นิยาย Murad x Airi : Ice vs Ice เมื่อเย็นชาทั้งสองต้องมาเป็นคู่หู

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 1,457 Views

  • 22 Comments

  • 34 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

  • Month Views
    95

    Overall
    1,457

ตอนที่ 36 : (SS3) Epsiode 3 : หนังสือเล่มนั้น

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 32
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 7 ครั้ง
    6 พ.ค. 62

“กลับ….งั้นหรอ อย่าพูดอะไรง่ายๆแบนนั้นสิ”
“เอ๋!? ทำไมหล่ะคะ”
“ข้ามิมีเงินสักกะหน่อย”ทั้งสองก็พร้อมใจกันตกใจ 
‘จริงด้วย. ลืมสนิทเลย’
“เอาของข้าไปก็ได้นะ”ฮายาเตะเสนอความคิดออกมาแต่ไอริกลับปฏิเสธ
เวลาผ่านไปอีก1เดือน (1เดือนกับอีก20วัน ไอริก็ท้องได้ 4 เดือนกว่าๆ)ท้องของเธอเริ่มโตขึ้น มูราดไม่ได้ติดต่อหาเธอมาระยะนึง จนกระทั่งมีวันนึงยูนะก็วิ่งมาหาเธอ
“องค์ชายติดต่อมาแล้วค่ะ!”
“ไหนๆ! โอ้ย!....”ไอริที่ดีใจนั้นเขาก็วิ่งมาหาแต่ทว่าเธอกลับวิ่งชนที่ขอบโต๊ะ
“องค์หญิง!!”ยูนะก็รีบไปดูอาการของเธอเธอก็ตัดสายมูราดทิ้งแบะกดเบอร์โทรหาฮายาเตะที่เขาได้มอบเบอร์ให้
‘ฮัลโหลยูนะ’
“ฮายาเตะคุง ช่วยองค์หญิงด้วย!”
‘หา!!?? จะรีบไปเดี๋ยวนี้แหละ’ฮายาเตะก็กดวางสายไม่ทันไรก็มาพร้อมกับรถยนต์ ยูนะรีบพาไอริขึ้นรถและถูกส่งเข้าโรงพยาบาล
“อาการเป็นไงบ้างครับหมอ!?”
“คุณคือสามีของคนไข้สินะครับ”
“มิใช่ครับ ข้าเป็นเพื่อนนาง”
“โชคดีนะครับที่เด็กในท้องมิเป็นอะไร ทั้งแม่ทั้งลูกเลยึรับ”เมื่อยูนะกับฮายาเตะได้ยินยังงั้น ยูนะดีใจมากเผลอกระโดดกอดฮายาเตะไม่รู้ตัว
“อ้าากกก!! เจ้ามากอดข้าทำไม!”
“เจ้านั้นแหบะ! ยัยบ้า!”ทั้งสองคนก็เดินเข้าไปในห้อง
“จริงด้วยสิ องค์ชายโทรหานี่หน่า”ยูนะก็กดเบอร์โทรหาองค์ชายหรือมูราด
‘ฮัลโหล?’
“ขอโทษที่ตัดสายไปนะคะ พอดีองค์หญิงเข้าโรงพยาบาลน่ะ”
“ห๊ะ!!! เข้าโรงพยาบาลงั้นหรอ!!!! เกิดอะไรขึ้นน!!’มูราดตะโกนผ่านโทรศพัท์ เล่นเอายูนะเอาโทรศัพท์ออกห่าง
“องค์หญิงดีใจที่องค์ขายโทรมา วิ่งมามิทันระวังเลยชนกับขอบโต๊ะค่ะ ตอนนี้อาการก็มิเป็นอะไรมากแต่คงนอนฟื้นตัวอยู่น่ะค่ะ”
“โอเค ขอบใจมาก!”แล้วสายก็ถูกวาง
“ม-มูราดโทรมางั้นหรอ”เสียงอันแผ่วเบาของไอริ ทั้งสองก็หันไปมิง
“ใช่ค่ะ องค์หญิง”
“ฮึก…”นํ้าตาก็ไหลลงมาอีกครั้งเขาลูบท้องของตัวเองที่เริ่มใหญ่ขึ้นจากการตั้งครรภ์ ฮายาเตะกับยูนะก็ทำอะไรไม่ได้นอกจากจะปล่อยให้เธอร้องไห้อยู่ยังงั้น
“จริงสิ ฮายาเตะคุง เจ้าอยู่ฝั่งdevil’s liar ใช่มั้ย ถ้าเกิดว่าฝั่งนั้นต้องการเจ้าเป็นดำลังเสริม เจ้าจะไปรึเปล่า?”
“……ข้าน่ะหรอ ข้ามิไปหรอก”ฮายาเตะก็ตอบอย่างมั่นใจ ยูนะที่มองหน้ากากเหล็กนั้นก็พลางนึกถึงนาครอท
‘จะใส่ทำไมไอ่หน้ากากบ้าๆเนี่ย’
“โรงพยาบาลมิเปิดแิร์หรอทำไมร้อนงี้ฟะ”ฮายาเตะก็ถอดกน้ากากตัวเองออก ยูนะก็ถึงกับตกใจเขารีบหลบหน้าไปทางอื่น
“เป็นอะไรไปยูนะ”
“เปล่าเพคะ พอดีข้าเจ็บคอเลยเอียงคอนิดหน่อยๆ”แถ
“อ่องั้นหรอ ว้าว? ฮายาเตะเจ้าถอดหน้ากากรึนี่ หน้าตาดีใข้ได้เลยนะ ^^”
“55 ชมแบบนี้ข้าก็เขินนะ”แต่ยูนะยังไม่หันมาเหมือนเดิมแต่เขาก็ไม่ได้สนไรและสวมหน้ากากนั้นกลับก่อนจะเร่งแอร์ให้เย็นขึ้น
“องค์หญิง องค์หญิงเคยอ่านเรื่องนี้มั้ยคะ?”ยูนะที่หยิบหนังสือเล่มหนึ่งในกระเป๋าสพายออกเป็นหนังสือเล่มเก่านิดหน่อยสินํ้าตาล
“เรื่องนั้น…เจ้าขายแห่งจักรวรรดิกับนักดาบสาวชาวญี่ปุ่น ใข่มั้ย?”
“เอ๋!? องค์หญิงเคบอ่านแล้วหรอคะ”ยูนะตกใจที่เห็นว่าเธินั้นรู้จัก
“ข้าเจอในห้องสมุดน่ะ แต่ว่ามิได้อ่านมูราดยึดไปก่อนน่ะ”
“อ่อ ก็เรื่องนี้องค์ชายเป็นคนเขียนขึ้นมานิคะ”
“หา!?? จริงงั้นหรอ”
“ข้าเป็นคนแรกที่ได้อ่านน่ะค่ะ ดูเหมือนจะเขียนไว้..อืมตอนนี้องค์ชาย 23 ตอนนั้นองค์ชายน่าจะ 17”ยูนะก็บอกข้อมูลค่าวๆ
“อ่านให้ฟังหน่อยสิ!”(รู้สึกท่านเตะจะไม่มีบท)ไอริก็พูดด้วยนํ้าเสียงตื่นเต้น
“ค่ะ แต่ว่าตอนที่ข้าอ่านน่ะ ดูเหมือนผู้หญิงที่เป็นนักดาบคนนี้จะเหมือนองค์หญิงมากเลยนะคะ เคยเจอกันมาก่อนรึเปล่าคะ?”
“ไม่นะ”
“งั้นจะเล่าละนะคะ”

‘วันนี้ข้าต้องออกไปดูตัวอีกแล้ว เบื่อชะมัดกับการที่ต้องไปเจอหน้าผู้หญิงที่หวังปลประโยชน์ นักขุดทองทั้งหลาย หลังจากที่ข้าดูตัวกับฝ่าหยหญิงอะำรเรียบร้อยสวยอยู่แต่ก็งั้นๆมองสร้อยข้าขนาดนี้คงมิคิดอัไรอย่างอื่นหรอกมั้ง ข้าก็มานั่งที่ใต้ต้นไหม้หาที่สงบใจสักหน่อย(ต้นซากุระใจกลางเมือง)
“จะเอ๋!”
“เฮ้ย! อะไรเนี่ยตกใจหมดเลย”ร่างหญิงสาวผมเปียสีเทาหอยหัวลงจากกิ่งไม้ มูราดที่เห็นเขาก็ตกใจ
“555 ก็เห็นนั่งเหงาอยู่คนเดียวนิหน่า อ้ะ!”แล้งกิ่งไม้นั้นก็หักเธอก็ตกลงมาทีบมูราด
“ซุ่มซ่ามชะมัดเลยเจ้าน่ะ”ชายหนุ่มได้กล่าวให้กับเธอ เธอก็เกาหัวแก้เขินนิดหน่อย
“ว่าแต่มาทำอะไรที่นี่หรอ”
“มานั่งแก้เซ็งนิดหน่อย”
“งั้นหรอ ข้าพึ่งย้ายมาจากญี่ปุ่นได้มินานนิเอง ข้าชื่อ…..ยินดีที่ได้รู้จัก”ข้ิความส่วนนี้ถูกปิดบังด้วยฝุ่นหนาที่เหมือนจะเลอะตรงนั้นเลยด้วย
“เจ้าหล่ะ”
“ข้าชื่อมูราด ข้ามาจากดินแดนทะเลทราย ร้อนมากเลย”
“ร้อนหรอ แต่มิเห็นดำเลยแถมยังหล่ออีกด้วย”
“เฮ้ย! บ้าไร -//-“เขินสะงั้น
“หวังว่าเราจะได้เจอกันอีกนะ”
และข้าก็ได้มารู้ว่าผู้หญิงคนนั้นเป็นนักดาบที่อยู่ในวังของกษัตริย์เป็นถึงหัวหน้า มูราดนั้นมัวแต่นั่งคิดถึงผู้หญิงคนนั้น และวันนั้นเขาก็ไปหาเธออีกครั้งที่ต้นไม้นั้นเพื่อหวังว่าจะดจอเธออีก
“ไฮ!”และก็โผล่มาจริงๆ
“ต้นไม้อีกแล้วหรอ”
“ข้าชอบนอนบนต้นไม้ มันเย็นดี”
“เจ้าเป็นผู้หญิงภาษาอะไรเนี่ย คนญี่ปุ่นก็ต้องเรียบร้อยสิ”
“5555 คงมิใช่สำหรับข้าหรอก พอดีข้ามารอเจ้าตั้งนานแล้วคิดแล้วเชียวว่าเจ้าต้องมาน่ะ”
“งั้นหรอ….บ้านเจ้าอยู่ไหน”
“นั้นไงหลังนั้น”ชี้ให้ดู
“ไม่เห็น”
“ก็ขึ้นมาสิ”มูราดก็ขึ้นไปอย่างที่ว่าก็เห็นบ้านทรงสไตล์ญี่ปุ่นแปลกตากว่าชาวบ้านเจาเพราะมีต้ยซากุรัอยู่ด้วย
กริ่งงง เสียงโทรศัพท์ดังขึ้นมา มูราดก็รับสาย
“ข้าต้องไปแล้วหล่ะ”
“พรุ่งนี้ค่อยเจอกันก็ได้”
“มิใช่แบบนั้น….กลับแบบกลับบ้านเลยน่ะ”เธอคนนั้นได้ยินก็รู้สึกเศร้า
“มิเป็นไรหรอก ข้าคงจะคิดถึงเจ้าแย่เลยนะ”
“พูดบ้าอะไรน่ะ!”
“งั้น sayonara”เธอก็พูดประโยคทิ้งท้ายเป็นภาษาญี่ปุ่นก่อนที่เธอจะวิ่งหายไผ มูราดก็ต้องกลับบ้านอย่างที่ว่า
“มูราด มีแม่สาวคนนึงเอาดอกไม้มาให้เจ้าน่ะ ใครนะดูสวยใช่ได้นิ”มูราดที่มองดอกไม้เป็นดอกทานตะวัน
“ครับ”แล้วเมื่อเขากลับระหว่างทางได้พบกับแม่สาวชุดสีชมพูเข้มออกสไตล์จีน และตอนนี้มูราดก็ได้ตกหลุมรักนางผู้นั้นและก็ตกลงกันเป็นแฟนแต่พอเกิดเหตุการณืที่อาณาจักรของมูราดล้มสลาย ผู้หญิงคนนั้นหรือก็คือเตี่ยวเสี้ยน ก็กลายลาทิ้งเขาอย่างไม่ใยดี ตอนนี้เขากลายเป็นเพียงแค่คนเรร่อน แต่เขาก็พยายามที่จะหาเงินจากการฆ่าต่างๆและได้พบกับท่านเธน
“ร่วมมือกับข้าเพื่อสังหารปีศาจกันเถอะ”และเขาก็ตอบตกลง และนั้นก็ทำให้เขาพบกับหญิงสาวในชุดนินจา เธอคนนั้น
“ไอริ”



____________________________

เจ็บหัวมาก555 ช่วงนี้ไรท์ขึ้นๆลงอยู่กับแรงค์เจอทีมดี๊ดี

ดีจนแพ้ อีกไม่นานรร.ไรท์ก็จะเปิดคงจะลงช้าแล้วอันนี้พยายามหาเวลาแต่ง

เพร่ะบ้านไรท์ขายของไรท์เลยไม่ว่างเลย

กดหัวใจให้เค้าด้วย อย่าเบื่อกันน้า!~ แล้ว...ก็...เตรียมพบ...nc ในตอนหน้า 

เจ้าพวกคนบาป!!

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 7 ครั้ง

0 ความคิดเห็น