(จบแล้ว/อ่านฟรี) 90Days พิสูจน์รัก (Boy's love)

ตอนที่ 15 : ตอนที่ ๙--(๕๐)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2,610
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 78 ครั้ง
    27 เม.ย. 60


ตอนที่ ๙

อัครดนย์รีบสาวเท้าเดินไปหยุดอยู่หน้าประตูห้องทำงานของประธานบริษัท มือหนึ่งกอดแฟ้ม อีกมือก็ลูบแก้มอันร้อนรุมเพราะความอับอายเมื่อครู่ให้มันจางหายไป ในใจชายหนุ่มเต้นตึกเมื่อหวนนึกถึงสีหน้าของดรุณียามมองมา เขาจะทำอย่างไรดีหากข่าวนี้แพร่กระจายออก ทุกอย่างมันไม่มีทางเงียบไปได้แน่

“เอาเอกสารมาให้คุณประวิตรเซ็นต์หรือคะ”

อัครดนย์สะดุ้ง หันขวับไปมองดรุณีที่เดินตามมาตั้งแต่เมื่อไรมิทราบ เขาเพิ่งนึกขึ้นได้ว่าดรุณีเป็นเลขาของคุณประวิตร ให้สันหลังเขาชาวาบราวกับไปทำอะไรผิดร้ายแรงต่อเธอเสียอย่างนั้น ชายหนุ่มอึกอัก มองหน้ารุ่นพี่ไม่ติดขณะตอบ “อะ ครับ...”

อีกฝ่ายส่งยิ้มให้เล็กน้อย “มาค่ะ เดี๋ยวพี่เอาไปให้ ต้องรอให้แขกออกมาก่อนน่ะค่ะ ท่านมีแขกอยู่”

“อ๋อ ขอบคุณครับ” อัครดนย์เหงื่อแตกผลั่ก มองใบหน้าหล่อนที่ยืนอยู่หน้าห้องทำงานท่านประธานเช่นกันโดยที่ไม่ได้พูดอะไรต่อ มีเพียงรอยยิ้มเป็นปรกติค่อนไปทางเย้าแหย่เท่านั้นที่ส่งมา อัครดนย์ไม่ชอบเหตุการณ์นี้เอาเสียเลย เขาควรรีบขอร้องหล่อนก่อนที่เรื่องราวจะบานปลาย ต้องรีบแก้ปัญหามิใช่มัวแต่หลบ

“เอ่อ พี่ณีครับ เรื่องผมกับพี่กาย...”

“ไม่ต้องห่วงค่ะ พี่จะไม่บอกใครแน่นอน มันเป็นเรื่องส่วนตัว อีกอย่างพี่ก็กลัวโดนไล่ออกเหมือนกันนะ”

“คือ ระหว่างผมกับพี่กาย...”

“พี่เข้าใจค่ะ ไม่ต้องอธิบาย” ดรุณียิ้มราวกับรู้ทัน

“โอ๊คกับกายทำไมงั้นหรือ”

ทั้งสองชะงักเมื่อเห็นว่าเป็นใครเปิดประตูออกมา ฝ่ายอัครดนย์ตัวชา เมื่อเห็นว่าแขกที่ดรุณีหมายถึงคือกริช อีกฝ่ายเอ่ยถามถึงความสัมพันธ์ของเขากับกันตวีย์ด้วยสีหน้าเรียบนิ่ง หรือไม่ก็ค่อนไปทางขุ่นใจนิด ๆ ยามสบตา อัครดนย์ผละไปทางอื่นทันทีเพราะกลัวว่าอีกฝ่ายจะเห็นว่าเขารู้สึกอย่างไร เพราะเมื่อเห็นหน้ากริชทีไร ความเป็นไปไม่ได้ของความรักมันทำร้ายอัครดนย์จนเจ็บจุก

“คุณกริชออกมาแล้ว งั้นพี่เอาเอกสารไปให้ท่านก่อนนะคะ”

อัครดนย์พยักหน้ารับเล็กน้อย หลังจากที่ดรุณีเดินเข้าไปด้านในแล้ว ระหว่างทั้งสองเงียบไปพักหนึ่ง เป็นฝ่ายกริชที่เอาแต่มองรุ่นน้องเช่นนี้ เพราะประโยคที่ถามไปก่อนหน้านี้ยังคงกวนใจอยู่ไม่หาย เรื่องของกันตวีย์กับอัครดนย์มันหมายความว่าอย่างไร เขาอยากตะโกนตามเด็กตรงหน้าหากไม่เกรงใจพ่อและพนักงาน

“ฉันคิดว่าแกจะลาออกไปตั้งแต่วันนั้นเสียอีก” 

เจ้าของเสียงทุ้มเริ่มเปรย เรียกให้อัครดนย์เชยตาสบ แล้วก็ผละไปทิศอื่น

“ผมไม่อยากตระเวนหางาน” หนุ่มลูกครึ่งตอบ

คนฟังจึงพยักหน้าเข้าใจ “งั้นผมขอตัว...” แต่หลังจากกล่าวจบอัครดนย์ก็ผละไป กริชรีบเดินตามหลังเมื่อเห็นว่าคู่สนทนาไม่อยากอยู่มุมนี้จากสีหน้า อาจเพราะสายตาคนที่กำลังจับจ้องด้วยความอยากรู้ว่ารู้จักเขาได้อย่างไร หรือไม่ก็ อัครดนย์อาจจะโกรธที่ถูกพูดจาร้ายกาจใส่เมื่อวันนั้นแล้วไม่อยากเห็นหน้าเขา เพราะกริชเห็นแก่ตัว ทุกคำที่พูดไปรู้ดีว่าทำร้ายรุ่นน้องคนนี้ทั้งสิ้น

เพราะเขาโกรธ โกรธมาก หรือไม่ก็เสียใจมากจนระงับอารมณ์ไม่ได้

“เดี๋ยวสิ ฟังพี่ก่อน”

กริชพยายามห้ามใจไม่เอื้อมมือไปดึงแขนคนที่รีบสาวเท้าหนีตรงหน้า ใจหวิวโหวงเมื่อเห็นว่าอัครดนย์ไม่ยอมจะลดฝีเท้า กลับก้าวให้เร็วมากขึ้นกว่าเดิมเพราะได้ยินเขาเรียก เจ้าของร่างสูงใหญ่กัดฟันไม่ให้ร่างกายร้อนไปตามใจ ในที่สุดก็ทนไม่ไหว มือหนาเอื้อมกระตุกให้อัครดนย์หันมาสบตาเมื่อเห็นว่าเจ้าตัวจะเปิดประตูเข้าไปในห้องทำงานเจ้านาย

“เรามีเรื่องต้องคุยกัน ตามฉันมานี่” 

ชายหนุ่มนิ่ง ใช้เสียงเย็น ซึ่งนัยหนึ่งอาจหมายความว่ามันคือคำสั่ง

หากทว่าอัครดนย์ยื้อแขนไม่ยอมเดินตาม “ผมต้องทำงาน”

“ไหนแกจะอธิบายอะไรให้ฉันฟัง ก็พูดออกมาซี!” กริชกุมมืออัครดนย์แน่นไม่ยอมปล่อย จ้องอัครดนย์ที่เอาแต่ก้มหน้าก้มตาส่ายศีรษะไม่ยอมตอบอะไรไปอย่างนั้น ทั้งโกรธทั้งใจหายที่ทำอะไรไม่ได้ เขาไม่สนแล้วว่าใครจะมองมาด้วยสายตาอย่างไร เมื่อเห็นว่าเด็กตรงหน้าร้องไห้และพยายามก้มหน้าไม่ให้ใครต่อใครเห็น

“โอ๊ค...” ชายหนุ่มดึงแขน

“มันสายไปแล้วที่จะอธิบาย มันจบแล้ว ปล่อยผมเถอะ”

“สายอะไรของแก”

“พี่ก็รู้ดี ผมไม่อยากทำให้พี่เดือดร้อนเพราะคนอย่างผม วันนั้นพี่พูดถูกทุกอย่าง...”

“โอ๊ค!” กริชขึ้นเสียงเมื่อไม่ได้ดังใจ “ถ้าแกไม่พูดกับฉันวันนี้ ถ้าเราไม่ทำความเข้าใจเราจบกันจริง ๆ นะ แกอยากให้มันเป็นแบบนี้มากใช่ไหม อยากจบกับฉันมากนักใช่ไหม”

แม้จะลดความดังลงแล้วหากทว่าน้ำเสียงเต็มเปี่ยมไปด้วยการกระแทกตามอารมณ์ บอกว่ากริชกับกำลังจะหมดความอดทนในอีกไม่ช้า และคำที่อีกฝ่ายพูดมา อัครดนย์กลัวที่จะไม่ได้พบกริชเหลือเกิน ชายหนุ่มจึงรีบเชยตาขึ้นสบคนเบื้องหน้าทั้งน้ำตาหลังได้ยิน เพราะตอนนี้ยังไม่สามารถตัดใจได้ เขารักกริช...

อัครดนย์เลว ความเลวมันยั่วยวนเขา

ชายหนุ่มนิ่ง ก้มลงมองมือหนาของรุ่นพี่ที่เกาะกุม มันเปลี่ยนมาอ่อนโยนและลูบราวกำลังปลอบใจ หากอัครดนย์จะใจอ่อนก็คงไม่แปลก กริชต้องการปรับความเข้าใจแม้ว่ามันจะสายไปแล้วก็ตาม ถึงอย่างนั้น หากยอมรับฟังแล้วเขาจะได้พี่ชายที่แสนดีคนเดิมกลับมาหรือไม่

คงไม่...

“คงให้ไปด้วยไม่ได้หรอกพี่ โอ๊คต้องทำงาน”

อัครดนย์หันไปด้านหลัง ร่างกายชาวาบเมื่อเห็นเจ้านายเดินมาตีขนาบข้างในระยะแนบชิด ผนวกด้วยลำแขนยาวที่ยกขึ้นมาโอบไหล่จนร้อน ชายหนุ่มเชยตามองกันตวีย์ที่สบตากับพี่ชาย สีหน้าของเจ้านายจริงจัง แม้จะประสมด้วยรอยยิ้ม แต่มันเป็นรอยยิ้มที่เหี้ยมโหดเหลือเกิน

“จะมาเอาของของคนอื่นไป ต้องขออนุญาตก่อน ไม่รู้หรือ”

อัครดนย์กลืนน้ำลาย เมื่อเห็นว่ากริชรีบผละมือที่รั้งออกไปด้วยสีหน้าไม่พึงพอใจนัก ขณะที่ผละสายตาไปมองมือใหญ่ของน้องชายกำลังกุมกอดบ่าอัครดนย์อย่างแนบแน่น ท่ามกลางสายตาพนักงานบริษัทที่มองมา กริชโกรธ ขบฟันจนกรามปูด เมื่อเห็นว่าอัครดนย์ไม่ได้พยายามที่จะเบี่ยงออกจากอ้อมแขนนั้น

“โอ๊คมันไปเป็นของของแกตั้งแต่เมื่อไร เจ้านายไม่ใช่เจ้าชีวิตหรอกนะ”

กันตวีย์กระตุกยิ้ม “ตั้งนานแล้ว”

“แกอย่ามากวนประสาทฉัน ฉันขอคุยกับโอ๊คแค่ห้านาที”

“จะกี่นาทีก็ไม่ได้ นี่มันเวลางาน ที่สำคัญ...ตัวพี่ก็น่าจะรู้เองอยู่แล้วนี่ว่าทำไมผมถึงปล่อยให้มันไปกับพี่ไม่ได้”

กริชชะงัก มองไปยังคนที่ก้มหน้าก้มตาไม่พูดอะไรแล้วยิ่งหงุดหงิด ทำได้เพียงพยักหน้ายอมรับว่าควรทำตามที่กันตวีย์พูด 

“ได้ โอ๊ค...แกจะเอาอย่างนี้ก็ได้”

กริชกล่าวแล้วผละจากไป ปล่อยให้อัครดนย์ยืนน้ำตาไหลอยู่มุมนี้โดยไม่สามารถทำอะไรได้ ชายหนุ่มแกะมือหนาที่ใช้กอดบ่าตนออก แต่กันตวีย์ไม่ยินยอมราวกำลังอยู่ในช่วงอารมณ์ไม่ดี กระตุกดึงให้อัครดนย์หมุนตัวเดินตามเข้าไปในห้องเท่านั้นโดยที่ไม่ได้เอ่ยอะไร แต่อีกไม่ช้าอัครดนย์คงโดนดีแน่ เขาเผลอไผลเกือบใจอ่อนกับกริชไปแล้ว

หากกันตวีย์ไม่ออกมาหยุดเรื่องทั้งหมด อัครดนย์ไม่รู้ว่ามันจะจบอย่างไร

ร่างโปร่งถูกผลักให้กระแทกพิงประตูหลังมันปิดลง พร้อมมือใหญ่ดันไหล่เขาไว้ไม่ให้ขืนเพราะรู้ดีว่าอัครดนย์จะไม่ยินยอมอยู่เช่นนี้ ดวงตาสีน้ำตาลที่ชุ่มด้วยน้ำเชยขึ้นสบคนตรงหน้า ฟังคนใจร้ายกล่าวเสียงเข้มว่า “ฉันคิดไว้แล้วไม่มีผิดว่าแกไม่มีทางคิดได้แน่ แค่เขาพูดไม่กี่คำแกก็ระทวยใส่แล้ว หน้าไม่อาย!

นิ้วชี้คนกล่าวชี้หน้าเขา อัครดนย์เถียงไม่ออกสักคำ รู้เพียงว่าได้ยินเสียงทั้งกันตวีย์และตนเองกำลังต่อว่าในความโง่งมหยุดไม่ได้นี้ “พี่ไม่เคยรักใคร พี่ไม่เข้าใจหรอก”

“อย่ามาตอบแบบไม่มีสำนึกแบบนี้นะ คนที่แกรักมันมีเจ้าของแล้ว หยุดแก้ตัว!” กันตวีย์ขึ้นเสียงใส่ คำนี้ทำให้คนฟังพูดไม่ออก ทำได้เพียงยืนยอมรับความผิดทั้งหมดอย่างโดยดี “แบบนี้ไงฉันถึงปล่อยแกออกไปไม่ได้ รักเหรอ รักแล้วหน้ามืดตามัวแยกแยะไม่ออกเชียวเหรอว่าสิ่งไหนดีหรือไม่ดี”

“ผมพยายามแล้ว”

“แกไม่ได้พยายามจะลืมเขาเลย!” กันตวีย์ส่ายหน้า

“มันไม่ได้ทำง่าย ๆ หรอกนะ ความรู้สึกของผมมันไม่แข็งกระด้างเหมือนพี่!

“แกไม่ลองลืมต่างหาก แกกลัวแต่จะเสียเขา”

อัครดนย์พูดไม่ออกในช่วงแรก ทำได้เพียงเก็บกลั้นความเจ็บปวดให้แสดงออกทางสีหน้าน้อยที่สุด ช่วงเวลาแสนแย่ของชายหนุ่มตอนนี้ไม่อยากให้คนที่พบเจอคือกันตวีย์ แต่มันติดตรงที่ว่าอีกฝ่ายมักมาตรงเวลาพอดีทุกครั้งไป “พี่มันเก่งไปหมดทุกอย่าง ไหนลองบอกวิธีที่ผมควรทำหน่อยสิว่าต้องทำแบบไหนถึงจะดี วิธีไหนก็ได้ที่ผมจะไม่เจ็บปวด...”

“คบกับฉันซะ”

 คนฟังชะงัก อัครดนย์ไม่แน่ใจว่าอีกฝ่ายออกคำสั่งหรือกำลังขอร้อง ชายหนุ่มหูดับไปช่วงหนึ่งหลังได้ยินประโยคเมื่อครู่ นัยน์ตาสีน้ำตาลอ่อนเชยขึ้นสบด้วยความแปลกแก่ใจ ใบหน้าของคนกล่าวไม่ได้กำลังโกรธขึ้งหรือน่ากลัวอย่างที่คิดไว้ ผนวกกับน้ำเสียงของกันตวีย์ มันแตกต่างกับตอนที่โต้กันเมื่อครู่โดยสิ้นเชิง

“พี่หมายความว่ายังไง...”

คนกล่าวกลืนน้ำลายฝืดคอ จ้องนัยน์ตาดุนั้นไม่ละอย่างไม่เคยกล้าขนาดนี้มาก่อน

“มาคบกับฉัน ฉันจะไม่ทำให้แกเจ็บปวดอย่างที่พี่กริชทำ”

อัครดนย์เบิกตาจนโตหลังได้ยิน บนใบหน้าเต็มไปด้วยเลือดที่พร้อมใจแล่นขึ้นมาขณะที่รู้สึกได้ว่าน้ำตามันเหือดไปในบัดดล มือที่เคยเป็นของตนเองนั้น ถูกชายเบื้องหน้าคว้าไปเกาะกุมราวกับเป็นเจ้าของเสียเอง คนถูกทำจะยื้อกลับทว่าสู้แรงไม่ไหว เลขาหนุ่มไม่เข้าใจสักนิด และไม่คิดว่าหลังจากเจ้าตัวสารภาพว่าชอบเขาแล้วจะข้ามขั้นมาขอคบแบบหน้าด้าน ๆ เช่นนี้ได้

“คบ กับ ฉัน ซะ”

ลมหายใจกันตวีย์อยู่ข้างหู ยามที่อัครดนย์อึกอักพูดไม่ออกเมื่อได้ยินคนตรงหน้าเอ่ยอีกครั้งอย่างชัดเจนแจ่มแจ้ง เขาพยายามยื้อแขน ทำให้ใบหน้าของคนตัวสูงกว่าขยับเข้ามาใกล้อีก ใกล้เสียจนเขาขนลุก

อีกฝ่ายใช้วิธีมัดมือชกเป็นรอบที่สอง

กันตวีย์บ้าไปแล้ว!

 

เขามัวทำอะไรอยู่...

กริชที่เดินมาจนถึงรถย้อนถามตนเองเมื่อหวนนึกถึงภาพใบหน้าลูกครึ่งนั้นแดงก่ำ เปื้อนเปรอะไปด้วยคราบน้ำตา  ลำแขนยาวเหวี่ยงปิดประตูตามอารมณ์หลังจากทำอะไรไม่ได้ ชายหนุ่มไม่ได้รีบออกไป นั่งเงียบทบทวนคิดว่าเพราะอะไรทุกอย่างจึงจบลงเช่นนี้ แล้วเหตุใดต้องโมโหเป็นฟืนเป็นไฟด้วย เมื่อเห็นว่าอัครดนยิ์นยอมที่จะถูกน้องชายเขามอบกอดให้

เขาไม่ได้ดีใจอยู่หรอกหรือที่มันจบลงเช่นนี้

หรือเพราะนั่นเป็นกันตวีย์ หรือเพราะกลัวน้องชายถูกอัครดนย์หลอก

หรือเขาไม่อาจยอมให้ใครใช้ของชิ้นเดียวกับตน

มือใหญ่ฟาดลงบนพวงมาลัยระบายอารมณ์ ทุกอย่างที่คิดมาเมื่อครู่ล้วนอยู่ในหัวกริช แต่สิ่งเดียวที่เด่นหราจนไม่อาจหยุดคิดได้คือเขาไม่อาจยอมให้ใครใช้ของร่วมกับตนเอง อัครดนย์เป็นของของเขา กริชไม่เคยคิดเลยว่าคำพูดของอันดาจะมีความหมายที่ลึกซึ้งถึงเพียงนี้ เขาเข้าใจความรู้สึกภรรยาแล้วว่าเหตุใดจึงระแวงนัก

เขาหวง ไม่อาจยอมมอบอัครดนย์ให้ใครหน้าไหน

เขาเห็นแก่ตัว ไม่ว่าจะสับสนเท่าไรแต่สิ่งหนึ่งที่รู้สึกได้คือไม่ยอมให้ใครมายุ่ง กริชไม่รู้ว่ามันเกิดขึ้นมาได้อย่างไร แต่สิ่งนี้สิ่งเดียวมันทำให้ความรู้สึกเขาชัดเจนขึ้น ได้รู้ตัวเมื่อสายไปแล้วว่า

เขารักอัครดนย์!


--------------------------------------------

วู้ๆๆ กริชแกเพิ่งมารู้ใจตัวเอง อิคุณกายมันรุกน้องแล้วเหวย อิอิ

กริชจะเอายังกับเมีย แล้วโอ๊คจะเอาไงกับอิพี่กาย รออ่านต่อจ้าาาา!

เม้นด้วยนะ จุ๊บ

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 78 ครั้ง

281 ความคิดเห็น

  1. #280 Nokattaya (@Nokattaya) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 29 สิงหาคม 2562 / 11:53

    เพิ่งมาอ่านเจอ

    ชอบนะคะ

    เอาใจช่วยพี่กายค่ะ

    #280
    1
  2. #275 xวาuxวาu (@mojikiss) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 26 กุมภาพันธ์ 2562 / 21:32
    ไหนไม่มาม่าอ่ะ นี่มันชีวิตบัดซบไม่จบไม่สิ้น
    #275
    1
  3. #269 Earn Waranluk (@w-earn) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 2 กันยายน 2561 / 00:00
    ไหนบอกไม่ดราม่า ยิ่งกว่าวงเวียนชีวิต
    #269
    0
  4. #262 nin28041992 (@nin28041992) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 30 มิถุนายน 2561 / 22:14
    นี้นะดราม่าไม่มากไรท์โกหกดราม่าหนักนะ
    #262
    0
  5. #230 pcy921 (@chanchanchan) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 24 มิถุนายน 2561 / 18:06
    กดแบนพี่กริชค่ะ /แอ่ด แอ่ด
    #230
    0
  6. #204 SPDDP Dayn (@pernar) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 22 มกราคม 2561 / 00:16
    สงสารอันดาเบาๆว่ะ
    #204
    0
  7. #184 ang_9potion (@ang_9potion) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 18 มกราคม 2561 / 22:01
    กลับ ไป หา เมีย ซะ
    #184
    0
  8. #165 xxserein (@xxserein) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 24 ธันวาคม 2560 / 10:16
    ได้ทั้งพี่ทั้งน้องเลยไหม
    #165
    0
  9. #159 Trin2 (@Trin2) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 17 ธันวาคม 2560 / 17:07
    สายเกินไปละพี่
    #159
    0
  10. #102 kaohom_d (@kaohomd) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 30 มกราคม 2560 / 18:58
    สายจริงๆแหละ เฮ้อ
    #102
    0
  11. #84 iceize (@iceize24) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 27 มกราคม 2560 / 17:36
    เมื่อรถไฟ ที่มาทีไรก็สายไปทุกที แงงงงงง เห็นแก่ตัวว้อยยย
    #84
    0
  12. #48 สุกี้ยากี้ (@savada-agito) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 29 ธันวาคม 2559 / 18:49
    เลือกกายคะ ถึงมันจะร้าย แต่ก็รักไม่น้อยกว่าเขา 5555 ไม่ดิ หมายถึงร้ายกะโอ๊คคนเดียว 555555 กับคนอื่นเรียกโหดร้ายจ๊ะ 5555
    #48
    1
  13. #47 missmaud (@missmaud) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 29 ธันวาคม 2559 / 18:22
    บุ้ยๆ โป้งกริช โอ๊คก็..หนูเอ๊ยไม่รอดหรอก ทีมพระเอกโซซึน
    #47
    1
  14. #46 jibbubu (@jibbubu) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 29 ธันวาคม 2559 / 09:02
    พี่กริชจะเอาไงรู้ตัวเมื่อสายแบบนี้ ไหนจะเมีย ไหนจะลูกที่กำลังจะเกิดอีก น่าสงสารนะที่ต้องอยู่กับคนไม่รักแบบนี้แต่พี่ก็จะเห็นแก่ตัวไม่ได้ อยากรักก็เคลียร์กับเมียให้รู้เรื่อง หย่าได้แต่จะทำไงให้เมียยอมหย่าล่ะ เรื่องลูกคงไม่มีปัญหาเท่าไหร่หรอกมั้ง เพราะครอบครัวแตกแยกครอบครัวอื่นๆ เขาก็มีแต่ก็ยังเลี้ยงลูกได้ดิบได้ดีมากันก็เยอะไม่น่ามีปัญหา
    #46
    1
  15. #45 HelloBeammi (@beammiiiii) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 29 ธันวาคม 2559 / 00:10
    โอ้ยยยยย มันช่างสับสนวุ่นวาย พี่กริชก็มารู้สึกตัวช้าไปนะคะ แต่ตอนที่กายด่าโอ๊ค เราไม่สงสารโอ๊คเลยอ่ะ ไม่รู้ดิ เราไม่ชอบพวกที่แอบทำเรื่องแบบนี้ลับหลังด้วยแหละ ทั้งๆที่พี่กริชมีภรรยาแล้ว แถมยังท้องอีก คือเรื่องแบบนี้มันทำใจยากจริงอย่างที่โอ๊คบอก แต่เราว่าโอ๊คเลือกที่จะไม่ทำมันต่างหาก แต่คือพี่กริชเห็นแก่ตัวสุดอ่ะ 5555555
    #45
    1
  16. #44 nan_elfsuju (@nan_elfsuju) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 29 ธันวาคม 2559 / 00:05
    รอนะคะ คุณกายรุกอีกๆๆๆ
    #44
    0