[BTS x you] [V x you] // โลกสดใสก็เพราะเธอ

ตอนที่ 2 : Mission1 :: จุดเริ่มต้น1

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 174
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 15 ครั้ง
    30 ธ.ค. 61










ยังไม่ได้แก้คำผิด**


 















Mission1




ในบ้านหลังเก่าๆมีหญิงสาวคนหนึ่งกับมารดา ที่วันๆเอาแต่หนี้สินมาให้กับลูกสาวอยู่ประจำ หญิงสาวที่พึ่งจะ17ปี เธอต้องหน้าที่ทุกอย่างในบ้านและหาเงินเพื่อมาใช้หนีให้กับมารดาของตนเองและส่งตัวเองเรียนให้จบ---
-

-

-

-

-

-

-

-



เช้าที่อากาศสดใสเย็นสะบายจนไม่อยากที่จะตื่นแต่สำหรับ[ชื่อคุณ]มันคือเวลาที่ต้องไปเรียน


นาฬิกาชี้ไปยังเวลา6:28มันคือเวลาที่ต้องรีบอาบน้ำแต่งตัวให้เรียบร้อยหญิงสาวรีบวิ่งออกไปจากบ้านด้วยความรีบร้อนจนไม่ได้มองทางทำให้ชนกับใครบางคนเข้าเสียก่อน


"ขอโทษด้วยนะคะ-_-||"


"ม..ไม่เป็นไรครับ"



หญิงสาวไม่รอช้ารีบวิ่งเพื่อที่จะไปให้ทันรถเมล์แต่หญิงสาวก็ต้องหยุดวิ่งเพราะ..


"ให้พี่ไปส่งไหมครับ^^"








You



"พี่เห็นรถเมล์ไปนานแล้ว..นะๆให้พี่ไปส่งดีกว่านะครับจะได้ไม่ไปสาย^^"



ห๊ะ!!เขารู้ได้ไงว่าฉันจะไปรอรถเมล์และเขาเป็นใครพอสังเกตุดูดีๆเขาใส่ชุดโรงเรียนเดียวกับฉันด้วยนีแต่ไม่เคยเห็นหน้าเลย..มาใหม่หรอ?...



"นะครับให้พี่ไปส่งนะ"(∩o∩)



"..."ฉันจะทำไงดีนี้



"!!"ร่างสูงไม่รอคำตอบจะร่างบาง ร่างสูงดึงมือร่างบางให้ตามเค้าไป



"นี้คุณ"



"..."



"นี้คุณ!!"



"ห..ห๊ะ!!"



"ปล่อยมือฉันด้วยค่ะ"



"ขอโทษทีนะครับ"‘︿’



".ค...ค่ะ"



"ไงให้ผมไปส่งคุณเป็นการขอโทษนะคับ^^"



นั้นไงตรูคิดไว้แล้ว〒_〒



"อ..เออก็ได้ค่ะ"



จะทำไงได้ดูเขาทำน่าเข้าสิถ้าไม่ไปคงจะดูใจร้ายไปหน่อยแล้วอีกอย่างฉันก็จะไปเรียนสายด้วย



"งั้นตามมานะคับ^^"



ร่างสูงเดินนำหน้าร่างบางไปยังรถสปรอตสีแดงเงาที่ราคาหน้าจะแพงน่าดู ชาตินี้ฉันก็ไม่หน้าได้นั้งรถราคาแพงแบบนี้แน่ แต่ก็ถือเป็นบุญละนะ^^



"≡^ˇ^≡"



ร่างบางที่หันไปข้างๆก็พบกับร่างสูงที่ยืนยิ้มเหมือนคนเป็นบ้าอยู่ข้างๆตนเอง



"ยิ้มอะไรของคุณ?"



"เอาไหมเดียวซื้อให้"



"ซื้อ..ซื้ออะไร?"



"รถไงเห็นมองตาไม่กระพริบเลย^^"



"ม..ไม่ใช่แบบนั้นนะแค่มองเอง"-_-



"..ไปกันดีกว่านะเดียวสาย"



ร่างบางที่นั้งในรถคันหรูที่ด้านในยังดูใหม่อยู่เลย ร่างบางมองออกไปนอกรถเพื่อชมวิวที่หาดูยากเพราะว่านี้เป็นอีกทางที่ไปโรงเรียนแต่ก็นานๆทีละนะที่จะได้ผ่านตรงนี้...นี้คงเป็นรถที่หรูที่สุดเท่าที่เคยนั่งมาเลยก็ว่าได้ ภายในรถไม่มีใครผู้คุยกันเลยทำให้ในรถเงียบถึงขั้นได้ยินชื่อลมหายใจของอีกคนที่กำลังตั้งใจขับรถ"..."



"..."



"พี่ชื่อวีนะหรือเรียกว่าแทแทก็ได้^^"



"อ..เออ..หนูชื่อ[ชื่อคุณ]นะคะ^^"



"ไม่ต้องบอกพี่ก็รู้"



"??"



"ถึงแล้วละ"



"ขอบคุณมากนะคะที่มาส่ง^^"



ก่อนที่ร่างบางจะเดินออกจะรถไปก็มีเสียงดังขึ้นจากด้านหลังทำให้ต้องหยุดเดิน..



"เย็นนี้รอพี่ที่หน้าโรงเรียนนะคับ^^พี่จะมารับ"



"อ..เออไม่มีกว่..."



"นะคับถือว่าเป็นคำขอโทษ"



"..."



"พี่ไปละ น้องรีบเข้าเรียนดีกว่านะเดียวสาย^^"



"แล้วพี่ไม่เข้าเรียนหรอคะ"



"ออ..พี่มีงานต้องทำข้างนอกวันนี้น่าจะไม่ได้เรียน"



"ออค่ะ"



"ไว้เจอกันนะคับ บาย^^"



"บายค่ะ"













คิมแทฮยอง



หลังจากที่ผมพา[ชื่อคุณ]ไปส่งโรงเรียนผมก็รีบตรงมาที่บริษัทของผมโดนเร็ว ร่างสูงเดินเข้าไปในตึกสูงใหญ่ในใจกลางกรุงโซลสายตาของสาวๆในบริษิทต่างผ่านกันมองร่างสูงในชุดนักเรียนของโรงเรียนแห่งหนึ่งในกรุงโซลเป็นสายตาเดียวกันทุกคนต่างรู้จักเค้าในนามประธานบริษัทที่มีรายได้ต่อวันเป็นพันๆล้านวอน เขาเป็นลูกชายคนโตของ คิม ซงอึนอา ประธานคนเก่าของบริษัทที่ได้ตายไป

เพราะการจมน้ำตายยังไม่มีใครรู้สาเหตุที่แท้จริงว่าทำไมคิมซงอึนอาถึงจมน้ำตาย ผ่านไปไม่ถึงสามวันหลังจากที่คิม ซงอึนอาตายไปแม่ของคิมแทฮยองก็ตายอย่างปริศนาทิ้งให้เขาคิมแทฮยองตามแก้ปริศนาที่พ่อแม่ของตนสร้างขึ้นเอาไว้หลังจากที่สูญเสียคนรักทั้งสองคนไปสติของเขาก็เริ่มที่จะเปลี่ยนไปด้วยเขามีอากาศทางจิตเกิดจากที่พ่อแม่ของเขาตายไปเขาต้องทำใจอยู่นานเพื่อจะมาเป็นประธานที่เลือดเย็นได้จนถึงทุกวันนี้คิมแทฮยองนั้นไม่ได้ทำงานสุจริตเหมือนดังที่เห็นเขานั้นเป็นอีกคนที่มีอิทธิพลมากในเกาหลีแค่ชื่อก็ทำให้ใครต่อใครกลัวจนเป็นบ้าได้เลย ฆ่าคนเเบบโรคจิตนั้นคือเขา>>>>>ภายในห้องที่มีเฟอรนิเจอร์ราคาแพงเต็มไปหมดพร้อมกับเอกสารอีกมากมายที่วางอยู่บนโต๊ะทำงาน ชายร่างสูงเดินไปยังเก้าอี้สีดำเงา ร่างสูงนั้งยิ้มน้อยยิ้มใหญ่กับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นเมื่อเช้านี้ยังไม่ทันที่ร่างสูงจะรู้ตัวก็มีชายร่างสูงในชุดสูทสีน้ำเงินเข้มเดินเข้ามาในห้อง"555+"



"หัวเราะอะไรของมึง?"



"ดูมึงดิยิ้มอย่างกับได้เจอคนที่รอค่อยมานานแสนนานและก็..ชุด...นักเรียน55ไปงานไหนมาครับท่านประธานใหญ่"



"ยุ่ง"



"กูพอเข้าใจแล้วว่ามึงไปทำอะไรมา เด็กคนนั้นอีกแล้วหรอที่มึงเล่าให้กูฟังอะ?"



"^^"



"นั้นไงละ มึงนี้โรคจิตขั้นรุนแรง!!"

ร่างสูงคนนั้นคือเพื่อนสนิทของเขาตอนอยู่มหาลัย จองกุก ความกวดประสาทให้เต็มร้อย



"ออ..ใช่แล้วเงินละ?"



"กูไม่อยากได้เงินแล้ว^^"ร่างสูงที่นั้นอยู่บนเก้าอี้ที่ราคาแพงที่ดูหรู เขาแสยะยิ้มอย่างชั่วร้ายออกมา



"แล้วคุณท่านนนจะเอาอะไรครับเงินก็ไม่ใช่น้อยเลยนะมึง?"



"น้องคนนั้นไงเพื่อนรัก"^^



"..."



"^^"



"เอาจริง?"



"จริง คนอย่างกูพูดคำไหนคำนั้น^^"



"เห้อ~จริงๆเลยนะมึงนี^^"



"‹•.•›"



















ติดตามตอนต่อไป~



เรื่องนี้เกิดขึ้นมาจากความอยากแต่งเล่นในยามว่างแต่ดูไปดูมาไม่นะว่างเลยแต่ไรท์จะพยายามแต่งต่อไปนะคะไรท์เขียนโครงเรื่องได้ยาวมากกแต่ไรท์ขี้เกียจพิมพ์ แต่งได้แต่ขี้เกียจพิมพ์อืม..


เรื่องนี้อาจจะนานๆทีลง

ไม่ต้องเสียใจนะเพราะตอนมันก็ต้องยาวขึ้น^^(ไรท์:ทำใจไว้เพื่อน)เป็นกำลังใจให้ด้วยนะ

เขียนคำผิดตรงไหนขอโทษด้วยนะคะ






ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 15 ครั้ง

9 ความคิดเห็น

  1. #2 belt2005 (@belt2005) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 30 ธันวาคม 2561 / 09:59

    ติดตามคะ
    #2
    0