Love after Love (ป๋อจ้าน) #เลิฟอาฟเตอร์เลิฟป๋อจ้าน

ตอนที่ 5 : Chapter | 05

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,625
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 137 ครั้ง
    6 ก.ย. 62







Chapter | 05

เช้าวันแรกในการทำงานของเซียวจ้านเริ่มต้นขึ้นแต่เช้าตรู่ ชายหนุ่มตื่นมาด้วยความแจ่มใส อาบน้ำชำระร่างกายก่อนรับประทานอาหารเช้าเพื่อเพิ่มพลังงานเมื่อเสร็จเรียบร้อยแล้วก็เป็นอันว่าพร้อมไปทำงานได้ การเดินทางในปักกิ่งด้วยรถไฟใต้ดินใช้เวลาเดินทางไม่นานนักในการพาเซียวจ้านมาถึงออฟฟิศตอนแปดโมงสี่สิบนาที แม้ชั่วโมงทำงานจะนับที่เก้านาฬิกาตรงแต่คนที่มาทำงานวันแรกการมาถึงก่อนเวลาย่อมเป็นเรื่องดี

หลังจากเข้าไปรายงานตัวที่แผนกบุคคลเซียวจ้านได้รับการบอกเล่าคร่าว ๆ ถึงเจ้านายคนใหม่ว่าเป็นชายหนุ่มวัยเดียวกัน ค่อนข้างเป็นคนเจ้าอารมณ์และไม่ค่อยมาทำงาน ซึ่งสองอย่างหลังนี้ทำให้คุณเลขาคนใหม่กังวลใจขึ้นมา มันคงไม่ง่ายนักหรอกกับการทำงานกับคนเจ้าอารมณ์แถมยังมีพฤติกรรมการทำงานแบบตามใจฉัน ดีไม่ดีคุณเลขาเซียวอาจต้องเข้าฟังการประชุมแทนเจ้านายของตัวเองแทบทุกวันเสียล่ะมั้ง

แต่ว่าวันนี้เจ้านายของเซียวจ้านเข้าบริษัทมาตั้งแต่เช้าเพราะมีงานสำคัญที่เลี่ยงไม่ได้และนั่นก็ถือเป็นงานชิ้นแรกของเลขานุการคนใหม่ด้วย

ชายหนุ่มรีบร้อนขึ้นลิฟต์ไปชั้นบนสุดพร้อมมองนาฬิกาข้อมือ มันคงไม่ดีเท่าไรที่เจ้านายมาทำงานนานแล้วแต่เลขาคนใหม่เพิ่งโผล่หน้ามา แต่เซียวจ้านก็หวังว่าเจ้านายของเขาจะไม่ถือสาเป็นเรื่องใหญ่และขอให้การทำงานที่นี่จะเป็นการเริ่มต้นชีวิตใหม่ที่ราบรื่นตั้งแต่วันแรก

มือเรียวยกขึ้นเคาะที่ประตูบานใหญ่ที่ทำจากไม้ ป้ายสีทองติดอยู่หน้าประตูห้องเป็นภาษาอังกฤษบอกตำแหน่งรองประธานกรรมการและนามสกุล 

Vice President Mr. Wang

เซียวจ้านสูดลมหายใจเข้าปอดเพื่อเรียกกำลังใจก่อนผลักประตูบานนั้นเข้าไปหลังเคาะประตู

“เชิญ”

สิ่งแรกที่สายตาพบคือโต๊ะทำงานตัวใหญ่ที่ตั้งเด่นอยู่ใกล้ผนังห้อง ด้านหลังผนังกระจกใสบานใหญ่ที่เปิดม่านออกมองเห็นท้องฟ้าสีครามและเปลวแดดสีทองในช่วงเวลายามสายของกรุงปักกิ่ง เป็นทัศนียภาพที่ดีในการทำงาน แต่คนที่หายใจไม่ทั่วท้องเพราะความกังวลยังไม่มีอารมณ์จะมาชมวิวเหมือนชายอีกคนหนึ่งในห้องที่ยืนหันหลังให้ ชายหนุ่มคนนั้นมองผ่านกระจกใสเบื้องหน้าในขณะที่ทอดสายตามองออกไปยังทิวทัศน์ด้านนอก

"สวัสดีครับคุณหวัง ผมชื่อ..."

คำแนะนำตัวกลืนหายไปในลำคอเมื่อคนที่เซียวจ้านมั่นใจว่าเป็นเจ้านายของเขาหันหน้ามองมาตามเสียงที่ดังขึ้น หัวใจคนเห็นกระตุกวูบ ความรู้สึกหวาดหวั่นเกิดขึ้นราวเท้าข้างหนึ่งก้าวพลาดตอนเดินลงบันไดก่อนชาไปทั้งตัวนับแต่ปลายเส้นผมจรดนิ้วเท้า 

คนที่ยืนอยู่เบื้องหน้า เจ้าของดวงตาคมกริบสีดำสนิทคือคนที่หัวใจของเซียวจ้านรู้จักและจดจำได้เป็นอย่างดี

"หวังอี้ป๋อ" 

เสียงหวานเอ่ยแผ่วเบา แววตาไหวระริกด้วยความรู้สึกยากจะบรรยาย ทำไมคนที่อยู่ตรงหน้าถึงเป็นหวังอี้ป๋อ คนเพียงคนเดียวในโลกที่เซียวจ้านอยากจะหนีไปให้ไกลที่สุดเท่าที่สองเท้าของตัวเองจะพาไปได้

ทำไมและเพราะอะไรจึงเป็นแบบนี้ โชคชะตาตั้งใจจะเล่นตลกอะไรกับหัวใจของเขากันแน่



หวังอี้ป๋อเองก็รู้สึกไม่ต่างไปนัก ในทันทีที่สบสายตาแสนคุ้นเคยคู่นั้นภาพความรักความหลังเก่าก่อนก็ปรากฏในสมองราวกับวิดีโอเทปที่ถูกสั่งให้ฉายภาพ ความเจ็บลึกในหัวใจที่พุ่งทะยานขึ้นถึงขีดสุดอย่างที่หลายวันก่อนการเห็นเซียวจ้านที่ผับไม่มีทางเทียบได้ 

เจ้าของร่างโปร่งบางน่าถนอมตรงหน้านี้ไม่ใช่หรือที่เคยเป็นทุกสิ่งของหัวใจเขาเมื่อหลายปีก่อน คนที่ยืนอยู่ตรงหน้านี้ไม่ใช่หรือที่เป็นคนเดียวกับคนที่ปรากฏตัวในความฝันของเขาแทบไม่เว้นแต่ละคืน คนเพียงคนเดียวนี้ที่อยู่ในความคิดถึงและโหยหาของหวังอี้ป๋อมานานหลายปี

เซียวจ้าน...  คนที่ทำให้เขาตายทั้งเป็นเมื่อห้าปีก่อน

เซียวจ้าน... คนที่เคยสร้างรอยรักลึกซึ้งไว้ในหัวใจ

และเป็นเซียวจ้านคนเดียวกันที่สร้างรอยแผลร้าวลึกลงในใจเกินใครจะเยียวยา

เป็นเซียวจ้านจริงๆ ไม่ใช่ภาพมายา ไม่ใช่ภาพเลือนลางในความฝันที่หวังอี้ป๋อสร้างขึ้นมาเพื่อหลอกตัวเอง

"เซียวจ้าน นายมาทำอะไรที่นี่”

“อี้ป๋อ ฉัน…” คำพูดหลายร้อยหลายพันคำค้างอยู่แค่ที่ริมฝีปาก เซียวจ้านขยับเท้าก้าวไปข้างหน้าราวร่างกายไร้การควบคุม เขารู้แค่เพียงว่าคนที่ตัวเองคิดถึง และยังคงคิดถึงตลอดมาอยู่ตรงหน้านี้แล้ว แต่คำพูดประโยคต่อมาที่ได้ยินกลับทำให้ชะงักไปเสียก่อน

 “นายกลับมาในชีวิตฉันอีกทำไม” 

เสียงที่เอ่ยถามเต็มไปด้วยความร้าวรานอย่างสาหัส ทำไมคนที่หายไปจากชีวิตของเขาถึงกลับมาปรากฎตัวอยู่ตรงหน้าอีกครั้งด้วยสถานะเจ้านายกับลูกน้องแบบนี้

พระผู้เป็นเจ้าหรือปีศาจร้ายตนใดที่จงใจเล่นตลกกับหัวใจและความรู้สึกของหวังอี้ป๋อแบบนี้

กลับมาทำไม...

ความหมายในคำถามที่แสดงความร้าวรานและน้ำเสียงอ่อนล้าที่บ่งบอกว่าคนพูดรู้สึกอย่างไรทำให้เซียวจ้านอยากสาปตัวเองให้ตกลงใปในเหวลึกที่อยู่ห่างจากหวังอี้ป๋อให้ไกลที่สุด ถ้าเขารู้สักนิดว่า ณ ที่แห่งนี้มีหวังอี้ป๋ออยู่ สาบานได้เลยว่าแม้เพียงก้าวเดียวเขาก็จะไม่เฉียดเข้าใกล้ และถ้ามีพลังวิเศษที่ทำได้เขาก็อยากสาปให้ตัวเองหายไปจากที่แห่งนี้ หายไปจากทุกความทรงจำของหวังอี้ป๋อเพื่อที่จะไม่ได้ต้องมารับรู้ว่าคนตรงหน้ากำลังเจ็บปวดเสียใจสักเพียงใด เพราะแค่เพียงมองหน้า เพียงแค่สบสายตาที่มองมาก็ทำให้คนที่เป็นต้นเหตุอย่างเซียวจ้านก็เจ็บปวดปางตายไม่ต่างกัน

เขาทำให้หวังอี้ป๋อเสียใจ ...

เขาทำร้ายหวังอี้ป๋ออย่างแสนสาหัส ...

เซียวจ้านเป็นคนใจดำ...

"ผมเป็นเลขานุการคนใหม่ของคุณครับ" คนพูดกล้ำกลืนความรู้สึกทั้งหมดทั้งมวลไว้ภายในใจ ความห่วงใย ความคิดถึงปนโหยหาถูกกลบซ่อนไว้ด้วยถ้อยคำเย็นชาห่างเหินราวพูดกับคนแปลกหน้า มีเพียงแค่รอยวูบไหวในดวงตาเท่านั้นที่ไม่สามารถเก็บซ่อนได้โดยง่าย

"อ้อ" 

เสียงที่รับรู้ยังคงสั่นพร่าด้วยความรู้สึกมากมายภายในใจ หากความรักในศักดิ์ศรีก็มีมากพอที่จะทำให้ระงับอารมณ์ลง อี้ป๋อนั่งลงบนเก้าอี้ทำงานตัวใหญ่พร้อมปรับสีหน้าให้เป็นปกติ แม้จะทำได้ยากเพียงไหน แต่ก็คงไม่เกินกว่าความสามารถของคนอย่างหวังอี้ป๋อ ในเมื่อคนบางคนยังทำท่าทางห่างเหินเย็นชาไม่แยแสได้ เขาก็ต้องทำได้เหมือนกัน

"ผมจะมาทำงานเป็นเลขานุการของคุณตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไปครับ"

"ก็ดี มีเลขาเป็นคนที่เคยรู้จักกันมาก่อน คงทำงานด้วยกันได้ง่าย"

หวังอี้ป๋อทำเสียงหยันพร้อมมุมปากที่ปรากฎรอยยิ้มเยาะในขณะปล่อยคำพูดไปทำร้ายหัวใจคนฟังให้รู้สึกเจ็บปวดกับคำว่า 'คนเคยรู้จัก' ที่ตอนนี้พวกเขาเป็นได้แค่ในฐานะนั้นจริง ๆ

"ครับ ต่อไปคงต้องขอความกรุณาด้วยครับ คุณหวังอี้ป๋อ" 

คนพูดน้อมศีรษะลง เส้นผมสีดำสนิทที่ยาวระต้นคอเคลื่อนตัวเคลียพวงแก้มอย่างน่ามอง ใบหน้าอ่อนเยาว์นั้นยังคงความน่ามองเหมือนที่เห็นจนชินตา แปลกไปบ้างเพียงแค่อายุที่เพิ่มขึ้นจากวัยหนุ่มน้อยที่ทำให้แววตาซุกซนขี้เล่นของเซียวจ้านดูสงบนิ่งขึ้น แต่ทุกอากัปกิริยากับทุกสิ่งที่ประกอบขึ้นเป็นคนที่อยู่ตรงหน้าล้วนแต่ยังคงน่ามองจับใจคนเห็นไม่เปลี่ยนแปลง เพียงแต่มันแย่ตรงที่ทำได้เพียงแค่มอง เพราะแม้หัวใจและอ้อมกอดจะโหยหาอยากไขว่คว้าคนตรงหน้าเข้ามากอดรัดให้สมกับความคิดถึงที่ท่วมล้นใจสักเพียงใดเขาก็ไม่สามารถทำได้

"ผมก็คงต้องพูดคำนั้นเหมือนกัน ขอความกรุณาด้วยครับ คุณเซียว” คนเป็นเจ้านายเน้นเสียงหนักตรงคำสุดท้ายให้คนฟังใจสั่นกับการตีความหมาย

มือของหวังอี้ป๋อชี้ไปยังโต๊ะทำงานตัวย่อมตรงมุมห้อง

"นั่นโต๊ะทำงานของคุณ ขอโทษด้วยที่ต้องให้นั่งทำงานห้องเดียวกัน ผมไม่ชอบการสั่งงานผ่านโทรศัพท์แล้วต้องเดินไปเดินมาเข้าออกห้องทั้งวัน เชิญ"

"ขอบคุณครับ" เซียวจ้านรู้สึกดีใจที่ได้นั่งลง โชคดีที่หวังอี้ป๋อจบการสนทนาทันเวลาพอดี เพราะเขาก็ไม่แน่ใจเหมือนกันว่าหากต้องเผชิญหน้ากันต่อไปอีกเพียงแค่นาทีเดียวสองขาของตัวเองจะทนแบกรับความกดดันที่เป็นอยู่โดยไม่ทรุดลงไปบนพื้นห้องได้หรือไม่

หลังจากตั้งสติอยู่ชั่วครู่เซียวจ้านก็กดสวิทช์เปิดเครื่องคอมพิวเตอร์เริ่มทำงาน เลขาคนก่อนที่เพิ่งลาออกไปเคลียร์งานต่าง ๆ ที่คั่งค้างอยู่จนเสร็จเรียบร้อยไว้แล้วก่อนที่จะออกไป งานใหม่ที่ต้องทำก็ถูกวางไว้อย่างมีระบบระเบียบให้คนที่มารับช่วงสามารถทำงานต่อได้เลยโดยไม่ต้องใช้เวลาศึกษาข้อมูลนานนัก 

มือขาวคลิกเมาส์ดูตารางนัดหมายของคนเป็นเจ้านายวันนี้หวังอี้ป๋อต้องออกไปเจรจาโปรเจ็กต์ใหม่ของบริษัทที่ร้านอาหารในโรงแรมชื่อดัง ซึ่งเซียวจ้านจะต้องไปด้วย 

เลขาคนใหม่ลมหายใจติดขัด บอกไม่ถูกว่าตอนนี้ตัวเองกำลังปวดศีรษะหรือชาไปทั้งตัวจนไม่รู้สึกอะไรแล้ว เขาควรจะทำอย่างไรต่อไปกับชีวิตหลังจากนี้ดีเมื่อการเป็นเลขานุการหมายถึงการเป็นคนสนิทที่ทำงานใกล้ชิดติดตามหวังอี้ป๋อไปแทบทุกที่และยังเลี่ยงไม่ได้ที่จะต้องรับรู้เรื่องราวทั้งหน้าที่การงานและชีวิตส่วนตัวและมันคงไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไรเลยถ้าคนที่เป็นเจ้านายเขาจะไม่ใช่หวังอี้ป๋อคนที่เซียวจ้านมีความหลังผูกพันติดค้างอยู่มากมายหลายเรื่อง

ซึ่งมันคงไม่ยากเลย ถ้าเลขากับเจ้านายคนใหม่จะไม่ใช่คนในอดีตของกันและกัน

ปลายนิ้วกดลงบนคีย์บอร์ดเป็นจังหวะรวดเร็วสม่ำเสมอเพียงครู่เดียวเอกสารที่จะต้องเอาไปให้คนเป็นเจ้านายเซ็นชื่อก็ถูกพิมพ์ออกมาเรียบร้อย

"อะไร” 

คนถามเงยหน้าขึ้นมองเมื่อเอกสารหลายแผ่นวางลงตรงหน้า ถ้าเป็นเมื่อก่อนนี้ไม่ว่าจะมีอะไรส่งมาให้หวังอี้ป๋อก็จะก้มหน้าก้มตาเซ็นไปโดยไม่คิดจะเสียเวลาแม้แต่จะอ่าน แต่อาจเพราะเลขานุการคนใหม่นอกจากจะหน้าตาน่ามองแล้วยังมีเสียงหวานหูที่น่าฟัง หวังอี้ป๋ออยากได้ยินเสียงเซียวจ้านพูดกับเขาถึงแม้ว่ามันจะเป็นเพียงเรื่องงานแต่อย่างน้อยมันก็ยังช่วยบรรเทาความคิดถึงและโหยหาทุกสิ่งทุกอย่างที่เกี่ยวข้องกับเซียวจ้านลงได้บ้างก็ยังดี

"เอกสารขออนุมัติงบประมาณจากฝ่ายเทคนิคครับ"

"แล้วเอามาให้ดูทำไม"

เซียวจ้านถึงกับขมวดคิ้วกับคำถามที่ออกมาจากปากบุคคลในระดับผู้บริหาร หวังอี้ป๋อไม่รู้เหตุผลจริง ๆ น่ะหรือ ไม่ใช่หรอก เขาต้องการถามเพื่อปั่นหัวเลขาคนใหม่เล่นมากกว่า

"คุณต้องเซ็นอนุมัติเพื่อเบิกจ่ายงบประมาณครับมิสเตอร์หวัง" เซียวจ้านพูดโดยพยายามใช้น้ำเสียงให้ราบเรียบที่สุดแต่ผลที่ได้กลับมาจากคนเป็นเจ้านายคือการยกคิ้วข้างหนึ่งขึ้นอย่างกวน ๆ พร้อมพูดด้วยน้ำเสียงที่ไม่บ่งบอกเลยว่าอยากให้ความสำคัญกับเอกสารตรงหน้า

"งั้นเหรอ" 

มือใหญ่หยิบเอกสารพวกนั้นขึ้นมาและโดยไม่แม้แต่จะแลตามองตัวหนังสือในนั้นสักวินาทีเอกสารพวกนั้นก็ถูกโยนลงในตะแกรงใส่เอกสารข้างโต๊ะทำงานราวกับว่ามันไม่มีความสำคัญใดให้ต้องเสียเวลาแม้แต่จะชายตาแล

"มันเป็นเอกสารด่วนครับคุณหวัง"

"ด่วนแล้วยังไงล่ะ"

“...”

เป็นอีกครั้งที่เลขานุการคนใหม่ต้องพยายามระงับอารมณ์ เขากำลังถูกเล่นสงครามประสาทใช่ไหม

“ว่าไงล่ะคุณเซียว เอกสารด่วนของคุณ มันเกี่ยวข้องกับผมยังไงไม่ทราบ”

"เลขาคนเก่าของคุณโน้ตไว้ว่ามันเป็นเอกสารของโครงการล่าสุดที่รอการเบิกจ่าย และถ้าไม่ลำบากมากนักคุณกรุณาเซ็นชื่อให้ด้วยครับผมจะได้ส่งไปให้แผนกงบประมาณต่อ พวกเขาจำเป็นต้องใช้"

“แล้วถ้าผมบอกว่ามันลำบากล่ะ”

ด้วยเวลาห้าปีแห่งความเจ็บปวดได้เปลี่ยนแปลงคนที่เคยสุภาพอ่อนโยนให้กลายเป็นหวังอี้ป๋อคนใหม่ที่มีแววตาแข็งกระด้างและท่าทางไม่แยแส ดวงตาเฉยเมยที่มองมาทำให้เซียวจ้านรู้สึกว่าคนที่เคยคุ้นกลายไปเป็นคนแปลกหน้าที่เขาไม่เคยรู้จัก

“...”

หวังอี้ป๋อยิ้มที่มุมปากเมื่อคำพูดของเขาทำให้เซียวจ้านไม่สามารถพูดอะไรได้อีก

"ถ้าว่างผมจะเซ็นเองซึ่งมันไม่ใช่ตอนนี้ และถ้าไม่เซ็นก็คือผมยังไม่ว่าง หรือไม่ก็ไม่อยากทำ” คนเป็นเจ้านายทำเสียงทองไม่รู้ร้อน รอยยิ้มที่มุมปากคล้ายเจ้าตัวกำลังมีความสุขหนักหนาที่แกล้งคนอื่นให้ลำบากและหัวหมุนได้  

“มีอะไรอีกไหม"

"ไม่มีครับ"

“ก็ดี” คนเป็นเจ้านายยักไหล่ มองเลขานุการคนใหม่อย่างนึกสนุกที่อีกฝ่ายตอบโต้อะไรไม่ได้แม้จะเห็นกันอยู่ว่าถูกกวนประสาท

“ไม่มีอะไรแล้วก็ไปทำงานของคุณต่อสิ หรือยังไง”

เซียวจ้านจำต้องหมุนตัวเดินกลับมายังโต๊ะทำงานอีกครั้ง นั่งทำงานของตัวเองไปโดยไม่หันมองไปทางคนเป็นเจ้านายอีกเลย ดังนั้นชายหนุ่มจึงไม่มีโอกาสได้เห็นว่าดวงตาอีกคู่ในห้องจ้องมองมาแทบตลอดเวลาในขณะที่ครุ่นคิดว่าจะเล่นงานอีกฝ่ายได้อย่างไร หรือจะพูดให้ตรงประเด็นก็คือหลังจากนี้ไปเขาควรทำอย่างไรกับเซียวจ้านดี

นายหาเรื่องใส่ตัวด้วยการกลับมาอยู่ในกำมือฉันเองนะ เซียวจ้าน!





TBC









อยากเขียนคุณรองประธานหวังแกล้งเลขาคนใหม่อีกจังค่ะแต่คงต้องยกไปตอนต่อๆไปละ ในคอมเมนต์ที่เด็กดีบอกให้กักขังไปเรย เพราะงั้นคุณเซียวคงต้องโดนแล้วค่ะ แต่ยังไม่ใช่ตอนนี้เนอะ ให้เขาแกล้งกันแบบน่ารักๆ (?) ไปก่อน ขอบคุณทุกคอมเมนต์ค่ะ ฝากส่งฟี้ดแบ็กด้วย แล้วจะรีบมาอัพตอนต่อไปให้อย่างด่วนจี๋ รักนะคะ ♡ 


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 137 ครั้ง

445 ความคิดเห็น

  1. #293 Auy_yibo (@Auy_yibo) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 29 กันยายน 2562 / 15:48
    ทั่นร้ายกาจอ่ะสงสารพี่จ้านแล้วตอนนี้
    #293
    0
  2. #290 Orchidsra (@Togtoywriter) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 29 กันยายน 2562 / 13:05
    แงงงงงงง้ มันเกิดไรขึ้นเรื่องมันถึงมาขนาดนี้คะไรท์ อยากรู้มากกกกก
    #290
    0
  3. #261 love-taegi (@love-taegi) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 28 กันยายน 2562 / 07:59
    การแก้แค้นเริ่มต้นขึ้นแล้วสินะ
    #261
    0
  4. #253 Realkwonjay (@kwazejoo) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 28 กันยายน 2562 / 01:09
    ร้ายอะ ร้ายเกินไปแล้ว
    #253
    0
  5. #164 ONlYMIN (@Tameen_D) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 19 กันยายน 2562 / 01:38
    ป๋อออ แกล้งจ้านอะ นี่อยากรู้เหตุผลพี่จ้านแล้วว
    #164
    0
  6. #83 aineaind (@oceanblueeyes) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 10 กันยายน 2562 / 21:29
    เอาล่ะ เริ่มแก้แค้นได้
    #83
    0
  7. #74 KIM.J (@puiifaii43) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 10 กันยายน 2562 / 13:30
    คุณรองประธานอย่าแกล้งแรงนะคะ

    แก้ไขครั้งที่ 1 เมื่อ 10 กันยายน 2562 / 13:31
    #74
    0
  8. #68 BeMine_ (@nnnut_kj) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 10 กันยายน 2562 / 00:06
    อย่าทำน้องงงงงงง!!!!!
    #68
    0
  9. #52 Wrn Js (@js-wrn) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 8 กันยายน 2562 / 07:49
    แววดราม่ามาอีกยาวแน่เลยย
    #52
    0
  10. #46 Kungking051137 (@Kungking051137) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 7 กันยายน 2562 / 20:52
    ฮื่ออออชอบๆๆๆ
    #46
    0
  11. #44 Noong7 (@Noong7) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 7 กันยายน 2562 / 16:04
    แงงงง้เค้าเจอกันแล้ววว กลิ่นมาม่าลอยมาแต่ไกลลล ฮืออ
    #44
    0
  12. #43 Saiabate (@kledsai-min) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 7 กันยายน 2562 / 14:23
    ระวังเขาหายไปอีกรอบนะทั่นนะ หายไปรอบนี้จ้านจะไม่ทนแล้ว
    #43
    0
  13. #42 PhreaPair Bang (@phreabang) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 7 กันยายน 2562 / 09:24
    อยากจะกรี๊ดมากตอนเขาเจอกัน อุแง ไม่ว่าเซียวจ้านจะหนีไปเพราะอะไรแต่อี้ป๋อแกอย่าปล่อยให้เขาหายไปอีกนะเว้ย แง
    #42
    0
  14. #41 mtbb_th (@mtbb_th) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 7 กันยายน 2562 / 01:20
    อย่าทำอะไรจ้านนะ!!
    #41
    0
  15. #40 Maymayca (@Maymayca) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 7 กันยายน 2562 / 00:49

    โปรดคุยกันดีๆเถอะค่ะ พรีสสสสสส

    #40
    0
  16. #39 toto (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 6 กันยายน 2562 / 22:54

    ทำไมอะไรยังไงไม่บอกกันไปเลยนะ

    #39
    0
  17. #38 ii_aonn (@ii_aonn) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 6 กันยายน 2562 / 21:48
    อย่าทำน้อนนนนน แงงงง
    #38
    0
  18. #37 Dark_Sheen (@freezingcold) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 6 กันยายน 2562 / 21:34
    ไม่ชอบดราม่าเลยค่ะ แต่เราว่าถ้าไม่มีคงขาดสีสันไป งั้นเอาแค่พอประมานเนอะ อยากรู้เหตุผลที่จ้านจ้านต้องเป็นคนใจร้ายค่ะ ตอนนี้เจ็บแทนทั้ง2คนมากเลย
    #37
    0
  19. #36 Ka-Nom-Tan (@Ka-Nom-Tan) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 6 กันยายน 2562 / 20:45

    อยากให้ทั้งคู่ค่อยๆปรับความเข้าใจกันและเริ่มต้นใหม่กันจังเลยค่ะ❤️

    แต่ก็อยากได้ดราม่า กักขังหรือไม่ก็คุณหวังขี้แกล้ง ฮือ555555

    รออ่านตอนต่อๆไปนะคะ ไม่ค่อยได้เม้นแต่กดใจให้ทุกตอน เป็นกำลังใจให้ค่า
    #36
    0
  20. #35 Joy Nantida (@joynantida) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 6 กันยายน 2562 / 20:44
    ท่านรองอย่าแกล้งเลขาหนักไปนะคะ สงสาร แงๆ
    #35
    0