นิยาย Murad x Airi : Ice vs Ice เมื่อเย็นชาทั้งสองต้องมาเป็นคู่หู

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 1,454 Views

  • 22 Comments

  • 34 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

  • Month Views
    92

    Overall
    1,454

ตอนที่ 29 : (SS 2) Episode 16 : กว่าจะรู้ตัว

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 42
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 8 ครั้ง
    27 มี.ค. 62

 “กลับมาละ”มูราด้ปิดประตูห้องมาเห็นไอริที่กำลังนั่งเขียนอะไรสักอย่างเป็นภาษาญีาปุ่น
“เขียนไร”
“ท่านพี่ส่งเทปเสียงมาให้ข้าน่ะ ข้าเลยเขียนกลับไป”มูราดรู้สึกคิดมากกับเรื่องนั้นจึงเดินไปแย่งกระดาษนั้นแล้วฉีกทิ้งสะงั้น
“มูราด!!?? ทำไรน่ะ”
“เจ้ากำลังจะกลับญี่ปุ่นงั้นหรอ!!?”มูราดก็ถามไปตรงๆไอริก็สะดุ้งขึ้นมา
“จ-เจ้ารู้ได้ไง ข้ายังมิได้บอกเจ้านะ”
“เรื่องจริงสินะ ไอริ”มูราดก็พุ่งไปบีบไหล่ทั้งสองของไอริก่อนจะจูงมือเธอขึ้นรถพาไปที่่ไหนสักที่ ที่นั้นึือบ้านของไอริเอง
“เดี๋ยวเจ้าพาข้ามาที่ไหน”
“มีคนจะดูแลเจ้าแทนข้านิ ข้าก็มิจำเป็นต้องดูแลเจ้าไง”
“พูดบ้าไรน่ะมูราด!!??”ไอริพยายามรั้งมูราดไว้ แต่ก็โดนมูราดสะบัดแขนออกมา และเดอนขึ้นรถกลับไป ทิ้งความสงสัยและเสียใจให้แก่ไอริ ไอริกลับมานั้งคิดดูเรื่องทั้งหมด
“เขารู้ได้ไงว่าข้ากำบังจะกลับญี่ปุ่น ใครบอกกัน?”

‘ยัยบ้าเอ้ย ยัยบ้าาา!!’มูราดเตะข้าวของในห้องอย่างหัวเสีย เขารู้สึกปวดหัวขึ้นมาก่อนจะทรุดตัวนั่งกับพื้นพลางคิดถึงเรื่องทีาเตี่ยวดสี้ยนพูดว่าไอริจะกลับไปพร้อมกับฮายาเตะ
“มิยอมเด็ดขาด ไอ่บ้าฮายาเตะ”สำหรับแผนนี้ดูเหมือนจะได้ผลไม่น้อย เตี่ยวเสี่ยนไม่รู้าักนิดส่าไอริจะกลับบ้านเขาแค่สางมามั่วๆแต่ดันตรงสะงั้น ไอริจะกลับบ้านพร้อมพี่ชายของเธอ เพราะเนื่องจากมีปัญหาทางบ้าน ไอริต้องไปกับพี่ของเธอเนื่องจากเรียวมะต้องไปเป็นกำลังเสริมฝั้่งนู้นจึงขอแรงไอริไปสนับสนุนสักเล็กน้อย มูราดมุ่งหน้าไปหาไอริอีกครั้งอละดูเหมือนส่าไอริจะคุยกัะใครก็ไม่รู้อีก
“ไอริ ตอนนี้เจ้ากำบังประสบปัญหาแน่ๆ ข้าว่ามีคนวางแผนทำให้เจ้าเลิกกันนะ”
“…..ตอนนี้เขายังมิบอกเลิกข้า ข้าก็ยังมิคิดไรมากหนอก”คุยกันภาษาญี่ปุ่นอีกละ มูราดฟังไม่รู้เรทาองหรอกแต่สิ่งทีาคิดคือไม่ยอม มูราดเข้าไปหาผู่ขายคนนั้น
“เฮ้ย!?”
“ใครมาหรอ”ไอริมองไปอีกทาง เขามองไม่เห็นสักนิดแมูราดก็ต่อยหน้าฮายาเตะทีนที
“เจ้าต่อยเขาหนอ!? เจ้าทำร้ายเขาทำไม”
“เจ้ามันม….”มูราดก็กำหมัดแน่นก้อนจะหันหลังให้ แล้วก็มีคนโทรมาพอดีเตี่ยวเสี้ยนนั้นดอง
“ฮัลโหล…ข้าอยู่กับไอริน่ะ”มูราดก็คุยสักพักก่อนจะวิ่งออกไป ไอริก็ประคองฮายาเตะมานั่ง
“ข้าจะหาต้นตอให้นะ”ฮายาเตะก็หันมาบอกกับไอริ

เช้าวันต่อมา ไอริลุกขึ้นจากเตียงเธินั้นพยายามเดินออกจากห้องเข้าห้องนํ้าทำธุระส่วนตัว ขั้นตอนต่อไปทำอาหารไอรอพยายามทำอย่างนะมัดระวัง แตาก็นะคนมองไม่เห็นไอริก็เผลอทำมีดบาดนิ้วสะได้
‘เจ็บจัง’ไอริที่กินข้าวเสร็จเขาก็ยกจานไปล้างแต่ดันปัดจานแตก เก็บเศษก็ดันบาดมืออีก
‘บ้าเอ้ย!’ไอริหยิบมือถือโทรหามูราด
‘อะไร’
“ขเาอยากรู้เหตุผบที่เจ้าทิ้งข้าน่ะ”
‘จำเป็นด้วยหรอ เจ้าน่าจะรู้อยู่แล้วนิไอริ’
“ข้าว่ามิใข่นะ แค่ข้ากลับญี่ปุ่นเอง มันผิดตรงไหน!? เพราะข้ามิบอกเจ้าก่อนงั้ยห-“
‘หยุดพูดได้แล้ว!’มูราดคัดสายทิ้งไป ตอนนี้ไอริก็ล้มทรุดลงไป มูราดได้รับข่าวสารผิดๆมาจากเตี่ยวเสี้ยนยิ่งเปฯคนขี้หวงอยู่แล้วเจองี้ไปก็หนัก ไอรินั่งทรุดกับพื้นจะร้องไห้ก็ไม่ได้นํ้าตาไม่มี ไอริทำอะไรไม่ได้เบยแม้แต่น้อยสิ่งที่เธิคิดคือ ต้องทำให้ทุกอย่างมันรู้เรื่องและลงตัว มีบันทึกเสียงส่งมาจากนกพิราบไอริทีาได้ยอน
‘ไอริน้องรัก เจ้ามิต้องมาแล้วนะที่นีาเสร็ตแล้ว’ไอริก็ถอนหายใจที่จะไม่ไดเกลับญี่ปุ่นแล้ว แต่เขากังวลอยู่เรื่องเดียวคือมูราด

ฝนค่อยๆสาดตกลงมาเบาๆก่อนจะเริ่มหนักขึ้น มูราดที่นั่งอยู่ในร้านอาหารเข่นเดียวกับเตี่ยวเสี้ยน
“นั่งเหม่ออะไรอยู่คะ’เตี่ยวเสี้ยนมองมูราดที่เหม่อออกไปด้านนอก
“เปล่า ข้ากลับบ้านก่อนนะ”มูราดมีรถเขาจึงขับมา แน่นอนต้องผ่านสวนสาธารณะก่อนเมื่อขับผ่านมาก็เหลือบเห็นหญิวสาวผมเปียในขุดนินจาที่มีสภาพยุ่งเหยิงเล็กน้อยบวกกับเลือดที่ตามนิ้วตามแขน มูราดเห็นสภาพนั้นำม่รอข้าลงรถทันทีพร้อมหยิบร่มไปด้วย

ไอริที่ตัวเปียกฝนอยู่ยังงั้นเธอมองไม่เห็นจึงไม่สามารถไปหามูราดได้เธอจึงนั่งอยู่นั้นกลับก็ไม่ได้เกอนไปมั่วหมด โทรหานาครอทกับบัตก็ดันไปฮันนีมูบ
“มาตากฝนอะไรอยากเป็นหวัดรึไง”
“…..”ไอริไม่ตอบอะไร มูราดก็ถอนหายใจเฮือกใหญ่
“ข้าไปละ”
“1 คำตอบที่ขเาอยากรู้”ไอริยืนขึ้นผ้าที่เปียกนั้นก็หบุดออกมาดวงตาสีอำพันฉายส่องออกมา มูราดก็หันหลับมามองเธอ ไอริพูดด้วยนํ้่าเสียงแปลกๆ
“เจ้าทิ้งข้าด้วยเหตุผลอะไร”
“…….”มูราดมองไปที่ดวงตาของไอริ ก่อนจะหลบหน้าหนีแต่ในระหว่างนั้นฮายาเตะก็วิ่งมาถูกเวลาซะเหลือเกิน
“ไอริ!? ทำไมยืนตากฝนงั้นหล่ะ”วิ่งเข้ามากลางร่มให้ และในทางนั้นก็มีเตี่ยวเสี้ยนวิ่งมาทางมูราดเหมือนกัน
“รู้สึกเรื่องมันจะยิ่งเข้าไปใหญ่แล้วนะ”ฮายาเตะมองไปที่เตี่ยวเสี้ยนที่ตอนนี้มีรอยยิ้มความเจ้าเล่ห์แฝงเต็มไปหมด
“เจ้าคือคนรักไอริงั้นหรอ”ฮายาเตะก็ถาม มุราดก็พยักหน้า
“ใช่”
“จริงหรือ ทำไมปล่อยให้เป็นสภาพนี้หล่ะ ข้าว่าเจ้าดูแลนางมิดีพอนะ ถ้าเรท่องไปถึงหูท่านพี่ของไอรินี่จะยุ่งเข้าไปใหญ่นะ”
“……”มูราดก็เงียบไป
“ข้าว่าท่านมูราดคงมิอยากฟังอะไรหรอกนะ”
“หุบปากไป นังเตี่ยวเสี่ยน”จู่ๆไอริก็หันมาพูดใส่เตี่ยวเสี้ยน แน่นอนว่าสร้างความตกใจให้แก่ทั้งสองมา
“ตอบมาเซ่!!!”ไอริกระชากคอเสื้อมูราดขึ้นดวงตาที่ไม่กระพริบเลย จ้องมองไปยังมูราด เขาไม่รู้หรอกส่าสีหน้ามูราดตอนนี้เขากำลังหัวเราะเเธอ เศร้า หรือโมโหกันแน่ ก่อนที่จะปล่อยมือออก
“ข้าว่าไปเถอะ คุยกันตอนนี้คงมิรู้เรื่องนะ”เตี่ยวเสี้ยนดึงแขนมูราดให้ไปแต่มูราดกลับเลือกที่จะสะบัดแขนออกและตรงไปหาไอริ
“เจ้าสนิทกับฮายาเตะสินะ”
“ก็ถือว่าสนิทละมั้ง”
“งั้นก็ให้เขาดูแลแทนข้าละกัน”
“!!!!”ไอริหันขวับมา เสียงฝีเท้าที่ค่อยๆจากเธอไป ไอริพยายามเดินตามไปแต่ดูเหมือนเสียงรถจะไปสะแล้ว ไอริที่วิ่งตามรถนั้น
“มูราด!!?? อ๊ะ!”ไอริก็วิ่งล้มกับพื้น สภาพเธอตอนนี้เหมือนกับหนูข้างทางทั้งมอมแมมและเปอะเปื้อน
“สภาพของเจ้าก็มิต่างไรกับขอทานเลยสักนิด”เตี่ยวเสี้ยนทิ้งประโยคนั้นไว้และเดินจากไป ฮายาเตะที่วิ่งมาทีหลัง ก็มาพยุงไอริไว้
“ข้าส่งเจ้ากลับเอง”ฮายาเตะก็อุ้มไอริขึ้น เขาเลือกที่จะพากลับไปบ้านของตัวเองก่อน
“ข้ามีชุดของพี่สาวข้าอยู่ เจ้าอาบนํ้าคนเดียวได้ใช่มั้ย”
“อือ”
“…..”ฮายาเตะก็หน้าเศร้าลง เขาถอดหน้ากากตัวเองออกก่อนจะพาเธอไปยังห้องน็าและออกมา ฮายาเตะก็เปลี่ยนชุดของตัวเอง สักพักไอริก็ออกมาพร้อมกับชุดเสื้อกระโปรงยาว
“ดื่มชามั้ย”
“ไม่”ไอรินั่งนิ่งแทบจะไม่ขยับ ก่อนที่จะมีเสียงโทรศัพท์ดังขึ้นมาของไอริ
“ฮัลโหล บัต”
‘เกิดอะไรขึ้นกับพวกเจ้าอีกเนี่ย!!?? เจ้าจะทะเลาะกันบ่อยไผละนะ?!’บัตจัดมาชุดใหญ่ ไอริก็อธิบายให้ฟังแต่ไอริมไม่รู้สาเหตุที่มูราดโกรธ บัตก็ฟังเรื่องราวทั้งหมดก่อนจะวางสายไป
“นาครอทพาข้าไปยังบ้านมูราดที!”
“เค”
“เดี๋ยวข้าส่งเจ้ากลับบ้านมั้ย ฝนตกหนักขนาดนี้กลับเองคงลำบาก”
“ข้าขออยู่ที่นี่ก่อน”
“……งั้นข้าไปเอาฟูกก่อน”ฮายาเตะจัดการปูฟูกนอนอีกอันข้างๆ ไอริก็ซุกตัวเข้าผ้าห่มก่อนจะหลับทันทีที่หัวถึงหมอน
‘ภารกิจนี่ข้าคงทำมิได้แน่ๆ’ฮายาเตะไม่ได้อยู่ฝ่ายเดียวกับไอริ Devil’s liar มอบหมายให้ฮายาเตะมาจัดการไอริ
“ราตรีสวัสดิ์”

รุ่งเช้าขึ้นมา ฮายาเตะลุกขึเนก็ไม่เห็นไอรินอนแถมฟูหนั้นก็ถูกพับเก็บเรียบร้อย เมื่อเดินออกจากห้องมาก็เห็นไอริที่นั่งเหม่อำรสักอย่าง
“ตื่นไวจังนะ”
“เจ้าตื่นสายต่างหาก”ไอริก็ไม่ได้หันมามองฮายาเตะสักนิด ฮายาเตะก็ไปทำกิจส่วนตัวก่อนจะจำทำข้าวปั้นให้ไอริกินรองท้องไปมื้อเช้า
“ฮายาเตะ ข้าอยู่ที่นี่ต่อได้มั้ย”
“พรววดดดด!!”ข้าวปั้นพุ่ง ฮายาเตะรีบหานํ้ามาดื่มทันที ก็ไม่ใข่ไรหรอกฮายาเตะตกใจอย่างมาก ยิ่งอยู่คนละฝ่ายแล้วเกิดพวกรู้ขึ้นมาจะเรื่องใหญ่
“จ-จะอยู่ก็แล้วแต่”ไอริก็หันมายิ้มเล็กน้อย ถ้ามิติดที่เธอใส่ผ้าปิดตานั้นก็คงจำสวยมาก ฮายาเตะก็้ผลอใจไปตอนไหนก็ไม่รู้ ทางด้านฝั่งของบัตเตอร์ฟลายนั่งอยู่ที่ห้องรับแขกกับมูราด
“นี่เจ้าทิ้งไอริอีกแล้วงั้นหรอ!!”
“…..”มูราดก็เงียบไม่ตอบ
“ทะเลาะกันเรื่องอะไร!?”
“อยากตาบอดเหมือนไอริมั้ย ข้าจะจัดให้แถมปากแหว่งด้วย”มูราดพูดออกมาหน้าตาเฉย
“ปากเจ้าย่าจะแหว่งก่อนนะ!!”บัตชักดาบขึ้นมา นาครอทรีบมาห้าม
“ข้าจะคุยเอง เจ้าออกไปเถอะ”นาครอทก็พูดเกลี้ยกล่อมให้บัตออกไป
“เข้าเรื่องกันเลยนะ นี่รู้มั้ยว่าเจ้าทำอยู่ตอนนี้น่ะ ไอริเขามองิมเห็นนะ”
“ก็มีคนดูแลนางอยู่แล้วนิ ข้าจำเป็นสะที่ไหน”มูราดก็พูดแบบไม่มองหน้าเมินไปทางอื่น
.”เจ้าโกรธนางเพราะอะไร”
“ทำไมข้าต้องตอบเจ้า”
“……เป็นสะอย่างงี้ไง”นาครอทก็ส่ายหน้าไปมา
“ไอริตอนนี้ไม่มีใครดูแลนางแล้ว ผู้ขายที่ชื่อฮายาเตะนั้นน่ะ มิใข่ฝั่งเรา”
“0_0”มูราดได้ยินก็ตกใจมาก ถึงกับหันมาคอแทบหัก
“ตาสว่างสักทีนะ เจ้าโดนยัยเตี่ยวเสี้ยนเป่าเข้าให้แล้วหล่ะ”




______________________________

พรุ่งนี้ไรท์ต้องไปเรียนซัมเมอร์แล้ว ฮือๆๆๆขี้เกียจ

กดหัวใจให้ด้วยวันนี้ไรท์ฝันดีด้วยนะทุกคน ก็ให้ทุกคนฝันดีด่วย

คอมเม้นต์เป็นกำลังใจให้ด้วยนะ

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 8 ครั้ง

0 ความคิดเห็น