(btsxyou)(jiminxyou)Daynever ending #ฟิคเด็กจีมิน

ตอนที่ 1 : Night : จุดเริ่มต้นและจุดจบ (100%)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 116
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 11 ครั้ง
    30 ก.ย. 62





(30%)







"1 2 3 4 5 6 7 8 ไป 1 2 3..."





เสียงของหญิงสาวคนหนึ่งดังไปทั่วห้องพร้อมเสียงรองเท้าที่กระทบเข้ากับพื้นจนถึงตอนนี้ก็เป็นเวลา1ตีแล้วแต่ทุกคนก็ยังซ้อมไม่เลิกเพราะการแข่งในอีกไม่กีวันนี้



"ดีมากทุกคนวันนี้ทำดีมากจามีเธอควรก้าวเท้าให้ช้ากว่านี้หน่อยนะมันเร็วเกินจังหวะส่วนพุงชาก็โอเครแล้วเหลือแค่เธอกระโดดไวไปนะ"เสียงของหัวหน้าทีมพูดขึ้นหลังจากที่ซ้อมครั้งสุดท้ายเสร็จ



"แล้วยัย(ชื่อคุณ)นี้ไม่มีอะไรที่ทำผิดบ้างหรอ"จามีพูดพร้อมมองมาที่คุณด้วยสายตาเกลียดชั่งมาตั้งแต่ชาติบางก่อนจ้องมาจ้องกลับไม่โกงคุณคิดในใจ



"ไม่มีอะทำไม?"กาจูหัวหน้าทีมไฟแรงที่ต่างมีคนอยากให้เข้ารวมทีมมากมายแต่กลับเลือกที่จากออกมาสร้างทีมขึ้นเองแต่มันก็ต้องมีค่าใช้จ่ายด้วยล่ะนะดีที่มีผู้สนับสนุนรายใหญ่เข้ามาช่วยค่าใช้จ่ายเลยทำให้ตั้งทีมขึ้นมาได้สำเร็จ



"ทำไมเธอต้องมองฉันอย่างนั่นด้วยฉันไปเผาบ้านเธอมาหรอ?"ยัยนี้ขาดความอบอุ่นหรอวันๆเอาแต่จับผิดฉันดื่มน้ำยังโดนด่าชีวิตคนสวยก็งี้ล่ะนะ-_-



"ไอ่!!"



"หยุดๆพอได้แล้วพวกเราจะมาแตกคอกันเพราะเรื่องส่วนตัวไม่ได้นะ!"กาจูรีบมายืนแทรกระหว่างคุณกับจังมีทันทีที่เห็นว่าจังมีกำลังง้างมือจะตบคุณจึงรีบเข้ามา



"หึ เชื่อฉันสิยังไงทีมนี้ก็ล้มเพราะมึง(ชื่อคุณ)!มึงคนเดียวที่ทำให้ทุกอย่างพัง.."




"เฮ้อ"ฉันว่ายัยนี้ต้องมีอคติกับฉันแน่นอนตั้งแต่ที่ยัยนั้นรู้ว่าฉันได้ตำแหน่งเต้นหลักยัยนี้ก็เริ่มหาทางจับผิดฉันทุกทาง




ปัง





จังมีเดินทุบเท้าออกห้องซ้อมไปหลังจากที่พูดจบฉันเดินไปที่โต๊ะเพื่อเก็บข้าวของกลับบ้านระหว่างนั้นเพื่อนรวมทีมอีกคนก็เข้ามา




"อย่าคิดมากเลยนะยัยนั้นคงเครียดเรื่องการแข่งมากจนเกินไป"พุงชาเธอเป็นอีกคนในทีมที่คอยช่วยฉันอยู่เสมอเธอลากฉันมาที่คาแฟ่แห่งหนึ่งไม่ไกลจากคอนโดฉันนักอากาศที่เย็นจังของทุกปีทำให้ตอนกลางคืนไม่ค่อยมีคนออกมาเดินเล่นสักเท่าไหรดวงดาวที่อยู่บนท้องฟ้านับร้อยส่องแสงระยิบระยับอยู่เต็มไปหมด




"ฉันถามจริงเถอะรายได้ส่วนใหญ่เธอมาจากอะไร"พุงชาไม่รอช้าที่จะถามเข้าเรื่องเมื่อสองเท้าก้าวเข้ามาในร้านกาแฟอุ่นๆกลิ่นหอมหวานของกาแฟหลายชนิดพร้อมเจ้าของร้านที่หน้าตาดีเป็นพิเศษจนบางที่คุณก็แอบคิดว่าคุณคงตกหลุดรักเจ้าของร้านไปแล้ว




"ทำไม?"มันเป็นคำถามที่คนส่วนใหญ่คงไม่ถามกันหรอกจริงไหมเป็นใครใครก็งงอยู่ๆมาถามเรื่องรายได้




"ถ้าเธอไม่อยากตอบก็ไม่เป็นไร..นั่งก่อนๆ"เมื่อทั้งคู่เดินมาถึงโต๊ะประจำหน้าที่ต่อไปก็คือการสั่งของว่างมากินเจ้าของหน้าตาน่ารักก็เดินออกมาจากหลังร้านเมื่อรับรู้ได้ว่ามีลูกค้าเข้ามา




"สวัสดีครับสองสาววันนี้เอาอะไรดีครับ"ใบหน้าหล่อก้มมองคุณด้วยความเอ็นดูหน้าตาที่น่ารักเหมือนกระต่ายมันทำให้คุณยิ้มออกมาอย่างไม่รู้ตัว




"ขอแค่.."




"เค้กกาแฟกับนมอุ่นๆใช่ไหมครับ"




"คะ..คุณรู้ได้ไงคะหรือคุณจองกุกก็ชอบกินเหมือนกัน"จองกุกยิ้มให้คุณก่อนที่จะพูดประโยคที่ทำเอาใจดวงน้อยของคุณถึงกับสั่นโดยไม่มีสาเหตุ




"ก็ผมเห็นคุณ(ชื่อคุณ)ชอบสั่งเมนูนี้ตลอดที่มาที่นี้น่ะครับ..ไม่รู้ทำไมผมถึงจำได้เหมือนกัน"-////-จองกุกที่อยู่ๆก็เกิดอาการร้อนๆที่ใบหน้าเขาจึงรีบก้มหน้าด้วยความเขิลอายพลางเอามือมาปิดหน้าเพื่อทำเหมือนไอ(ที่จริงแล้วจองกุกแค่ทำแก้เขิล)




"คุณจองกุกไม่สบายหรอคะ"ฉันว่าเขาคงทำงานหนักเกินไปสินะอากาศยิ่งร้อนๆหนาวๆด้วยช่วงนี้




"ปะ..เปล่าครับเออคือและคุณลูกค้าอีกคนจะเอาอะไรหรอครับ"จองกุกพูดติดๆขัดๆแต่เค้าก็พยายามที่จะกดเสียงให้ไม่สั่นมากจนเกินไปเพราะกลัวคุณจะจับได้ว่าตอนนี้เขาเขิลจนมือไม้สั่นไปหมด




"ฉันเอาแค่กาแฟ่ดำก็พอคะ^^"พุงชายิ้มตอบอย่างเป็นมิตร





"งั้นรอสักครู่นะครับ"ชายหนุ่มพูดจบก็รีบกลับเข้าไปในที่ของตัวเองแล้วเริ่มทำงานต่อ





หลังจากที่จองกุกไปบรรยายกาศก็เงียบลงยิ่งเพราะตอนนี้ดึกมากแล้วทำให้ร้านกาแฟไม่มีคนมากนักต่างจากตอนเช้าที่จะมีคนเยอะเกินจนบางทีคุณก็ขี้เกียจต่อแถวเลยทำให้คุณชอบมาหลังจากซ้อมเสร็จ ดูเหมือนอีกคนจะมีอะไรคาใจอยู่แต่ไม่กล้าที่จะพูดออกมาเธอดูร้อนรนเหมือนคนกำลังโดนจับผิดเหงื่อที่ไหลออกมาจากไปหน้านั้นดูจะไม่ได้มาจากอากาศแต่มันมาจากอีกคนที่อยู่ข้างนอกร้านพร้อมส่งสายตาที่เย็นชาแต่มันกับแฝงไปด้วยอารมณ์หลายอย่างที่บอกไม่ถูก




"เธอเป็นอะไรรึป่าวทำไม.."




"ฉันถามตรงๆเลยล่ะกันนะ!"พุงชาหันมาหาคุณพร้อมพูดด้วยน้ำเสียงจริงจังบรรยายกาศที่ตอนแรกเงียบสงบกลับกลายเป็นตึงเครียดมือทั้งสองข้างที่เคยวางอยู่บนหน้าตักก็โดนรวบทำให้มือทั้งสองข้างผสานเข้ากับมือของอีกคนตรงหน้ามือของพุงชานั้นเย็นเฉียบเหมือนน้ำแข็ง




"ว่า"คุณตอบกลับไปนิ่งๆเพื่อรอคำถามจากคนตรงหน้า






ปัง





ร่างกลายที่เหนื่อยล้าจากการซ้อมเป็นเวลานานร่างบางล้มตัวลงนอนบนเตียงที่แสนนุ่มพลางคิดเรื่องต่างๆที่ผ่านเข้ามาในชีวิตทั้งดีและไม่ดีรวมถึงเรื่องของเพื่อนรวมทีมอย่างพุงชาที่ให้ข้อเสนอที่ฟังแล้วก็ไม่เสียหาอะไรถ้าจะลองทำดูคุณเกิดมาก็ต้องตัวคนเดียวไม่มีใครคอยช่วยเหลือหรือให้คำแนะนำมีแต่คุณเท่านั้นพี่เป็นคนตัดสิน คุณนั้นชอบเต้นเป็นชีวิตจิตใจเลยทำให้คุณมีโอกาศได้ไปแข่งในหลายๆที่ด้วยความที่หน้าตาของคุณนั้นสวยระดับไอดอลเลยมีค่ายหลายค่ายเชิญชวนให้ลองเป็นเด็กฝึกหัดดูแต่คุณเลือกที่จะปฏิเสธโอกาศที่หลายๆคนฝันว่าอย่างเป็นเด็กฝึกของค่ายดังๆบ้างแต่นั้นไม่ใช่คุณความจริงคุณก็อยากตอบตกลงแต่ด้วยสัญญาของผู้สนับสนุนทีมมันทำให้คุณไม่สามารถไปไหนได้




เหมือนกับนกที่โดนขังไว้ในกรงไม่มีโอกาศที่จะได้บินบนท้องฟ้าเหมือนนกตัวอื่นๆ





"เด็กเสี่ยงั้นหรอ.."ประโยคนั้นยังคงติดหูคุณอยู่ตั้งแต่ก้าวออกมาจากร้านคำพูดที่ไม่คาดคิดว่าชีวิตนี้จะได้ยินออกมาจากปากคนใกล้ตัว'เธออยากเป็นเด็กเสี่ยไหมเงินดีนะ'เงินดีงั้นหรอ!ทำไมมีแต่คนคิดว่าฉันหน้าเงินกันถึงฉันจะไม่ได้รวยมากแต่ก็ไม่ขนาดที่จะต้องลดตัวลงมาเป็นเด็กเสี่ยหรอกนะฉันไม่ได้จนแบบอดมื้อกินมื้อสักหน่อย




"อาบน้ำดีกว่าวันนี้โคตรเหนื่อยเฮ้อ~"ขอพักสมองด้วยการไปอาบน้ำดีกว่าอะไรๆคงจะดีขึ้นหลังจากอาบน้ำเสร็จ(มั่ง)





07:25


ข้างทางที่เต็มไปด้วยร้านค้าต่างๆถึงจะเป็นตอนเช้าหรือเวลาใดก็ตามก็ไม่สามารถลดจำนวนของนักท่องเที่ยวได้เลยกลิ่นหอมที่ลอยตามอากาศมันชั่งทำให้หิวจนอยากกินให้หมดถ้าไม่ติดที่ว่าจะต้องไปซ้อมเต้น หลังจากที่คุณตื่นขึ้นมาก็พบข้อความของกลุ่มที่ได้นัดให้มาที่ซ้อมที่แห่งใหม่และมาคุยเรื่องชุดในการแข่งแต่ไม่รู้ทำไมถึงนัดให้มาแถวเมียงดงซึ่งมันควรที่จะเป็นแหล่งท่องเที่ยวมากกว่ามาซ้อมเต้นในที่ที่คนเยอะขนาดนี้




"ร้าน슈가"ร้านน้ำตาลงั้นหรอนี้มันเป็นร้านขนมหวานที่ดังมากในเมียงดงเลยนะกาจูคิดยังไงถึงนัดมาที่นี้เนี่ย




ซึ่งตอนนี้คุณก็ยืนอยู่หน้าร้านเป็นที่เรียบร้อยแต่ขอเช็คเพื่อความแน่ใจสักหน่อยว่าไม่ได้มาผิดที่เมื่อเช็คเสร็จคุณก็แน่ใจแล้วว่าเป็นที่นี้มือบางที่ถือโทรศัพท์อยู่ก็ล้วงเข้าไปเก็บในกระเป๋ากางเกงสองเท้าก้าวเข้ามาสิ่งแรกที่เห็นคือคนตัวขาวดูจากท่าทางแล้วคงเป็นเจ้าของร้านชายหนุ่มตัวขาวในชุดสูทสีดำเนคไทสีแดงที่ผูกอยู่บนคอถูกจับให้เรียบร้อยฉบับลูกคุณหนูแต่หน้าตาที่ไม่เป็นมิตรจึงทำให้ไม่มีสาวๆคนไหนกล้าเข้าไปทันสายตาที่ไม่เป็นมิตรหน้าตาเย็นชาราวกับเบื่อหน่ายในสิ่งที่ทำอยู่ผู้หญิงหลายคนคงกลัวและไม่กล้าแม่งจะสบตาหนึ่งในนั้นคือฉัน..เชื่อสิ





"นี้นายรู้จักพัคจีมินไหม"คุณเดินเข้าไปด้วยความหน้าด้านมากกว่าเก้าพันโดยไม่กล้วสายตาของใครโดยเฉพาะคนตัวขาวด้านหน้าของตัวเองเขามองคนตรงหน้าเหมือนลูกแมวที่กำลังเข้ามาสู่ทางตายดีๆนี้เอง




ข้อความที่กาจูส่งมาเธอบอกถ้าหาไม่เจอให้ถามถึงคนที่ชื่อ'พัคจีมิน'ซึ่งฉันก็ไม่รู้ว่าเค้าคนนั้นคือใครแต่ถามๆไปก่อนส่วนเหตุผลไว้ทีหลัง




"..."




"นี้นายเป็นใบ้หรอ?"




"เสือก!"ชายหนุ่มตอบกลับไปอยากไม่ใส่ใจเพราะเขาก็เป็นคนแบบนี้อยู่แล้วชายหนุ่มก้มมองกระดาษในมือที่ยับยู่ยี่ด้วยน้ำมือของตนสายตาคมตวาดไปมองชื่อคนสุดท้ายที่ยังไม่มาถึงสักทีเขาเริ่มจะเบื่อกับการที่ต้องมายืนรอแขกคนสำคัญของเพื่อนเขาแทนที่ตัวเองจะมายืนรอเอง




"หน้าตาก็ดีแต่นิสัยอย่างกับหมา!"ไอ่ขาวนี้ไม่มีความเป็นสุภาพบุรุษเอาสะเลยหยาบคาบนี้สินะเลยทำให้ไม่มีใครสนไอขาวนี้!




"ยัยเตี้ยหุบปากไปสะร้านนี้เป็นร้านขนมหวานไม่ใช่ร้านของคาวร้านนี้ไม่ต้อนรับแกงกะหรี่อย่างเธอ!!"เขาเริ่มที่จะทนไม่ไหวกับคำพูดดูถูกที่ผู้หญิงคนนี้พูดออกมาเค้าหัวเสียตั้งแต่เช้าแล้วยังจะต้องมาหัวเสียอีกเพราะยัยนี้งั้นหรอ




"แกงกะหรี่อย่างฉันก็ยังอร่อยกว่าขนมหวานเนาๆเเบบนายล่ะกัน!!"จากที่พูดกันเบาๆเปลียนเป็นการตะโกนแทนคนในร้านที่กินขนมกันอยู่ก็หันมาสนใจทั้งสองที่กำลังโต้วาทีกันอย่างไม่มีใครยอมใครเสียงของทั้งสองดังไปถึงชั้นสองของร้านชายหนุ่มอีกคนที่ได้ยินเสียงเพื่อนสนิทด้วยเองโวยวายอย่างกับคนบ้าจึงรีบซอยเท้าลงมาข้างล่างเพื่อดูเหตุการณ์




"มีอะไรกันเนี่ยเสียงดังชิบหายคนเค้ากำลังประชุมอยู่!!"ชายหนุ่มอีกคนเดินลงมาจากบันไดใบหน้าหล่อได้รูปริมฝีที่ปากอวบอิ่มมาพร้อมกับชุดสูทที่ดูเป็นทางการเค้าเดินลงมาแต่เค้านั้นกับไม่เห็นอีกคนที่ยืนอยู่ข้างกายเพราะด้วยความสูงที่ต่างกันราวกับฟ้ากับเหว




"ก็ยัยเตี้ยนี้ไงปากมากอยู่ได้คนเค้ากำลังเครียดอยู่ยังจะมาก่อกวนอีก!"ชายหนุ่มผิวขาวชี้นิ้วมาทางคุณที่ยืนอยู่ตรงข้ามเค้าด้วยความหัวเสียอย่างหนัก




"!!"อีกคนที่พึ่งสังเกตถึงกับตกใจเมื่อเห็นร่างบางที่ยืนอยู่ข้างเค้าตั้งแต่ตอนไหนแล้วก็ไม่รู้(เหมือนนางเอกโดนด่าว่าเตี้ยเลย-_-=ไรท์)




"มึงเป็นห่าไรไอ่จีมินกูจะลากยัยเตี้ยนี้ออกจากร้านแม่งล่ะรำคาญ!"




"ใจเย็นก่อนไอ่กิคนนี้ไงคนสุดท้ายของรายชื่ออะ!"จีมินที่เห็นยุนกิกำลังจะลากคุณออกไปเขาจึงรีบพูดขึ้นมาแขนแกร่งที่จะต้นแขนของคุณไว้ก็ถูกปล่อยลงอย่างไม่ใยดีเรียกว่าสะบัดเลยจะดีกว่า




"โอ้ย!ไอ่ขาวปล่อยแขนฉันดีๆหน่อยไม่ได้รึไง!"นายนี้สะบัดทีเหมือนแขนฉันจะหลุดออกเลยแรงคนหรือแรงควายเนี่ย!




"นั้นมันเรื่องของเธอไม่เกียวกับฉัน"ยุนกิไม่รอให้อีกคนบ่นต่อเค้าหันหลังและก้าวขายาวๆออกไปจากตรงนี้ทันทีเพียงแค่เสี้ยววิเขาก็หายไปผู้คนในร้านก็เริ่มที่จะไม่สนใจเหตุการณ์เมื่อกี้แล้วทุกคนก็ต่างลงมือกินต่อ




"เฮ้อ..มาสายแถมยังมีเรื่องอีกเธอนี้มัน"เขาไม่ปล่อยให้อีกคนที่มีท่าทางจากเดินตามเพื่อนสนิทเขาไปแขนของจีมินก็จับลงที่ข้อมือของคุณพร้อมออกแรงลากให้เดินตามเขาไป




"นี้คุณปล่อยฉันนะ!"แล้วนายนี้เป็นใครอีกล่ะ!เรื่องไอ่ขาวนั้นยังไม่เคลียร์เลยนายนี้จะมาต่อแล้วหรอ




"คุณ(ชื่อคุณ)ครับตอนนี้ก็สายมากแล้วนะครับคุณมากช้ามากช่วยอยู่นิ่งๆสักวิจะได้ไหมครับ"ทั้งชีวิตนี้จีมินขอสาบานได้เลยว่าเค้าไม่เคยที่จะต้องมาพูดสุภาพอะไรขนาดนี้มาก่อน




"คะ..คุณ.."




"ใช่ครับพัคจีมิน"จีมินยิ้มออกไปด้วยแรงทั้งหมดที่มีเพื่อแสดงว่าเค้าจริงใจเเละเป็นมิตรไม่ใช่มิจฉาชีพนะครับทุกคนอย่าเข้าผมผิด




"อะ..ไม่ใช่เรื่องนั้นคะ..คือทำไมนิ้วคุณเล็กกว่าฉันล่ะคะคุณเป็นผู้ชายไม่ใช่หรอ"คุณยกมือของจีมินที่ตอนนี้กำลังจับข้อมือคุณอยู่คือมา




"..."ใจเย็นไว้ก่อนไอจีมินอย่าพึ่งออกธาตุแท้เดียวเธอรู้มันจะไม่สนุก..อยากจะตอบกลับไปให้รู้แล้วรู้รอด!ถึงนิ้วพี่จะเล็กแต่ของพี่ไม่เล็กนะครับเดี๋ยวพาไปลองแม่งไม่ๆ!ไอจีมินมึงต้องเป็นคนดีก่อนส่วนคนชั่วเอาใว้ที่หลัง




"คุณจีมินกัดปากตัวเองทำไมหรอคะ"ฉันแค่อยากชวนคุยเองหล่อขนาดแต่ฉันคงพูดจี้จุดเกินไปใช่ไหมเนี่ย-_-ฉันไม่ได้ตั้งใจนะคะคุณจีมิน




"มะ..ไม่มีอะไรหรอกครับรีบขึ้นไปดีกว่านะ"








(70%)






"มะ..ไม่มีอะไรหรอกครับรีบขึ้นไปดีกว่านะ"จีมินออกแรงดึงให้อีกคนตามเขาขึ้นมามือหนาอีกข้างผลัดประตูกระจกสีใสเพื่อเข้าไปในห้อง รอบๆที่ถูกจัดแต่งให้เป็นห้องซ้อมเต้นพื้นสีขาวสะอาดที่ไม่ลื่นมาจนเกินไปเพื่อให้ตอนซ้อมเต้นจะไม่เกิดเหตุที่ไม่ค่อยคิดขึ้น







เมื่อเปิดประตูเข้ามาก็เห็นกลุ่มผู้หญิงหนึ่งที่กำลังนั่งเล่นโทรศัพท์เพื่อรอให้ใครบางคนมาถึงสายตาของทุกคนจับจอมาที่คุณด้วยสายตาที่ดีใจยกเว้นแต่จังมีที่ส่งตายตาพิฆาตมองมาที่คุณอย่างไม่ลดละ







"มานั้นแล้วงั้นมาซ้อมก่อนหนึ่งรอบแล้วค่อยมา ปรึกษาเรื่องชุดในการแข่ง"คุณได้แต่พยักหน้าเพื่อเป็นการตอบตกลงแต่มือหนาของจีมินก็ยังไม่ลดออกจากมือของคุณเลยเเม้แต่นิดจนกาจูที่เห็นก็ต้องพยายามพูดเพื่อให้เขาปล่อยมือของคุณ







"คุณจีมินค่ะช่วยปล่อยมือของ(ชื่อคุณ)ด้วยนะคะเราจะได้ซ้อมเต้นให้คุณดู"จีมินจำใจต้องยอมปล่อยข้อมือของคุณถึงแม้ว่าจะไม่อยากปล่อยไปก็ตาม







หลังจากที่ซ้อมเสร็จฉันก็พึ่งรู้มาว่าคุณจีมินคือผู้สนับสนุนกลุ่มของเรามีน่าล่ะถึงได้เอาแต่นั่งหล่อๆมองโน้นมองนี้ไม่วานชอบส่งตาสายเจ้าเลห์มาตอนที่ฉันเผลอสบตากับเขาอีก







"คุณจีมินว่าไงคะ?"กาจูมองหน้าของจีมินที่นั่งอยู่กลางห้องหลังจากที่ได้ลองเต้นเพลงที่ซ้อมมาเป็นเดือนด้วยความตั้งใจ







"ก็ดี..แต่ถ้า(ชื่อคุณ)เอวพริ้วกว่านี้ฉันว่า..ฉันชอบแบบนั้นมากว่านะ หึ"จีมินหัวเราะในความคิดตัวเองภายในหัวชั่งหน้าตลกชัดมัดการที่จะได้ใครสักคนมาครอบครองนี้มันยากเหลือเกิน








"อะ..คือ"กาจูได้แต่คิดแล้วก็คิดอีกเธอนั้นรู้เรื่องทุกอย่างรู้ด้วยว่าทำไมคนอย่างพัคจีมินนักธุกิจรายใหญ่ที่ได้นั่งอยู่ในตำแหน่งรองหัวหน้าแก๊งมาเฟียที่มีอิทธิพลมากในเกาหลีและอีกหลายๆประเทศ ถ้าตอนนั้นกาจูไม่เอาเธอคนนั้นมาเป็นข้อต่อรองทีมนี้คงไม่ได้เกิดขึ้นมาแน่.....







"เธอคิดอะไรอยู่ล่ะกาจู หึ ถ้าไม่ได้งั้นฉันจะสั่งสอนคุณ(ชื่อคุณ)ให้คืนนี้ล่ะกันนะครับ^^"จีมินส่งยิ้มหวานมาทางคุณถึงคุณนั้นจะไม่เห็นเพราะพุงชามาชวนคุยเรื่องชุดก็ตามแต่ก็แอบหวาดเสียวหลังยังไงก็ไม่รู้เมื่อมีใครกำลังมองมา







"วันนี้คุณจีมินเขามีเรื่องจะคุยกับเธอนะเดี๋ยวก็กลับกับคุณจีมินเลยก็ได้นะ จะได้ไม่ต้องนั่งรถกลับมันอันตราย^^"ไม่นานที่ฉันเลือกชุดเสร็จหัวหน้าทีมอย่างกาจูก็เดินมาข้างๆตัวของฉันเธอพูดด้วยน้ำเสียงปกติดูไปแล้วทำไมกาจูขาวขึ้นล่ะเนี่ยเป็นเพราะแสงไฟงั้นหรอแล้วทำไมคุณจีมงจีมินนั้นต้องมาคุยกันฉันด้วยเนี่ย







"ทำไมฉันต้องกลับกับเขาด้วย?"หญิงสาวหันมองอีกคนที่เมื่อกำลังสรรหาคำตอบแต่ก็ไม่รู้จะพูดยังไงให้คุณนั้นเชื่อ นัตย์ตาสีดำสนิทกระพริบตาถี่ๆเพื่อให้ตัวเองนั้นตั้งสติได้ก่อนจะเอ่ยประโยคต่อไป







"น่ะ~ดีแล้วไม่ใช่หรอที่มีคนพากลับไม่ต้องมาเสียเงินอีกด้วยนะ"กาจูได้แต่ส่งยิ้มอ่อนๆมาทางร่างบางตรงหน้างั้นก็ตามใจกาจูล่ะกันเพราะยังไงฉันก็ไม่เสียหาย 




มั่งนะ







รถสีแดงเงาแล่นไปตามท้องถนนในยามค่ำคืนใครที่ต่างเดินอยู่บนฟุตบาทก็ต้องหันมามองตามรถที่สีเด่นมากกว่ารถคันอื่น ระหว่างทางมีเพียงแสงไฟระหว่างทางกับเสียงเพลงในรถ จีมินยังคงตั้งใจกับการขับรถอยู่คุณได้แต่มองออกไปข้างนอกเพื่อข้ามเวลาในใจก็ขอให้ถึงที่พักสักทีเธอจะได้กลับไปนอนเล่นอย่างสบายใจพักสายตาจากแสงที่มาจากไฟของห้องซ้อมทั้งวัน







"น้อง(ชื่อคุณ)ครับ"จีมินแล่นรถคันหรูจนตอนนี้มันมาจอดที่หน้าคอนโดสูงกลางกรุงโซลเธอก็รวยไม่ใช่เล่นเลยนี้คงทำงานเก่งหน้าดูเค้าคิดในใจ พอรถจอดสนิทจีมินก็ทำการเรียกอีกคนที่มองออกไปนอกกระจกรถแต่เธอก็ไม่มีทีท่าจะตอบกลับเค้ามาเลย







"น้อง(ชื่อคุณ)"





"..."






"น้อง(ชื่อคุณ)!"





"..."






"น้อง(ชื่อคุณ)ครับบ!!"






"ห๊ะ!!..คุณจีมินเรียกฉันทำไมเสียงดังกันล่ะค่ะเรียกเบาๆก็ได้นิ่..เฮ้อ ตกใจหมดเลย"ร่างเล็กถึงกับสะดุ้งเมื่ออีกคนเรียกชื่อเธอดังจนหมาข้างนอกถึงกลับหันมามอง ใจแทบไม่อยู่กับเนื้อกับตัวเลยช่วงนี้





"ก็พี่เรียกน้องตั้งหลายครั้งแต่น้องก็ยังเอาแต่มองด้านนอกพี่ก็คิดว่าเรา.."





"ขอบคุณที่มาส่งนะคะ"ร่างบางรีบผลัดประตูออกไปด้วยความเร่งรีบก่อนจะปิดประตูให้กับเจ้าของรถที่ยังพูดไม่จบมันอาจจะดูเสียมารยาทไปหน่อยแต่เธอรู้สึกตะหงิดๆใจยังไงชอบกลจึงรีบออกมาจากรถของเขายิ่งสรรพนามที่เขาใช้แทนตัวเองแล้วมันดูแปลกๆจะหาว่าฉันคิดมากก็ได้นะฉันไม่ใช่เจ้าหญิงในนิทานโลกสวยหรือนางเอกในนิยายที่จะดูคนไม่ออกแต่ก็ยังไม่แน่ใจว่าคุณจีมินนี้จะดีหรือร้าย







Jimin





กลับมาที่อีกคนจีมินถึงกับรู้สึกเช็งเขาคิดว่าจะได้ทำความรู้จักแล้วสะอีกแต่เธอดันหนีเขาไปก่อน"เฮ้อ บ้าจริง"มือหนาควานหามือถือรุ่นใหม่ล่าสุดที่เขาพึ่งไปซื้อมาไม่นานกับพี่ชายของเขาก่อนจะกดรหัสเพื่อเปิดเข้าหน้าจอหลักนิ้วเล็กของจีมินกดไปยังแอปที่มีไว้ใช้โทรออกก่อนจะกดโทรหาเพื่อนตัวดีที่หายไปตั้งแต่ที่เขาขึ้นไปคุยงาน



 

'มึงอยู่ไหนไอ่แท'




'อยู่ในใจมึงไงงง'




'ในจงในใจห่าไอเร็ว!!'




'บ้านดิไอ่นี้จะให้กูไปอยู่ไหนได้ล่ะครับ'




'เห็นไอ่กิไหม?'




'เห็น'




'มันอยู่ไหน!'




'เห็นเมื่อสองวันก่อน'




'พอ เลิก กูไม่คุยกับมึงล่ะ'




'เฮ้ย!! ใจเย็ยก่อนพี่กูเเค่พูดเล่นเองเห็นว่าไอ่กิมันโดนแม่กักบริเวณมั่งนะ'




'กักบริเวณทำไม?'




'เรื่องที่มันไปด่าลูกค้าในร้านมั่ง'




'เครกูจะไปล่ะบาย'




กักบริเวณงั้นหรอโตเป็นควายแล้วยังโดนกักบริเวณอีกจบแล้วฉายาเฮียกิผู้ชายไร้หัวใจของกลุ่ม





"จะไปไหนดีคอนโดก็น่าเบื่อคาสิโนของป๋านัมหรอ..ไม่ดีกว่าหรือจะเป็น.."จีมินที่กำลังคิดอยู่ว่าค่ำคืนนี้เค้าจะไปไหนดีแต่อยู่มือถือในมือข้างขวาของเค้าก็สั่นขึ้นมาจีมินจึงรีบเปิดดูก็ปรากฏชื่อแล้วรูปของหญิงสาวอันเป็นที่รักของเขาดาจอง





'ครับดาจองหนูยังไม่นอนอีกหรอคะ'






จีมินส่งเสียงหวานหูไปยังปลายสายทันทีจะที่กดรับร่างหนามองออกไปยังนอกรถที่ยังคงจอดอยู่ที่หน้าคอนโดของคุณเหมือนเดิม





'ดาจองยังไม่ง่วงเลยพี่จีมินมาหาดาจองได้ไหมอะ'




'ได้สิคะแฟนใครเนี่ยทำไมทำตัวน่ารักแบบนี้รู้ไหมพี่ใจจะขาดแล้วนะถ้า..'




'ถ้าอะไรหรอ~'




หญิงสาวปลายสายส่งเสียงอ้อนฉบับของเธอทุกครั้งที่เธอคุยกับจีมินทำเอาใจของจีมินสั่นเค้ารักเธอมาก มากกว่าใครแต่ไม่ใช่ว่าเค้าจะหยุดที่เธอนิ่!?





'ถ้าพี่ไปถึงเมื่อไหร่ยัยหนูพี่โดนลงโทษแน่'





เขารีบสตาร์ทรถเพื่อที่จะไปหาอีกคนทันทีคืนนี้คงอีกยาวสำหรับจีมินชายหนุ่มนักท่องราตรี ตอนแรกกะจะไปหาไอ่กิแต่ดันโดนกักบริเวณสะงั้นสงสัยคงต้องโบกมือร่ำลาเพื่อนตัวขาวแล้วไปหาแฟนตัวเล็กของเขาดีกว่า





'ฮิฮิ รีบๆมานะคะดาจองจะรอรับบทลงโทษ'




'ได้ครับพี่จะรีบไป'




จีมินรีบกดวางสายก่อนจะเหยียบคันเร่งไปด้วยความเร็วเพื่อให้ถึงจุดหมายเร็วที่สุด





"อดใจไม่ไว้แล้ว หึ"











การที่จะนอนให้หลับทำไมมันยากเย็นแบบนี้กันแค่ ข่มตานอนมันยากงั้นหรอ(ชื่อคุณ)!นอนสิ 




"ทำไมนอนไม่หลับกันเนี่ย"ร่างบางเด่งตัวขึ้นมาอยู่ในท่านั่งเธอหันสายตามองไปรอบๆห้องที่มืดแต่ยังคงมีเเสงจากด้านนอกที่มาจากตัวตึกอื่นๆและอะไรอีกหลายอย่างหางตาเหลืองไปมองนาฬิกาที่เข็ดนั่นชี้ไปที่เลข3




 ตี3แล้วงั้นหรอทำไมเวลาผ่านไปช้าอย่างนี้





'เธออยากเป็นเด็กเสี่ยไหมเงินดีนะ'





จู้ๆ คำพูดของพุงชาก็ผุดขึ้นมาท่ามกลางความมืดในห้อง





"หน้าสนดีนะ หึ"กล้าถามคำถามแบบนี้ฉันก็กล้าตอบรอผ่านวันแข่งไปก่อนแล้วค่อยมาคิดอีกทีชีวิตคนเรามันต้องมีอะไรท้าทายหน่อยถึงจะสนุก..แต่ถ้าเสี่ยคนนั้นมีภรรยาแล้วล่ะ..ง่ายๆ





"ก็เลิกทำสิ!?"มันจะเลิกทำง่ายขนาดนั้นเลยหรองานนี้มันก็ไม่ได้ต่างอะไรกับการขายตัวเลยนะ..(ชื่อคุณ)เธอต้องคิดดีๆสิไม่ใช่ว่าใช้แต่อารมณ์ในการตัดสิน





"..."





"เฮ้อ นอนหรือจะไป..ทำงานพิเศษดี?"ไหนๆก็นอนไม่หลับล่ะ










«Talk»


สวัสดีทุกคนนนไรท์มาลงเนื้อเรื่องสักหน่อยเพื่อให้นักอ่านทุกคนจะได้รู้ว่าเรื่องนี้จะออกไปทางไหนนะคะถ้าไรท์เขัยนคำตรงไหนผิดก็ต้องขอโทษด้วยนะคะไม่รู้ถ้าอ่านแล้วจะงงไหมนะ^^

สำหรับใครที่งงนะคะนางเอกเรื่องนี้เป็นนักเต้นCoverนะคะเอาไปแค่นี้พอเดี๋ยวจะไม่สนุกคิคิ


นี้แค่เริ่มต้นพี่จีมินเรานี้ก็ร้ายไม่เบาแล้วนะเนี่ยนางเอกของเราจะทำยังไงต่อไปก็ฝากติดตามตอนหน้าด้วยนะคะเม้นบอกความรู้กับตัวละครได้นะคะไรท์รออ่านอยู่><


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 11 ครั้ง

2 ความคิดเห็น

  1. #2 Wi18082549 (@Wi18082549) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 28 กันยายน 2562 / 22:36
    ต่อน้าาาาา
    #2
    0