ซ่อนเงาพยัคฆ์(จบแล้ว)

ตอนที่ 12 : พักที่นี่

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 14,787
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1,122 ครั้ง
    20 เม.ย. 64

เมื่อมาถึงบ้านของนาง เขาก็วางนางลงพื้นโดยเร็ว จนเหมยจินจูไม่ทันตั้งตัว ล้มลงไปกองบนพื้นทันที เว่ยหมิงลู่ปลายตามองนางอย่างไม่ใส่ใจ จนกระทั่งนางลุกขึ้นมา แล้วก็มายืนสำรวมอยู่ไม่ใกล้ไม่ไกลจากเขานัก แต่แววตาที่มองเขายังคงมีแววระแวดระวังหวาดกลัวตลอดเวลา จนเขานึกหงุดหงิดในใจ ทีกับบุรุษพวกนั้นไม่คิดจะกลัวแต่กับเขากลับมาหวาดกลัวอะไรกันนักหนานะ

      เว่ยหมิงลู่ไม่ได้รับรู้ในมุมของเหมยจินจูที่มองเขาเลยสักนิด นางรู้แต่ว่าผู้ชายที่ใส่หน้ากากจนไม่เห็นใบหน้านี้กำลังคิดสิ่งใดอยู่ เห็นเพียงสายตาคมดุที่มองมาที่นางคล้ายกับไม่พอใจอยู่ตลอดเวลา ซึ่งนางก็พยายามคิดว่านางได้ไปทำการอะไรให้ท่านประมุขผู้นี้ไม่พอใจกัน ในเมื่อตัวของนางเองด้วยซ้ำที่ถูกเขาเอาเปรียบ ควรจะเป็นนางที่โกรธเขา ไม่ใช่เขามาทำให้นางต้องหวาดกลัวเขาแบบนี้

 

      “ข้าจะไปหาท่านยาย ท่านประมุขดื่มชาก่อนนะเจ้าคะ”

      เสียงนุ่มหวานดังขึ้นแผ่วเบาเอ่ยบอกบุรุษชุดดำที่ใส่หน้ากากนั่งอยู่บนเก้าอี้เบาๆอย่างเกรงใจ วันนี้นางขายของหมดเร็ว แถมท่านประมุขผู้นี้ยังหอบเอาร่างนางกลับมา ด้วยสิ่งที่คนที่นี่เรียกว่าวิชาตัวเบา ทำให้นางมาถึงบ้านเร็วกว่าปกติ ท่านยายจึงยังไม่กลับมาจากบ้านอิงอิง แต่นางไม่อยากอยู่กับเขาสองคน นางกลัวเขามาก อย่างน้อย หากมีท่านยายอยู่นางก็จะอุ่นใจขึ้นมากกว่านี้

      เว่ยหมิงลู่จ้องไปที่ร่างบางที่กำลังหาทางเลี่ยงเขาตรงหน้าเขม็ง จนเหมยจินจูทำตัวไม่ถูก เมื่อเขาไม่พูดอะไรกลับมา ครั้นจะเดินออกไปเลยก็ไม่กล้า จนรู้สึกอึดอดหายใจแทบไม่ออกเพราะกดดันกับบรรยากาศที่อึมครึมแบบนี้

      “ไปทำอาหาร เที่ยงแล้ว”

      “จะเจ้าคะ”

      พอได้ยินคำสั่งเหมยจินจูก็รีบไปที่ครัว เพื่อไปทำอาหารให้เขาอย่างเร็วโดยที่ไม่รู้ตัว มันเป็นไปเองตามสัญชาตญาณ ที่ตลอดมานางต้องทำตามคำสั่งมาตลอดทั้งชีวิต ไม่นึกว่ามาอยู่ในร่างนี้นางก็ยังเป็นเหมือนเดิมไม่เปลี่ยนแปลง

      หรือว่าเขาจะหิวมากจนกระทั่งหงุดหงิดกันนะ เหมยจินจูเร่งมือทำอาหารง่ายๆอย่างรวดเร็ว เพราะกลัวว่าท่านประมุขผู้นั้นจะไม่พอใจหากนางทำช้าไป นางจึงทำข้าวผัดไข่กับแกงจืดหมูสับยัดไส้แตงกวา เพื่อให้กินคู่กันร้อนๆอีกอย่างนึง โดยไม่ลืมของหวานอย่างสังขยาฟักทองที่นางแบ่งเอาไว้กินเองที่บ้าน ตัดไปชิ้นนึงเอาไปให้เขาได้ลองชิมด้วย

      เมื่อจัดเตรียมอาหารพร้อมแล้ว เขาก็ยังไม่ยอมจับตะเกียบขึ้นมากินข้าวสักที จนนางรู้สึกไม่สบายใจ หรือว่าเขาไม่ชอบอาหารที่นางทำกัน เขาจึงได้ไม่ยอมกิน

      อีกครั้งแล้วที่เว่ยหมิงลู่รู้จักอาหารชนิดนี้ มันคือข้าวผัด เพราะตอนเด็กมารดาเคยทำให้กินบ่อยมาก ส่วนในถ้วยนั้นกับบนจานเล็กๆนั้น เขาไม่เคยเห็น คงจะเป็นหนึ่งในอาหารอย่างนึงในสูตรของสวรรค์กระมัง พอเงยหน้ามองคนที่เตรียมอาหารให้สายตาเย็นชาก็อ่อนแสงลง เมื่อเห็นว่าเหงื่อของนางซึมออกมาตามแนวไรผม แก้มของนางแดงอมชมพูไปหมด คงเพราะอยู่ตรงหน้าเตาร้อนๆเพื่อทำอาหารให้เขา

      ตอนนี้เที่ยงแล้ว นางก็คงจะยังไม่ได้กินอะไรเช่นเดียวกัน ในเมื่อนางเป็นคนทำ เขาก็ไม่ควรเอาเปรียบนางนั่งกินข้าวสบายใจคนเดียวแล้วปล่อยให้นางต้องทนหิว

      “มากินข้าว”

      เสียงทุ้มดังขึ้น ปลุกให้เหมยจินจูที่ยืนเหม่อลอยครุ่นคิดอยู่สะดุ้งสุดตัว

      “ไปเอามาอีกชุด มากินข้าว”

      เว่ยหมิงลู่พูดย้ำอีกครั้ง เมื่อเห็นนางยังยืนงงอยู่ เหมยจินจูได้สติแล้วก็รีบเดินไปเอาออกมาอีกชุดนึง โดยไม่กล้าขัดคำสั่งของเขา

      ทั้งสองคนต่างกินข้าวไปเงียบๆโดยไม่พูดไม่จาอะไรเลยสักคำจนกระทั่งกินเสร็จ เหมยจินจูก็เก็บเอาทุกอย่างไปล้าง พอกลับออกมาก็เห็นท่านยายกับคนของเขานั่งอยู่กันครบแล้ว

      “ท่านยายหิวไหมเจ้าคะ ข้าทำอาหารเอาไว้แล้ว”

      “ยายกินที่บ้านอิงอิงแล้ว ไม่ต้องเป็นห่วงยาย นี่ท่านประมุขมาแล้ว เจ้าขอบพระคุณท่านไปหรือยัง ที่ท่านมาช่วยเจ้าจากโจรชั่วผู้นั้น”

      เว่ยหมิงลู่ถึงกับคิ้วกระตุก นี่เขากลายเป็นโจรชั่วไปแล้วหรือ ท่านประมุขพรรคที่ผู้คนต่างเกรงกลัวมาสิบกว่าปี กลายเป็นโจรชั่วที่ทำร้ายผู้หญิงตัวเล็กๆไปแล้วอย่างนั้นหรือ แต่พอคิดถึงตอนนั้นก็ไม่แปลกใจเพราะการกระทำของเขา มันแทบไม่ต่างอะไรกับโจรจริงๆ

      เหมยจินจูหลบสายตาคมของเขาตอนนี้นางเพ่งทุกอย่างไปที่มือของนางอย่างเดียวไม่กล้าเงยหน้าขึ้นมา กลัวว่าเขาจะโมโหเรื่องที่นางว่าเขาว่าเป็นโจร

      “ขอบคุณที่ช่วยข้าเจ้าคะ ท่านประมุข”

      เว่ยหมิงลู่ถึงกลับมุมปากกระตุก เมื่อได้ยินคำขอบคุณจากนาง

      “หลิ่วฟูไปซื้อที่ข้างๆบ้านหลังนี้ แล้วสร้างบ้านให้เร็วที่สุด ภายในสามวันข้าจะย้ายมาอยู่ที่นั้นเตรียมของให้ด้วย”

      ทั้งสามคนพากันอ้าปากค้าง เมื่อได้ยินท่านประมุขที่พูดมากกว่าปกติ ว่าจะมาอยู่ที่นี่แถมให้สร้างบ้านภายในสามวัน

      หลิ่วฟูรีบออกไปทำตามคำสั่งทันทีตามความเคยชิน ทิ้งให้ทั้งยายหลานทำตัวไม่ถูกไม่รู้จะพูดอะไรต่อไปดี

      “ในเมื่อเจ้าบอกว่าไม่อยากทิ้งให้ท่านยายต้องอยู่คนเดียว ข้าก็จะมาอยู่ข้างบ้านเจ้าภายในเวลาสองเดือนอาหารสามมื้อทุกอย่างต้องไม่ซ้ำกัน แล้วนี่เงินสามร้อยตำลึงทอง ห้ามออกไปขายอาหารอีกตลอดระยะเวลาสองเดือนที่ทำอาหารให้ข้า กับค่าที่พักเพราะสามวันที่ยังสร้างบ้านไม่เสร็จข้าจะพักที่นี่ เตรียมห้องไว้ด้วย”

      เหมยจินจูหันไปมองท่านยายให้นางตัดสินใจ ครั้นพอเห็นท่านยายพยักหน้า นางก็เดินเข้าไปในห้องเพื่อย้ายสิ่งของบางอย่างออกจากห้องตัวเอง ในเมื่อเขาบอกว่าจะพักที่นี่ มันจะเป็นที่ไหนไปได้เล่าในเมื่อบ้านเล็กๆหลังนี้มีเพียงสองห้องนอนเท่านั้น นั่นก็คือห้องท่านยายกับห้องของนาง หากให้ท่านยายย้ายก็คงไม่ใช่ ก็ต้องเป็นนางอยู่แล้วที่จะต้องย้ายไปนอนห้องท่านยาย

      เหมยจินจูนึกแปลกใจท่านประมุขผู้นี้นัก ทำไมถึงไม่กลับไปที่นอนพรรคของตัวเองกันนะ อีกสามวันบ้านสร้างเสร็จค่อยมาก็ได้ แต่ทำไมถึงไม่ทำอย่างนั้นนะ นางคาดเดาความคิดของเขาไม่ได้เลยจริงๆ

      เหมยอี้ชวนยินยอมให้ท่านประมุขอยู่ที่นี่ โดยไม่คิดมากอะไรนัก เพราะในใจนางเชื่อว่าบุตรชายของท่านเทพธิดาหวังลี่เหยาที่มากด้วยเมตตาและจิตใจงดงามแบบนั้น ไม่มีทางที่จะเลี้ยงลูกให้เป็นคนไม่ดีอย่างแน่นอน

      ถึงแม้จะมีข่าวลือเกี่ยวกับท่านประมุขมากมายว่าโหดร้าย ฆ่าคนเพียงเพราะว่าใครอยากจะเห็นใบหน้าเบื้องหลังหน้ากากของท่านประมุขก็ตาม หากว่าคนพวกนั้นอยู่เฉยๆไม่ไปรบกวนความเป็นส่วนตัวของท่านประมุขก่อน จะถูกฆ่าตายได้อย่างไรกัน

 

      อีกอย่างนางรู้สึกว่าช่วงนี้อาการป่วยของนางย่ำแย่ลงทุกวัน นางกลัวว่าหากนางตายไป จินจูของนางจะทำอย่างไร ถ้าหากไม่มีนางอยู่แล้ว นางไปขายของอยู่แบบนี้ทุกวันกลัวจะมีสักวันที่ไม่โชคดีแบบนี้ หากว่าเจอคนไม่ดีเข้า ใครจะคอยปกป้องนางได้ จึงคิดรับเงินสามร้อยตำลึงทองของท่านประมุขเอาไว้ จินจูของนางก็จะสบายขึ้นมาก เพียงพอที่จะซื้อหาบ่าวไพร่มาคอยดูแลปกป้องแทนนางที่จากไปแล้วในภายหน้า

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1.122K ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

528 ความคิดเห็น

  1. #504 fsn (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 13 ตุลาคม 2563 / 22:35

    5555 เอาตามที่พี่ชอบๆ เลยคะ ไม่ต้องขอใครค่ะ 55

    #504
    0
  2. #491 and4 (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 19 สิงหาคม 2563 / 20:23
    ลักษณะนิสัยนี่คือก๊อปวางเลยใช่ปะ เป๊ะมาเชียว
    #491
    0
  3. #407 pongladapapoom (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 28 เมษายน 2563 / 15:55
    โหดนะ แต่ไม่เท่าท่านพ่อ ขานั้นฆ่าอย่างเดียว 555+
    #407
    0
  4. #14 rossukon2531 (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 29 มีนาคม 2563 / 14:50
    เอาแต่ใจนะเรา รอๆค่ะ
    #14
    0
  5. #13 nannaphattay (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 29 มีนาคม 2563 / 14:22
    เอาแต่ใจจริงๆ เลยนะท่านประมุข
    #13
    0