Love after Love (ป๋อจ้าน) #เลิฟอาฟเตอร์เลิฟป๋อจ้าน

ตอนที่ 7 : Chapter | 07

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,585
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 121 ครั้ง
    10 ก.ย. 62






Chapter | 07


ลู่เจิ้งไฉใช้เวลานานพอดูในการขับรถฝ่าการจราจรแสนติดขัดในปักกิ่งเพื่อออกมาพบเพื่อนรักของเขา สามสิบนาทีก่อนจิตรกรหนุ่มรับโทรศัพท์จากเซียวจ้านที่เรียกชื่อเขาออกมาได้คำเดียวก่อนตามมาด้วยเสียงสะอื้นราวจะขาดใจ แม้ลู่เจิ้งไฉจะถามซ้ำ ๆ ว่าเกิดอะไรขึ้นแต่คำตอบที่ได้รับก็ยังคงมีเพียงเสียงร่ำไห้โดยไม่มีคำพูดใด สุดท้ายเขาจึงบอกให้เซียวจ้านตั้งสติบอกมาแค่ว่าตอนนี้อยู่ที่ไหน เมื่อได้รับคำตอบจึงรีบคว้ากุญแจรถบึ่งออกจากแกลอรี่ไปในทันที

ชายหนุ่มมองหาเซียวจ้านไปทั่วบริเวณที่อีกฝ่ายบอกมา แล้วสายตาก็สะดุดเข้ากับร่างคุ้นตาที่นั่งก้มหน้าอยู่บนเก้าอี้พักผู้โดยสารที่สถานีรถประจำทางเพียงลำพัง

ลู่เจิ้งไฉเดินตรงไปหาพร้อมกับวางมือบนบ่าที่ค้อมลง

"เซียวจ้าน"

คนถูกเรียกเงยหน้าขึ้นมอง ดวงตาคู่นั้นยังคงแดงก่ำจากการร้องไห้อย่างหนัก ใบหน้าเผือดซีดและเปื้อนไปด้วยคราบน้ำตา ท่าทีหวาดหวั่นคล้ายเด็กหลงทางขาดที่พึ่งยิ่งทำให้ลู่เจิ้งไฉสงสัยว่าเกิดอะไรขึ้นกับเพื่อนรักของเขากันแน่

อะไรหรือใครกันที่ทำให้คนที่เพียรพยายามทำเป็นใจแข็งอย่างเซียวจ้านร้องไห้ได้มากถึงเพียงนี้

"ร้องไห้ทำไม เกิดอะไรขึ้น ใครทำอะไรนาย"

"อาไฉ จะ-- เจ้านายคนใหม่ของฉัน คนที่ฉันต้องมาทำงานด้วยในวันนี้คือเขา หวังอี้ป๋อ ฉันจะทำยังไงดี”

"ห๊ะ ว่าไงนะ"

คำบอกเล่าด้วยน้ำเสียงขาดห้วงระหว่างที่คนพูดหอบหายใจทำให้ลู่เจิ้งไฉสะดุ้ง

พระเจ้า 

แผ่นดินจีนแคบขนาดนี้ตั้งแต่เมื่อไร

ความกดดันกับสิ่งที่ต้องเผชิญมาตลอดทั้งวันยังคงรินไหลออกมาเป็นหยดน้ำใสจากสองดวงตาของเซียวจ้านไม่ขาดสายในขณะที่เล่าเรื่องที่เกิดขึ้นรวมทั้งระบายความรู้สึกให้ลู่เจิ้งไฉฟัง

"ฉันไม่ได้อยากให้มันเป็นแบบนี้เลย ฉันไม่อยากเจอเขาอีก ไม่อยากเห็นเขาเจ็บปวด ไม่อยากทำให้เขาเสียใจเพราะฉันอีกแล้ว ไม่อยากแล้ว" 

เซียวจ้านพูดอย่างเจ็บปวด ทุกคำที่เอ่ยถึงหวังอี้ป๋อล้วนประกอบด้วยความรู้สึกผิดและเสียใจ ชายหนุ่มเงยหน้าขึ้นสูงคล้ายจะกลั้นน้ำตา แต่ดูเหมือนว่าความเจ็บปวดที่ถูกกักเก็บไว้นานปีจะท่วมท้นออกมาในวันนี้จนเซียวจ้านเกินจะรับมือ

"เซียวจ้าน เรื่องที่เกิดขึ้นเมื่อห้าปีที่แล้วมันไม่ใช่ความผิดของนายเลยนะ"

"ทำไมจะไม่ใช่ ฉันเป็นคนทิ้งเขาไป เพราะฉันเลือกที่จะเห็นแก่ตัวมากกว่าจะนึกถึงใจเขา ฉันทำให้หวังอี้ป๋อต้องเจ็บปวด เพราะฉันเป็นคนไม่ดี"  เสียงสะอื้นที่หลุดรอดออกมากับบ่าที่สั่นสะท้านเพราะกลั้นน้ำตาทำให้ลู่เจิ้งไฉยิ่งสงสาร

"มันเป็นเพราะนายเลือกไม่ได้และนายก็มีทางเลือกแค่สองทางระหว่างเสียใจกับเสียใจมาก วันนั้นเมื่อห้าปีที่แล้วนายก็รู้ไม่ใช่เหรอว่าไม่ว่าตัวเองเลือกจะอยู่หรือไปคนที่เสียใจก็คือทั้งนายทั้งหวังอี้ป๋อไม่ต่างกันเลย"

"แต่ฉันก็เลือกที่จะทิ้งเขาเพราะรักตัวเองมากกว่าที่จะกลัวเขาเสียใจ” เสียงที่พูดทั้งร้าวรานและเจ็บปวดจนลู่เจิ้งไฉอยากให้หวังอี้ป๋อมาอยู่ตรงหน้านี้เพื่อรับรู้ถึงความรู้สึกของคนที่เอาแต่พร่ำโทษตัวเองแบบนี้เหลือเกิน

"ถ้าวันนั้นนายไม่ทำอย่างนั้นคนที่จะเสียใจที่สุดก็คือหวังอี้ป๋อเหมือนกัน แล้วถ้าไม่ทำอย่างนั้นวันนี้นายก็คงไม่ได้มานั่งอยู่ตรงหน้าฉันแบบนี้ด้วย เลิกโทษตัวเองสักทีได้ไหมเซียวจ้าน แบ่งความเจ็บปวดที่นายแบกไว้ไปให้คนอื่นบ้างเถอะ ความเจ็บปวดของคนที่ไม่รู้อะไรเลยอย่างหวังอี้ป๋อมันยังหนักไม่ถึงครึ่งของนายที่รู้ทุกอย่างแต่ต้องทนอยู่กับมันด้วยซ้ำ"

แม้ถ้อยคำที่ลู่เจิ้งไฉพูดจะเป็นความจริงอย่างเถียงไม่ได้แต่นั่นก็ไม่ได้ทำให้ความรู้สึกผิดของเซียวจ้านน้อยลงเลยแม้แต่น้อย หวังอี้ป๋อยังคงเป็นคนที่เขาห่วงใยในความรู้สึกอยู่เสมอไม่ว่าจะเป็นในตอนนี้หรือเมื่อห้าปีที่แล้วก็ตาม

"แล้วถ้านายเจอกับหวังอี้ป๋อแล้วแล้วอีกคนที่รู้เรื่องนี้ล่ะ"

"..."

"เขารู้เรื่องนี้หรือยัง"

เซียวจ้านนิ่งไปเมื่อได้ยินคำถาม เขาสบตากับเพื่อนสนิทอย่างหวาดหวั่นเมื่อนึกได้ว่ายังมีอีกหนึ่งบุคคลสำคัญที่เกี่ยวข้องกับเรื่องทั้งหมดนี้ 

อีกหนึ่งคนที่มีพระคุณที่สุดของเขา

"ไม่รู้เหมือนกันอาไฉ ฉันไม่รู้อะไรแล้ว”

ยิ่งพูดนานขึ้น ความกดดันผสมเจ็บปวดก็ยิ่งทำให้เหนื่อยล้าทั้งใจกาย เสียงพูดของเซียวจ้านเบาลงเรื่อย ๆ ดวงหน้าซีดเผือดมีเหงื่อเม็ดเล็กซึมออกมาจนน่าเป็นห่วง

"หน้านายไม่ดีเลยเซียวจ้าน เที่ยงนี้กินยาหรือยัง"

เซียวจ้านนิ่งไปแล้วก็ส่ายศีรษะ ยาอย่างนั้นเหรอ เขาลืมไปสนิทเลย

"ทำไมไม่กินยา ดูแลตัวเองบ้างสิ"

"ฉันลืม"

"เอาเถอะ กลับบ้านกันดีกว่า นายจะได้พักผ่อนแล้วคิดว่าจะจัดการเรื่องนี้ยังไงต่อ"

มือของลู่เจิ้งไฉแตะอยู่ที่ข้อศอกของเพื่อนรักในขณะที่เดินพาเซียวจ้านไปที่รถ

ทำไมกันนะ ทำไมพระเจ้าต้องทำร้ายเพื่อนรักของเขาให้พบกับความเจ็บปวดเสียใจจากปัญหาที่หนักหนาขนาดนี้ ทั้งที่เซียวจ้านไม่เคยไปทำความเดือดร้อนให้ใครหรือแม้แต่จะคิดร้ายกับใครเลย แล้วทำไมชีวิตของเพื่อนรักเขาถึงต้องพบเจอแต่ปัญหาที่ยากต่อการแก้ไขแบบนี้ ลู่เจิ้งไฉนึกรังเกียจโชคชะตาที่ชอบเล่นตลกกับชีวิตคนเสียจริง






หวังอี้ป๋อจำไม่ได้ว่าตัวเองยกแก้วเหล้าเทใส่ปากเป็นครั้งที่เท่าไหร่แล้ว เขารู้เพียงแค่เหล้ามากมายที่ดื่มเข้าไปไม่สามารถเข้าไปดับความเจ็บปวดรวดร้าวทุกข์ทรมานในอกได้เลย ยิ่งกินให้ลืมก็ยิ่งคิด ยิ่งคิดก็ยิ่งจำ แล้วยิ่งจำก็ยิ่งเจ็บหัวใจ คำพูดที่ใครต่อใครมักพูดกันว่าเจ็บเหมือนจะตายเพราะความรักถูกพิสูจน์แล้วโดยจิตใจของหวังอี้ป๋อว่ามันเป็นความจริงอย่างยิ่ง เพราะตอนนี้เขารู้สึกเหมือนตัวเองใกล้จะตายเต็มที

"พอได้แล้วป๋อเกอ"

น้ำเสียงอ่อนใสของสงเฉียนฟังดูเด็ดขาดและจริงจัง มือเล็กแย่งแก้วเหล้าไปจากหวังอี้ป๋อแล้วยึดขวดเหล้าไปเททิ้งจนหมดขวดทั้งที่อีกคนพยายามยื้อไว้อย่างสุดกำลัง

"อย่ามายุ่งกับพี่นะสงเฉียน"

"ฉันจำเป็นต้องยุ่ง เพราะฉันยังไม่อยากมีคู่หมั้นที่กินเหล้าจนเป็นโรคพิษสุราเรื้อรังให้ฉันขายขี้หน้าคนอื่น พี่จะกินเหล้าแทนน้ำเปล่าแบบนี้ให้ได้อะไรขึ้นมา"

"พี่จะกินให้มันเมาจะได้หลับ ๆ หรือไม่ก็ตายไปซะ"

"ตอนนี้พี่ก็เมามากอยู่แล้วหวังอี้ป๋อ ส่วนเรื่องตายพี่คงได้ตายสมใจในอีกไม่นานนี้แน่ถ้ายังกินเหล้าแทนน้ำแทนข้าวแบบนี้"

สงเฉียนมาที่บ้านของหวังอี้ป๋อเมื่อหลายชั่วโมงก่อนหน้านี้เพื่อชวนคู่หมั้นของเขาไปทานข้าวเย็น แล้วสิ่งที่หนุ่มน้อยได้เห็นก็คือหวังอี้ป๋อที่กำลังนั่งดื่มเหล้าอย่างเอาเป็นเอาตาย แม้ตอนแรกจะไม่อยากขัดใจและปล่อยให้คนหัวดื้อดื่มเหล้าไปตามสบายแต่พอหนักขึ้นเรื่อยสงเฉียนก็หมดความอดทน

"พี่เป็นอะไรไปหวังอี้ป๋อ มีเรื่องอะไร พี่เล่าให้ฉันฟังหน่อยได้ไหม”

"เขากลับมาทำไม เขาทิ้งพี่ไปแล้วเขายังจะกลับมาในชีวิตของพี่อีกทำไม กลับมาเหยียบซ้ำ กลับมาซ้ำเติมให้ทรมาน กลับมาทำให้ตายทั้งเป็นอีกครั้งใช่ไหม” เสียงห้าวพูดราวกับต้องการจะรำพันกับตัวเองมากกว่าจะตอบคำถามของสงเฉียน

"ใคร"

"คนใจดำ คนที่ใจดำที่สุดในโลก"

"คนที่ทำให้พี่เป็นแบบทุกวันนี้ใช่ไหม” ในที่สุดคำถามที่สงเฉียนเพียรพยายามถามมาหลายปีก็ได้คำตอบ เจ้าของคมมีดที่สร้างบาดแผลสำคัญไว้ในหัวใจของหวังอี้ป๋อคือคนในอดีตของเขานั่นเอง

"พี่รักเขา รักเหมือนที่เคยรักตลอดมา ถึงตอนนี้ก็ยังรักอยู่ พี่รู้ว่ามันดูเหมือนคนโง่ ทั้งที่เขาทำถึงขนาดนี้แต่พี่ก็ยังไม่เคยลืมเขาได้เลย”

"..."

"ทำไมพี่ถึงต้องรักคนใจร้ายแบบนั้นด้วย"

สงเฉียนเกิดความรู้สึกแปลกประหลาดขึ้นมา ความหวงแหนผู้ชายตรงหน้าปะปนมาพร้อมกับความเจ็บหน่วงในใจเมื่อได้ยินคำพูดที่หวังอี้ป๋อบอกว่าตัวเองยังรักคนในอดีตที่ทิ้งเขาไปอยู่ไม่ลืมเลือน

"พี่คงไม่มีทางรักใครได้อีกแล้วนอกจากเซียวจ้าน โง่ชะมัดเลยใช่ไหม"

สงเฉียนเม้มริมฝีปากแน่น

‘หวังอี้ป๋อ แล้วฉันล่ะ แม้แต่ฉันพี่ก็รักไม่ได้เหรอ’

เหล้ามากมายที่ร่างกายรับเข้าไปทำให้เริ่มง่วง เปลือกตาหนาหนักค่อยเลื่อนปิดลงก่อนที่จะเข้าสู่ห้วงของความหลับใหล แล้วสุดท้ายก็เป็นหน้าที่ของสงเฉียนอีกที่ต้องคอยดูแล

มือเล็กใช้ผ้าขนหนูชุบน้ำเย็นเช็ดให้ที่ใบหน้าและซอกคอของหวังอี้ป๋อก่อนจะเดินหาผ้ามาห่มให้ จัดหมอน จัดท่าทางให้คู่หมั้นได้นอนสบายที่สุดบนโซฟาตัวยาว

"เซียวจ้าน อย่าทิ้งฉันไป กลับมา"

“...”

“จ้าน…”

เสียงละเมอแผ่วเบาหากเต็มไปด้วยความโหยหาอาวรณ์แม้ยามคนหวนหาไม่ได้สติทำให้สงเฉียนเม้มริมฝีปากอีกครั้ง ในดวงตากลมโตมีแววครุ่นคิดปนขัดเคืองด้วยความไม่พอใจเมื่อสิ่งที่เคยเป็นของตัวเองตลอดมากำลังจะถูกแย่งชิงกลับคืนไปโดยเจ้าของคนเดิม

สงเฉียนเป็นคนเอาแต่ใจและการเลี้ยงดูจากครอบครัวทำให้คนอย่างเขาไม่เคยประสบกับคำว่าผิดหวัง หนุ่มน้อยมั่นใจตลอดมาว่าตัวเองเคยเป็นหนึ่งในคนที่ใกล้ชิดกับหัวใจหวังอี๋ป๋อที่สุดและสักวันอีกฝ่ายก็จะรักเขา แต่วันนี้กลับไม่แน่ใจแล้วว่ามันจะเป็นแบบนั้นเมื่อสิ่งที่ต้องการมานานกำลังจะถูกชิงกลับไปด้วยเจ้าของคนเดิม

"ขนาดหลับพี่ก็ยังพร่ำเพ้อถึงเขานะหวังอี้ป๋อ" เสียงใสพูดกับคนที่นอนหลับสนิทไม่ได้สติอยู่ตรงหน้า

"เซียวจ้าน ฉันอยากจะรู้นักว่าคุณเป็นคนยังไง มีอะไรดีหนักหนา และเพราะอะไรคุณถึงทิ้งเขาไปจนทำให้หวังอี้ป๋อเป็นบ้าได้ขนาดนี้”






เช้าวันรุ่งขึ้นหวังอี้ป๋อลืมตาตื่นพร้อมอาการปวดหัวอย่างหนักเนื่องจากแอลกอฮอลล์ปริมาณมากที่ร่างกายรับเข้าไปทำให้เกิดอาการ 'แฮงก์'

"ทำไมไม่ตาย ๆ ไปให้สิ้นเรื่องเลยวะ"

เสียงห้าวสบถอย่างหงุดหงิดในขณะพาสภาพสังขารแสนย่ำแย่ของตัวเองลุกจากโซฟาในห้องนั่งเล่น อาการมึนงงราวกับโลกหมุนผิดทิศค่อยบรรเทาลงเมื่อร่างกายถูกสัมผัสด้วยน้ำเย็นจัด ศีรษะที่ปวดร้าวสะบัดไปมาอยู่ภายใต้สายน้ำเย็นจากฝักบัวที่ช่วยทำให้หายจากอาการง่วงงุน

หวังอี้ป๋อไม่อยากหลับต่อแล้วก็ไม่ต้องการพักผ่อนอยู่บ้านเป็นไอ้ขี้แพ้ให้เลขาคนใหม่หัวเราะเยาะ เมื่อวานเขาเสียการควบคุมตัวเองมากพอแล้วจากการปล่อยให้หัวใจมีอำนาจมากกว่าสมอง แล้วอี้ป๋อก็จะไม่ยอมเป็นแบบนั้นอีก ดังนั้นวันนี้ถึงร่างกายและหัวใจจะอ่อนล้ามากเพียงใดแต่เขาก็ต้องไปทำงานเพื่อแสดงให้เซียวจ้านเห็นว่าการกลับมาของแฟนเก่าไม่มีผลอะไรต่อหัวใจกับความรู้สึกของเขาอีก และเขาจะไม่แยแสต่อการกลับมาของอีกฝ่ายแม้แต่น้อย ก็แค่ทำงานกับคน ‘เคย’ รัก มันจะยากลำบากสักแค่ไหนกัน

ส่วนหัวใจที่เจ็บปางตายอยู่ข้างในนี่ก็ช่างหัวมันก็แล้วกัน

ชายหนุ่มใช้เวลาอาบน้ำอยู่นานพอควรก่อนที่จะก้าวเท้าเดินออกมาจากห้องน้ำโดยไม่สนใจจะหยิบเสื้อคลุมหรือแม้แต่ผ้าขนหนูมาปกปิดร่างกายเปลือยเปล่าของตัวเอง กาแฟดำขมจัดช่วยเรียกสติสัมปชัญญะกลับมาได้จนเกือบจะสมบูรณ์ หลังจากแต่งตัวสวมเสื้อผ้าเสร็จเรียบร้อยตอนนี้เขาก็พร้อมแล้วที่จะออกไปทำงานเสียที

คนอย่างหวังอี้ป๋อไม่ใช่คนอ่อนแอที่จะยอมให้ใครมาหัวเราะเยาะได้หรอกนะ คุณเลขาเซียว!



TBC









ใครจะหลุดอาการคนเคยรักก่อนให้โดนหัวเราะเยาะเดี๋ยวตอนหน้ารู้กันเลยค่ะท่านรองประธานหวัง ????

ฝาก #เลิฟอาฟเตอร์เลิฟป๋อจ้าน ด้วยเนาะ รักและขอบคุณนะคะ <3


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 121 ครั้ง

517 ความคิดเห็น

  1. #276 artificial_love (@Happyzy) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 28 กันยายน 2562 / 10:28
    ปริศนาเต็มไปหมดด โอย สงสาร
    #276
    0
  2. #263 love-taegi (@love-taegi) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 28 กันยายน 2562 / 08:16
    จ้านป่วยเป็นอะไรหรือเปล่า เกี่ยวข้องกับป๋อด้วยสินะ

    ปวดหัวใจมากที่จ้านร้องไห้ออกมาแบบนั้น ทั้งที่พยายามจะเข้มแข็ง / ยังรักเขาอยู่ทุกวัน...
    #263
    0
  3. #197 FairAnanya (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 24 กันยายน 2562 / 09:07

    มันหนัหน่วงในหัวใจเกินไปแล้วววววว สงสารทั้งคู่ รีบปรับความเข้าใจกันนะ รักกกกกก

    #197
    0
  4. #106 toto (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 11 กันยายน 2562 / 21:27

    ใครที่รู้เรื่องจ้านอีกนะ

    #106
    0
  5. #93 ฺYiboZhann (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 11 กันยายน 2562 / 12:09

    เพราะป่วยเป็นโรคร้ายเลยต้องทิ้งน้องหรือเปล่า

    #93
    0
  6. #92 Sweetyprincess (@loleralove) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 11 กันยายน 2562 / 10:31
    อยากให้คลายปมไวๆ ฮือออ สงสารจ้านอ่าาปวดใจ
    #92
    0
  7. #91 nung111119 (@nung111119) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 11 กันยายน 2562 / 06:22
    อยากอ่านมากทนรอแถบไม่ไหว สนุกมากแต่ทรมานใจสุดๆพีเรียดมากเมื่อไหร่ปมจะคลายหนอ
    #91
    0
  8. #90 earth_7 (@earth_7) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 11 กันยายน 2562 / 03:24
    ฮรืออออ~ ขอโทษนะคะ เราชอบเรื่องนี้มากเลยยย แต่เราอยากได้ อิมเมจตัวละครที่เหลือนอกจากป๋อจ้านอ่า

    เรานึกภาพตัวละครไม่ออก

    (เราค่อนข้างเอ๋อ) 555555 ได้โปรดกรุณารีดเดอร์ผู้นี้ด้วย พลีสสสส
    #90
    2
    • #90-1 eastwindxx (@eastwindxx) (จากตอนที่ 7)
      11 กันยายน 2562 / 08:49
      ได้ค่ะ แต่สัปดาห์นี้จันทร์ถึงศุกร์เราค่อนข้างยุ่งมากเลย ขอเปนเสาร์อาทิตย์นี้จะมาอัพเดทอิมเมจตัวละครกับข้อมูลให้ค่ะ
      #90-1
  9. #89 Dark_Sheen (@freezingcold) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 11 กันยายน 2562 / 02:25
    ตอนหน้าก็คือจ้านเกอป่วยไม่มาทำงาน ป๋อเข้างานฟรี5555 ฮืออออ เจ็บทุกตอนเลย ตอนหน้าอย่าเจ็บกันไปมากกว่านี้เลย แล้วตกลงจ้านป่วยเป็นอะไรทำไมต้องกินยาด้วยอ่า
    อืมมมม เมื่อ5ปีที่แล้วจ้านน่าจะป่วยหนัก(ไม่รู้เป็นอะไร) แล้วผู้มีพระคุณ(กัดฟันพูด) ก็มายื่นข้อเสนอว่าจะออกค่ารักษาให้แต่ห้ามติดต่อกับป๋ออีกรึป่าว
    #89
    0
  10. #88 Noong7 (@Noong7) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 11 กันยายน 2562 / 00:30
    จ้านเกอของน้องงงงง แงงงงง
    #88
    0
  11. #87 mtbb_th (@mtbb_th) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 11 กันยายน 2562 / 00:15
    ปวดใจจังแงง
    #87
    0
  12. #86 oopip kornrawee (@oopip) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 10 กันยายน 2562 / 23:53
    สงสารอี้ป๋อมากๆๆๆๆ แต่ก็สงสารจ้านๆ อยากรู้เหตุผลที่จ้านต้องยอมทำร้ายป๋อ ให้ตัวเองเจ็บปวดไปด้วยขนาดนี้ แล้วจ้านป่วยเป็นอะไร ????
    #86
    0
  13. #85 lukpla2112 (@lukpla2112) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 10 กันยายน 2562 / 21:39
    แม่อี้ป๋อใช่ไหมที่มีส่วนเกี่ยวข้องกับการเลิกกันของทั้งคู่
    #85
    0
  14. #79 KIM.J (@puiifaii43) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 10 กันยายน 2562 / 21:12
    ก็ทำเป็นเข้มแข็งแค่ต่อหน้าเค้าแหละนะคุณรองประธาน
    #79
    0
  15. #78 Kungking051137 (@Kungking051137) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 10 กันยายน 2562 / 21:01
    งือออไรท์จ๋ามาต่อน้าาาาารอค่า
    #78
    0
  16. #77 Joy Nantida (@joynantida) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 10 กันยายน 2562 / 20:53
    คิดภาพจ้านร้องไห้แล้วคนอ่านปวดใจมากค่ะ
    #77
    0