Love after Love (ป๋อจ้าน) #เลิฟอาฟเตอร์เลิฟป๋อจ้าน

ตอนที่ 6 : Chapter | 06

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,722
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 143 ครั้ง
    9 ก.ย. 62





Chapter | 06


เซียวจ้านลงไปทานข้าวกลางวันที่ห้องอาหารของบริษัทตอนเที่ยงตรง แล้วด้วยเพราะเอาแต่ครุ่นคิดกับเรื่องของตัวเองชายหนุ่มจึงเหม่อจนเดินชนกับใครคนหนึ่งเข้าอย่างจัง


"อ่ะ" อุทานออกมาอย่างตกใจเมื่อร่างกายซวนเซจวนจะล้มแต่มือของใครคนหนึ่งคว้าต้นแขนช่วยไว้ได้ทัน


"ขอโทษนะครับ คุณเจ็บตรงไหนหรือเปล่า" เสียงนุ่ม ๆ เอ่ยปากถามอย่างอ่อนโยนแถมยังเอ่ยปากขอโทษก่อนทั้งที่ตัวเองไม่ได้เป็นฝ่ายผิด


"ไม่เป็นไรครับ ขอโทษด้วยและก็ขอบคุณที่ช่วยผมนะครับ" เซียวจ้านก้มศีรษะให้อย่างมีมารยาท


หวังอู๋เสียเพิ่งเห็นหน้าอีกฝ่ายได้ถนัด ชายหนุ่มเบิกตาขึ้นด้วยความประหลาดใจเมื่อจำได้ว่าเคยพบกับคนตรงหน้านี้มาก่อน


"คุณนั่นเอง เจอกันอีกแล้วนะครับ"


เซียวจ้านก็จำอีกฝ่ายได้เช่นเดียวกัน คนใจดีที่ช่วยมาบอกทางเขาเมื่อวันก่อน


"คุณนั่นเอง สวัสดีครับ" เซียวจ้านก้มศีรษะให้อีกครั้งพร้อมกับคำทักทายอย่างมารยาทดี


หวังอู๋เสียไม่เคยคิดว่าตัวเองจะได้พบกับคนที่มีรอยยิ้มหวานสดใสตรงหน้านี้อีกเป็นครั้งที่สองหลังจากวันที่บอกทางไป แต่แบบนี้ก็นับว่าเป็นเรื่องดี


"สวัสดีครับ คุณทำงานอยู่ที่นี่หรือ"


"ใช่ครับ"


"ผมก็ทำงานอยู่ที่นี่เหมือนกัน อ่า... ถ้าอย่างนั้นเมื่อวันก่อนที่คุณมาทำธุระกับฝ่ายบุคคลก็แสดงว่ามาสัมภาษณ์งานสินะครับ”


หวังอู๋เสีย... นี่นายสนใจและจดจำเรื่องราวของคนที่เพิ่งเคยพบกันได้ขนาดนี้เลยเหรอเนี่ย ชายหนุ่มนึกขำตัวเองจนเผลอยิ้มออกมา


"ใช่แล้วครับ" เซียวจ้านตอบพร้อมกับยิ้มให้ นึกถูกชะตาและชื่นชมในความอ่อนโยนและมีน้ำใจของคนตรงหน้าไม่น้อย ผู้ชายท่าทางเป็นมิตรคนนี้มีรอยยิ้มที่อ่อนโยนและทำให้คนที่พูดคุยด้วยรู้สึกสบายใจอย่างน่าประหลาด


"วันหลังเราคงได้พบกันอีกนะครับ ขอบคุณมากที่ช่วยผมไว้ถึงสองครั้ง ขอตัวก่อนนะครับ" เซียวจ้านยิ้มให้อีกครั้งก่อนจะเดินตรงไปทางห้องอาหาร


ส่วนหวังอู๋เสีย ตลอดบ่ายวันนั้นเขาทำงานที่แสนเคร่งเครียดได้อย่างสบายใจ การได้พบกับหนุ่มยิ้มสวยคนนั้นทำให้อารมณ์ดีได้อย่างไม่น่าเชื่อ แม้ยังไม่รู้ว่าอีกฝ่ายชื่ออะไรหรือทำงานอยู่แผนกไหนแต่แค่การได้รู้ว่าคนที่ตัวเองสนใจทำงานอยู่ที่นี่ก็เพียงพอแล้วในการตามหา ขอเพียงแค่รู้แผนก รู้จักชื่อ แล้วต่อไปก็ติดตามทำความรู้จักเพื่อสานต่อความสัมพันธ์ให้เพิ่มขึ้น ซึ่งหวังอู๋เสียคิดว่านั่นไม่ใช่เรื่องยาก


ไม่เคยมีสักครั้งที่คนอย่างเขาจะสนใจใครมากมายขนาดนี้ และนี่เป็นครั้งแรกจริง ๆ ที่หวังอู๋เสียคิดว่าตัวเองกำลังรู้สึกเหมือนหนุ่มน้อยที่เพิ่งเคยตกหลุมรักเป็นครั้งแรก


ตกหลุมรักคนที่มีรอยยิ้มสดใสคนนั้นหลังจากที่พบหน้ากันเพียงแค่สองครั้งและพูดคุยกันยังไม่ทันถึงสิบประโยคด้วยซ้ำ!


"พรุ่งนี้ผมจะต้องพบคุณอีกครั้งให้ได้" ชายหนุ่มพูดกับตัวเองก่อนยกหูโทรศัพท์ที่ใช้สำหรับติดต่อภายในบริษัท


"ตามผู้จัดการฝ่ายบุคคลมาพบผมที่ห้องที ขอบคุณมากครับ"





1:00 PM

หวังอี้ป๋อกับเลขานุการคนใหม่เดินทางออกจากบริษัทไปเจรจาการร่วมทุนยังสถานที่นัดหมาย ตลอดเวลาที่อยู่บนรถพวกเขาไม่พูดอะไรกันแม้แต่คำเดียว ถ้อยคำมากมายที่เต็มล้นอยู่ในใจ ทั้งความสงสัยอยากถามไถ่ทุกข์สุขความเป็นอยู่ระหว่างกัน ทั้งความคิดถึงที่ต่างคนต่างอยากถ่ายทอดสู่กันและกันถูกกลบซ่อนมิดชิดไว้ด้วยท่าทีเย็นชาห่างเหินราวอีกฝ่ายไร้ซึ่งความสำคัญ เหมือนพวกเขาไม่เคยมีความทรงจำผูกพันกันด้วยความรักอย่างลึกซึ้งมาก่อน


หวังอี้ป๋อพร่ำบอกกับตัวเองว่าเขาต้องรักษาศักดิ์ศรีเพื่อปกป้องหัวใจตัวเองและจะไม่แสดงท่าทางอ่อนแอออกมาให้เซียวจ้านเห็นเป็นอันขาด ไม่มีวันที่อดีตคนรักจะได้รู้ว่าเขาเจ็บแค่ไหนจากการกระทำเลือดเย็นของอีกฝ่ายเมื่อห้าปีก่อน และไม่มีทางที่เซียวจ้านจะได้รู้ว่าบาดแผลเดิมที่ถูกอีกฝ่ายกรีดคมมีดซ้ำลงบนหัวใจของเขาในวันนี้จะทำให้เจ็บซ้ำปางตายเพียงใด 


เซียวจ้านจะได้เห็นแต่หวังอี้ป๋อที่แข็งแกร่ง ไม่แยแสต่อสิ่งใดอย่างที่อีกฝ่ายเป็น นั่นคือสิ่งที่อี้ป๋อพร่ำบอกกับตัวเองซ้ำซาก เช่นเดียวกับอีกหนึ่งคนที่แบกความรู้สึกมากมายในใจไว้ก็ต้องกลบซ่อนทั้งหมดนั้นให้อยู่ภายใต้ใบหน้านิ่งเฉยราวไม่ยี่หระต่อสิ่งใด พร้อมกับที่สั่งตัวเองด้วยถ้อยคำที่เป็นดั่งคาถาสร้างความเข้มแข็งประจำใจครั้งแล้วครั้งเล่า


'เป็นคนใจร้ายก็ต้องใจแข็งและไร้ความรู้สึกสิเซียวจ้าน'

 


 

การเจรจาจบลงหลังการพูดคุยยาวนานเกือบสามชั่วโมง ผลที่ได้เป็นที่น่าพอใจสำหรับทั้งสองฝ่ายที่มุ่งหวังให้การร่วมทุนของบริษัทยักษ์ใหญ่ด้านการสื่อสารสองบริษัทเป็นข่าวสำคัญในแวดวงธุรกิจการสื่อสารของเมืองจีนวันพรุ่งนี้


"หิวไหม"


หวังอี้ป๋อถามขึ้นมาเมื่อคนอื่นออกจากห้องไปหมดแล้วหลังการพูดคุยจบลง


"ไม่หิวครับ"


"แต่ผมหิว ขอเวลากินข้าวสักครึ่งชั่วโมงคงจะได้ใช่ไหมคุณเลขา”


"เชิญตามสบายครับ"


หวังอี้ป๋อเรียกพนักงานมาสั่งอาหารเพิ่ม แม้จะกินไปบ้างแล้วระหว่างการพูดคุยแต่ความเครียดที่เกิดขึ้นระหว่างการเจรจาธุรกิจที่ต้องใช้ความคิดพิจารณาถึงผลได้ผลเสียและชั้นเชิงในการต่อรองก็ทำให้ประสาทการรับรู้รสอาหารทำงานได้ไม่ดีเท่าที่ควรเป็น ดังนั้นเมื่อการเจรจาจบลงและเรื่องเคร่งเครียดผ่านไปมันก็เป็นปกติอยู่ที่จะเกิดความหิวขึ้นมา


เซียวจ้านมองอาหารมากมายที่ถูกลำเลียงมาวางบนโต๊ะแล้วก็คิดว่าเจ้านายของเขาคงจะหิวมากจริง ๆ เพราะของกินที่หวังอี้ป๋อสั่งมามันมากเกินกว่าจะกินหมดได้ด้วยคนเพียงคนเดียว


"กินไหม"


หมูหมักซอสในจานใบเล็กถูกยื่นส่งมาให้


"ไม่ล่ะครับ ขอบคุณ"


"กิน ๆ ไปเถอะน่ะ คุณจะให้ผมกินอยู่ฝ่ายเดียวแล้วคุณนั่งมองนี่มันก็แปลก ๆ นะ การกินเป็นเพื่อนเจ้านายนับเป็นหนึ่งในหน้าที่เลขาที่ดีไม่ใช่หรือไง"


หวังอี้ป๋อพูดหน้าตาเฉยแต่อารมณ์ขันเล็ก ๆ ที่แทรกตัวอยู่ในประโยคนั้นก็ทำให้คนฟังชาวูบที่หัวใจ


'หวังอี้ป๋อ อย่าทำเหมือนเมื่อก่อนนี้ได้ไหม'


มือเรียวรับจานอาหารไป ก่อนใช้ตะเกียบคีบใส่ปาก


อร่อยดี นานแล้วที่เซียวจ้านไม่ได้กินอาหารจีนดั้งเดิมที่รสชาติดีถูกปากแบบนี้ พอได้กินแล้วถูกใจตะเกียบในมือจึงถูกใช้คีบอาหารใส่ปากเพิ่มขึ้นเรื่อย ๆ ทั้งที่ตอนแรกบอกว่าไม่หิว


"ไหนบอกว่าไม่หิวไม่ใช่เหรอ"


คนที่นั่งมองเซียวจ้านกินอย่างเอร็ดอร่อยโดยที่ตัวเองเพิ่งกินไปไม่กี่คำถามขึ้นมาและคำถามที่ได้ยินก็ทำเอาคนกินเพลินทำหน้าเก้อ


นี่เขาดูเป็นคนตะกละหรือเปล่า


"ก็... มันอร่อยนี่ครับ" เซียวจ้านพูดไปตามตรง เขายกมือขึ้นลูบผมแก้เขินตามความเคยชินแล้วท่าทางนั้นก็ทำให้คนที่นั่งอยู่ตรงหน้าขำจนต้องหลุดยิ้มออกมาโดยไม่รู้ตัว ความทรงจำเก่าก่อนที่ไม่เคยจางหายไปสักนิดยิ่งกลับมาชัดเจนเต็มหัวใจ


เมื่อนานมากแล้ว คนที่ชอบทำใจแข็งบอกหวังอี้ป๋อว่าไม่หิว ก็เคยพ่ายแพ้ต่อของกินรสชาติดีที่ถูกนำมาล่อเหมือนอย่างในตอนนี้ไม่มีผิดเลย


"อร่อยก็กินเยอะ ๆ ถ้าอยากกินอะไรก็สั่งเพิ่มได้เลยไม่ต้องเกรงใจ"


"ขอบคุณครับ"


คงไม่ต้องสั่งอะไรมาเพิ่มหรอกมั้ง เพราะเท่าที่หวังอี้ป๋อสั่งมานี้ก็เต็มโต๊ะจนแทบไม่มีที่วางอยู่แล้ว


บรรยากาศอึดอัดระหว่างกันถูกแทนที่ด้วยภาพแห่งคืนวันเดิม ๆ เมื่อก่อนนี้เซียวจ้านกับหวังอี้ป๋อก็เคยนั่งกินข้าวอยู่ด้วยกันแบบนี้


ข้าวโพดอ่อนชิ้นเล็กถูกหวังอี้ป๋อใช้ตะเกียบคีบวางลงบนจานของเซียวจ้าน


"ชิมนี่หน่อยไหม จำได้ว่าชอบกินไม่ใช่เหรอ" คำพูดที่ออกมาจากหัวใจไม่ทันได้ถูกกลั่นกรองจากสมองทำเอาคนพูดเแทบอยากกัดลิ้นตัวเอง


หวังอี้ป๋อ พูดออกไปทำไม ไปบอกให้คนเลือดเย็นแบบนั้นรู้ทำไมว่ายังจดจำได้แม้แต่เรื่องเล็กน้อยของเขา


คนฟังวางตะเกียบในมือลง นัยน์ตาคู่สวยสั่นไหวและวาววับไปด้วยความรู้สึกที่ยากจะบรรยาย ทั้งดีใจที่คนตรงหน้ายังเห็นความสำคัญและจดจำได้แม้แต่เรื่องราวเล็กน้อยของเขา หากแต่ก็เจ็บปวดที่ได้ยินคำพูดอ่อนโยนแบบนั้นจากคนที่โดนตัวเองทำร้ายหัวใจเสียจนยับเยิน


หวังอี้ป๋อ ฉันเป็นคนไม่ดี อย่าทำแบบนี้เลย


"ขอบคุณครับ แต่ตอนนี้ผมไม่ชอบกินแล้ว" คำพูดแผ่วเบานั้นมาพร้อมการยกมือขึ้นหยิบผ้าเช็ดปากบ่งบอกว่าการทานอาหารของเซียวจ้านสิ้นสุดลงแล้วในตอนนี้


"ทำไม" น้ำเสียงอ่อนโยนที่เพิ่งเกิดขึ้นเมื่อครู่ก่อนจางหายไปแทนที่ด้วยเสียงห้วนจัดที่คุกรุ่นไปด้วยอารมณ์โกรธจนคนฟังรู้สึกได้


หวังอี้ป๋อกำลังไม่พอใจมาก ถึงมากที่สุด


"ไม่มีอะไร แต่ผมไม่ชอบแล้วครับ" เซียวจ้านแข็งใจสบตาคู่นั้นในขณะที่พูดออกมา


"ไม่ชอบแล้วทั้งที่เคยชอบมาก จากที่รักมากก็เปลี่ยนไปได้ นายจะเปลี่ยนแปลงทุกอย่างที่เคยเป็นให้หมดเลยใช่ไหม" 


หวังอี้ป๋อเสียงดังลั่นด้วยอารมณ์กราดเกรี้ยวรุนแรงและทั้งที่เซียวจ้านรู้ดีว่าการรับมือกับคนตรงหน้านี้จำเป็นต้องใช้อารมณ์เย็นและคำพูดที่ไม่ไปกระตุ้นให้ยิ่งโมโหมากขึ้นอีก ทั้งที่ก็อยากบอกไปว่าตัวเองไม่เคยคิดจะเปลี่ยนและไม่อยากแม้แต่จะเปลี่ยนอะไรทั้งสิ้น ทุกสิ่งทุกอย่างทุกความรู้สึกของเซียวจ้านคนนี้ยังคงเหมือนเดิมตั้งแต่อาหารที่ชอบกินไปจนถึงคนที่รักสุดหัวใจ แต่เขาก็ไม่สามารถพูดออกไปได้


"ใช่" 


มีเพียงการเอื้อนเอ่ยถ้อยคำเย็นชาให้กรีดลึกลงไปบนหัวใจคนฟังซ้ำแล้วซ้ำอีก


"ฉันเบื่ออะไรเดิม ๆ เพราะไม่อยากยึดติดกับเรื่องเก่า ๆ ในวันที่ฉันเปลี่ยนแปลงทุกอย่างไปหมดเแล้ว"


เพล้ง!


คำพูดแสนเลือดเย็นของเซียวจ้านได้รับการตอบรับกลับมาเป็นเสียงแตกกระจายของจานชามมากมายบนโต๊ะอาหารที่ถูกปัดตกลงจากโต๊ะไปกระจายเกลื่อนเต็มพื้น


"หวังอี้ป๋อ" เซียวจ้านยกมือขึ้นปิดปากด้วยตกใจในอาการโกรธจัดของอีกฝ่าย


"มันเป็นแบบนี้เองใช่ไหม เหตุผลง่าย ๆ ของคนใจร้ายใจดำอย่างนายก็เป็นแค่เพราะคำว่าเบื่อเท่านั้นเองใช่ไหม"


เสียงโครมครามที่เกิดขึ้นทำให้พนักงานเข้ามาดูเหตุการณ์ เธอทำหน้าตื่นก่อนเลี่ยงออกไปเมื่อเห็นสภาพภายในห้องอาหารและคนสองคนที่ยืนประจันหน้ากันอยู่คนละฟากของโต๊ะ


"นายจะพูดเรื่องนี้ขึ้นมาทำไม" แม้จะพยายามทำใจแข็งเข้าสู้ แต่ ณ วินาทีนี้เซียวจ้านก็ต้องยอมรับว่าตัวเองกำลังขาสั่น ท่าทีของหวังอี้ป๋อกับท่าทางโกรธจัดของอีกฝ่ายทำให้หวาดหวั่นจนสั่นจากมือไปถึงเท้า


เขาไม่เคยเห็นหวังอี้ป๋อเป็นแบบนี้เลย


"เพราะฉันอยากรู้ว่าทำไม ทำไมคนที่..." เสียงพูดขาดหายไปในลำคอ ทั้งที่พยายามแล้วที่จะสะกดกลั้นอารมณ์และความรู้สึกแต่หวังอี้ป๋อก็ไม่สามารถทำได้ตลอดรอดฝั่ง ในเมื่อความสงสัยยังคงอัดแน่นในสมองทุกครั้งที่มองหน้าอดีตคนรัก


"ทำไมคนที่รักกันมากอย่างเราสองคนถึงต้องเลิกกัน ทำไมนายถึงทิ้งฉันไปโดยไม่แม้แต่จะบอกเลิก บอกว่าฉันทำผิดอะไร หรือแม้แต่จะบอกลากันสักคำ เพราะอะไรและทำไม!"


เซียวจ้านหลบสายตา หันหน้าหนีดวงตาคมที่มองตรงมาราวกับจะส่องให้เห็นทะลุไปถึงหัวใจ กำแพงแห่งความห่างเหินเย็นชาที่เพียรพยายามสร้างมาแทบทั้งวันถูกหวังอี้ป๋อทุบแตกกระจายไม่ต่างจากจานชามบนพื้นห้อง วินาทีนี้ไม่มีคำว่าคุณหรือผม ไม่มีคำว่าเจ้านายกับเลขาคนใหม่ มีแต่เพียงหวังอี้ป๋อกับเซียวจ้าน ที่ยังคงผูกพันกันด้วยภาพในอดีตกับความทรงจำแห่งคืนวันเก่า ๆ ที่ยังคงตกค้างอยู่ในหัวใจ กับหนึ่งคำถามสำคัญที่ยังคั่งค้างอยู่ในความรู้สึกของหวังอี้ป๋อ 


ทำไมเซียวจ้านถึงทิ้งเขาไป


"ทำไม" หวังอี้ป๋อถามซ้ำหลังเวลาผ่านไปครู่ใหญ่แต่เซียวจ้านก็ยังไม่ยอมปริปากพูด ใบหน้าของคนที่ยืนประจันหน้าเขาอยู่ยังคงสงบนิ่งราวกับไร้ซึ่งความรู้สึก


“ฉันทำอะไรผิดเหรอ”


"..."


“ฉันไม่ดีตรงไหน”


“...”


“ฉันรักนายไม่พอเหรอ เซียวจ้าน”


ทุกคำถามของหวังอี้ป๋อได้คำตอบกลับมาเป็นความเงียบ เซียวจ้านยืนนิ่ง มองหน้าอดีตคนรักด้วยสายตาที่อี้ป๋อไม่มีวันเข้าใจ และในที่สุดคนถามก็ต้องยอมแพ้ไปเอง 


เขาไม่เคยบังคับอะไรอีกฝ่ายได้อยู่แล้ว แม้แต่การเค้นหาคำตอบว่าตัวเองทำผิดตรงไหน


"นายไม่ตอบใช่ไหม ได้ ฉันบังคับอะไรนายไม่ได้อยู่แล้วตั้งแต่แรก ฉันมันก็เป็นแค่หวังอี้ป๋อคนโง่เง่าที่ยังยึดติดอยู่กับความรู้สึกเดิมไม่เหมือนกับนายที่เปลี่ยนแปลงทุกอย่างไปจนหมดแล้ว ก็ดี" บ่ากว้างไหวสะท้านแล้วขอบตาคนพูดก็ร้อนผ่าวแต่คนอย่างหวังอี้ป๋อก็แกร่งพอที่จะไม่มีน้ำตา


"วันนี้ผมจะไม่เข้าไปทำงานอีกแล้ว คุณก็ไม่ต้องเข้าไปแล้วเหมือนกัน จะกลับบ้านหรือไปไหนก็ตามสบาย ถือซะว่าผมอนุญาต ขอตัว"


หวังอี้ป๋อก้าวเท้าออกไปจากห้องโดยไม่หันกลับมามองอีก เขาจึงไม่มีโอกาสได้เห็นเลยว่าพอลับสายตาเซียวจ้านก็น้ำตาร่วงพรู


ทั้งที่ไม่อยากเสียน้ำตา ทั้งที่ไม่อยากเป็นคนอ่อนแอ ทั้งที่พร่ำบอกตัวเองให้เป็นคนใจแข็ง แต่ความกดดันที่ได้รับมันก็มากเกินกว่าที่สองบ่านี้จะทนแบกรับไว้ได้หมด ชายหนุ่มทรุดลงบนเก้าอี้อย่างหมดเแรง น้ำตาพากันหลั่งไหลออกมาจากดวงตาที่แดงก่ำ มากเท่ากับระยะเวลาที่เก็บกดมันเอาไว้พร้อมคำขอโทษที่อีกคนไม่มีทางได้ฟัง


“ฉันขอโทษ อี้ป๋อ ฉันขอโทษ”


หากจะหาว่าใครเป็นสมควรได้รับความสงสารมากกว่ากันก็คงเป็นเรื่องยากที่จะตอบ ในเมื่อคนที่เพิ่งเดินจากไปมีหัวใจที่เจ็บปวดจากการถูกทอดทิ้งให้อยู่กับความสงสัยที่ค้างคาใจโดยไม่ได้รับรู้ถึงเรื่องราวใด ๆเลย 


ส่วนอีกหนึ่งคนที่นั่งร้องไห้อยู่ทางด้านหลังทั้งที่หัวใจก็เจ็บปวดไม่ต่างกันแล้วก็ยังถูกเพิ่มเติมซ้ำไปด้วยความกดดันและรู้สึกผิดก็เจ็บและทรมานใจไม่ต่างกันที่ทำไม่ได้แม้แต่จะอธิบายความจริงให้คนที่ตัวเองรักเข้าใจได้เลย

 

 

TBC











หายไปสองวัน ขอโทษทีค่ะ เสาร์อาทิตย์หยุดไปก็เจอกันทุกวันธรรมดาจันทร์ถึงศุกร์เนาะ มีคนบอกว่าฟิคมันจะดราม่าใช่ไหมอ่านแล้วเจ่บตับ เราเลยอยากมาบอกว่าไม่น่าจะถึงขนาดดราม่าน้ำตาแตกเพราะเราก็ไม่ถนัดแนวนั้นเหมือนกัน เรื่องนี้ก็เลยน่าจะหน่วงประมาณนึงแต่ไม่ถึงขนาดตับไตพังแน่นอนค่ะ สบายใจได้ ใช่ไหมนะ 5555 ขอให้มีความสุขกับการอ่านนะคะ ขอบคุณที่ติดตามกัน เราอ่านทุกคอมเมนต์ดูทุกหัวใจทุกสติกเกอร์ที่กดให้เลย ขอบคุณคนอ่านทุกคนมาก ๆ หวังว่าจะชอบฟิคเรื่องนี้กันค่ะ ฝากไว้เนอะ ขอบคุณค่าา

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 143 ครั้ง

517 ความคิดเห็น

  1. #493 TMFRV__ (@lydiaa2412) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 20 ตุลาคม 2562 / 20:58

    จุกกกก
    #493
    0
  2. #463 pk2087 (@0811589885) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 17 ตุลาคม 2562 / 01:42
    แค่6ตอนน้ำตามาเต็มแล้ว
    #463
    0
  3. #382 jeab-mtbb9397 (@jeab-mtbb9397) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 9 ตุลาคม 2562 / 20:34
    แค่นี้ก็ปวดตับไต สะท้านไปถึงใจละค่ะ..ทิชชู่เกียมพร้อม..แงงงงง
    #382
    0
  4. #294 Auy_yibo (@Auy_yibo) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 29 กันยายน 2562 / 16:08
    ขนาดอ่านใจยังเต้นรั่วน้ำตาแทบไหลสงสารทั้งสองคนเลย
    #294
    0
  5. #291 Orchidsra (@Togtoywriter) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 29 กันยายน 2562 / 14:17
    ดราม่าขนาดค่ะไรท์ อ่านไปปวดตับไปแบ่บแง้ จาล้อง
    #291
    0
  6. #275 artificial_love (@Happyzy) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 28 กันยายน 2562 / 10:22
    ปวดใจอ่ะ ฮืออ ทำไมไม่คุยกันดีๆ
    #275
    0
  7. #262 love-taegi (@love-taegi) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 28 กันยายน 2562 / 08:08
    อึดอัดกับความรู้สึกนี้ T^T
    #262
    0
  8. #254 Realkwonjay (@kwazejoo) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 28 กันยายน 2562 / 01:15
    มีเรื่องอะไรคะคุณพี่ รีบบอกให้เข้าใจเลยนะคะ
    #254
    0
  9. #208 Penguin_Rachael (@Penguin_Rachael) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 24 กันยายน 2562 / 22:07
    จริงๆเราว่าตอนนั้นจ้านเองก็ไม่ได้อยากจะเลิกหรอก คิดว่ามันน่าจะมีเรื่องอะไรบางอย่างทำให้ต้องทำแบบนั้น
    #208
    0
  10. #165 ONlYMIN (@Tameen_D) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 19 กันยายน 2562 / 02:00
    แงงง ร้องไห้เลยอ่าโคตรหน่วงเลย สงสารทั้งสองคนอ่า นี่อยากรู้เหตุผลของจ้านน
    #165
    0
  11. #105 P_puzzle (@unee) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 11 กันยายน 2562 / 21:09
    ทำไมถึงเลิกกัน ยังรักกันมากแท้ๆเลย
    #105
    0
  12. #84 aineaind (@oceanblueeyes) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 10 กันยายน 2562 / 21:34
    แงงงน้ำตาไหลเลย สงสารอี้ป๋อออ ก็รักมากนี่เนาะ เหตุผลอะไร ทำไมถึงทิ้งกันก็ไม่เคยบอก ใครมันจะเก็บความรู้สึกได้อยู่ เซียวจ้านก็ใจร้ายจังเลย
    #84
    0
  13. #76 Dark_Sheen (@freezingcold) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 10 กันยายน 2562 / 13:59
    ทำไมล่ะ ตอนแรกยังบรรยาดาศดีๆอยู่เลย แล้วก็พลิกมาดราม่าซะงั้น งืออออเจ็บไปกับทั้งคู่เลยอ่า
    #76
    0
  14. #75 KIM.J (@puiifaii43) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 10 กันยายน 2562 / 13:41
    ไม่ใช่ว่าเลิกกันเพราะเรื่องครอบครัวนะ ถ้าเป็นงั้นพี่จ้านโคตรจะเสียสละเลย น่าสงสารทั้งคู่
    #75
    0
  15. #70 BeMine_ (@nnnut_kj) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 10 กันยายน 2562 / 00:15
    ทำไมอะพี่????????!!!!!!!
    #70
    0
  16. #69 Wrn Js (@js-wrn) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 10 กันยายน 2562 / 00:15
    ไรท์ตอนนี้เค้าดราม่าตับไตพังแล้วคับบ
    #69
    0
  17. #65 Maiiiii (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 9 กันยายน 2562 / 21:31

    ชอบมว๊ากกกค่ะไรท์ รอตอนต่อไปเรื่อยๆนะค๊าาาาา????

    #65
    0
  18. #64 Slot123 (@Slot123) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 9 กันยายน 2562 / 21:16
    เซียวจ้านที่เลิก เพราะหวังอี้ป๋อตำแหน่งสูงหรือป่าวหรือโกนใครบอกอะไร
    #64
    0
  19. #63 nunamake (@nookpan) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 9 กันยายน 2562 / 21:06
    หน่วงสุดแต่ชอบ และรอการเฉลยต้นเหตุของการจากลาครั้งก่อน..เจอกันที่แทกทวิตนะคร้าบไรเตอร์😊
    #63
    0
  20. #62 PhreaPair Bang (@phreabang) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 9 กันยายน 2562 / 20:46
    เราเป็รอี้ป๋อเราก็เสียใจอ่ะ จริงๆนะ ฮือ
    #62
    0
  21. #61 toto (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 9 กันยายน 2562 / 20:05

    มันเป็นทางเลือกที่ทุกคนเจ็บอะ จ้านเอ้ยจ้าน

    #61
    0
  22. #60 Nuiart1 (@Nuiart1) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 9 กันยายน 2562 / 19:41
    จะดีกันได้ไหมเนี่ย ไรทำมาตอไวๆนะ
    #60
    0
  23. #59 Piggie_M (@Piggie_M) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 9 กันยายน 2562 / 19:32
    หน่วงมาก ฮืออออ แต่เซียวจ้านต้องมีเหตุผลอะไรซักอย่างที่ต้องกลายเป็นคนใจร้ายในสายตาอี้ป๋อใช่มั้ยลูก กว่าจะเข้าใจกัน ต้องเจออุปสรรคอะไรอีกหนอ เอาใจช่วยทั้งคู่น้า ส่งกำใจให้ไรท์ด้วยค่า
    #59
    0
  24. #58 prachingos (@prachingos) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 9 กันยายน 2562 / 18:56
    รอนะ ลงเพิ่มด้วย
    #58
    0
  25. #57 ii_aonn (@ii_aonn) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 9 กันยายน 2562 / 17:44
    เศร้าอ่ะฮืออออ สงสาร
    #57
    0