ตอนที่ 2 : Episode : 2 จิ้งจอก

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 152
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 18 ครั้ง
    12 พ.ย. 61

แล้วก็เอาหน้าออก ไอริก็ดูตกใจเล็กน้อย มูราจก็ไปอาบนํ้าที่นํ้าตกไอริก็มายืนเฝ้า
“มิอาบหรอนํ้าหรอ”
“รอเจ้าเสร็จก่อนสิ”
“เหอะ!? ยอมแพ้หรอ”ไอริที่ได้ยินประโยคนี้ก็รู้สึกเส้นเลือดขึ้นหน้า ก่อนจะส่งสายตาประมาณว่า x่อง
“กระจอก”มูราจที่ตอนนี้(ใส่กางเกงยาวอาบ)ไอริเองก็ค่อยๆถอดชุดของเธอออกทีละชิ้น จนเหลือผ้าที่เกาะอกและเกงขายาวของเธอ และปลอยผมที่เปียออก

“คิดว่ามิกล้ารึไง หึบ!!”โดดทับมูราจ
“เฮ้ย! ที่ิอื่นมีตั้งเยอะป้ะวะ!”มูราจรมเสียเล็กน้อย
“โทษทีมิเห็น”ทำสีหน้ากวนประสาทใส่ไอริก็ถูกสบู่สระผมปกติ(หันหลัง)มูราจที่กำลังถูสบู่จู่ๆก็เห็นเหมือนผ้าพันแผลลอยมา
‘เฮ้ย….บ้าน่า’มูราจที่กำลังจะหันไปมอง
“แล้วจะหันมาทำไม!!”
เพี๊ยยยยะะะะะะ!!! 

“เดินทางต่อเถอะ”ไอริที่เดินถือกระเป๋าต่อก็เดินไปเรื่อยๆจนไปถึงหมูบ้านหนึ่งซึ่งมีสัตว์ที่เป็นครึ่งคนครึ่งกวางเดินผ่านมาพอดี
“พวกท่านทั้งสองเป็นใครรึ”
“พวกข้ามาจากเมืองหลวงน่ะ แต่ผลัดหลงกับสหาย”มูราจเป็นคนพูดก่อน
“อ่องั้นหรือ นั้นมือเจ้ามีแผลใข่มั้ย ตามข้ามาสิ”เดินนำเข้าไปในบ้านหลังหนึ่งซึ่งทั้งสองก็เดินตามไป
“ท่านมีนามว่าอะไรกัน”
“ข้ามูราด แม่นางนี้ไอริน่ะ”
“ข้าชื่อเพย์น่า ข้าคือผู้รักษาป่าแห่งนี้”
“งั้นท่านก็จะพอรู้ทางออกใช่มั้ย”
“….จริงๆป่าแห่งนี้น่ะ หากตกลงมา จะไม่สามารถออกไปได้ตลอดกาล”ทั้งสองเมื่อได้ยินก็ชะงัก
“แต่ก็มิใช่ว่ามิมีนะ มีอยู่แต่ข้ามิรู้เลย”พูดไปด้วยทำแผลไปด้วย
“มิเป็นไรขอบใจท่านมาก”มูราดเองที่ดูมือแต่เอง แผลทุกอย่างหายไปในพริบตา มันทำให้ดูตกใจมาก
“งั้นพวกข้าลาหล่ะ”แล้วก็เดินทางต่อ
ทางด้านฝั่งของนาครอทกับบัต
“นี้ก็ผ่านไป1วันแล้ว ยังมิเห็นล่องรอยเลย”บัตที่นั่งอยู่บนรถม้าของแอสทริด และเธน
“พวกเขาแข็งแกร่งจะตาย ยังไงก็กลับมาได้”แอสทริดพูด
“ข้าก็ภาวนาให้เป็นแบบนั้น”

“หิวข้าววุ้ย!”มูราดบ่นอุบอิบๆจนไอริเริ่มรำคาญ
“เสียงดังจริง ข้าก็หิวนั้นแหละ!”ทั้งสองก็เดินต่อๆจนไปถึงแม่นํ้าใหญ่
“ต้องข้ามมั้ย”มูราดหันมาถามไอริ
“มั้ง”ว่าแล้วก็ค่อยๆลงนํ้ากันก่อนจะพยายามทรงตัวเดินๆ แต่แล้วไอริก็ลื่น
“โอ๊ะ!”ไอริที่ล้มเขาก็หงายหลังชนกับแผงอกแกร่งมูราดพอดีทำให้ไม่ล้ม
“555 เปียกอีกแล้ว ยัยซุ่มซ่าม”มูราจเผลอหัวเราะออกมาก่อนจะรีบหยุด
“…..ชิ!”ไอริก็รีบเดินต่อแต่ใบหน้าเริ่มแดงเล็กน้อย ก็เดินขึ้นบก
“ทำไมเจ้าต้องใส่ชุดแบบนั้นด้วย”ไอริมองชุดมูราด
“อ่อ สไตล์”สั้นๆ ก่อนที่จะเดินทางต่อ และในระหว่างนั้นเองก็มีจิ้งจอกสีเงินนอนอยู่ ซึ่งแปลกตาที่มีเก้าหาง
“ลองเข้าไปดูสิ”ไอริผลักมูราดไป เขาจึงจำใจที่ต้องมาดู
“ขามีแผลด้วย เจ้ามีผ้าพันแผลใช่มั้ย เอามิสิ”ไอริก็โยนทั้งกระเป๋าให้ มูราดก็หาก่อนจะนำมันมาพันแผลให้จิ้งจอกตัวนี้

“อืม..”จิ้งจอกตัวนั้นค่อยๆลืมตาขึ่นก่อนที่ร่างกายจะเปลี่ยนไปกลายเป็นหญิงสาวผมสีเงินผู้งดงามตามด้วยชุดดูหรูหราเขาก็ลุกมานั่ง มูราดก็ยังตกใจกับความงดงามของเธอ
“…..ท่านช่วยข้างั้นหรอ”พุังมาจับมือมูราด
“อืม ประมาณนั้นแหละ”หลบหน้า
“ข้าชื่อลิเลียน่านะ ยินดีที่ได้รู้จัก”
“อื้ม ข้ามูราดและนั้นไอริ”
“อื้มม….พวกเจ้าจะไปไหนกันงั้นหรอ”
“ออกป่านี้น่ะ”ไอริเป็นฝ่ายตอบเอง ลิเลียน่าที่ได้ยินก็พยักหน้าเบาๆ

“งั้นหรอ งั้นเจ้าเอาอันนี้ไปด้วยนะ”ลิเลียน่าล้วงกระเป๋าให้ปิ่นปักผมสีหยกวางบนมือมูราด
“ให้ข้าทำไม”
“ท่านเดินไปเรื่อยๆจนกว่าท่านจะถึงเทพองค์หนึ่งเขาจะไว้หนวดยาวหน่อย เขาอาจจะช่วยเจ้าได้นะ”ยิ้มให้บางๆ มูราดที่มองรอยยิ้มนั้นก็แก้มแดง
“เจ้ามิออกไปด้วยกันรึ”
“……มิเป็นไรหรอก ไปเถอะ เดินทางปลอดภัย”ว่าแล้วก็เดินหายไป มูราดที่มองปิ่นปักผมนั้นเขาก็เก็บใส่กระเป๋า
“ไปเถอะ”มูราดที่เดินผ่านไอริ ไอริสังเกตที่สีกน้าเขามีใบหน้าที่ดูเกมือนยิ้ม
‘ชิ มิชอบเอาเสียเลย’ไอริก็เดินตามไปเรื่อยๆก็เห็นผลไม้เต็มไปหมด
“ข้าว่าเก็บไว้เป็นเสบียงดีมั้ย”ไอริออกข้อเสนอมูราดก็หยุดก่อนหันมา
“ก็ดีนะ”ว่าแล้วก็เก็บแอปเปิ้ล เก็บผลไม้นานาชนิด และผักบางส่วน
“ทำกับข้าวเป็นรึ”มูราดพูดกวนประสาท
“กินได้ก็พอ”หลังจากที่ได้มามากพอแล้วก็เดอนทางต่อ ซึ่งทั้งคู่ก็หาที่ตั้งแคทป์กันต่อ และต้องหาใกล้แม่นํ้าซึ่งก็มีแม่นํ้าที่กนึ่งดูสวยมากๆ
“ตรงนี้แล้วกัน”และเริ่มก่อไฟ ไอริที่มีหม้อ(นานิ๊!)เขาก็หาไม้มาให้หม้อแขนไว้และใส่ผักที่มีลงไป
“ก็ดูดีนิ”มูราดก็ลองชิมดู

“….อร่อย”มูราดสีหน้าดูอ่อนโยนขึ้น ไอริก็ดีใจ
“5555 แน่นอนข้าทำอร่อย”ว่าแล้วก็ตักใส่ภาชนะไว้ และไอริก็ปลอกผลไม้ เมื่อกินเสร็จมูราดก็ขอตัวไปนั่งบนหินก้อนใหญ่ไอริเองก็แอบมองเป็นครั้งคราว
‘ชิ มิชอบเอาเสียเลย’ไอริก็เก็บไปล้าง ก็เห็นมูราดกุมปิ่นนั้นแน่นมาก
“ปิ๊งจิ้งจอกหรือไง”ไอริกะจะแซวเล่นแต่คำตอบที่ได้มาทำให้เขาชะงัก
“ใช่”ตรง
“55 สุดท้ายเจ้าชายก็ละลายให้กับสาวอื่น”ไอริก็เก็บจานใส่กระเป๋าและมานั่งบนขอนไม้ใหญ่
“แล้วไง อย่างน้อยก็มิใช่เจ้าแหละ เกมยังไม่จบ!”มูราดที่หันมาก็เห็นว่าไอรินอนหลับแล้ว
‘หลับเร็วจังวะ’

“…..”มูราดก็โดดลงมาก่อนจะนั่งด้านหน้าไอริ
‘ขอดูหน่อยนะ’มูราดค่อยๆใช้มือดึงผ้าปิดปากไอริออกมาอย่างเบามือ และใบหน้าปริศนาที่เก็บซ่อนมานานก็ได้ถูกเปิดเผยให้คนตรงหน้า
‘อะไรกัน ยัยนี่!’มูราดมองใบหน้าที่ถูกเปิด ริมฝีปากน้อยๆสีชมพูอ่อนจมูกโด่งเข้ากับริมฝีปาก ใบกน้าดูหวานและอ่อนโยนกว่าทุกที แถมบวกกับตอนนอนยิ่งทำให้มูราดใจสั่น
“อืม…นี่เจ้า!!”ไอริผลักมูราดออกเต็มแรงเขารีบดึงผ้าปิดปากขึ้น
“ทำไรของเจ้าน่ะ!”หน้าแดงมาก แต่มูราดยังต้องใบหน้านั้นไม่หาย
‘งดงามเสียจริง’
“อึก! บากะ!!”ไอริเริ่มหัวเสียมากเขาก็วิ่งหนี
“เฮ้ย! เดี๋ยวกล-“ก็ไม่ทัน และเมื่อเริ่มเย็นมา ไอริก็กลับมาแต่เขาก็ไม่ค่อยอยากมาเท่าไหร่ก็เห็นมูราดเนี่ยนอนอยู่
‘คราวนี้ต้องเอาคืน!!’ไอริย่องๆไปกำลังจะเอื้อมมือดึงออกก็ถูกคว้าข้อมือไว้
“จะเอาคืนข้าหรอ หึ!”แล้วก็ดันร่างไอริไปทำให้มูราดคร่อมไอริ
“เฮ้ย! เจ้า!”
“ก็อยากเห็นมิใช่หรือไง”
“ไม่แล้ว! อ๊ะ-“มูราดก็ดึงผ้าปิดปากตัวเองออกใบหน้าแสนคมคายจมูกโด่งริมฝีปากเป็นประจับบวกกับสายตาเจ้าเล่ห์แสนเสน่ห์มะนชั่งดูหน้าหลงไหลเสียจริง ไอริตกอยู่ในภวังค์ เขานั้นมอวไม่กระพริบเลย
“อ่าวๆ เฮ้!”เขย่า

“ชิ!”ไอริดันมูราดก่อนจะลุกมานั่ง
“แล้วไปไหนมา”
“เรื่องของข้า”ไอริเบือนหน้าหนี มูราดเองก็ยิัมมุมปาก
“เฮ้…”มูราดเดินไปทางที่ไอริหันหน้า แต่เขาก็ตกใจและรู้สึกว่าเขากำลังแก้มแดงอยู่ ไอริทำหย้ามุ้ยเล็กน้อย
‘น่ารักจัง’
“ทำตัวเป็นเด็กไปได้”
“เจ้าเห็นหน้าข้า…ทั้งที่เจ้ามิได้เป็นครอบครัวข้า”
“เจ้าเองก็เหมือนกันนั้นแหละ เอาเถอะ ข้าเก็บเป็นความลับอยู่แล้ว”ไอริก็หันมามองหน้ามูราด
“หึ!”ไอริก็เดินสวนกับมูราจและไปนั่งที่ขอนไม้ใหญ่ มูราดเองก็มานั่งข้างๆ
“อย่าเงีนบดิ๊ อึดอัดว่ะ”มูราดเป็นฝ่ายพูดขึ้นก่อน ไอริก็หันมา
“อึดอัดก็ถอดผ้าสิ”
“อืมม….ก็ดีนะ แต่ว่าข้าหนาว”
“ยืมไหล่หน่อยนะ”ไอริก็อิงไหล่มูราดเฉย ทำให้มํราดที่ไม่ทันตั้งตัวนั้นแก้มแดงมาก
“ชิ! ขี้โกง”ตอนนี้มูราดเริ่มใจสั่น แถมยังคิดถึงแต่เรื่องใบหน้าที่เห็นเมื่อสักครู เขาก็ยอมให้ไอริอิงและตนก็อิงกลับเช่นกัน
“…..เจ้าคงมิได้คิดไรหรอกนะทำแบบนี้น่ะ”มูราดพูด ไอริก็พยักหน้า
“ถ้าคิดก็แพ้น่ะสิ”ไอริก็เงยหน้ามาแต่ใบหน้าทั้งคู่กลับใกล้มากๆ
“อ๊ะ! โทษที”มูราดเป็นฝ่ายหลบหน้าก่อน เขาแก้มแดงสุดๆจนตอนนี้มันเห็นได้ชัดแล้ว
“ว้ายๆ…เจ้าชายเขิน”ไอริแซวมูราดจนมูราดรู้สึกทั้งเขินและอาย
“จ้ามิแกล้งก็ได้”ไอริหันหน้ากลับมาที่เดิม
“………….ชิ!”เมื่อกลางดึกมาถึง ไอริกับมูราดที่กำลังนอนกันอยู่ก็มีเสียงหญ้าเหมือนมีคนเดินทำให้มูราดนั้นตื่ขึ้นมา
“ใครน่ะ!”มูราดตะโกนไปทางนั่น ไอริเองก็สะดุ้งตื่น
“เสียงดังเสีย- ระวัง!”มีธนูพุ่งมา ไอริพุ่งผลีกมูราดนอนกับพื้นและตนก็ทับไว้
“เงียบก่อน ข้าเห็นฝ่ายศัตรูน่ะ มันตาบอดแต่หูดีมาก”ไอริกระซิบมูราดเบาๆ แต่ตอนนี้เธอจะรู้มั้ยว่าเขาแก้มแดงมากๆและศัตรูนั้นก็เดินหายไป ไอริก็ถอนหายใจก่อนจะเพิ่งรู้ว่า ใบหน้าเธอกับมูราดใกล้กันมากๆจนจมูกติดกันแล้วแถมตัวก็ติดกัน ไอริเองก็เริ่มแดงมูราดก็ใช้มือรวบเอวไอริไว้

“ชอบรุกหรอ”ยิ้มมุมปาก
“ป-เปล่า ปล่อย”มูราดนั้นเงียบเขาไม่ยอมปล่อยกับกอดแน่นกว่าเดิม
“ชั่งเถอะๆ นอนเลย”ไอริเมื่อได้ยินเขาก็แทบปรี๊ดแตก เขาถูกกอดแน่นจนตอนนี้เขาก็เขินสุดๆ
‘แกทำข้าดูแย่!’ไอริตอนนี้รู้สึกเสียศักดิ์ศรีไปหมด เขานั้นสู้ไม่ได้กระทั่งแรงและใจ….ตอนนี้ใจเขาก็หวั่นไม่แพ้กัน
“นอนก็ได้”ไอริเองก็ข่มตานอน



________________________ 
สาเหตุที่ลงเร้วกว่ากำหนดการ์ณที่แจ้งไว้  

ไม่ใช่ไรหรอก เราตุนไว้น่ะ เพราะแค่งเยอะหน่อยแล้ว

ก็เลยอดใจไม่ไหวเอาฃง คอมเมนต์หันเยอะๆสะ
อย่าฃืมกดไลท์ด้วยย


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 18 ครั้ง

1 ความคิดเห็น

  1. #10 kykrrnmc (@kykrrnmc) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 10 มีนาคม 2562 / 05:21
    ฟินเวอร์
    #10
    1
    • #10-1 egoswith (@egoswith) (จากตอนที่ 2)
      10 มีนาคม 2562 / 11:28
      ขอบคุณค่ะ
      #10-1