ซ่อนเงาพยัคฆ์(จบแล้ว)

ตอนที่ 4 : จุดจบของหวังลี่เลี่ยน

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 17,582
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1,070 ครั้ง
    19 เม.ย. 64

                  ภายในคุกหลวงร่างของหวังลี่เลี่ยน ที่ตอนนี้นอนนิ่งอยู่บนกองฟางดูมอมแมมจนไม่เหลือภาพของตำแหน่งยอดบุปผางามของแคว้นหยาง เลยสภาพร่างกายตอนนี้ถึงแม้ว่าจะยังสวมชุดที่ดูเป็นคุณหนูตระกูลใหญ่อยู่ แต่สีหน้าที่ซีดขาวจนแทบไม่มีสีเลือดที่นอนอยู่ตรงนี้หากใครมาเห็นคงนึกว่าเสียชีวิตไปแล้ว

       หลายวันก่อนนางยังโวยวาย อ้างว่าฮองเฮามีสัญญากับนางแล้วนางต้องไม่ถูกประหาร นางจะต้องมีชีวิตอยู่ กรีดร้องทั้งวันจนพวกเขารำคาญจนอยากจะฆ่าให้ตาย สตรีผู้นี้ใครๆก็รู้ชั่วช้ามากแค่ไหน กี่คนแล้วที่ตายไปโดยน้ำมือของนาง พวกเขาได้รู้ก็เพราะว่าเมื่อแม่ทัพหวังถูกจับด้วยข้อหากบฏ คนที่เคยถูกตระกูลนี้ทำร้าย ก็ออกมาร้องเรียนมากมาย รวมถึงคุณหนูหวังคนนี้ด้วยว่านางมีใจคอเหี้ยมโหดมากขนาดไหน

 

      แต่ก่อนทุกคนหวาดกลัวอำนาจของแม่ทัพหวัง จนปิดปากสนิทไม่กล้าพูดแต่ตอนนี้มันต่างไป นักโทษประหารมีอะไรต้องเกรงกลัวอีก จึงพากันมาร้องทุกข์มากมาย 

       แต่สุดท้ายหญิงชั่วผู้นี้ กลับไม่ได้รับโทษตาย ได้รับการลดโทษตายจากฮองเฮาเหลือเพียงเนรเทศออกจากแคว้นตลอดชีวิต คนที่ไม่พอใจจึงรวมตัวกัน มาจับนางกรอกยาพิษ ในขณะที่นางกำลังเตรียมตัวออกเดินทางโดยขบวนรถขนตัวนักโทษ เพื่อนำออกไปให้ไกลจากแคว้น พิษที่มีทำให้นางตายช้าๆ โดยที่ทุกคนไม่ได้สังเกต พอออกไปจากแคว้นนางคงจะตายไปแล้ว

      “เอาเงินไป เจ้าเอานางมาใส่รถม้าไว้ตอนนี้ นางคงจะใกล้ตายแล้ว ใจจริงข้าอยากจะฆ่านางให้ทรมานกว่านี้แต่ทำไม่ได้ เสียดายนัก แต่ก็ถือว่าข้าแก้แค้นให้น้องสาวข้าได้ก็พอ”

      ผู้ที่จับหวังลี่เลี่ยนกรอกยาพิษเอาเงินมาให้ทหารที่เฝ้าเรือนจำ ที่เป็นคนในหมู่บ้านเดียวกัน ช่วยจัดการทำให้เขาสมหวังที่สังหารคนที่ทำร้ายน้องสาวของเขาจนตาย เพียงเพราะนางหวีผมให้หวังลี่เลี่ยนขาดแค่เพียงเท่านั้น น้องสาวของเขาเป็นเพียงแค่บ่าวถึงกับโดนโยนจนทนไม่ไหวตายไปในที่สุด

 

      ทั้งสองคนพาร่างที่ไร้ชีวิตของหวังลี่เลี่ยนขึ้นรถม้า ที่เปิดให้คนมองนอกเห็นทั้งสี่ด้านคล้ายกับกรง ขับเคลื่อนที่พาไปรอบเมืองเพื่อให้ชาวบ้านทุกคนก่นด่า บางคนขว้างปาข้าวของ เศษขยะใส่บนรถ เพื่อระบายความแค้นในใจ โดยที่ไม่รู้ว่าร่างที่นอนอยู่นั้นไม่มีความรู้สึกแล้ว ทุกคนต่างคิดว่านางนอนหมอบอยู่แบบนั้น เพื่อที่จะหลบหนีจากสิ่งของที่ผู้คนพากันขว้างปาสิ่งของในมือใส่นางด้วยความโกรธแค้น จนกระทั่งรถม้าเคลื่อนตัวออกไปตรงหน้าประตูเมือง เพื่อที่จะเอานางไปทิ้งไว้ตรงเขตชายแดนแคว้นหยาง ที่เหลือก็สุดแล้วแต่ชะตากรรมของนางเอง 

      มุกดาลืมตาขึ้นมาด้วยความเจ็บปวดไปทั้งตัว รู้สึกเหมือนกับว่าแผ่นดินที่นอนอยู่มันเคลื่อนไหวอย่างรุนแรง ทำไมเธอถึงยังไม่ตายอีก แล้วตอนนี้เธออยู่ที่ไหน เหตุใดเหมือนเธอได้ยินเสียงม้าร้อง มุกดาพยายามปรับสายตาในความมืด จึงมองเห็นชัดเจนว่าเป็นแนวป่าทึบ แล้วตอนนี้เธอนอนอยู่บนรถม้าซึ่งไปไหน เธอเองก็ยังให้คำตอบไม่ได้ จนกระทั่งอยู่ๆ มุกดาก็รู้สึกปวดหัวจนแทบทนไม่ไหวได้แต่กัดริมฝีปากเอาไว้ไม่ให้เปล่งเสียงร้องออกมา

      ในหัวปรากฏภาพเรื่องราวต่างๆ ตั้งแต่เล็กจนโตของผู้หญิงคนนึง เหมือนกับว่าตอนนี้เธอกำลังเป็นผู้ชมที่กำลังมองคนแสดงอยู่บนจอโทรทัศน์

       ภาพที่เห็นแทบไม่น่าเชื่อว่าผู้หญิงคนนี้ที่ดูงดงาม เปล่งประกาย มีเครื่องหน้างดงาม ตกแต่งใบหน้าจัดจ้าน สวมชุดสวยงามจะใจคอโหดร้ายมากมายได้ถึงขนาดนี้ เธอฆ่าคนไปมากมาย เพียงแค่คนนั้นทำให้เธอไม่พอใจเพียงเล็กน้อย โดยที่เธอไม่มีแม้แต่จะเสียใจหรือชายตามอง ช่างเป็นคนใจร้ายใจดำมากจริงๆ ภาพที่มุกดาได้เห็นทุกการกระทำของเธอ จนกระทั่งวันสุดท้ายของชีวิตทำให้มุกดาขนลุกซู่ ด้วยความรู้สึกหวาดกลัว เธอรู้สึกว่านี่มันไม่ใช่เพียงแค่ภาพ แต่เป็นเธอที่มาอยู่ในร่างกายนี่ เธอก็คือผู้หญิงคนนั้นที่ถูกกรอกยาพิษให้ตายและกำลังถูกเนรเทศออกจากแคว้นหยาง

      มุกดาหลับตาลงเพื่อข่มความรู้สึกเจ็บปวดในใจ ทำไมฟ้าดินถึงได้ใจร้ายกับเธอนัก ชาติที่แล้วเธอก็ถูกคนอื่นทำร้าย ถูกบีบบังคับจนต้องฆ่าตัวตาย พอมาชาตินี้ทำไมต้องส่งเธอมาในร่างที่ทุกคนเกลียดชัง โดยทุกคนหวังจะฆ่าเธอให้ตายอีก เธอไม่ใช่คนเลวเหมือนกับหวังลี่เลี่ยน เธอไม่เคยคิดร้ายกับใคร แล้วทำไมถึงต้องทำให้เธอจะต้องมาอยู่ในร่างกายของคนชั่วที่ชอบทำร้ายคนอื่นแบบนี้

      มุกดาร้องไห้ด้วยความสับสนและตัดพ้อกับโชคชะตา เธอหวาดกลัวทุกอย่างที่เกิดขึ้นเมื่อเห็นภาพทุกอย่างของหวังลี่เลี่ยนหมดแล้ว จึงได้รู้ว่าชีวิตเธอไม่เหลือใครแล้ว ตระกูลของหวังลี่เลี่ยนก็ตายหมดแล้วทุกคน เธอไม่มีเหลือใครที่จะช่วยเหลือได้อีกเลย

        มุกดาแอบร้องไห้อยู่แบบนั้น จนกระทั่งรถม้าจอดสนิท ได้ยินเสียงผู้ชายสองคนเดินมาใกล้รถที่เธอนอนอยู่ มุกดารีบหลับตากลั้นหายใจเอาไว้ กลัวว่าหากพวกเขารู้ว่าเธอยังไม่ตาย พวกเขาคงได้ทำร้ายนาง จนนางได้ตายไปจริงๆอีกครั้งแน่นอน ครั้นพอได้ยินเสียงฝีเท้าเดินมาใกล้มากขึ้น เธอก็ยิ่งเกร็งมากขึ้น ภายในใจเต้นแรง ด้วยความตื่นเต้นและกดดัน

      “เจ้าเอาศพนางโยนลงไป จะได้กลับซะทีดึกมากแล้ว”

      ทหารที่มาเอ่ยบอกเพื่อนให้รีบจัดการทิ้งร่างของหวังลี่เลี่ยนไป โยนไว้ที่แม่น้ำ เพื่อให้ศพลอยออกไปจากแคว้น คนที่ถูกใช้ก็จัดการเอาเสื่อมาพันร่างของหวังลี่เลี่ยนเอาไว้ ก่อนจะจับร่างของนางโยนลงไปในน้ำที่เย็นเฉียบ โชคดีที่พอโยนเสร็จคนผู้นั้น ก็ไม่อยู่รอดู เพราะพวกเขาต้องรีบเดินทางกลับบ้านทันที คนขับรถม้าทิ้งให้มุกดาต้องกลั้นหายใจนอนนิ่งๆเอาไว้ จนร่างกายลอยไปเรื่อยๆ นางไม่กล้าที่จะขยับตัวเพราะกลัวว่าพวกเขาจะกลับมาอีก จึงได้แต่แอบเกาะกิ่งไม้ที่ยื่นออกมาเพื่อไม่ให้ร่างกายไหลไปตามกระแสน้ำ

      เสียงรถม้าเคลื่อนตัวออกไปจนไม่ได้ยินเสียงอะไรแล้ว ร่างกายที่เกร็งอยู่ค่อยผ่อนคลายลง หญิงสาวผ่อนลมหายใจช้าๆ ร่างบางค่อยๆคลานขึ้นมาจากแม่น้ำ

      พยายามเพ่งสายตามองไปรอบๆบริเวณที่ตนเองอยู่ ด้วยความหวาดกลัว ตอนนี้ไม่มีแม้แต่แสงจันทร์ให้เธอมองเห็นอะไรได้เลย เมื่อมองไม่เห็นเธอก็ไม่กล้าเดินจะไปไหน จึงทรุดลงนั่งกอดเข่าร้องไห้อยู่แบบนั้น หลังจากนี้ชีวิตของเธอจะเป็นอย่างไร เธอจะใช้ชีวิตต่อไปยังไง ก็สุดแต่เบื้องบนจะกำหนดชะตาชีวิตของเธอ หวังว่าในอนาคตคงจะไม่มีอะไรเลวร้ายกว่านี้อีกแล้ว เธอคงรับไม่ไหวจริงๆจนกระทั่งได้ยินเสียงรถม้าเคลื่อนตัวออกไปจนไม่ได้ยินเสียงอะไรแล้ว ร่างกายที่เกร็งอยู่ค่อยผ่อนคลายลง หญิงสาวผ่อนลมหายใจช้าๆ ร่างบางค่อยๆคลานขึ้นมาจากแม่น้ำ พยายามเพ่งสายตามองไปรอบๆบริเวณที่ตนเองอยู่ ด้วยความหวาดกลัว เพราะตอนนี้ไม่มีแม้แต่แสงจันทร์ให้เธอมองเห็นอะไรเลย เมื่อมองไม่เห็นเธอก็ไม่กล้าเดินจะไปไหน จึงทรุดลงนั่งกอดเข่าร้องไห้อยู่แบบนั้น หลังจากนี้ชีวิตของเธอจะเป็นอย่างไร เธอจะใช้ชีวิตต่อไปก็คงแล้วแต่เบื้องบนจะกำหนดชะตาชีวิตของเธอ หวังว่าในอนาคตคงจะไม่มีอะไรเลวร้ายกว่านี้เลย เธอรับไม่ไหวแล้วจริงๆ








 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1.07K ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

528 ความคิดเห็น

  1. #523 Hong28 (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 6 กุมภาพันธ์ 2564 / 23:35
    ใช่ชีวิตเธอมันน่าเศร้า ต่อไปอย่าเศร้าอีกนะ นักเขียนอย่าใจร้ายกับคนอ่านน่าาา
    #523
    0
  2. #502 fsn (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 13 ตุลาคม 2563 / 22:35

    ตอนนี้ให้นางรันทดจัง

    #502
    0
  3. #476 rainy_blue_ (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 4 กรกฎาคม 2563 / 01:54
    ชีวิตโคตรอาภัพ อยากตายยังไม่ได้ตาย
    #476
    0
  4. #474 chalormalai (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 27 มิถุนายน 2563 / 13:09
    เธอ..เธอควรไปบวชชี
    #474
    0
  5. #430 150221 (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 4 พฤษภาคม 2563 / 16:38
    เธอทำเวรกรรมอะไรหนักหนามุกชีวิตแต่ละชาติอนาจแท้
    #430
    0
  6. #414 nnppnew (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 1 พฤษภาคม 2563 / 13:13
    ฮือน้ำตาซึมเลยคนเราชีวิตจะเลวร้ายอะไรขนาดนี้ หวังว่าพระเอกเราคงไม่ร้ายกาจกับนางเอกด้วยนะสงสารนาง
    #414
    0
  7. #204 _GRIMER PP_ (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 5 เมษายน 2563 / 09:59
    สงสารน้องงง
    #204
    0