[BTS x you] [V x you] // โลกสดใสก็เพราะเธอ

ตอนที่ 6 : Mission5 :: การกลับมา

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 44
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 2 ครั้ง
    27 พ.ค. 62






ยังไม่ได้แก้คำผิด*










  "นี้ๆซองอึน"



  "อะไร?"



  "เป็นแฟนกันไหม"



  "ค่อกแค่กๆ.."จะเล่นอย่างงี้เลยหรอฉันยังไม่พร้อมเลยนะ..ไม่พร้อมที่จะรับฟังนายตอนนี้!



  "..."



  "ขออย่างงี้เลยหรอง่ายเนอะ"



  "แล้วจะให้ขอแบบไหนละเอาเเบบว่าร้านอาหารหรู5ดาวไรงี้"



  "ไม่ต้องการ.."



  "อืม..งั้นก็ตอบตกลงสิ"^^



  "ไม่!"



  "ก็แค่ตอบตกลงเองนะ~"



  "..."



  "เป็นเมียฉันออกจะสะบาย"



  "นอนล่ะ"



  "..ฝันดีนะซองอึน"



  ตุบ



  "..."



  "รอดูพรุ่งนี้ล่ะกัน..หึ"



  ความมืดทำให้ไม่สามารถเห็นใบหน้าของอีกคนได้ ตอนนี้เขากำลังยิ้มอย่างมีความสุขที่กำลังจะได้สิ่งที่ต้องการ



  "..."เจ็บ..ทำไมกัน ฉันขอแค่มีชีวิตแบบคนปกติเขาบ้างไม่ได้รึไง



  "ยังไม่นอนหรอ"



  "นอนแล้ว"



  "นอนแล้วยังตอบกลับได้ด้วย~"



  "..."ผู้ชายคนนี้แปลกจริงๆ



  "กอดหน่อยจิ"



  "อยู่ที่เดิมของนายไปเลยไม่ต้องเข้ามาใกล้!"



  "55"












 "ซองอึนตื่นได้แล้ว"


  "ม่ายยยยเอาาาา.."ที่นอนก็สบายอากาศก็เย็นจนไม่อยากจะลุกจากตรงนี้เลยขออยู่ตรงนี้สักแปปก็ยังดี


  "..."


  "!!"


  "ปล่อยฉันลงนะ!"แทยองเดินออกมาจากห้องน้ำหลังจากที่เขาเรียกอีกคนที่กำลังสบายกับการได้นอนบนเตียงของเขาแต่อีกคนก็ไม่มีทีท่าจะลุกออกมาเลยทำให้แทยองต้องลงมือด้วยตัวเอง


  "ถ้าขี้เกียจอาบน้ำเดียวฉันอาบให้เองก็ได้"^^


  "..อะ..มะ...อะะ"ช่วยด้วยแม่เสียงหนูหายพูดไม่ได้แล้วไม่นะเมื่อคืน..
















   "ตรงนี้เย็นจัง"หลังจากที่ฉันอาบน้ำเสร็จเขาก็พาฉันมาที่หลังบ้านถึงมันเย็นแต่รู้สึกดียังไงไม่รู้


  "เขาบอกว่าถ้าตะโกนความในใจออกมาดังๆจะรู้สึกดี"


  "เขานั้นใครอะ?"


  "กวนเท้านั้นนะระวังจะจุกนะคืนนี้^^"


  "มะ..ไม่มีทางหรอกชิ"นายนี้หื่นได้ทุกที่จริงๆ


  "ลองตะโกนดูสิ"


  "..นายมันบ้าคิมแทยอง!! ได้ยินไหมนายมันบ้าที่สุด!!"


  "555 ตาฉันบ้างล่ะ"


  "ฉันโคตรชอบเธอเลย(ชื่อคุณ)ได้ยินไหม!!"


  "///-///"


  "เธอเขิลหรอน่ารักดีนะ^^"


  "ปะ..ป่าวสักหน่อยกลับห้องดีกว่าตรงนี้มันเริ่มเย็นขึ้นแล้วเดียวไม่สบายนะ"





  ปัจจุบัน


  เนื่องจากเมื่อคืนฉันตะโกนสุดเสียงเลยทำให้เสียงที่มีหายไปแต่ยังดีที่พอพูดได้ไม่งั้นนายนั้นคง...


  "วันนี้ฉันต้องเข้าบริษัท"


  "แล้ว?"


  "เธอก็ต้องไปด้วย ok"


  "ฉันไม่โอเครมัน..น่าเบื่อ"


  "ไม่น่าเบื่อหรอกเดียวก็รู้ หึ"


  ยิ้มอย่างนั้นมันไม่หน้าเชื่อใจเลยนะแทว่าจบเขาก็พาฉันมาที่บริษัท ที่ๆเคยมาเมื่อวานแต่โดนยุนกิมาเจอตอนที่ฉันนั่งอยู่ในร้านขนมแถมยังโกหกอีกว่าอยู่บ้านชีวิตฉันชั่ง...ว่าแล้วเขาหายไปไหนหลังจากที่มาส่งฉันกลับบ้านก็ไม่เห็นติดต่อมาเลย

  แทเดินนำหน้าเข้ามาในบริษัททุกคนต่างมองมาที่ฉันเหมือนว่านี้คือใครทำไมมากับประธานบริษัทไรงี้แต่ฉันไม่สนหรอก ในใจก็หวังให้คนตรงหน้าเดินไปเร็วๆ


  "นั่งรอในห้องนี้นะอยากได้อะไรก็เรียกคนที่อยู่หน้าห้องเข้ามาล่ะฉันต้องไปประชุม"


  "รีบๆไปเลย"


  "ชิ เดียวกลับมานะครับที่รัก^^"


  ว่าแล้วแทก็เดินออกไปปล่อยให้ฉันนั่งอยู่ในห้องที่มีแต่ความว่าเปล่า เวลาผ่านไปไม่นานประตูก็เปิดขึ้นพร้อมบุคคลที่ไม่ได้รับเชิญ


  "พี่แท..เธอเป็นใคร!"หญิงสาวผมดำหน้าตาและหุ่นที่ดูเหมือนนางแบบในปกนิตยสารมาพร้อมชุดเดรสรัดรูปสีแดงแรงเหมือนลิปสติกบนปากนาง


  "คน โง่หรอ!"แค่คำทักทายก็ไปได้ดีแล้วอย่าคิดเลยถ้าอยู่ด้วยกันอีกสักนิดนางไปได้นอนเป็นสโนไรท์บนพื้นแน่นอน


  "ยัยนี้เธอรู้ไมว่าฉันเป็นใคร!"


  "อืม...คนถูพื้น?"


  "ตาเธอทำด้วยอะไรกันฉันจะบอกเอาบุญล่ะนะฉัน คิมเจนนี่ เมียคิมแทฮยอง รู้ใว้สะนะ"


  "..."


  "หึมาที่หลังก็อดนะจ้า ฉันไม่อย่าอยู่ตรงนี้ล่ะเสียบรรยากาศ"เจนนี่พูดจบก็เดินออกไปแต่ยังไม่ทันที่จะได้ก้าวออกจะห้องเสียงของหญิงสาวอีกคนก็ดังขึ้น


  "รู้ป่าว..มาที่หลังแต่ได้กินก่อนอะ หึ"


  "ยะ..ยัย!!"


  "ถึง1จะมาก่อน2แต่2มีค่ามากกว่าหนึ่งนะจ้า หึ"

  "แล้วฉันชืาอ(ชื่อคุณ)หรือจะเรียกว่าคิมซอนอึนก็ได้นะฉันไม่ถือหรอก"หึเธอมาเล่นผิดคนแล้วล่ะนะคิมเจนนี่


  "ฝากใว้ก่อนเถอะระวังพี่แทจะไม่เอาเธอ!!"


  "ขอโทษทีพอดีไม่ใช่ธนาคารฉันไม่รับฝาก"


  "รอดูว่าใครจะ..ได้กินก่อนกัน"


  ปัง


  "..."หลังจากต่อปากต่อคำมานานซอนอึนก็นั่งลง..นายมันเลวแทยองตอนนี้ฉันรู้สึกสับสนว่านายรักฉันจริงไหมรึเป็นแค่ของเล่นแก้เบื่อของนายกันแน่













KimTaehyung


  "เนื่องจากสินค้าที่ผลิตออกมามียอดขายที่ดีกว่าทางเราคิดใว้ผมเลยคิดว่าเราควรรีบผลิตสินค้าแล้วทำการโฆษณาไปพร้อมๆกันนะครับเพื่อเพิ่มยอดการขายในปีนี้"


  ผมนั่งอยู่ในห้องนี้นานมากแต่กลับไม่ได้พูดอะไรสักอย่างนี่เขาเรียกว่าประชุมหรอ!อีกใจหนึ่งก็คิดว่าคนตัวเล็กที่อยู่ในห้องจะเป็นยังไงบ้าง


  "หยุดประชุม!!"


  "แต่ท่านคะ.."


  ปัง!


  ผมรอช้าที่จะเดินออกมาเพราะถ้าอยู่ผมคงเป็นแค่เศษเกิน..


  "ไปกินข้าวกันดีกว่า.."ทำไมเธอทำหน้าอย่างนั้นล่ะ?ดูเหมือนเธอกำลังโกรธผมอยู่เลยไม่นานเธอก็เดินออกไปจากห้องโดยไม่พูดอะไรผมรู้สึกไม่ดีเลยที่เธอทำหน้าอย่างนั้น

  ระหร่างทางผมพยายามถามเธอตลอดว่าเป็นอะไรแต่เธอเอาแต่บอกว่าไปหาผู้หญิงของนายไป ผู้หญิงของผม..ก็มีแต่เธอ


  "เลิกถามฉันได้แล้ว แล้วก็ช่วยมองถนนด้วยเดียวก็ตายทั้งคู่หรอก!"


  "งั้นฉันขอยอมตายกับเธอ!"


  "ไม่ต้องมาตายกับฉันเลยขับไปถ้าเกิดอะไรขึ้นนายเจอดีแน่!!"


  ผู้หญิงอะไรดุจังแต่แทก็ช่วยนะ^^














ไรท์ว่าทุกคนคงลืมเรื่องนี้แล้วใช่ไหมล่ะ ใช่ไรท์ก็ลืมแล้วเหมือนกัน!! 




ฝากติดมาด้วยนะคะ~~



ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 2 ครั้ง

9 ความคิดเห็น