ตอนที่ 13 : Episode : 13 Good bye my friend ^...^(The end season 1)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 108
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 14 ครั้ง
    22 ธ.ค. 61

“เฮืออกกก!!”ไอริสะดุ้งตื่นขึ้นมานอกศาลเจ้า ซึ่งมูราดเป็นคนพาเธออกมามูราดที่เห็นเธอฟื้นแล่วก็รีบโผเข้ากอด
“ทำไมชอบมำให้เป็นห่วง ยัยบ้า!”มูราดพูดทั้งๆที่กอด ฟังจากเสียงแล้วดูสั่นคลอมาก
“ทำให้เจ้าเป็นห่วงงั้นหรอ..ข้าขอโทษ”ก่อนที่ค่อยๆคลายอ้อมกอดนั้น
“แล้วเกิดไรขึ้นกับดจ้ารึเปล่า”
“….ไม่หล่ะ ไม่มีไรหรอก”ไอริลุกขึ้นทันทีทำให้เขาหน้ามืดเกือบล้มแต่มูราดก็รับไว้
“อย่าหักโหมสิครับ”มูราดยิ้มหว่านเสน่ห์ใส่ ทำให้เจ้าตัวแก้มแดง
‘ยอมรับๆจริงเลย บ้าชะมัด’
“เอาหล่ะ เดินทางต่อเถอะ ใกล้ถึงจุดหม่บแล้วหล่ะ”มูราดนั้นสพายกระเป๋าทั้งสองใบ
“ไหนหล่ะ”
“นั้นไง”มูราดชี้ไปที่บันได ไอริก็เริ่มมีอาการดีใจขึ้นมาแต่ว่าใจนึงมันก็เสียดาย คืออะไรกันนะ
“ว้าย!!”ไอริสะดุ้งทันทีเมื่อมูราดช้อนตัวเธอขึ้น
“เดี๋ยวหน้ามืดหัวฟาดบันไดตายขึ้นมาจะทำไง”
“จินตนาการเนาะ - -*”แต่ถึงยังงัเนก็ยอมให้อุ้ม จนกระทั่งขึ้นบันไดนั้นไปเรื่อยๆมูราดรเ่ิมชะลอความเร็ว
“ไอริ….”
“หืม…”
“หนัก”
“ใครสั่งให้อุ้มล่ะ! อุ้มแล้วอุ้มเลย!”ขึ้นบันได้จนสุดและดูเหมือนมันจะโผล่มา างที่พวกเขาตกผามา เกราะมีรถม้าที่ควํ่่อยู่
“กว่าจะออกจากตรงนี้ได้ ฝ่าแทบตายเลยเนา-“ไอริทรี่เงยหน้าขึ้นมา ทำให้ใบหน้าทั้งสองใกล้ชิดกันบ้าง ทั้งคู่ก็รีบหันหย้าหนี
“ส-ใส่ผ้าปิดป่กได้แล้ว จะกลับกัน”
“ร-รู้แล้วหน่า”มูราดก็วางไอริลงก่อนที่จะสวมหน้ากากและทำการเดินกลับเข้าเมือง
ในระหว่างนั้นที่เดินทางนั้นมูร่ดก็ถามหลายๆอย่าง
“ปกติเจ้าอยู่คนเดียวหรอ”มูราดที่เป็นฝ่ายถามจึ้นมาก่อน
“….ใช่ เจ้าหล่ะ”
“อยู่กับสมุนน่ะ พวกคนใช้”
“หึ! รวยนักรึไง บ้านโดนยึดมิใช่หรอ”
“ก็เชิงนั้นแหละ ยังหาวีธีซ่อมแซม Aundura Stone ไม่ได้เลย ก็ยังไม่มีโอดาส”ไอริก็เอามือทาบที่ไหล่
“ถึงกระนั้น คู่หูอย่างข้าขอร่วมรพเคียงบ่าเจ้านะ แต่งตั้งข้าเป็นมือขวาด้วย”ยิ้มบางๆ มูราดที่เห็นก็ถอดหน้ากก่อนจะประทับริมฝีปากที่หน้าผากของเธอ
“รอดูก่อนสิ วันมที่ข้าขอความช่วยเหลือเจ้าอาจจะไปได้ก็ไม่รู้ก็ได้”มูราดยิ้มให้ ไอริมองรอยยิ้มนั้นก่อนจะแก้มแดงขึ้นมา
“แต่ยังไง ข้ามิลืมสิ่งที่เจ้ากล่าวไว้หรอกนะมูราด”
“งั้นหรอ….ข้าก็มิยอมหรอกนะ หึ!”มูราดก็ยิ้มมุมปากให้ก่อนที่จะสวมผ้าปิดปากขึ้น
“แต่ว่าเจ้าอาจจะเปลี่ยนใจก็ได้นะ”
“เรื่องอะไร ฮอ๊ะ!”ไอริอุทานขึ้นมาเมื่อมูราดโน้มหน้ามาทาบริมฝีปากที่เธอเบาๆค้างไว้อย่างงั้น ถึงจะมีห
ผ้าปิดปากกั้นไว้มันก็สัมผัสได้ไอริกน้าแดงขึ้นมาก่อนจะผลักออก
“ทำบ้าอะไร!!!”ทุบตีรัวๆ
“คู่หูก็ทำกันแบบนี้นิ”
“คู่หูบ้านป้าเจ้าสอ! คู่รักต่างหาก”ยังทุบอีก
“ตอนเจ้าเขินก็น่ารักดีนะ”กระซิบก่อยจะเดินนำ ทิ้งให้ไอริยืนหน้าแดงเป็นมะเขือเทส
“เร็วสิ จะกลับมั้ยเมืองน่ะ”หันกลับมา
“รู้ละหน่า! -//-“ไอริรีบวิ่งตาม ทั้งคู่ก็เดินมาถึงเมืองจนได้ และทุกคนที่เห็นต่างพากันดีใจเพราะทั้งสองหายไปเเดือนกว่าจะกลับมา
“ยินดีต้อนรับกลับนะคะ องค์ชาย!/ท่านหญิงไอริ!”ผู้คนในเมืองวิ่งเข้ามาหาด้วยความดีใจแต่มันมากไปหน่อยน่ะส 
“โอ้ยๆ! คลื่นมวลชน”ไอริโดนเบียดซะจนจะแบนแต่มูราดก็คว้าตัวเธอก่อนหระโดดขึ้นไปยืนบนหลังคาบ้าน
“ข้าขอไปพบท่านเธนก่อนแล้วกัยน”มูราดก็มุ่งตรงไปยังปราสาท แต่ก็ลืมไปส่าเขาอุ้มเธออยู่จนมาถึงหน้าปราสาท ซึ่งเหล่าผู้กล้าก็ยืนทำไรสักอย่างกัน มูราดจึงรีบวิ่งเข้าไปหา
“จะวางแผนกันออกค้นหาทั่วป่าเลย-“เธนหยุดพูดกระทันหันเมื่อเขาเห็นมูราดโดดลงมาจากหลังคาแต่อุ้มไอริอยู่
“ว้าวววว!! อะไรกันคู่นี้”ซานิสแอบแซว มูราดที่พึ่งรู้ตัวก็โยนเธอลงถังขยะแต่ไอริก็ใช้สกิลพุ่งไปก่อนจะตกถังขยะ
?ไอริ!!!!”บัตรีบวิ่งสวมกอดผุ้เป็นเพื่อนไม่ต่างจากนาครอทที่เดินไปหามูราด
“นึกว่าตายสะแล้ว”
“แช่งหรอวะ”
“ฮือออ ไอริ! นึกว่าบะเป็นไรสะอีก”กอดแน่น
“อ่าวหน่า บัตข้ากลับมาแล้ว”
“เอาหล่ะม ดีใจกับทั้งสองคนด้วยนะที่กลับมาอย่างปลอดภัย พวกเจ้ากลับไปพักผ่อนก่อนเถอะ”เธนบอกกล่าวให้ทั้งสองเพราะดูเหน็ดเหนื่อยกันมามาก

It’s been a long day without you my friend

“ต้องจากกันจริงๆหรอเนี่ย”มูราดหันมามองไอริ ซึ่งเธอก็หันมาเช่นกัน
“ชั่งเถอะ ยังไงก็ได้เจอกันอยู่ดีหน่า”

And I’ll tell you all about it when I see you again

“ถ้าได้เจอกัน จะเล่าเรื่องราวที่เจอมา เข้าใจป่ะ”ไอริยิ้มเล็กน้อย

We’ve come a long way from where we began
นับเวลาที่ผ่านมา ตอนที่อยู่ในป่าด้วยกัน ชั่งเป็นเวลาที่แสนยาวนานเหลือเกิน อล้วนี้ต้องจากกันตริงๆหรอ
Oh I’ll tell you all about it when I see you again
When I see you again

“ไปเถอะ”บัตจูงมือเพื่อนของเธอไป เช่นเดีนวกับนาครอทที่พามูราดไปอีกทาง ทั้งสองไม่ได้ทำงานที่เดียวกัน อยุ่คนละสังกัด ทั้งสองหันมาพร้อมกันก่อนที้มูราดจะโบกมือให้
“อึก…”ไอริแก้มแดงและโบกมือกลับเช่นกัน ก่อนจะหุบยิ้มเมื่อจากการโบกมือจองมูราดกลับกลายเป็นชูนิ้วกลางสะงั้นแต่ถึงยังงั้นไอริก็ยิ้มออกมา
“แล้วเจอกันนะ”
“เจอกันเมื่อไหร่ ข้าจะเตะเจ้าเลย”ไอริก็หันกลับไป

แล้วก็คงจะ….ได้เจอกันอีกกก…..

ทางด้านฝั่งของมูราดที่พึ่งกลับมาถึงบ้านอันใหญ่โตแต่อาศัยอยู่คนเดียว เขาทิ้งตัวลงนอนที่เตียง
‘ให้ตายสิ เหงาเหมือนกันนะเนี่ย พอไม่มียัยนั้น…ยัยบ้าเอ้ย!!’
‘อดคิดถึงไม่ได้เลย’มูราดได้แต่นอนเขินอยู่ที่เตรยงครั้งแรกน่ะแหละที่รู้สึกประหลาดใจทุกครั้งแต่พอไม่มีเทธออยู่มันก็เปลี่ยวใบเหมือนกัน
มูราดยื่นมองกระจกดูด้านหลัง แต่ใจนึงก็เริ่มคืดขึ้นมาอีก
‘เวลานี้สินะที่เหมาะสมน่ะ’

‘หวังว่าจะได้เจอกันอีกนะ’ทั้งสองอธิษฐานมาพร้อมกัน
ขอให้สิ่งนั้นเป้นจริงดั่งปรารถนา รอเวลาเท่านั้นที่จะพามาเจอ



_________________________ 

จบซีซั่นหนึ่งงงง!!!!!

เนื้อเรื่องจะดำเนินต่อในภาคของในเมืองนะคะ เนื่องจากำรท์วางไว้แล้วว่าจะใฟ้ในป่าเป็นซีซั่นหนึ่ง

ซีซั้นสองมาปีหน้านะ(ก็แปปเดียว)

รักทุกคนที่อ่านมาถึงตอนนี้นะคะ

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 14 ครั้ง

0 ความคิดเห็น