ว่านั้นคือเธอ
“เล่าต่อนะ”

และเมื่อมีงานเลี้ยงต้อนรับนั้น ไอริไม่ได้มาแต่ผข้ารู้ว่านางต้องมาข้าไปที่ต้นซากุระกลางเมืองนั้นที่ๆข้าเจอกับนางและข้าก็พบกับนางจริงๆ แต่ยังมิทันได้คุยอะไรกันเลย นางก็ไปเสียแล้ว แล้วที่ข้าได้จับขคู่กับนางก็เพราะว่าข้าไปขอท่านเธนนั้นแหละ 555 เลวขะมัดเลยตัวข้าเนี่ย แต่นางก็มิเห็นแปลกใจเลย เพราะตอนนางมาหาข้า ข้าทำตัวปกติข้าคั้งใจที่จะไม่ไปดพื่อหวังให้เธอมาหาและก็จริงมาปลุกถึงบ้าน แล้วพวกเราก็ได้จับเป็นคู่หูชั่วคราว
เธอดูเปลี่ยนไปมาก ทั้งรูปลักษณ์ กริยาวาจาที่แสนจะเย็นชา อึดอัดเหมือนกันแฮ๊ะ….แล้วก็หลงป่า555
ตริงๆก็อยากจะติดอยู่กับนางแบบนี้ตลอดเหมือนคุณตาคุณยายนั้น แล้วนางก็จูบข้าในตอนที่นางมิได้สติ
เขินชะมัดเลยยัยบ้านี่ สัมผัสจูบที่แตกต่างจากเตี่ยวเสี้ยน และเมื่อเราออกป่ากันได้แล้วก็ไม่ได้เจอกันอีก ไปหาก็ไม่อยู่ ตั้งใจรึอะไรกัน และข้าก็ต้องไปพบแม่นางนั้นอีกครั้ง….แต่ก็มิได้อะไรเหมือนแต่ก่อนแล้ว เพราะข้าเจอคนที่ข้ารัก คนที่จ้าอยากเจอมากที่สุด แต่เขาคงคิดกับข้าแค่เพื่อนละมั้ง…
ไอริในโลกนั้นสวยกว่าโลกนี้อีก แต่ว่าแบบนั้นมันหวานข้าชอบโดนทำร้ายมากกว่า
ข้าเป็นห่วงนางแทบแย่ตอนที่นางหลับไป ทำเอาข้าใจหายไปเลย นั้นไงเพราัข้าประมาทไปนางเห็นหนังสือนั้นแต่โชคดีที่ไฟดับ ขอบคุณร็อกซี่

“จบละค่ะ”
สไม่จริงงงง!!!”ไอริโวยวายทันทีที่ได้ยินก่อนที่ยูนะจะหัวเราะออกม่
“ล้อเล่นน่ะค่ะ เล่าต่อนะ”

อล้วนั้นนางแกล้งข้าที่หลอกจูบข้าและทำให้ข้าสารภาพรักกับนาง แต่พอมาอีกวัน ยัยบ้านั้นมาพร้อมกับพ่อมันเพื่อให้ข้าแต่งงานตามที่ท่านพ่อข้าได้ตกลงกันไว้ ใช่ ข้าเคยรู้ตักกับเตี่ยวเสี้ยนมาก่อนเมื่อ 10 ปีที่แล้วก่อนที่จะมาเจอกันตอนั้นแต่ไม่คิดว่าจะเป็นคนนี้!! ข้าเลยตัดสินใจที่มาหานาง
และสารภาพรัก ข้าคงทนต่อไปมิไหวหรอกและนางก็ตกลงจากนั้นเป็นแฟนกันน้องขอบอ่อย(?) อ้อนข้าแค่ริมฝีปากนั้นก็น่าจูบอยู่แล้ว แย่ขะมัดไอริของข้าต้องเสียดวงตานั้นไป…เจ็บใจชะมัดเลยแต่ถึงยังงั้นกข้าก็ยังรักนางเหมือนเดิม ข้ามพานางมาเดินเล่นอยากให้เจ้าเห็นพื้นที่ตรงนี้มากข้ายื่นดอกทานตะวันให้นาง แทนตอนนั้นที่นางให้ข้าข้ายังเก็บมันไว้ถึงมันจะเหี่ยวแล้วก็เถอะ แล้วอีกอย่างวันเดียวกัน ดูเหมือนนางจะผิดปกติ…จู่ๆก็มาอ้อนข้า…..ข้าจำวันนั้นได้ไม่เคยลืมครั้งแรกด็งี้แหละ
“ตาบ้าาา!!!”
จากวันนั้นได้ไม่นานข้าก็ทำตัวเหลวไหล รู้สึกผิดขะมัดแต่นางน่ารักที้สุดที่ยอมให้อภัยข้าแล้วข้าก็วางแผนที่จะแต่งงานกับนาง ตกใจน่าดูเลยพอเข้าหอก็ครั้งที่ 2 มันส์กว่ารอบแรกเยอะเลยเพราะนางมองเห็น
“ตาบ้าาา!!!! -////-“
แล้วจ้าก็ทำตัวเหลวไหลอีกแล้วรอบนี้จ้าเสียนางไปจริงๆ…..

“เอ๋ ข้าเสียนางไปจริงๆงะ้นก็ล่าสุดน่ะสิ”
“หนังสือเล่มนี้ถูกส่งมาจาท่านกเตี่ยวเสี้ยนน่ะ ดูเหมือนว่าองค์ชายก็กำลังเขียนต่ออยู่นะแต่ส่าคงจะฝากให้ส่งมามากกว่าไม่ก็เขาส่งมาเอง”
“งั้นหรอ…”
‘รอบนี้ข้าเสียนางไปจริงๆ’
พั่บๆๆๆ!!! เสียงเหมือนเฮลิคอปเตอร์ดังมาใกล้ดรื่อยลมที่กระหนํ่าเข้ามาทางหน้าต่างและมีบันไดลิงห้อยลงมาและตามด้วยชายร่างสูงในชุดประจำนั้น
“ข้ามาหาแล้วนะ ไอริ”


“ม-มูราด?”แล้วมูราดก็กระโดดเข้าไปในห้อง
“ไปเลย เที่ยวญี่ปุ่นตามสบายแต่ถ้าข้าบอกให้กลับก็ต้องกลับ”
“รับทราบครับ!”มุราดก็หันมามองไอริ และเห็นฮายาเตะ
“……คงมิได้หนีตามมากับนางหรอกนะ”
“ป-เปล่า ข้าแค่เจอนางโดยบังเอิญ”
“มูราด!”ไอริพุ่งกอดมูราดแน่น มันทำให้เขาตกใจปฏิกริยาที่เขาคิดไว้คือเธอจะเมินแบะไม่สนใจแต่กลับผิดคาด
“ข้าขอโทษที่หนีเจ้าออกมานะ”
“….ข้าขอโทษเหมือนกันที่ตะคอกส่าเจ้าในตอนนั้น และทำให้เจ้าเสียความรู้สึก การที่ไม่มีเจ้าอยู่ข้าเปลี่ยวใจเหลือเกิน”
“เจ้ามันบ้าที่สุด”
“เหงามาก ตอนดึกมิมีคนอ้อนข้าเลย”
“เจ้ามันทะลึ่งที่สุดเลย -////-“
“เกรงใจหน่อยครับๆ เกรงใจหน่อย”ฮายาเตะพูดออกมาลอยๆทำให้ทั้งสองผละออกจากัน
“แล้วจะกลับวันไหน”
“จะอยู่ที่นี้ กับเจ้าจนลูกคลอดเลยดีไหม?”
“จะบ้าหรอยะ”แล้วทั้งสองก็พรอดรักกัน(จูบ)ต่อหน้าฮายาเตะกับยูนะ
“จูบมันรู้สึกดียังไงละเนี่ย น่าขยะแขยงจะตาย”ยูนะพึมพำๆอยู่ยังงั้นจนฮายาเตะรำคาญและลรากตัวเธอสออกมาข้างนอก
“ลากข้าออกมาทำไมยะ! อุ๊บ!”ฮายาเตะก็พุ่งเฟิสคิส ที่แสนจะละมุนให้เบ่นเอายูนะนิ่งค้างไปเลย
“เป็นไง?”
“…..เอาอีกได้มั้ย?”
ทมูราดก็อยู่เฝ้าไอริจนออกจากโรงพยาบาล ไอริก็พาไปดูที่ที่เขาพักอยู่ หอพักสบายๆแต่ทว่า
“ตายแล้วภรรยาข้า! ต้องมาอาศัยอยู่อย่างงี้ ไอ่มูราดเอ้ย! ทำไมเอ็งเหลวไหลจังวะ”พึมพำๆ
“ยัยยูนะก็ทำอาหารไม่ใช่จะอร่อย มาอยู่ยังงี้เมียข้ากินอิ่มดีมั้ยดนี่ย”พึมพำๆ
“แถมยังต้องมาตั้งครรภ์ โอ้! ลูกข้า เมียข้า!”
“พอเถอะค่ะ เดี๋ยวขางห้องเขาด่า”
“ยูนะ!!!”
“ขา!!”เธอก็ขานรับ
“ข้าเข่าห้องให้เองเจ้าแล้ว ไปอยู่คนเดียวไป ข้าจะอยู่กับเมีย”
“รับทราบค่ะองค์ชาย!”ยอมไปง่ายๆ
“ยัยเมียตัวแสบ”มูราดพุ่งไปกอดไอริที่กำลังนั่งอยู่ที่โซฟา
“อะไรเบ่า”
“เจ้าหนีจ้ามา ข้าต้องอดอยากขนาดไหน”
“ยังไง”
“ก็ข้ามิได้กินเจ้าก่อนนอนไง”กระซิบหู ไอริก็ขนลุกซู่มูราดก็ประคใบหน้าเธอมาและละเลงจูบแบบโหยหวนแค่เริ่มก็ร้อนแรงไอริก็รับจูบและตอบสนองตาม มูราดก็เลื่อริมฝีปากเขาก็ผลดกระดุมเสื้อเธอออกและดูดเม้มที่ต้นคอจนถึงไหล่
“นิสัยไม่ดีตาบ้า ข้าท้องอยู่นะ”
“ข้าถามหมอมาแล้ว อย่าคิดว่าจะรอดนะ”มูราดก็ดึงสายเสื้อในเธอออก
“อ้อหรอคะ!? ฝึมือตกละมั้ง”ยังจะไผกวน
“ตกมิตกมิรู้บะ ลองดูละกัน อย่าร้องขอล่ะ :)”

หากท่านต้องการละก็…ฝันไปเถอะนะคีับเจ้าคนบาป5555
พวกนั้นโหยหวนหา nc ไปเถอะ เพราะไรท์ยังไม่ได้แต่ง อิอิ

“โอ้ยย….”ไอริที่ลุดขึ้นมากลางดึกนี้หลังจากบรรเลงเะลงรักมายาวนานกว่าชั่วโมง ด้วยความอดอยากชายชายหนุ่มที่โหยหวนคนรัก เล่นเอาเธอเจ็บเอวเจ็บสะโพกและหน้าอกอย่างมาก เธอก็ลุกขึ้นอาลนํ้าอาบผ้า และเมื่ออกห้องนํ้ามา
“พอได้แล้ว มูราด! เจ้าทำแรงเกินไปแล้วน้ะ! โอ้ย! อ้าา!!~ กรี๊ดดดด!!”ประโยคสุดท้ายโดนไอริโยนผ้าอัด
“สมนํ้าหน้า อยากเจออีกรอบมั้ย”
“พอเลย ไอ้หื่นกาม ไอ้ทะลึ่ง”
“เจ้าก็ขอบมิใข่รึไง ข้าขอบจังเลย แต่ข้าก็เจ็บ โอ้ยๆ!”โดนกระป๋องแป้งโยนมา
“เงียบปากไปเลยนะ!”ไอริรู้สึกอายกับประโยคที่มูราดบ้อเลียนเธอ ก่อนที่มูราดจะลุกขึ้นมาและหอมแก้มเธอ
“โอ้ย! มิต้องเลยน้า..อ้า…”เธอก็หยุดเพร่ะมูราดนั้นใข้มือจับที่ก้อนนั้น(พิมพ์เยอะำม่ได้เดี๋ยวโดน)มูราดก็วิ่งเข้าห้องนํ้าไป
“โดนแค่นี้ก็สยบเสียแล้วเมียเอ๋ย”มูราดก็ไปิาบนํ้าออกมาชื่ยใจเขาเดินออกมากับบ็อกเซอร์ตัวเดียว
“มิอายรึไงยะ =///=”
“อายทำไมเห็นหมดแล้วนอ ข้าเปลือยออกมาก็ได้นะ”
“มิต้องเลย”มูราดก็ลงมานั่งขเางๆก่อนใข้มือบูบที่ท้องของไอริ
“ลูกจ๋า นี้พ่อเองนะ”ไอริที่เห็นท่าทีมูราดก็แอบขำออกม่
“เจ้าจำอะไร”
“ก็เจ้าตลกอะ”
“ทำไม คนมันรักลูกอะ”มูราดก็ทำหน้าอ้อนๆก่อนที่จะเอามืโอบท้องไอริเหมือนหงวง
“นี้ท้องขเานะ เดี๋ยวจะโดน”ไอริก๋กลับมามีความสุขอีกครั้งแต่ทว่า ยูนะที่อยู่ข้างห่องทางด้านซ้ายของเธอ ตอนดึกต้องมาทนฟังเขาหวานหวิวกัน
‘แก้มเมียข้า ห้อมหอม!~’
‘แก้มค่าบวมหมดแล้วว’
“คนเขามีความรักกก….เจ็บชํ้าาาา…เฮาบ่มีผัวววว”
ก็อกกกๆๆ เสียงเคาะประตูดังขึ้นเธอก็เดินไปเปิดประตู
“ไฮ~~~ เห?”เมื่อเห็นคนที่เปิดประตูนั้นเป็นใครก็ไม่รุ้
“ช่วยมากับข้าหน่อยนะ….หึหึหึ”


______________________________

Nc ตอนที่2มาแล้วจ้าาา...สำหรับผู้ใดที่รออ่านnc

ไรท์ยังไม่ได้แต่งเบย5555เดี๋ยวจะลงแยกให้เหมือนเดิมนะจ้ะ 

แต่งncนี้ยากเหมือนกันนะเนี่ย รักทุกคนนะไรท์พยายามมาลงเร็วๆเลย

คอมเมนต์ให้จะดีมากกก


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 7 ครั้ง

1 ความคิดเห็น

  1. #19 Ai-Ri (@Ai-Ri) (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 10 พฤษภาคม 2562 / 23:46
    แง~ ชอบเรื่องของไรท์มากจนติดงอมแงมมากเลยอะ รอท่านอยู่ที่หน้าโทรศัพท์ทุกวันนะคะ555
    #19
    1
    • #19-1 egoswith (@egoswith) (จากตอนที่ 37)
      11 พฤษภาคม 2562 / 16:44
      ขอบคุณมากๆนะคะ ที่ติดตามมาตลอดขอบคุณค่าาาา
      #19-1