Love after Love (ป๋อจ้าน) #เลิฟอาฟเตอร์เลิฟป๋อจ้าน

ตอนที่ 13 : Chapter | 13

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,104
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 101 ครั้ง
    18 ก.ย. 62




Chapter | 13

เซียวจ้านเงยหน้ามองท้องฟ้ามืดครึ้มกับฝนที่ตกลงมาอย่างหนักแล้วก็ถอนใจยาว ฝนเริ่มตกตั้งแต่ก่อนถึงเวลาเลิกงานจนกระทั่งเลิกงานและยืนรอให้ฝนหยุดอยู่เกือบครึ่งชั่วโมงก็ยังไม่มีวี่แววจะหยุดตกโดยง่าย ชายหนุ่มเม้มริมฝีปากอย่างหนักใจ เขาไม่ได้พกร่มมาและสถานีรถไฟใต้ดินก็อยู่ห่างจากที่นี่มากพอดู แต่การยืนรออยู่แบบนี้ก็ไม่น่าจะช่วยให้อะไรดีขึ้น  

ชายหนุ่มตัดสินใจเดินฝ่าสายฝนเพื่อเดินไปยังสถานีรถไฟใต้ดิน น้ำฝนเย็นจัดที่สาดซัดลงบนร่างกายหนาวชวนขนลุกเมื่อบวกไปกับสภาพอากาศในตอนนี้ เพียงแค่เดินตากฝนไปไม่กี่นาทีเซียวจ้านก็เปียกโชกตั้งแต่เส้นผมถึงปลายเท้า และตอนที่ละล้าละลังว่าควรทำอย่างไรต่อรถยนต์สีดำก็จอดขวางหน้าพร้อมเสียงบีบแตรสองครั้งก่อนคนขับจะลดกระจกลง 

หวังอี้ป๋อนั่นเอง

"ขึ้นมาเร็ว เซียวจ้าน เดี๋ยวฉันไปส่งบ้าน" เขาเปิดประตูรถพร้อมกับเรียก

"ฉันจะกลับรถไฟใต้ดินน่ะ ไม่เป็นไรหรอก นายไปเถอะ" เซียวจ้านพูดเสียงดังแข่งกับเสียงฝนและฟ้าที่ร้องคำรามอย่างหนัก

"ฝนตกหนักแบบนี้จะไปได้ยังไงแล้วสถานีก็อยู่อีกไกล ขึ้นมาเร็ว"

"แต่ว่า"

"ไม่มีแต่ว่าอะไรทั้งนั้นขึ้นมาเลยเซียวจ้าน อย่าดื้อไปหน่อยเลยน่า นายแพ้อากาศเย็นไม่ใช่เหรอ เดี๋ยวก็เป็นแบบวันนั้นอีกหรอก ขึ้นมา"

พอนึกถึงอาการกำเริบของโรค เซียวจ้านก็ไม่อยากเสี่ยง เขาจำต้องก้าวขึ้นมาบนรถยนต์ของคนเป็นเจ้านาย มือเรียวเช็ดน้ำฝนออกจากใบหน้า แต่ผมที่เปียกโชกก็ทำให้มีน้ำไหลลงมาเปียกใบหน้าอยู่ดี

"คิดอะไรของนายถึงไปเดินตากฝนนะ" อี้ป๋อพูดพร้อมกับโคลงศีรษะ

"ฉันจะรีบกลับบ้านแล้วก็คิดว่าฝนคงไม่หยุดง่าย ๆ แน่ก็เลยตัดสินใจเปียกดีกว่า" เซียวจ้านพูดเสียงเบา ท่าทางคล้ายเด็กน้อยกลัวความผิดที่หนีผู้ปกครองมาเล่นน้ำฝน 

"ก็เลยเปียกไปหมดแบบนี้ไง หนาวไหม จะลดแอร์ให้"

ทั้งที่ยังไม่ได้คำตอบแต่อี้ป๋อก็เอื้อมมือไปลดแอร์ให้ ความห่วงใยของเขาทำให้คนที่ได้รับยิ้มออกมา ไม่ว่าจะเมื่อไรหวังอี้ป๋อก็ยังคงอ่อนโยนกับเขาอยู่เสมอ

"เดี๋ยวเราแวะที่อพาร์ทเมนต์ฉันก่อนนะนายจะได้เปลี่ยนเสื้อผ้าแล้วก็หาอะไรอุ่น ๆ กินแก้หนาว โอเคไหม" คำถามนี้ได้รับคำตอบเป็นการส่ายหน้าปฏิเสธแทบทันที

"ไม่ต้องหรอก ไม่เป็นไร"

"จะไม่เป็นไรได้ยังไง นายเปียกขนาดนี้กว่าจะไปถึงห้องเดี๋ยวก็ไม่สบาย อพาร์ทเมนต์ฉันอยู่ใกล้ ๆ นี่เอง ไปเปลี่ยนเสื้อผ้าดื่มชาซักถ้วยฝนก็น่าจะหยุดพอดี"

ใบหน้าหล่อเหลาหันมายิ้มให้ เสียงห้าวปนไปด้วยอารมณ์ขันเล็กน้อย

"เสร็จแล้วจะพาไปส่งอย่างปลอดภัยแล้วก็รับรองด้วยเกียรติของเจ้านายว่าจะไม่จับนายขังไว้หรอกน่ะ"

แม้ว่าจะอยากทำก็เถอะ

ประโยคสุดท้ายหวังอี้ป๋อพูดกับตัวเองในใจ

 

 

 

เซียวจ้านลอบถอนใจเมื่อเข้ามาอยู่ในห้องพักส่วนตัวของหวังอี้ป๋อ ตอนนี้พอคิดอีกทีแล้วไม่น่าตกลงยอมรับข้อเสนอของอี้ป๋อเลย การต้องมาอยู่ในห้องนอนของคนที่เคยรักกันมาก่อนและตอนนี้ก็ยังรักกันอยู่มากในบรรยากาศฝนตกหนักแบบนี้ดูเหมือนเป็นการกระทำที่ไม่ปลอดภัยกับร่างกายและหัวใจสักเท่าไร

เจ้าของห้องค้นตู้อยู่ชั่วครู่ก่อนยื่นเสื้อผ้าชุดหนึ่งส่งให้

"นายเปลี่ยนเสื้อผ้าก่อนนะ ห้องน้ำอยู่ตรงนั้นใช้ได้ตามสบาย" อี้ป๋อพูดอย่างอ่อนโยนในดวงตาเป็นประกายอย่างคนมีความสุข

มีความสุข ที่ได้อยู่ใกล้ชิดกับคนที่รัก แม้ว่าจะไม่มีอะไรมากไปกว่าการพูดจากัน แต่แค่เพียงเท่านี้เขาก็มีความสุขมากแล้ว

"อือ"

"ฉันจะไปชงชาให้นายก่อนก็แล้วกัน เปลี่ยนเสื้อผ้าแล้วก็ออกไปดื่มนะ" เซียวจ้านพยักหน้ารับคำ เสียงหวานจับใจเอ่ยถ้อยคำให้คนฟังหัวใจพองโต

"ขอบคุณครับ"



มือใหญ่เสียบปลั๊กกระติกน้ำร้อนไฟฟ้าแต่ยังไม่ทันที่ซองชาจะถูกฉีกใส่ลงถ้วยเซรามิค เสียงกริ่งที่หน้าประตูก็ดังขึ้นจนหวังอี้ป๋อขมวดคิ้ว พ่นลมหายใจออกมาด้วยความหงุดหงิด ใครกันที่มาขัดขวางช่วงเวลาที่เขาอยากอยู่กับเซียวจ้านตามลำพัง

ขายาว ๆ ก้าวไปเปิดประตูและคนที่ยืนอยู่ที่หน้าประตูก็คือ

สงเฉียน


"ฉันเข้าไปได้ไหม"

ไม่เคยมีซักครั้งที่สงเฉียนจะต้องเอ่ยปากขออนุญาตในการมาที่แห่งนี้แต่เหตุการณ์ที่เกิดขึ้นวันก่อนเปลี่ยนแปลงทุกอย่างไปจนหมด

"ได้ เข้ามาสิ" อี้ป๋อหลีกทางให้สงเฉียนเข้ามาในห้องก่อนจะปิดประตูลงอีกครั้ง

สงเฉียนสูดลมหายใจเข้าปอดเพื่อเรียกความกล้า เขามาที่นี่เพื่อทำบางสิ่งบางอย่างให้เป็นผลสำเร็จแม้จะรู้อยู่เต็มอกว่ามันเป็นเรื่องไร้ความละอายและไม่ถูกต้อง แต่สงเฉียนก็ยังจะทำเพื่อให้ได้ในสิ่งที่ต้องการ

ถึงแม้ว่าหัวใจของคนตรงหน้าจะไม่เคยมีที่ว่างเพียงพอสำหรับเขา แต่ถ้าสงเฉียนทำในสิ่งที่หวังได้สำเร็จร่างกายของเขาจะตกเป็นของหวังอี้ป๋อ และความผูกพันลึกซึ้งที่มีต่อกันจะทำให้หวังอี้ป๋อไม่สามารถทอดทิ้งเขาไปได้ และนั่นก็จะทำให้ข้างกายของหวังอี้ป๋อไม่มีที่ว่างหลงเหลือไว้สำหรับคนรักเก่าอีกต่อไป

ถึงจะไม่ได้ใจ แต่อย่างน้อยหวังอี้ป๋อก็จะไม่มีทางกลับไปหาเซียวจ้านได้อีก! 

"มีอะไรหรือเปล่าสงเฉียน" แม้คำถามของคู่หมั้นจะเป็นคำถามปกติแต่มันก็ฟังดูห่างเหินเสียจนรู้สึกได้

"ฉันมีธุระสำคัญจะพูดกับพี่แต่ตอนนี้อากาศเย็นมากเลย ฉันขอชงชากินสักถ้วยได้ไหม"

"เอาสิ"

อี้ป๋อนั่งรออยู่ที่โต๊ะอาหารในขณะที่สงเฉียนหันหลังให้ระหว่างยืนชงชาอยู่ที่เคาน์เตอร์มุมห้อง ชายหนุ่มภาวนาให้คนที่อยู่ในห้องน้ำอาบน้ำให้นานที่สุดจะได้ไม่ต้องออกมาเผชิญหน้ากับสงเฉียน เขาไม่ได้กลัวเลยว่าคู่หมั้นจะรู้สึกอย่างไรถ้าเห็นคนรักเก่าอยู่ในห้องนอนของเขา แต่อี้ป๋อเป็นห่วงและกลัวว่าเซียวจ้านจะต้องลำบากใจหากต้องเผชิญกับถ้อยคำแดกดันประชดประชันของสงเฉียนมากกว่า

เพราะมัวแต่กังวลและจมอยู่ในความคิดของตัวเอง หวังอี้ป๋อจึงไม่มีโอกาสเห็นได้เลยว่าสงเฉียนลอบมองเขาในขณะที่แอบหย่อนยาเม็ดเล็กลงไปในถ้วยชาหนึ่งใบก่อนหยิบมันมาวางลงตรงหน้า

"ฉันชงมาเผื่อพี่ด้วยดื่มซะสิ"

"อือ ขอบใจ"

มือใหญ่หยิบช้อนคนถ้วยชาควันกรุ่น คนที่แอบมองอยู่ก็ทำได้แค่มองอย่างลุ้นระทึกว่าหวังอี้ป๋อจะดื่มมันเข้าไปหรือไม่ และแล้วหนุ่มน้อยก็ลอบยิ้มออกมาอย่างสมใจ 

หวังอี้ป๋อดื่มชาเข้าไปแล้ว

"ฉันจะมาพูดกับพี่เรื่องเมื่อวันก่อน ฉันตั้งใจจะมาขอโทษ" สงเฉียนพูดเสียงเบา

"ลืมมันไปเถอะสงเฉียน"

"ฉันรู้ว่าฉันไม่สมควรพูดอะไรแย่ ๆ แบบนั้น แต่ที่ฉันทำก็เพราะฉันรักพี่" นัยน์ตากลมโตมองอากัปกริยาของคนตรงหน้าเฝ้ารอว่ายาเม็ดจิ๋วที่แอบใส่ลงไปในชาของอี้ป๋อจะออกฤทธิ์เมื่อไร

"แล้วก็หลังจากนี้ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้นต่อไป พี่อาจคิดว่าฉันเลวที่ทำแบบนั้น แต่ฉันอยากบอกพี่ว่าฉันทำทุกอย่างลงไป เพราะฉันรักพี่และไม่ต้องการเสียพี่ไป"

หวังอี้ป๋อกำลังจะเอ่ยปากถามว่าสงเฉียนหมายความว่าอย่างไรแต่อาการผิดปกติที่เกิดขึ้นกับร่างกายของเขาทำให้ยังไม่ทันได้เอ่ยปาก

ความรู้สึกที่เกิดขึ้นในตอนนี้คืออะไรกัน ความหื่นกระหายที่ต้องการจะปลดปล่อยความอัดอั้นกับใครสักคนอย่างรุนแรง ที่มาพร้อมอาการปวดหนึบตรงส่วนกลางลำตัวที่ทวีความทรมานมากขึ้นเรื่อย ๆ จนอี้ป๋อนิ่วหน้า ข่มกลั้นความต้องการอันรุนแรงไว้อย่างยากลำบาก

"นะ-- นาย อะ… เอาอะไรให้พี่กิน"

เสียงห้าวขาดเป็นห้วงสลับกับเสียงหอบหายใจ ความหื่นกระหายที่มากมายยิ่งทวีความรุนแรงขึ้นจนอี้ป๋อต้องใช้ฟันขบริมฝีปากจนเลือดซิบเพื่อข่มอารมณ์ให้ความรู้สึกเจ็บช่วยฉุดรั้งให้ตัวเองมีสติไม่กระชากคนตรงหน้าเข้ามาเป็นที่ระบายความอัดอั้น

"ยาปลุกเซ็กส์ไงป๋อเกอ" สงเฉียนเอ่ยอย่างไร้ความละอาย เขาก้าวเข้าไปยืนตรงหน้าหวังอี้ป๋อ มือข้างหนึ่งยกขึ้นลูบที่ใบหน้าหล่อจัดพร้อมพูดเสียงเบา

"พี่ก็น่าจะรู้ผลของมันดีอยู่แล้วไม่ใช่เหรอ ว่ามันเป็นยังไง"

"นาย" น้ำเสียงแหบพร่าสั่นสะท้านไปด้วยความต้องการอันมากล้น ความเจ็บหนึบที่ร่างกายส่วนกลางมีมากเสียจนรู้สึกเหมือนร่างกายตัวเองกำลังจะแตกเป็นเสี่ยงหากไม่ได้ปลดปล่อยออกไป

"ฉันรู้ว่าพี่ต้องการมากแค่ไหน ให้ฉันเป็นคนช่วยเองนะป๋อเกอ"

มือเล็กปลดกระะดุมเสื้อเชิ้ตออก ผิวขาวจัดและร่างกายบอบบางยิ่งยั่วยุกระตุ้นความหื่นกระหาย แต่อี้ป๋อก็ยังมีสติที่จะหักห้ามตัวเองไม่ให้ตกลงไปในกับดักชั่วร้ายของคนเป็นคู่หมั้น

"ไปให้พ้น" 

เสียงห้าวพูดรอดไรฟัน มือใหญ่ผลักไสสงเฉียนให้ออกห่างในขณะที่ลุกหนีไปจนชิดผนังห้องครัว

สองแขนของสงเฉียนพยายามกอดรัดแต่หวังอี้ป๋อยิ่งถอยหนี แม้ว่าสติกำลังจะเลือนหายด้วยความต้องการมากสักเพียงใดแต่เขาจะไม่ยอมทำแบบนั้นกับคนที่เป็นเหมือนน้องชายอย่างสงเฉียนเป็นอันขาด

"อย่ามา..ยุ่ง...กับ..ฉัน ออกไป...ให้พ้น"

 มือใหญ่พยายามผลักไสสงเฉียนอย่างสุดกำลัง

"หวังอี้ป๋อ" เสียงหวานใสเอ่ยเรียกเจ้าของชื่ออย่างร้าวรานกับอาการผลักไสอย่างไม่ใยดีที่ถูกกระทำ ขนาดใช้ยาที่ออกฤทธิ์แรงขนาดนี้ แต่หวังอี้ป๋อก็ยังพยายามบังคับตัวเองให้มีสติ ขนาดสงเฉียนข่มความอับอายปลดเปลื้องเสื้อผ้าเสนอตัวให้ราวคนไร้ค่าแต่หวังอี้ป๋อก็ยังไม่แม้แต่จะชายตามอง 

สงเฉียนคนนี้ไม่เป็นที่ต้องการของหวังอี้ป๋อแม้แต่นิดเลยหรือ

เสียงเปิดประตูทำให้ดวงตากลมโตหันขวับไปมองแล้วก็ต้องอึ้งไปเมื่อพบว่าใครคือคนที่ก้าวออกมาจากห้องนอนของหวังอี้ป๋อ

"เซียวจ้าน"

เซียวจ้านเองก็มองอีกฝ่ายอย่างตกใจและตะลึงไม่แพ้กัน มือเรียวยกขึ้นปิดปากเมื่อเห็นสภาพเกือบเปลือยของสงเฉียน และยิ่งตกใจมากขึ้นเมื่อเห็นหวังอี้ป๋อยืนติดอยู่กับผนังห้องด้วยท่าทางที่บอกชัดว่ามีเรื่องผิดปกติเกิดขึ้น

"หวังอี้ป๋อ ทำไม เกิดอะไรขึ้น" เซียวจ้านถามอย่างงุนงง

"ไปให้พ้น สงเฉียน ไปให้พ้นก่อนที่ฉันจะฆ่านาย ออกไป" 

เสียงห้าวตวาดลั่นก่อนจะทรุดลงบนพื้นห้อง

สงเฉียนเม้มริมฝีปากแน่น เพราะมีเซียวจ้านรออยู่ใช่ไหมคนเป็นคู่หมั้นถึงมีสติที่จะหักห้ามความต้องการตัวเองไม่ให้เตลิดไปจนพลาดท่าให้เขา แล้วที่สำคัญอีกอย่างก็คือสงเฉียนไม่เคยเป็นที่ต้องการของหวังอี้ป๋อเลย เขาทำตามแผนไม่สำเร็จ แม้จะลงทุนเดิมพันด้วยศักดิ์ศรีทั้งหมดที่มีและที่เป็นแบบนี้ก็เป็นเพราะเซียวจ้าน 

เพราะการกลับมาและเข้ามาแทรกกลางของเซียวจ้านเพียงคนเดียว

นัยน์ตากลมโตจ้องมองอย่างเกลียดชังก่อนจะเดินดิ่งไปหาตั้งใจที่จะทำให้อีกฝ่ายเจ็บตัวที่สุดโทษฐานเข้ามาแทรกกลางเป็นมารหัวใจ แต่ยังไม่ทันได้ทำแบบนั้น คนที่แทบทรุดลงไปกองอยู่บนพื้นห้องก็ยังถลันมาขวางไว้ได้ทันทีราวร่างกายติดสปริง 

"ถ้านายแตะเซียวจ้านแม้แต่นิดเดียวฉันจะทำให้นายเสียใจไปตลอดชีวิต สงเฉียน" 

อี้ป๋อไม่ได้แค่ขู่แต่เขาหมายความตามที่พูดทุกคำและเพียงแค่มองตาคู่นั้นสงเฉียนก็มั่นใจว่าอี้ป๋อสามารถทำตามที่พูดได้จริง ๆ หากสงเฉียนกล้าไปแตะอดีตคนรักของเขาเข้า

"ไปให้พ้น" 

เสียงห้าวตวาดไล่ซ้ำอีกครั้ง

น้ำตาแห่งความคับแค้นและอับอายร่วงพรูออกมาจากดวงตากลมโต สงเฉียนสะบัดหน้าติดกระดุมเสื้อด้วยสองมือสั่นเทาก่อนเดินออกไปพร้อมความรู้สึกพ่ายแพ้ยับเยิน 

เขาพ่ายแพ้ต่อเซียวจ้านทั้งที่ฝ่ายนั้นยังไม่ได้ทำอะไรสักอย่างด้วยซ้ำ


"อี้ป๋อ" เซียวจ้านแตะลงบนแขนของคนที่ทรุดลงบนพื้นห้อง หวังอี้ป๋อหอบหายใจแรงราวกำลังเหนื่อยจัด ใบหน้าหล่อเหลาบิดเบี้ยวน่ากลัว ความต้องการอันรุนแรงทำให้ส่วนกลางลำตัวปวดหนึบจนสายตาพร่าพราย

"ออก...ไปซะเซียวจ้าน กุญแจรถอยู่บนโต๊ะขับกลับบ้านไปซะ....เดี๋ยวนี้"

อี้ป๋อพูดเสียงหอบเหนื่อย เขากำลังจะทนไม่ไหวแล้ว

"ทำไม นายเป็นอะไร เกิดอะไรขึ้น"

"อย่าถาม... ไปให้พ้นซะก่อนที่ฉันจะทำร้ายนาย… ไป!" อี้ป๋อพูดด้วยเสียงที่เกือบจะเป็นการตวาดไล่ ชายหนุ่มเดินแทบจะเป็นวิ่งไปห้องน้ำ เปิดฝักบัวให้น้ำเย็นจัดรินรดลงบนร่างกายที่ร้อนผ่าวเพราะแรงอารมณ์

"อี้ป๋อนายเป็นอะไรทำไมถึง..."

"สงเฉียนวางยาฉัน นายเข้าใจไหมเซียวจ้านไปให้พ้นซะ"

"หวังอี้ป๋อ"

สายน้ำจากฝักบัวไม่ได้ช่วยให้หวังอี้ป๋อดีขึ้นแม้แต่น้อย เขาหน้ามืดไปหมดด้วยความต้องการอยากจะปลดปล่อย แม้หัวใจและสมองจะบอกว่าไม่ต้องการที่จะทำแบบนั้นกับเซียวจ้าน แต่ความหื่นกระหายทางร่างกายทำให้สติสัมปชัญญะถูกทำลาย และความใคร่ก็ทำให้ความยับยั้งชั่งใจหมดลง

มือใหญ่กระชากร่างโปร่งเข้ามาหา อี้ป๋อดึงทึ้งเสื้อผ้าทั้งของตัวเองและของเซียวจ้านออกอย่างไร้สติ

"หวังอี้ป๋อ!"

เซียวจ้านถูกเหวี่ยงลงบนพื้นห้องน้ำโดยสองมือของคนที่ถูกครอบงำจากฤทธิ์ยากระตุ้น ความต้องการอันไร้สติควบคุมทำให้เขาตรงเข้าแนบชิดครอบครองเซียวจ้านอย่างรุนแรงโดยไม่มีการโอ้โลมใด ๆ ทั้งสิ้น

เซียวจ้านไม่ได้ดิ้นรนขัดขืนแม้ว่าอี้ป๋อจะทำให้เจ็บ เหตุผลนอกจากที่ไม่มีกำลังเพียงพอจะต่อสู้ขัดขืนได้แล้วมันก็เป็นเพราะว่าคนถูกกระทำเองก็รู้ดีว่าหวังอี้ป๋อกำลังทรมาน ทุกการเคลื่อนไหวรุนแรงและหื่นกระหายเกิดขึ้นเพราะฤทธิ์ยาและอีกฝ่ายไม่ได้สุขสมกับสิ่งที่กำลังทำอยู่เลย

"ฮ่ะ อ่ะ-- อะ!"

หวังอี้ป๋อหอบหายใจหนัก ในขณะเคลื่อนไหวโถมกายเข้าใส่ผู้รองรับอย่างคุ้มคลั่งราวกับชายพเนจรที่เร่ร่อนอยู่กลางทะเลทรายเมื่อเจอบ่อน้ำใสจึงจ้วงตักดื่มน้ำในบ่ออย่างกระหายที่จะให้น้ำใสเย็นนั้นไปทำลายความร้อนในร่างกายที่สั่งสมมานานวัน

"อึก… ฉะ-- ฉันเจ็บ" 

เซียวจ้านครางออกมาด้วยความเจ็บปวดเมื่อร่างกายเริ่มทนรับสิ่งที่เผชิญอยู่ไม่ไหว เหงื่อผุดพรายออกมาตามผิวหนังส่วนต่าง ๆ ความร้อนภายในจากทั้งแรงอารมณ์ที่ปั่นป่วนผสมปนเปอยู่กับความเจ็บปวดอย่างแยกไม่ออก แต่ถึงอย่างนั้นเรี่ยวแรงที่อยากดิ้นรนหนีห่างก็หายไปหมดเมื่อเซียวจ้านมองใบหน้าบิดเบี้ยวที่บ่งบอกความทรมานของหวังอี้ป๋อ

เขารู้ว่าคนที่ตัวเองรักกำลังทรมานกับความต้องการที่มีมากเพราะยากระตุ้น หวังอี้ป๋อในตอนนี้แทบจะอยู่ในสภาวะไร้สติ เขาไม่รับรู้ต่อสิ่งใดนอกจากจะปลดปล่อยความต้องการตามสัญชาตญาณที่แล่นพล่านอยู่เต็มกาย ความต้องการอย่างเดียวในตอนนี้คือปรารถนาจะขับไล่อาการปวดเกร็งไปทั่วส่วนกลางลำตัวให้หมดไปโดยเร็วที่สุดและมีเพียงเซียวจ้านที่จะช่วยดับความทุรนทุรายนี้ได้แม้ว่าคนที่ช่วยเหลือจะเจ็บตัวเพราะแรงอารมณ์ที่โหมกระหน่ำอย่างไรก็ตาม

"อ่ะ-- อ่าา อี้ป๋อ"

ริมฝีปากนุ่มเผยอขึ้นหอบหายใจ เสียงครางที่ดังออกมายิ่งไปเพิ่มอารมณ์เร่าร้อนให้หวังอี้ป๋อโดยไม่ได้ตั้งใจ

"อ่า! อ่ะ!"

คนทางด้านร่างตัวบิดเกร็งไปทุกส่วน ดวงตาเบิกกว้างด้วยความเจ็บปวดที่ส่วนล่างแล่นไปทุกส่วนของร่างกาย สัดส่วนกำยำที่สอดใส่เข้ามาทำให้เซียวจ้านเจ็บแสบทุกครั้งที่อี้ป๋อโถมกายเข้าใส่ เลือดสีเข้มเริ่มซึมออกมาตามโคนขา มันช่วยทำให้อี้ป๋อขยับได้คล่องตัวขึ้นแต่แน่นอนว่ามันยิ่งเพิ่มความให้กับคนที่ต้องรองรับอารมณ์ใคร่ที่บ้าคลั่งนี้

"ฮึก ฮ่ะ-- อ่า" 

หยาดน้ำตาเริ่มคลอเบ้าตาผสมปนไปกับสายน้ำจากฝักบัว ทั้งที่ไม่ใช่ครั้งแรกแต่กลับเจ็บและจุกอย่างที่ไม่เคยเจ็บมาก่อน อี้ป๋อมองใบหน้าที่ส่ายไปมากับมือที่กำแน่นจนข้อนิ้วซีดขาว เซียวจ้านกำลังเจ็บมากเขารู้ดี แต่นาทีนี้เขาไม่สามารถควบคุมร่างกายตัวเองได้เลย

ปลายลิ้นแลบออกเลียริมฝีปากที่แห้งผากราวกับมันจะช่วยทำให้อารมณ์ที่บ้าคลั่งเพราะฤทธิ์ยาสงบลงได้ แต่ยิ่งเซียวจ้านมีเสียงครางเล็ดลอดออกมาให้ได้ยินมากเท่าไหร่ อี้ป๋อก็ยิ่งกระแทกสะโพกให้เข้าไปแรงและลึกยิ่งกว่าเดิมอย่างยั้งไม่อยู่ เรียกให้เสียงครางยิ่งดังมากขึ้นเรื่อย  ๆ  

"อ่า.. อ่ะ อี้ป๋อ อี้ป๋อ…"

ดวงตาคมจดจ้องเรือนร่างของคนตรงหน้าด้วยความรู้สึกเจ็บปวดปนสุขสม หน้าอกขาวเนียน เอวบาง สะโพกกลมกลึง และขาเพรียวยาวมองดูงดงามราวกับความฝัน จริงอยู่ที่เขาอยากจะครอบครองทั้งหมดนั้นไว้เพียงคนเดียวเหมือนที่เคยทำเมื่อห้าปีก่อน แต่ไม่สมควรเลยแม้แต่น้อยที่หวังอี้ป๋อจะสมปรารถนาในความต้องการนั้นตอนที่ไม่มีสติและไม่สามารถมอบความอ่อนหวานนุ่มนวลให้ได้เลย

"อึก ฮ่ะ อ่ะ อา"

ใบหน้าหวานเชิดขึ้นส่งเสียงครางแผ่ว ทั้งที่ซาบซ่านจากสิ่งที่เป็นอยู่แต่น้ำตาก็ยังไหลนองเต็มหน้าด้วยความเจ็บปวด เซียวจ้านกำมือแน่นจนเล็บจิกเข้าไปในผิวเนื้อ ริมฝีปากเผยอหอบหายใจเอาอากาศเข้าไปให้มากที่สุดแต่สิ่งที่เป็นอยู่ตอนนี้มันทำให้แม้แต่การหายใจก็ยังเป็นเรื่องทำได้ยากลำบาก

"ซะ- เซียวจ้าน" อี้ป๋อก้มตัวลงมาใกล้ ริมฝีปากร้อนจัดประทับลงบนริมฝีปากบาง ฟันคมกัดเบา ๆ ก่อนสอดลิ้นเข้าไปโพรงปากนุ่มตามที่ปรารถนา มือใหญ่แตะที่ลำคอของอีกคน

"..." 

เปลือกตาของเซียวจ้านปิดลง ปลายลิ้นนุ่มตอบสนองต่อการล่วงล้ำของอี้ป๋อด้วยรอยจูบอ่อนหวานที่ปนไปด้วยรสน้ำตา จูบที่ลึกซึ้งแทนคำขอโทษของหวังอี้ป๋อเป็นความนุ่มนวลเพียงอย่างเดียวที่เขาจะมอบให้อดีตคนรักได้ท่ามกลางแรงอารมณ์ที่โหมกระหน่ำแบบนี้

"อื้อ"

การจูบที่ดูเหมือนว่าอี้ป๋อจะไม่มีวันยอมปล่อยทำให้คนถูกจูบเริ่มหายใจไม่ทัน เสียงอือในลำคอดังออกมาเพื่อบอกว่าตัวเองกำลังขาดอากาศหายใจ นั่นล่ะหวังอี้ป๋อจึงยอมผละออกจากริมฝีปากแสนหวานนั่นอย่างไม่เต็มใจ

แรงตอดรัดจากช่องทางอ่อนนุ่มทำให้อี้ป๋อส่งเสียงครางอย่างพอใจ ความเสียวซ่านที่เป็นอยู่ทำให้สุขสมและช่วยระบายความอัดอั้นได้ดีเหลือเกิน ใบหน้าคมซุกลงที่ซอกคอขาว ฝากรอยรักแสดงความเป็นเจ้าของไว้พร้อมกับที่ไรฟันคมขบกัดลงบนผิวเนื้อนุ่มอย่างลืมตัว สะโพกเพรียวกระแทกแก่นกายของตัวเองให้แรงขึ้นเรื่อยไปตามอารมณ์ที่ปะทุสูง

"อ่ะ.. อึก..."

"อ่ะ… เซียวจ้าน" มือใหญ่กุมมือของอีกคนไว้แน่น มันเป็นหนทางอีกอย่างที่อี้ป๋อจะแสดงออกได้ว่าเขาอาทรอีกฝ่ายมากแค่ไหน 

"อ่ะ ไม่เป็นไร ฉันทนได้ นายกำลังทรมาน ฉันไม่เป็นไร อ่ะ ฮ่ะ..."

เสียงสะอื้นแผ่วเบาเกิดขึ้นพร้อมน้ำตาแห่งความเจ็บปวดที่ไหลริน ริมฝีปากถูกฟันขบกัดจนเลือดซึม ความเจ็บปวดเหน็ดเหนื่อยทำให้ใกล้จะสิ้นสติเต็มที

"เซียวจ้าน ฮ่ะ-- อ่า"

อี้ป๋อกอดอดีตคนรักไว้แนบอกเมื่อความอัดอั้นถูกระบายออกไป แต่แล้วอีกไม่นานมันก็ก่อตัวขึ้นมาใหม่อีกครั้งแล้วครั้งเล่าราวกับจะไม่มีวันหมดสิ้น 

ตลอดค่ำคืนนั้น ... 



TBC



หน้ามืดไปหมดเลยค่ะตอนเขียน สงสารคุณเลขาเซียวก็สงสารแต่ก็อยากให้เขาได้กัน 555 คนที่เมนต์ถามเราไว้ว่าในพาร์ทปัจจุบันเมื่อไรเขาจะได้กันก็สมใจแล้วนะคะ แม้ว่าจะได้กันรุนแรงไปหน่อยก็เถอะ เราควรขอบคุณเซอร์ไพรซ์จากอาเฉียนหรือไม่ดี หนูทำดีแน้วค่ะรู้กก  

เจอกันใหม่ตอนหน้า ขอบคุณทุกคนมากค่ะ 




ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 101 ครั้ง

426 ความคิดเห็น

  1. #298 Auy_yibo (@Auy_yibo) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 29 กันยายน 2562 / 23:05
    ป๋ออย่าทำจ้านแรง สงสารจ้านบ้างยิ่งแต่ตัวเล็ก อ่านแล้วทำไมอยากฆ่าสงเฉียน5555
    #298
    0
  2. #268 love-taegi (@love-taegi) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 28 กันยายน 2562 / 09:10
    จ้านจ้าน จริงๆไม่ต้องทำแบบนี้ก็ได้ แต่เพราะรักสินะ ㅠㅠ
    #268
    0
  3. #174 ONlYMIN (@Tameen_D) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 20 กันยายน 2562 / 01:20
    สงสารจ้านอะแงงง
    #174
    0
  4. #163 Wrn Js (@js-wrn) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 19 กันยายน 2562 / 00:20
    รุนแรงมากกกก
    #163
    0
  5. #162 oopip kornrawee (@oopip) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 18 กันยายน 2562 / 23:27
    ทรมานทั้งจ้านทั้งป๋อ จ้านซมแน่ๆ ป๋อดูแลด้วยนะ ;-;
    #162
    0
  6. #160 KIM.J (@puiifaii43) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 18 กันยายน 2562 / 22:24
    ไม่คิดว่าสงเฉียนจะกล้าทำอะไรแบบนี้แหะ คงไม่ยอมตัดใจง่ายๆแน่เลยอ่ะ ส่วนพี่จ้านคือยอมป๋อมากอ่ะ เราว่าป๋อก็ทำแรงไปหน่อย ;-;
    #160
    0
  7. #159 Kungking051137 (@Kungking051137) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 18 กันยายน 2562 / 22:05
    โอ้ยยยรุนแรงเกินไปแร้ววววนัป๋อออ
    #159
    0
  8. #158 mtbb_th (@mtbb_th) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 18 กันยายน 2562 / 20:56
    เอาใหญ่เลยนะหวังอี้ป๋อ
    #158
    0
  9. #157 aiaiaind (@aineaind) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 18 กันยายน 2562 / 20:29
    พี่ป๋อไม่หักห้ามใจเลยน้าา พี่เซียวจะไม่โกรธน้องใช่ไหมมม
    #157
    0
  10. #156 byun0506 (@byun0506) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 18 กันยายน 2562 / 20:20
    ต้องขอบคุณส่งเฉียนใช่ไหมที่ทำให้เค้าได้กัน แต่สงสารพี่จ้านอ่ะ หลังจากนี้จะมีอะไรเปลี่ยนไปไหมเนี่ย
    #156
    0
  11. #155 BeMine_ (@nnnut_kj) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 18 กันยายน 2562 / 20:11
    เกร็งจนมือหงิกไปหมดเลยยยยยย ป๋อออออออ เบาหน่อยยยยยย!!!!!!
    #155
    0