[SF EXO] TALKIN' BOUT LOVE [HUNHAN etc.]

ตอนที่ 11 : [ S F ] W O L F ( Sehun x Luhan ) --- 100%

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 4,902
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 6 ครั้ง
    27 พ.ค. 56

 



W O L F

Sehun  x Luhan








“ลู่หาน เข้านอนได้แล้วลูก”

 

“คร้าบบแม่”

 

“ไม่ยอมนอนเดี๋ยวพวกหมาป่าจะมาจับกินนะ”

 

ร่างบางที่กำลังนั่งดูดาวอยู่บนขอบหน้าต่างค่อยๆปีนกลับเข้ามาในห้อง ลู่หานขำเล็กน้อยกับคำขู่ที่มารดาของตนพร่ำบอกตั้งแต่เล็ก จนบัดนี้เขาก็อายุสิบแปดปีบริบูรณ์แล้ว  

 

หมู่บ้านที่เขาอาศัยก็มีทหารเฝ้าอยู่แถบชายป่ามากมาย หมาป่าอะไรจะเข้ามายังสถานที่แบบนี้ได้ แม่เขานี่ก็เหลือเกิน

 

กายผอมในชุดนอนผ้าชิ้นเดียวยาวคลุมถึงเข่า เคลื่อนกายลงบนเตียงไม้ที่ปูด้วยขนแกะนิ่มแล้วห่มผ้ามิดถึงคอ เตรียมจะนอนเป็นประจำอย่างทุกวัน

 

 

ทว่าในคืนนี้ ลู่หานนอนไม่หลับ

 

 

เขาพลิกตัวไปมาบนเตียงอยู่ชั่วยาม จนล่วงเลยเวลาไปเกือบจะเที่ยงคืนแล้ว ทำไมในคืนนี้ร่างกายของเขาไม่รู้สึกอยากพักผ่อนสักเท่าไหร่ มันรู้สึกแปลกประหลาด ราวกับว่ากำลังจะมีเหตุการณ์อะไรเกิดขึ้น

 

“ลงไปดื่มนมสักหน่อยดีกว่า”

 

คิดได้ดังนั้นจึงค่อยๆก้าวลงจากเตียง เดินผ่านห้องบิดามารดาที่เงียบเชียบจนแต่ได้ยินเพียงเสียงลมหายใจเข้าออกสม่ำเสมอ

 
 

น่าอิจฉาที่คนทั้งบ้านหลับสนิท

 

ยกเว้นเขา

 

มือเล็กหยิบขวดนมแพะที่เก็บอยู่ในตู้ออกมา มันเหลือเพียงน้อยนิด ท่าทางวันพรุ่งเขาต้องไปรีดนมเจ้ามาเรียมาอีกขวดสำหรับอาหารเช้าของครอบครัว

 
 

ท่ามกลางความเงียบของยามรัตติกาล ลู่หานกำลังเทนมใส่แก้วแล้วยกขึ้นดื่มโดยไม่ได้คิดอะไร หรือไม่ได้สังเกตสิ่งรอบตัวใดๆทั้งนั้น

 

ควับ!

 

“ใครน่ะ”

 

เงาสีดำเคลื่อนผ่านไปอย่างว่องไว ซึ่งมันทำให้มือที่ถือแก้วบรรจุของเหลวต้องชะงักไว้ ยังคงมีแต่ความเงียบงัน.... ลู่หานยกแก้วขึ้นดื่มรวดเดียวจนหมดแล้วรีบย้ายตัวเองออกมาจากในครัว

 

ประตูไม้บานเก่าของบ้านเปิดแง้มไว้ส่งเสียงชวนขนลุก แสงเงาของดวงจันทร์สาดส่องเข้ามาในตัวบ้าน นั่นไม่แปลกเท่ากับว่าเขารู้เสมอว่ามารดาไม่เคยสะเพร่าจนลืมลงกลอนประตูเช่นนี้ เหตุใดมันจึงเปิดแง้มอยู่


“ฉันถามว่านั่นใคร!

ทุกอย่างก้าวมีแต่ความหวาดกลัว ลู่หานอยากจะวิ่งไปปลุกพ่อกับแม่เหลือเกิน แต่เขายังไม่แน่ใจว่าสิ่งที่เขากำลังจะเผชิญนั้นเขาคิดไปเองหรือไม่

“จ..โจรหรอ”

“ท่าน ต..ต้องการอะไร”

“บ้านของเราเป็นครอบครัวธรรมดา ม..ไม่มีของมีค่าให้ท่านหรอกนะ”

 

ลู่หานยืนหลบอยู่หลังเสา มือจิกกันแน่น ขาสั่นไปหมด อันที่จริงเขาสั่นไปหมดทั้งร่าง พยายามมองเพ่งในเงามืดที่แทบไม่เห็นอะไร

“เจ้า..”


!!!!!!!!!

 

“อ๊ะ!! …อื้อออ อื้อออ”

เด็กหนุ่มไม่รู้ว่ามีกายสูงใหญ่เช่นนี้มายืนอยู่ด้านหลังของเขาตั้งแต่เมื่อไหร่ ร่างดำมืดกำลังล็อคตัวเขา และเอามือหนาจัดการปิดปากเขาไว้ ลู่หานกลัวเหลือเกิน ร่างที่สั่นอยู่แล้วยิ่งสั่นขึ้น เหมือนลูกกวางน้อยที่จนมุม ไม่รู้จะทำอย่างไรดี

เขาควรทำยังไง


ช่วยด้วย ใครก็ได้ ช่วยที

 


 

“อย่าร้อง”


“อื้อออ ฮึก อื้ออ”


“ข้าจะไม่ทำร้ายเจ้า”


“ฮึก..”


“ถ้าเจ้าสัญญาว่าจะไม่โวยวาย หากข้าปล่อยมือ”


ปลายจมูกคมนั้นใกล้เพียงคืบ ลู่หานมองเห็นแววตาสีเพลิงวาวของคนตรงหน้าด้วยแสงจันทร์ที่ส่องผ่านมาทางช่องประตู เขาเลือกจะพยักหน้า แต่พยายามข่มใจให้สงบลงชั่วครู่

 

ดวงตาคู่นั้นยังคงจ้องเขาอยู่ ลู่หานรู้สึกเหมือนร่างกายโดนสะกดไว้ กระทั่งมือที่ปิดปากเขาไว้คลายออก ลู่หานได้เห็นใบหน้าในความมืดชัดเจนขึ้น ผมสีเงินทอแสงสะท้อนกับแสงจันทรา จมูกคมเป็นสัน โครงหน้าเรียวได้รูปดั่งเทพบุตร

 
 

ที่สะดุดตาตงจะเป็นดวงเนตรสีเพลิงวาวที่กำลังจ้องเขาตาไม่กระพริบ

 






 

“ท่านเป็นใคร....”

คำถามแรกที่เขาสงสัยที่สุด มันน่าอายเหลือเกินที่ใบหน้าเราห่างกันไม่ถึงคืบ อยากจะผลักใสออกไปก็ไม่กล้าพอ

 

“ข้าคิดว่าเจ้าคงจะพอเดาไม่ยาก”

ใบหน้าอันงดงามดั่งรูปปั้นแย้มยิ้มที่มุมปาก นั่นทำให้ลู่หานเบิกตาโพลง เนื่องจากสิ่งที่เขาเห็นมันคือเขี้ยวเล็กๆที่โผล่พ้นริมฝีปากบนออกมา

 

หมาป่า!!! อุ้บ!!

 

“ชู่ว...ข้าบอกให้เจ้าเงียบๆไง ลูกกวางน้อย”

 

นิ้วโป้งกดค้างไว้ที่ปากอิ่ม ลู่หานรู้สึกแปลกๆเมื่อสัมผัสของนิ้วนั้นค่อยๆเกลี่ยริมฝีปากเขาไปมา


“ข้าได้กลิ่นนมแพะ”

“อ่า...”

ใบหน้าหล่อเคลื่อนใกล้เข้ามาจนปากแทบจะแตะกัน “...ตรงนี้”

ร่างบางหลับตาปี๋ไม่กล้ากระดิกตัวเลยแม้สักเล็กน้อย เขาไม่รู้ว่าหมาป่าตนนี้ต้องการอะไร และมาทำอะไรที่บ้านของเขา เท่าที่เขารู้คืออยากจะออกไปให้ห่างจากความใกล้ชิดแบบนี้ ....เพราะมันแปลก มันทำให้เขากำลังรู้สึกแปลกๆ


“ไม่ต้องกลัวข้าขนาดนั้น ข้าเป็นหมาป่าใจดีนะ หึหึ”

 

ร่างสูงผละออกไปแล้ว ลู่หานรู้สึกโล่งจนต้องสูดลมหายใจเข้าปอดเฮือกใหญ่ แต่ก็อดมองร่างตรงหน้าอย่างหวาดๆไม่ได้

“เจ้าทำแผลเป็นมั้ย..”

“เอ๋?...ข้า”

“ช่วยทำแผลให้ข้าหน่อย ข้าพยายามเลียมันแล้วแต่เลือดก็ไม่หยุดไหลสักที”

แขนกำยำยกให้ดูว่าเขามีบาดแผลที่ต้นแขน ยังมีเลือดซึมอยู่เล็กน้อยเพราะแผลค่อนข้างลึก รอยนี่เป็นผลจากการที่เขาเข้ามาเที่ยวเล่นแถบชายป่า แต่พวกทหารดันเจอเขาซะก่อน จากการที่ถูกไล่ล่าทำให้เขาต้องบาดเจ็บ จนต้องหลบเข้ามาซ่อนภายในหมู่บ้านยามวิกาลแบบนี้




โชคดีนัก



ที่ดันมาเจอลูกกวางตัวนี้พอดี

 






 

+ +   w o l f   + +

 

 


 

มือบางบรรจงพันผ้ารอบๆต้นแขน หลังจากทายาสมุนไพรป่าที่ช่วยรักษาเอาไว้แล้ว ลู่หานทำความสะอาดให้อย่างดีและแอบบ่นหมาป่าตัวสูงว่าอย่าพยายามเลียแผลเพราะมันสกปรก ก็เกือบโดนแยกเขี้ยวใส่เอา

“ก็ข้าเป็นหมาป่าหนิ ถึงจะแค่เสี้ยวเดียวก็เถอะ ..ข้าทำไปตามสัญชาติญาณ”

ร่างบางเพียงแค่เหลือบตามองคนที่จ้องผ้าพันแผลอย่างสนใจ ขณะที่เขากำลังเก็บอุปกรณ์ปฐมพยาบาล

“ว่าแต่เจ้าชื่ออะไรหรอกวางน้อย”

ลู่หานรู้สึกแสลงหูกับสรรพนามที่เจ้านี่ใช้เรียกเขาเหลือเกิน เหอะ..กวางน้อยเหรอ พูดอย่างกับเราเป็นกวางที่กำลังจะโดนขย้ำงั้นแหละ (อืม จะว่าไปเมื่อกี้ก็เกือบนะ- -“)

“ลู่หาน...”


“ลู่...หานงั้นหรอ....อืม  ข้าชื่อ เซฮุน”


เซฮุน.....หนุ่มน้อยได้แต่พึมพำชื่อนี้ไว้ในใจ อย่างน้อยๆเขาคนนี้ก็ยังมีความเป็นมนุษย์ มีชื่อมนุษย์ถึงจะมีเศษเสี้ยวของหมาป่า แต่ทว่าก็ไม่ได้โหดร้ายและเป็นพิษภัย


บางทีคงไม่น่าจะเป็นอะไร………ล่ะมั้ง








“ข้าต้องไปเสียที”

“เอ่อ..ไป กลับเข้าไปในป่าน่ะเหรอ”

“ใช่แล้ว ป่านนี้ในฝูงข้าคงตามตัวกันให้ขวัก”

กายกำยำลุกขึ้นเต็มความสูงแล้วเดินไปแทรกตัวออกจากประตูไม้บานเก่า ไม่ลืมที่จะหันมาขอบคุณแก่ลู่หานที่ยังยืนมองเขาอยู่แบบนั้น

ท่าทางเหมือนเด็กตัวน้อยทำให้เซฮุนนึกขัน  เขาเดินเข้ามาใกล้คนที่ดูง่วงนอนจะยืนหลับตรงนั้นให้ได้ ลู่หานไม่ทันตั้งตัว เพราะจู่ๆร่างสูงก็มายืนประจันหน้ากับเขาอีกแล้ว


นี่ยังไม่ไปอีกล่ะ


ต้องการอะไรอีก




“ลู่หาน...”

เสียงเรียกชื่อของเขากระซิบแหบพร่า ดังแว่วอยู่ในหู ลู่หานจ้องมองดวงตาสีเพลิงที่สะท้อนภาพของเขาอยู่ในนั้น แล้วก็เหมือนเดิม ....เขาเหมือนโดนมนต์ลึกลับของมันสะกดเอาอีกครั้ง


ใบหน้าคมเลื่อนเข้ามาใกล้  มือของเซฮุนแตะลงบนคางมน เชยมันขึ้นมาแล้วแตะกลีบปากลงบนมุมปากของร่างเล็กที่ตัวแข็งทื่อไปเสียแล้ว


ลิ้นแลบเลียเอาคราบนมแพะที่ติดอยู่ที่มุมปากออกจนสะอาดเอี่ยม เซฮุนเลียริมฝีปากตัวเองตบท้ายเบาๆ สิ่งที่เขารู้สึก ...คือรสของมันหวานไม่ต่างจากที่เขาคิด


“แล้วเจอกัน...”




ชั่วพริบตาเดียวที่เซฮุนหายวับไปท่ามกลางเงามืด มีเพียงความเงียบเชียบกลับเข้ามาปกคลุมบริเวณโดยรอบอีกครั้ง  ร่างบางยังคงยืนนิ่งอยู่เช่นนั้น ยืนอยู่ชั่วครู่จึงค่อยๆขยับกายกลับไปที่ห้องนอนตน



กลับขึ้นไปทิ้งตัวลงบนเตียงขนแกะอ่อนนุ่ม เอามือจับที่ริมฝีปากที่ร้อนผ่าว ไม่สิ เขากำลังร้อนผ่าวไปทั่วทั้งใบหน้า




เซฮุนหมาป่าจอมเจ้าเล่ห์!....





แล้วค่ำคืนนี้เขาจะข่มตาหลับลงได้เช่นไร.....

 




 




 

+ +   w o l f   + +
 






 

 

พักนี้ .. ลู่หานรู้สึกว่าเขาไม่ค่อยเป็นตัวเองสักเท่าไหร่

 

“ลู่หาน”

 

“......”

 

“ลู่หาน ได้ยินแม่มั้ย”

 

“จ..จ๊ะแม่”

 

“เฮ่อ เหม่ออีกแล้วนะเรา พักนี้เป็นอะไร ชอบนั่งเหม่อ ดูลอยๆเหมือนคนผีเข้า เมื่อวานไปเลี้ยงแกะให้คุณอึนนาก็ใจลอยเกือบทำแกะเขาหลุดฝูง เขาฟ้องมาแน่ะ”

 

มารดาของเขาบ่น เธอเติมฟืนสองสามแท่งลงในเตาผิง แล้วกลับมานั่งที่เก้าอี้โยกตัวเดิม มือจับเสื้อกันหนาวที่ถักค้างไว้มาถักต่อ

 

“ข้าเปล่า ข้าสบายดี ว่าแต่เมื่อกี้แม่พูดอะไรหรอ”

 

“น่ะ ก็ไม่ได้ฟังใช่มั้ย” คุณแม่ทำท่าหน่ายๆ “แม่บอกว่าเราเลิกไปรับงานเลี้ยงแกะสักพักเถอะ ตรงทุ่งแถวชายป่าพักนี้ไม่ค่อยปลอดภัยสักเท่าไหร่”

 

“ทำไมล่ะ” ร่างบางมองหน้ามารดา แล้วจับไหมพรมขึ้นมาดูเล่นอย่างสนใจ 

 

“หมาป่าน่ะสิ”

 

ลู่หานชะงัก

 

“เห็นว่าวันก่อนมันหลุดเข้ามาในหมู่บ้านได้”

 

“ร..เหรอฮะ” เขายังคงเขี่ยไหมพรมเล่น เบี่ยงสายตาหลบ เสมองไปทางอื่น

 

“เราระวังไว้บ้างก็ดี แม่เป็นห่วง”

 

“อื้ม ข้าเข้าใจแล้ว”

 

เสี้ยววินาทีหนึ่ง แววตาของเขาวูบไหว รู้สึกสับสนในตัวเอง ใจหนึ่งก็กลัว แต่อีกใจกลับเป็นห่วงหมาป่าร่างใหญ่ตนนั้นอยู่ลึกๆ ไม่รู้จะทำอย่างไรดี

 

คิดถึงหรอ?

บ้าสิ จะคิดถึงทำไม แค่ห่วงว่าจะเป็นตายร้ายดียังไงเท่านั้นล่ะ

 

ลู่หานมองไปที่ประตูไม้บานเก่าที่เคยมีเจ้าลูกครึ่งมนุษย์หมาป่าเดินจากไปพร้อมรอยยิ้ม เขาผ่อนลมหายใจออกมาน้อยๆ กลับมาสนใจมารดาที่กำลังฮัมเพลงช้าๆอย่างสุขอารมณ์

 

“แม่ฮะ”

 

“ว่าไงหืม?”

 

“แม่ช่วยสอนข้าถักไอ้นี่หน่อยสิ”

 

 

 

 

 

 

 

 

นี่ก็ผ่านมาเกือบอาทิตย์นึงแล้วหลังจากคืนนั้น

ลมหนาวเริ่มพัดมาจากด้านนอก หน้าต่างถูกเปิดไว้ให้แสงจันทร์ส่องลอดเข้ามาในห้องนอน ลู่หานนอนกอดผ้าห่มอยู่บนเตียง เขาไม่สามารถข่มตาหลับลงได้ หลังจากรู้ข่าวจากปากบิดาเมื่อตอนเย็นที่นั่งรับประทานอาหารร่วมกัน

 

คุณพ่อกลับมาจากที่ไร่ ...พร้อมกับนำข่าวมาบอกว่ามีหมาป่าถูกทหารยิงตายแถวชายป่า พวกนั้นยิงมันเข้าเต็มๆกลางลำตัว จากนั้นสัตว์ตัวนั้นก็ร้องครวญครางพยายามหนี พาร่างชุ่มเลือดของตัวเองกลับเข้าป่า แต่ก็สลบอยู่อีกฝั่งตรงนั้น ชั่วพริบตาที่ทหารพยายามข้ามลำธารไปดูผลงานตัวเอง

 

ร่างเจ้าหมาป่านั่นก็หายวับไปจากตรงนั้นแล้ว เพียงแค่อึดใจเดียว

 

ได้ฟังดังนั้นเขาก็กินอะไรไม่ลง ขอตัวเข้านอนก่อนทั้งที่มันยังไม่ดึกสักเท่าไหร่ ลู่หานพยายามไม่คิดถึงมัน มองในแง่ดีว่าหมาป่าในนั้นมีเป็นฝูง คงจะเป็นสักตัวที่เผลอข้ามเขตหมู่บ้านมา

 

มือน้อยผลักผ้าห่มออกจากตัว ลู่หานหยิบของบางสิ่งออกมาจากใต้หมอน มันคือผ้าพันคอไหมพรมที่เขาถักเองกับมือ... มันเสร็จสมบูรณ์แล้ว มันเพิ่งจะเสร็จเมื่อเย็นนี้เอง ผ้าผืนแรกที่เขาถัก

 

พร้อมกับปักชื่อไว้ที่ปลายผ้าด้านหนึ่งว่า เซฮุน

 

ขาเรียวพาร่างตัวเองก้าวไปยืนอยู่ริมหน้าต่าง เขากอดผ้าพันคอไหมพรมผืนนั้นไว้ มองออกข้างนอกซึ่งมีแต่ความมืดกับคบไฟของหมู่บ้าน ดาวในคืนนี้สวยน้อยกว่าคืนไหนๆ เพราะวันนี้ดวงจันทร์กลมเต็มดวง มันทอแสงอยู่บนท้องฟ้าบดบังความงามของดวงดาวเสียหมด

 

“เซฮุน...” เขาเริ่มพึมพำกับตัวเอง

 

“ข้าหวัง....หวังว่าคงไม่ใช่เจ้าที่โชคร้ายหรอกนะ”

 

 

 

“ข้าทำไม...”

 

“เฮ้ยยยยย”

 

ลู่หานตกใจหงายหลังจนล้มลงกับพื้น แต่เป็นพื้นเตียงขนแกะของเขานั่นเอง  ...ตากลมตวัดมองคนที่อยู่ๆก็โผล่หัวมาจากข้างบนหน้าต่าง ห้อยโหนเป็นลิงเป็นค่างนี่หรอหมาป่าที่ว่าน่ะ

 

“ยังจะมาหัวเราะอีกนะ”

 

เขาอยากจะชกหน้าหมาป่าตัวนี้ซะจริง “ชอบแกล้งกันอยู่เรื่อย”

 

เซฮุนปีนเข้าห้องมา “อะไร... ข้าแกล้งอะไร”  ร่างสูงปีนขึ้นไปนั่งข้างๆร่างเล็กบนเตียงนอน

 

“เจ้าชอบแกล้งข้า ตั้งแต่ตอนที่..เอ่อ...คืนนั้น”

 

“ข้าไม่ได้แกล้ง”

 

เซฮุนตอบหน้าตาย สายตาคมมองไปรอบห้องอย่างสนใจแล้วหันมาพูดต่อด้วยสายตาที่ลู่หานจำเป็นต้องหลบเลี่ยงมัน เพราะมันดูจริงจัง ...จริงจังเกินไป

 

“ข้าจงใจ”

 

พอสักทีเถอะ ความรู้สึกประหลาดนี่ ลู่หานไม่เคยหยุดมันได้เลยสักคราเดียว

 

เขาถอนหายใจเฮือกใหญ่ ก็โล่งใจเหมือนกันที่เจ้าหมาป่าตัวนี้ยังกลับมาต่อฝีปากกับเขาได้ แสดงว่าเซฮุนไม่ใช่ตัวที่ถูกยิงเมื่อเย็น ลู่หานมองไปที่เสื้อลำลองขาดๆกับกางเกงเก่าๆ

 

ไม่มีรอยแผล ก็แสดงว่าไม่ใช่แน่นอน

 

ดีใจหรอ?

 

ดีใจทำไม บ้าสิ ไม่ได้ดีใจสักหน่อย เปล่าเลย

 

 

 

“ข้าเพิ่งสังเกต”

 

ลู่หานเอื้อมมือไปในขณะที่เซฮุนเผลอไม่ได้ตั้งตัว เขาดึงบางสิ่งบนศรีษะเซฮุนจนเขาร้องอ้ากออกมา

 

“เจ็บนะ! ดึงหูข้าทำไมเนี่ย!

 

“ทำไมมีหูงอกออกมา ไม่ใช่แค่หูสิ เจ้ามีหางด้วย”

 

ร่างบางมองสิ่งที่ตวัดไปมาอยู่บนเตียงเขา หางของเซฮุนฟูและดูนุ่มสลวยมาก สมเป็นเผ่าพันธุ์หมาป่า ลู่หานจับๆตรงหูแล้วลูบมันอย่างเบามือ เจ้าหมาป่าแยกเขี้ยวใส่เล็กน้อยไม่ยอมให้ลูบหัวเพราะการทำแบบนี้มันทำให้เขาเคลิ้ม

 

“ข้าแค่เติบโต นี่ก็คืนวันพระจันทร์เต็มดวงด้วย หูกับหางมันเลยงอกมาน่ะสิ”

 

“โต? หมายถึงอีกนานไป เจ้าก็จะ...”

 

“ใช่...ข้าจะเป็นหมาป่าเต็มตัวเมื่อถึงวันนั้น”

 

 

“แล้วพอถึงวันนั้น เราก็จะเหมือนอยู่คนละโลก...ใช่มั้ย”

 

 

ลู่หานไม่กล้าสบดวงตาสีเพลิงนั่นอีก และเซฮุนเองก็ไม่ได้พูดอะไรกับเขาต่อด้วย เกิดความเงียบเพียงชั่วครู่ในตอนนั้น จนกระทั่งมืออันเย็นเยียบดึงร่างของเขาไปแทบปลิว

 

“จ..จะทำอะไร”

 

“ไม่จับกินหรอกน่า มากับข้า”

 

เซฮุนใช้มือข้างหนึ่งตวัดอุ้มใต้ต้นขาของร่างเล็ก โอบอุ้มลู่หานราวกับเจ้าสาวของตน แล้วปีนหน้าออกมาด้านนอกทางหน้าต่าง

 






 

ร่างสูงที่ขยับตัวว่องไวเร็วปานลม ด้วยความคล่องแคล่วนั้น เขาใช้เวลาเพียงไม่ถึงนาทีก็พาร่างของลู่หานวิ่งฝ่าในหมู่บ้าน ออกมาสู่แถบชายป่าเงียบสงบ เซฮุนวางลู่หานบนเนินเขากว้าง ท่ามกลางทุ่งหญ้าและดอกหญ้าที่โยกโอนเอนไปมาตามกระแสลม พลิ้วไหวราวกับกำลังเริงระบำอยู่ใต้แสงจันทร์

 

และเพราะแสงนวลอ่อนนี้ทำให้ที่นี่ไม่ได้มืดมากมายเท่าไหร่ มันออกจะสว่าง...สว่างพอที่เขาจะสามารถเห็นสีหน้าของเซฮุนได้โดยชัด

 

“พามาที่นี่ทำไม”

 

“ดูดาวไง”

 

“หือ?”

 

“ก็คืนนั้นข้าเห็นเจ้าออกมานั่งดูดาวอยู่ตรงหน้าต่าง..... ในหมู่บ้านน่ะ เห็นไม่ชัดเท่าที่นี่หรอก”

 

เซฮุนตอบแล้วล้มตัวนอนหงายลงบนพื้นหญ้าเอามือยกขึ้นไปรองหัว ลู่หานเองก็ทำตาม ยังนึกสงสัยอยู่ว่าในคืนนั้นหมาป่าตัวนี้ซุ่มมองอยู่งั้นหรอ ลู่หานล้มตัวนอนด้านข้างและก็พบว่าดวงดาวตรงจุดนี้มันสวยงามมาก สวยกว่าที่เขาเคยนั่งมองอยู่ที่ห้องเสียจริง


 

“ข้ามีเรื่องสารภาพ”

ร่างบางหันหน้ามามองคนข้างๆ ดวงตาสีเพลิงมองเหม่อออกไปไกลแต่ปากยังคงขยับ

 

“ที่จริงแล้วข้าพาเจ้ามาเพราะต้องการบางอย่าง”

 

“หมายความว่าไง”

 

เซฮุนเอนใบหน้ามาสบตาร่างเล็ก ลมหายใจอุ่นเป่ารดกัน หูของเขาลู่ลง แววตาอ้อนวอนถูกส่งผ่านออกมาแทนแววตาดุดัน  ร่างสูงของหมาป่าเงียบสักพักแล้วยอมพูดความจริง

 

“ข้าขอ...จูบเจ้าได้ไหม”

 

“อ..อะไรนะ”

 

“หากข้าจูบเจ้าในคืนนี้... ตอนนี้... ณ เวลานี้..... เวลาที่ดวงจันทร์เต็มดวงในรอบที่หนึ่งร้อยพอดิบพอดี ข้าจะสามารถพ้นจากความก้ำกึ่งนี่ ข้าจะไม่ต้องอยู่ในร่างครึ่งๆกลางๆแบบนี้”

 

“เพราะเหตุนี้เองสินะ.....”

 

ลู่หานหลับตาลง แพขนตาหนาเริ่มเปียกชุ่ม ร่างบางพลิกตัวกลับมานอนหงายหวังว่าน้ำตาของเขาจะไหลย้อนกลับเข้าไปไม่ให้อีกคนเห็น แต่เปล่าเลย...มันไหลลงมาจากหางตาแทน ไหลลงมาพร้อมกับความน้อยเนื้อต่ำใจ

 

“ข้าขอโทษที่ต้องทำแบบนี้ .......ข้าไม่มีทางเลือก”

 

“.......”

 

“อย่าร้องไห้เลย ใบหน้าสวยๆของเจ้าไม่เหมาะกับน้ำตานะ”

 

ลู่หานพลิกตัวกลับมามองเจ้าหมาป่า แววตาหม่นหมองนั่นดูน่าสงสารเหลือเกิน ลู่หานเกลียดตัวเองที่เป็นคนอ่อนแอ เขามักจะใจอ่อน เกลียดที่ชอบยอมเขาง่ายๆ มันง่ายไปซะหมด

 

“อยากจะทำอะไรก็เชิญ.....”

 

ลู่หานเม้มปากสักพักเพื่อกลั้นสะอื้น ร่างบางหลับตาลง เขายอมแพ้ ...แท้จริงแล้วเขาก็เหมือนลูกกวางที่หมดหนทาง ยอมให้หมาป่าจับกินเสียโดยดี

 

เซฮุนเริ่มขยับตัว ร่างบางรู้สึกได้ว่ามีมือวาดมาโอบลำตัวเขาก่อนจะดันให้ตัวเขาเข้าไปใกล้ยิ่งขึ้น เจ้าหมาป่าใช้มืออีกข้างแตะเข้าที่คอของลู่หาน

 

สัมผัสอุ่นกำลังนาบอยู่บนริมฝีปากบาง ท่ามกลางทุ่งว่าง แสงจันทร์นวลสาดส่อง สองร่างกำลังส่งผ่านความอบอุ่นทางริมฝีปาก จมูกของทั้งสองเบียดชิดกัน ร่างที่แนบกันอยู่สักพักก็ผละออก เซฮุนมองใบหน้าลู่หานที่ยังคงหลับตาพริ้ม

 

กายสูงโยกตัวเบี่ยงมาคร่อมลู่หานอยู่ด้านบน นั่นทำให้ลู่หานตกใจจนต้องลืมตาขึ้นมามอง และสิ่งที่เขาเห็นคือใบหน้าของเซฮุนที่ใกล้เพียงปลายจมูก เขาพยายามเอามือดันร่างสูงไว้แต่มันกำลังโน้มเข้ามาใกล้ขึ้นเรื่อยๆ

 

จนไม่เหลือที่ว่างใดใด

 

ร่างสูงกดปากแนบลงมาอีกครั้งแต่คราวหน้ามันไม่ใช่แค่แตะกัน เซฮุนดูดดึงริมฝีปากบางอย่างเอาแต่ใจ ลู่หานตั้งรับไม่ทัน เขาไม่เคย ไม่ประสีประสากับเรื่องนี้ เขานึกว่าเซฮุนจะเพียงแค่แตะปากแล้วก็ผ่านไป ร่างเล็กเริ่มอ่อนปวกเปียกเมื่อเซฮุนบดขยี้ปากของเขารุนแรงขึ้น

 

“อื้ออ...”

 

มือบางขย้ำเสื้อเก่าๆของเซฮุน เขาไม่รู้จะทำอย่างไรดี เซฮุนสอดลิ้นร้อนเข้ามาแล้ว และมันกำลังซุกซนไปทั่วช่องปากของเขา ตอดกับลิ้นเล็กของเขาที่ไม่รู้จะไปทางไหนดี ร่างกายเขาปั่นป่วนไปหมด ไม่รู้สิ จะว่ารู้สึกดีก็ไม่เชิง แต่ว่าทำไมเซฮุนต้องทำแบบนี้

 

“พอ..อึก..เซ..ฮุน”

 

เซฮุนดูดริมฝีปากล่างสีสดดังจ๊วบ กัดมันเบาๆแล้วผละออกมามองใบหน้าคนที่หอบแฮ่กอยู่ในอ้อมกอดเขา

 

“ขอโทษ ..”

 

“ทำไมถึง..เอาแต่ขอโทษ” ลู่หานร้อนผ่าวไปทั้งตัวแล้ว และเขาไม่ต้องการได้ยินคำนี้

 

“ข้าไม่ได้จะขอโทษที่จูบเจ้า”

 

มือหยาบกร้านกับเล็บคมๆไล้ไปตามเรือนกายเล็ก เซฮุนจับเสื้อขาดๆของตัวเอง ถอดมันออกแล้วเหวี่ยงไปให้พ้นตัว ลู่หานจ้องมองท่อนบนเปลือยเปล่าที่ต้องกับแสงจันทร์ ดวงตาคมของร่างสูงกำลังมองเขาด้วยความกระหาย

 

เซฮุนมีรูปร่างที่งดงามเหลือเกิน

 

“ข้าขอโทษ”

 

…….

 

“ที่ข้าห้ามใจตัวเองไม่ได้..”

 

ร่างสูงทิ้งตัวนาบลงกับคนด้านล่างอีกครั้งอย่างรวดเร็ว เริ่มจู่โจมลูกกวางน้อยไม่ใช่แค่ตรงปากสีเชอรี่สด เขาละเลียดมันต่ำลงมาเรื่อยๆ กลางทุ่งหญ้าที่ยังคงไหวไปมาตามแรงลม เสียงเบาหวิวของมันถูกเสียงร้องครางที่ดังแว่วมาจากลู่หานกลบเสียหมด

 

ทุกครั้งที่ร่างเล็กเจ็บจุกจนน้ำตาหลั่งไหลเพราะความคับคั่งในกายแทรกเข้ามา เซฮุนจะโน้มใบหน้าไปแลบเลียที่หางตาราวกับปลอบประโลม กักเก็บน้ำตาอันแสนบริสุทธิ์นั้นไว้เสียเอง เขาหยุดไม่ได้ที่จะรังแกลู่หาน บรรจงทิ้งรอยสีกุหลาบไว้ทั่วร่าง สีหน้าแววตาของลู่หานมันช่างงดงามนัก ยิ่งในยามที่ร้องขอให้เขาทำมันเร็วขึ้นอีก เซฮุนชอบมันเหลือเกิน

 

 
 

ห้วงอารมณ์และเสียงสุดท้ายหยุดลง ......พร้อมกับสติของลู่หานที่ดับวูบไป

 
 

เสียงเห่าหอนของฝูงหมาป่าน่าขนลุกดังออกมาจากป่าใหญ่

 

ก้องกังวานไปทั่ว พากันส่งเสียงโหยหวนไปทั้งพนาลัย

 

 


 

 

 

“ข้ามันช่างเป็นหมาป่าที่เห็นแก่ตัว”

 

 

 

“...ใช่ไหมลู่หานที่รัก.......”

 

 

 

 

 

 
 

 

That’s right wolf.  I’m  a wolf.  Awhooo~

Ah.. I love you

I’m a wolf  and  you’re  a  beauty.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 












 

 

 

END *

 

 

Talk

จบแล้ว จบแบบนี้จริงๆไม่ติงนัง ชะเอิงเอย

พรืดดดดดดดดดดดด จิโดนคนอ่านตบไหม

 

 

เอาเป็นว่า ที่จริงแล้วเราลังเลค่ะ

เห้ย จบแบบนี้มีเสน่ห์ดีนะ ?

 

 

หรือ......จบอีกแบบดี เอ๊ะยังไง

สเปดีมั้ย ไม่ดี ลังเลมากๆ เข้าไปโวยสเปใน #TalkAbtLove ละกันน้า 

//me หอนเพลงวูฟแล้ววิ่งหนี*



CRY .q
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 6 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

921 ความคิดเห็น

  1. #910 few_nutnicha (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 18 กรกฎาคม 2558 / 22:39
    น่ารักกกกกกจะเขินก็เขิน จะว่าหน่วงก็หน่วง555555 ชอบ
    #910
    0
  2. #886 Mlu.เอ็ม (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 22 เมษายน 2558 / 10:32
    จะไม่เศร้าใช่มั้ยเนี่ยย
    #886
    0
  3. #877 HUNHAN_❤ (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 4 กันยายน 2557 / 17:17
    ทำร้ายจิตใจสุดๆจบแบบนี้
    #877
    0
  4. #838 CHACHA C': (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 8 กรกฎาคม 2557 / 07:30
    อะไร คือยังไง คือทำไม ตกลงฮุนเป็นตัวอะไร 55555555
    โถ่เอ๋ยพี่ลู่ชั้น โดนงาบซะละ
    #838
    0
  5. #818 B.E{ye}.S.T (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 16 เมษายน 2557 / 14:09
    ที่เซฮุนบอกจะไม่ก้ำกึ่งนี่คือ จะเป็นหมาป่าไปเลย หรือว่าจะกลายเป็นคน 
    ขอให้เป็นคนเหอะ นะๆ 
    #818
    0
  6. #777 LoveLikeSherbet (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 11 มกราคม 2557 / 23:34
    เอ๊ๆๆ ยังไง อยากรู้ 
    #777
    0
  7. #762 uzosou (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 2 มกราคม 2557 / 12:24
    ยังไงอ่ะ ???



    คือถ้าได้พี่ลู่จะเป็นหมาป่าสมบูรณ์หรอ หรือเซฮุนแอบชอบพี่ลู่อยู่แล้ว ??



    กรี๊ดดดดดดดดดดดดดดดดดด หมาป่าเจ้าเล่ห์



    ผ้าพันคอที่ถักไว้ก็ไม่ได้ให้อ่ะดิ 
    #762
    0
  8. #747 ชมพู (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 1 มกราคม 2557 / 09:42
    หมาป่าขย้ำลูกกวางซะแล้ว
    #747
    0
  9. #575 GammyGlong (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 12 ตุลาคม 2556 / 22:20
    ตกลงฮุนจะเป็นหมาป่าเต็มตัวมั้ยอ่า? หรือคนเต็มตัว?

    ฮึ้ย คือแบบ อ่านไปจิกหมอนไป >< ตอนที่อยู่ที่หมู่บ้านอะ อ๊ากกกกกกก

    เซฮุน มีหูด้วย ฮือออออ ><

    เสี่ยวลู่หลงกล นึกว่าจะได้ดูดาววว 
    #575
    0
  10. #565 namva (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 10 ตุลาคม 2556 / 16:52
    จบแล้วจริงๆหรอออออ เง้อออ
    #565
    0
  11. #499 hunieteaa (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 8 สิงหาคม 2556 / 09:44
    ชอบเซฮุนเวอร์บั่นแบดบอยมากๆๆๆ โอ้ยย โคตรน่ารักๆๆๆๆๆๆ
    #499
    0
  12. #488 de.fang (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 7 สิงหาคม 2556 / 01:57
    อ่านไปหัวใจเต้นรัว
    โรแมนติก+ดราม่ามากๆ tt

    #488
    0
  13. #427 IMBYP_EXO (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 23 กรกฎาคม 2556 / 13:58
    โอยยย หัวใจจะวายยย

    ไมฮุนหล่องี้อ่ะ งื้อออออ

    อาลู่ก็น่ารักน่าฟัด(?)มากกกก 

    ><
    #427
    0
  14. #419 `snw.atita (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 22 กรกฎาคม 2556 / 00:58
    อาาา ชอบเเบบนี้จัง
    จบเเบบนี้โอเคมากๆเลยค่ะ มีเสน่ห์ น่าจดจำ >_ อยากโดนหมาป่ารังเเกบ้างจุงส์ -////- 
    #419
    0
  15. #411 izet (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 17 กรกฎาคม 2556 / 16:37
    ห๊ะ? จบแล้วเหรอ ตอบเค้าที มันจบแบบนี้เหรออออออออ
    #411
    0
  16. #383 TLHunHan (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 9 กรกฎาคม 2556 / 20:29
    หมาป่าฮุนหล่อเท่สุดๆ อาลู่ก็น่ารักมากกก

    อยากให้อยู่ด้วยกันอย่างมีความสุขจังเลยค่ะ TT
    #383
    0
  17. #371 dreammono (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 9 กรกฎาคม 2556 / 00:29
    อ้ากกก
    หมาป่าน้อยน่ารัก
    #371
    0
  18. #357 อัญมณีสีสวย (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 6 กรกฎาคม 2556 / 12:12
    ขอสเปค่ะ
    เซฮุนหล่อมากอะ ลู่ก็สวยมาก อยากให้ทั้งคู่ได้รักและอยู่ด้วยกันจัง
    #357
    0
  19. #309 Pe' earn (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 25 มิถุนายน 2556 / 23:47
    ฮุนมาอย่างเท่มว๊ากกกกกกกกกกกกกกกกกก >///////<. มาแบบโคตรใจละลาย แลดูลึกลับ ยามวิกาลไรเงี้ย เกร๋ๆ 
    หมาป่าอะไรเนี่ยยยยยย โอ้ยยยย อยากโดนกินแบบเสี่ยวลู่บ้างจัง 
    ถูกกินท่ามกลางป่าที่เงยไปก็มองเห็นหมู่ดาว แม่งโคตรโรแมนติกอ่าาาาาาาาา
    #309
    0
  20. #270 WEAREONE'EXO (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 21 มิถุนายน 2556 / 20:42
    อ้ากกกกกกกกกกก น่ารักมากกกก 
    เป็นหมาป่าที่ละมุนสุดๆ-/- 
    ชอบอ่าาาา วูฟๆๆๆๆ ไรเตอร์ใช้ภาษาสวยมากๆๆเลยค่ะ ชอบมากก^^ 
    #270
    0
  21. #262 - F4nYiNG ★ (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 14 มิถุนายน 2556 / 22:42
    เกร้สสสสสส บ๊ะ ! นี่สิฮุนฮานของจริง โฮฮฮ รอคอยมานาน ว้ากกกกก !
    #262
    0
  22. #218 KyungD.O (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 2 มิถุนายน 2556 / 23:38
    หืออออออ..ไรท์อ่า จบยังงี้จริงๆอ่ะ
    กำลังค้างคากับอารมณ์ของหมาป่าจริงๆ ตกลงฮุนไม่ได้รักลู่เหรอ
    เอ๊ะ หรือยังไงกันแน่อ่ะ ทำตอนท้ายมันหน่วงยังงี้ล่ะ
    ตอนแรกงี้ อย่างหวานเลยอ่ะ แบบแทบละลายจริงๆนะ >//////<
    ฮุนแกต้องกลับมาเคลียร์ในการกระทำนี้นะเออ ไม่งั้นมีเคือง
    #218
    0
  23. #193 มาซายนิสนูน่า (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 2 มิถุนายน 2556 / 13:19
    ทำไมพาร์ทหลังเศร้า ฮ่ออลลลลลลลล
    หมาป่าหลอกฟันน้องกวางอ่ะ =..=
    แอบอยากให้จบแบบนี้ไปเลยนะ ชอบ
    แต่เห็นล่ะว่ามีสเป 55555 
    ชอบตอนจบจัง ที่เรียกเสี่ยวลู่ที่รักอ่ะ
    อินเบยยยย น้ำตาจิไหล ;A;
    #193
    0
  24. #187 24 ชั่วโมง (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 31 พฤษภาคม 2556 / 21:09
    ชอบอ่าหมาป่าพาฟินเวอร์อ่า 555+
    #187
    0
  25. #167 bouiii (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 29 พฤษภาคม 2556 / 01:25
    ชอบอ่ะ หมาป่าน่ารัก
    ลู่ใจหายนะ แต่ยอมเถอะหมาป่าหล่อ 555
    #167
    0