[ Fic Reborn ] ฉันเเค่ร่านเอง

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 551 Views

  • 13 Comments

  • 56 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

จำนวนแชร์
0

  • Month Views
    126

    Overall
    551

ตอนที่ 3 : ตอนที่ 2 ทำไมถึงเมะขึ้นล่ะ!!! (1)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 187
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 20 ครั้ง
    13 ม.ค. 62

สวัสดีจ้า~เพิ่มเติมคือ คาเรย์ เองจ้า สวัสดีนะคนอ่านวันนี้ฉันจะได้ไปโลกอนิเมะล่ะ!! ตื่นเต้นสุดๆ

ไปเลยค่ะเเละฉันมีภารกิจให้ตามหาเเหวนอัญมณี

ทั้ง7สี ซึ่งฉันก็ตอบตกลงอย่างรวดเร็ว

"พี่เเบล็ค~หนูเตรียมตัวเสร็จเเล้วนะ~"ฉันพูดพร้อมลากกระเป๋าเสื้อผ้าก่อนจะเปิดมิติเเละเอาไปไว้ข้างใน"อืม พี่เตรียมตัวเสร็จเเล้วเหมือนกัน"เเบล็คพูดฉันยิ้มก่อนจะชูเเขนไปหาเซตี้"เซตี้อุ้มเขาหน่อย"ฉันทำหน้าอ้อนๆเเละน่ารัก"ขอรับ"เซตี้พี่เเบล็คมองจิกกัดเซตี้เเวบเดียวก่อนจะหายไปว่าเเล้วพี่เเบล็คก็ใช้เวทย์วาปมาห้องทำงานของทำงานของปะป๋า

ก๊อก ก๊อก ก๊อก

"ตาเเกขออนุญาต"พี่เเบล็คพูดก่อนจะผลักประตูเข้าไปโดยไม่ฟังคำอนุญาต"เฮ้อ~เเกไม่ต้องขออนุญาตฉันก็ได้ถ้าเปิดแบบนี้"ปะป๋าพูดฉันขำนิดหน่อยเซตี้วางฉันลงก่อนจะพุ่งไปกอดปะป๋า

"ปะป๋า!! หนูอยากไปเเล้ว!!"ฉันพูดอย่างตื่นเต้น

ดวงตาตอนนี้ฉันประกายมากๆ

"ฮ่าๆ ได้สิๆ"ปะป๋าพูดก่อนจะลูบหัวฉัน งื้อออออ

ชอบสุดๆอ่ะ ถ้าเอาปะป๋าเข้าฮาเร็มจะผิดกฏไหมนะ~ เเละจู่ๆก็มีวงเเหวนเวทย์ 12 ชั้น 

"ดูเเลตัวเองล่ะ เจ้าหญิงน้อย เเกด้วยสองคน"ปง

ปะป๋าพูดพร้อมหันหลังฮ่าๆ ปะป๋าซึนล่ะ

"บายค่ะปะป๋า/บายตาเเก่"ฉันโบกพูดบ๊ายบาย

พี่เเบล็คเเค่ยิ้มใส่

จนพวกเราหายไป

"หึๆ ฮ่าๆ!!ฮ่าๆ! ในที่สุดฉันก็จะได้อ่านนิยายสักที"

(หมดกันภาพรักของท่านพ่อ=_=//ไรท์)


[ด้านคาเรย์]


พรึบ!!!!!!!


"อ๊ายยยย!!!/หืม!!??"เสียงฉันร้องเพราะฉันใส่กระโปรงส่วนพี่เเบล็คเเค่ร้องหืมเเค่นั้นเซตี้พุ่งมา

รับฉันส่วนพี่เเบล็คใช้เวทย์ลมพยุงตัว

"เกือบเเล้ว เซตี้ตอนนี้เราอยู่ไหนหรอ??"ฉันถามเซตี้กำลังถือกระเป๋าลากฉัน??"ในป่านามิโมริครับ"

เซตี้บอกพร้อมเดินลากกระเป๋าเเละเดินนำส่วนพี่เเบล็คเดินตาม"งั้นหรอ อืม~ ตอนนี้เรามาศึกไหนหรอ??"ฉันถามเซตี้จู่ๆ ก็ได้ยินเสียงระเบิด

ตูม!!!!!

"กระผมคิดว่าน่าจะอยู่ในตอนที่จบศึกทุกอย่าง

เเล้วน่ะขอรับ"

เซตี้พูดฉันยิ้มเเปลว่ายังมีโอกาศ"พี่เเบล็คหนูเเทรกความทรงจำนะค่ะ!!"ฉันเอ่ยถามพี่เเบล็คหันมามอง

"ไม่ได้"พี่เเบล็คพูดฉันพองเเก้ม"ทำไมล่ะค่ะ??"

ฉันถาม"ท่านพ่อให้พี่เอานี้มาให้ก่อนไปเเต่พี่ลืม"

พี่เเบล็คพูดพร้อมหันหน้าไปทางอื่น

"นายน้อย กระผมคิดว่าควรฝึกขึ้นอีกนะครับ"

เซตี้ยิ้มเเต่ฉันคิดว่าเขายิ้มทีหล่ออ่ะออร่าคนหล่อเเผ่ออกมาเลยอ่ะสำหรับเเบล็คคือ ปีศาจชัดๆ!!!

ฉันส่ายหัวก่อนจะเปิดจดหมาย

ถึง คาเรย์ รัตติกาลสกาเล็ต เจ้าหญิงน้อย

พ่อได้เเทรกความทรงจำเเล้วให้พวกลูก

เป็นอัลโกบาเลโน่เเล้วเเละคำสาปไม่ต้อง

ห่วงพ่อเเก้ให้เเล้ว เเล้วเจ้าหญิงน้อยพ่อ

ระวังตัวด้วยนะพ่อเป็นห่วง

ด้วยรักจาก ไดมอนด์

ป.ล รักษาสุขภาพด้วย


ฉันมองด้วยว่างเปล่าก่อนจะใช้เปลวเพลิงสีฟ้า

เผาเเละจู่ๆ ก็มีจุกนมขึ้นมา"ปะป๋าบอกว่าพี่เเบล็คเเละหนูต้องเป็นอัลโกบาเลโน่"ฉันพูดพี่เเบล็คหันมาเซตี้ยิ้มก่อนจะเอาโซ่เล็กๆมาคล้องจุกนมมี6จุกนม อันเเรกสีทองขาวนวล อันที่สองสีขวาเหมือนคริสตัส อันที่สามสีขาวสะอาดมีความเย็นหน่อยๆ อันที่สีสีดำสนินเหมือนหลุมดำอันไม่มีสิ้นสุด อันที่ห้าสีเเดงสดจนน่ากลัว อันที่หกสีดำมีขาวนิดหน่อยนิดมากๆๆ

"มันธาตุอะไรบ้างอ่ะ??"ฉันถามเซตี้ยิ้ม

"อันเเรก คือธาตุเเสงครับ อันที่สองคือธาตุคริสตัส

อันที่สามธาตุน้ำเเข็ง อันที่สีธาตุรัตติกาลรึก็คือฝันร้ายครับ อันที่ห้าธาตุเปลวเพลิงที่สามารถเผาได้ทุกสิ่งทุกอย่าง อันที่หกธาตุความมืด น่ะขอรับ"เซตี้พูด

ฉันยิ้มเเปลว่าฉันต้องกลายเป็นอัลโกบาเลโน่

รึไม่เป็นก็ได้เยี่ยม"นายท่านได้เเบ่งให้นายน้อยเเละคุณหนูเเล้วครับ"เซตี้พูดก่อนจะเอาจุกน้ำสีขาวทั้งหมดมาให้ฉันส่วนสีดำของพี่เเบล็ค

"งั้นเราไปกันเถอะ!!"ฉันพูดอย่างดีใจเซตี้ยิ้มเเล้วส่ายหัวนิดหน่อยเเต่ก็ยอมเดินไปพี่เเบล็คยิ้มให้กับน้องสาวตัวเล็กเขาที่ตื่นเต้นเกินเหตุ


[END]


[ทางวองโกเล่]


"สวัสดีทุกคนพอดีฉันมีเรื่องจะเเจ้งหน่อย"โนโน่พูด

รึก็คือรุ่นที่ 9 ที่นัดทุกคนประชุม"มีไรตาเเก่ถ้าไม่สำคัญฉันบึมเเน่"ซันซัสพูดอย่างหงุดหงิดเเละเบื่อหน่าย"ใจเย็นก่อนสิครับคุณซันซัส"สึนะพูด

ขณะนั่งบนโต๊ะอย่างสง่างามพวกผู้พิทักษ์เขา

ก็นั่งโซฟาที่เหลือรีบอร์นจิบกาเเฟข้างๆ

ส่วนพวกอัลโกบาเลโน่ก็โดนปลดคำสาปออกหมดจนตอนนี้รีบอร์นกลายเป็นหนุ่มฮอตที่สุดในญี่ปุ่น

เเม้เเต่เบียคุรันก็มา

"ฉันลืมบอกไปอีกเรื่องหนึ่งสำหรับคนที่เป็นอัลโกบาเลโน่"โนโน่พูดจริงจังทำให้ทุกคนเงียบ

"ยังมีคนที่เป็นอัลโกบาเลโน่อีก"โนโน่พูดเเค่นั้นทำให้คนที่เป็นอัลโกบาเลโน่อึ่งจนค้างไปเลย

"หมายความยังไงครับคุณปู่"สึนะเอ่ยถาม

"ใช้ครับก็ในเมื่อธาตุมีเเค่7สี"โกคุเดละพูดโนโน่หัวเราะออกมา"มันไม่รวมกับธาตุตำนานนิ"โนโน่

พูดเเค่ทำให้อุ่งรอบสอง"หมายความยังไงครับ"

รีบอร์นเอ่ยถามอย่างไม่เข้าใจคำถาม

"ก็นะพวกนายไม่รู้สิแปลก ธาตุที่พวกนายใช้อยูน่ะ

ถือว่าหาง่ายมากเเต่ถ้าเป็นนภาก็หายากนิดหน่อยเเต่ธาตุที่หายากสุดๆก็ต้องเป็นพวกนั้น"โนโน่พูด

พร้อมจิบชาไปด้วย"วันนี้มีจดหมายมาจากพวกนั้นก็น่าจะมาเเล้วมั่ง"โนโน่พูดพร้อมหหยิบจดหมายสีขาวสะอาดลวดลายสีเเทงเเต่สึนะรู้สึกแปลกประหลาดเหมือนรางสังหรณ์เขาจะบอกว่า

'ให้เเต่งงานกับผู้หญิงคนหนึ่ง'รางสังหรณ์ถ้าเเกจะเตือนเเบบนี้เราลาขาดกัน"หึ สัมผัสใช้ได้นะสึนะคุง

เเต่ก็ยังอ่อนหัดอยู่"โนโน่พูดสึนะเอียงคอไม่เข้าใจ

"ลางสังหรณ์ของเจ้าน่ะมีโอกาศสูงมากที่จะเป็นความจริง"โนโน่พูดสึนะนิ่งค้างรีบอร์นจ้องสึนะ

เหมือนกับอ่านความคิด

พรึบ!!!!!!!

จู่ๆ ก็มีเนตรวงเวทย์ขึ้นมาก่อนจะหายไปพร้อมปรากฏร่างหญิงสาวที่งดงามมากกกกกกๆๆ!!

เเละผู้ชายที่โครตหล่อกระชากใจส่วนอีกคน

หล่อมากกกกๆๆ!!เเต่หล่อเเบบดิบเถื่อน

"สวัสดีค่ะคุณปู่!!"เสียงใสราวกระดิ้งเเก้วที่กำลังร้องเพลงให้ฟังอย่างสบายๆทุกคนต่างมองนิ่งต้างหมด"สวัสดีจ้าหลานรักเป็นไงบ้าง"โนโน่ทักทายกลับเซบาสเตียนวางคาเรย์ก่อนจะเดินมาหาโนโน่

"สบายดีค่ะ! คุณปู่ล่ะค่ะ??"คาเรย์เอียงสงสัยอย่างน่ารักทำให้ทุกคนหน้าเเดงหมดเเบล็คจิ้ปากอย่างขัดใจ"ตาเเก่ยัยสวะนี้ใคร"ซันซัสถามคำพูดนั้นเเบล็ควาปไปด้านหลังเเล้วเอามีดสั้นจ่อคอ

"หัดพูดดีๆกับน้องสาวฉันหน่อยซันซัส"เเบล็คพูดน้ำเสียงกดต่ำคาเรย์หันมาก่อนจะพองเเก้มกอดอก

"พี่-ค่ะ"เพียงเเค่เอ่ยปากสองพยางค์เเค่นั้นล่ะเเบล็ค

รีบปล่อยมีดสั้นก่อนจะพุ่งมากกอดน้องสาว

"อย่างอนพี่นะ"เเบล็คพูดทุกคนถึงกับเงิบ=_=

"ก็ได้ค่ะๆหนูไม่งอนเเล้วเเละก็ปล่อยหนูที"คาเรย์พูด

เเบล็คปล่อยเเต่ไม่ยอมเอามือออกจากเอว

ปึด!!!

เส้นเห่งความอดทนหายไปคาเรย์ใช้เวทย์เสริมกำลังไปที่มีก่อนจะตบหน้าเเบล็คเต็มๆ!!!

ตูม!!!! ตูม!!!! ตูม!!!!

ถึงกับทะลุอ่ะ!!"คุณหนูทำเเบบนั้นระวังโดนนายน้องลงโทษนะครับ"เซบาสเตียนพูดคาเรย์กอดอกพองเเก้ม"ก็มันน่ารำคาญนิ อยู่เฉยๆก็ไม่ได้"คาเรย์พูด

เซบาสเตียนถึงกับถอนหายใจ"ต้องเข้าใจนายน้อยนะครับคุณหนู"เซบาสเตียนพูดเเต่คาเรย์หากไม่สน

ก่อนจะสำรวจห้องที่ร่วมเกือบทุกคนก่อนตาจะไป

สดุดทรงผมสีน้ำตาลเหมือนสิงโตคาเรย์อ้างปากค้าง(ถึงปากจะเปิดนิดหน่อยมากๆๆก็เถอะ=_=//ไรท์)สึนะถึงกับเเข็งเป็นหินเมื่อพบใบหน้าเเท้จริง

หัวใจเขาเต้นไม่เป็นเต้นยังกับจะทะลุออกมา

เขารู้สึกว่าหน้าเเรงเเปลกเเละเขาก็ต้องเกร็งอีกเมื่อเธอเดินเข้ามาใกล้ก่อนจะเอามือเตะเเก้มเขา

เเละคำพูดที่ไม่เข้าใจ


"ทำไมถึงเมะขึ้นล่ะ!!!!!"


===================================

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 20 ครั้ง

2 ความคิดเห็น

  1. #13 chanchapaiw (@chanchapaiw) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 10 กุมภาพันธ์ 2562 / 18:27
    แต่งต่อเลยได้มั้ย//-\\
    #13
    0
  2. #10 FatherMint (@FatherMint) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 14 มกราคม 2562 / 00:39
    นี่คือสิ่งที่หนูคิดหรือลูก
    #10
    0