(จบแล้ว/อ่านฟรี) 90Days พิสูจน์รัก (Boy's love)

ตอนที่ 1 : ตอนที่ ๑ --(๕๐)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 6,948
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 165 ครั้ง
    18 เม.ย. 60


ตอนที่ ๑

เสียงผู้คนรอบข้างออกกำลังกายไม่ได้ดังเข้ามาในหูของชายหนุ่มผู้อยู่บนลู่วิ่งยามนี้ เจ้าของใบหน้าเรียวยาวผิวสะอ้านเป็นเอกลักษณ์ก้าวเท้าวิ่ง หูสองข้างสวมหูฟังไม่รับรู้โลกภายนอก แม้กระทั่งสายตาของหญิงสาวรอบกายที่เทียวมองมาเพราะรูปลักษณ์ก็ด้วย 

ชายหนุ่มพ่นลมหายใจหอบของตนเองกับความเหน็ดเหนื่อยอย่างเคยชิน

เขามีหน้าตาออกไปทางตะวันตก ไม่แปลกที่คนจะมองและชื่นชอบความแตกต่างนี้ นัยน์ตาของเขาสีน้ำตาลอ่อน จมูกโด่งได้รูป ปากบาง เมื่อไม่ได้อยู่ที่ทำงานก็มักสวมแว่นตาเพื่อมิให้ดวงตาล้าเกินไป หลายปีมานี้ชายหนุ่มออกกำลังกายจนเคยชิน จากเคยมีน้ำหนักเกินเกณฑ์ก็กระชับสมส่วนเข้ากับความสูงแล้ว แม้จะรู้สึกพึงพอใจกับร่างกายตนเองยามนี้ ทว่าชายหนุ่มไม่เคยคิดว่าเขาเสน่ห์แรงเลยสักครั้ง

แรงสะกิดจากด้านหลังเรียกให้อัครดนย์ผละจากโลกส่วนตัวหันไปมอง ชายหนุ่มคลี่ยิ้มให้คนทักทายเป็นการตอบรับ เห็นเป็นรุ่นพี่ที่เจอกันสมัยเรียนอยู่เมืองนอก ชายผู้คอยช่วยเหลือชายหนุ่มมาโดยตลอด

“อ้าว พี่กริช”

“เป็นไงบ้าง หางานได้หรือยัง แล้วตอนนี้พักที่ไหนล่ะ”

คนออกกำลังลงมาหยุดยืนตรงข้ามกับผู้ถาม สีหน้าเปื้อนยิ้มเล็กน้อย “ก็บ้านลุงกับป้าที่ไทยนี่แหละครับพี่ ท่านยังเหลือบ้านที่ซื้อทิ้งไว้อยู่เป็นที่สุดท้าย”

ลุงกับป้าที่กล่าวถึงคือผู้มีพระคุณที่รับอุปการะเลี้ยงดูเขา ท่านไม่ใช่คนร่ำรวย เป็นสามีภรรยาที่รับเขาจากบิดามารดาอีกที หลังจากบิดามารดาของอัครดนย์เสียเพราะอุบัติเหตุ 

ลุงวิลลี่พี่ชายของบิดาก็พาชายหนุ่มไปอยู่ด้วยในฐานะลูกชาย แต่เพียงสิบปีที่ได้ใช้เวลาด้วยกันเท่านั้น เพราะเขาเป็นคนที่มีคำสาป ใครที่ข้องเกี่ยวกับอัครดนย์ก็ตายเร็วกันทั้งนั้น หนุ่มลูกครึ่งระบายยิ้มให้รุ่นพี่เล็กน้อยกลืนความขมข่นลงคอ พากันเดินไปทรุดนั่งบนเก้าอี้พักด้วยกัน

“ปรับตัวได้หรือยัง มีอะไรให้พี่ช่วยหรือเปล่าล่ะ”

“โหพี่ นี่บ้านเกิดเมืองนอนตัวเองยังไงผมก็อยู่ได้ แต่เพิ่งมาถึงก็เลยกะว่าจะเดินหางานสักหน่อย” อัครดนย์ยิ้มทั้งยกน้ำดื่มไปพลาง ไม่สนสายตารุ่นพี่หนุ่มที่เหงื่อตกไม่ต่างกันว่ามองอย่างไร “แกก็เปลี่ยนไปเยอะเหมือนกันนะ เมื่อหกเจ็ดปีก่อนยังเด๋อด๋าเด็กน้อยอยู่เลย”

“พี่อย่าพูดถึงเรื่องเมื่อก่อนเลยน่า ผมดูแย่จะตาย”

“แต่แกก็น่ารักนะอ้วน”

“ผมไม่อ้วนแล้วนะ ผ่านมาหลายปีแล้วพี่ยังเรียกผมแบบนี้อยู่อีก” คนกล่าวคลี่ยิ้มขันหันไปสบตาคนนั่งข้าง กริชดูเหมือนจะได้ย้อนกลับไปยังอดีตอีกครั้งยามพูดคุยกับชายหนุ่ม รุ่นพี่คนเก่าคนแก่จึงหันมาหา พูดว่า “ก็ฉันชินที่เรียกแกแบบนี้นี่ แต่เดี๋ยวนี้แกเก่งขึ้นนะ ไม่ขี้แยเหมือนแต่ก่อน วันที่ลุงกับป้าแกเสียตั้งแต่เดือนก่อน ฉันไม่เห็นน้ำตาแกสักหยด”

“ก็มันผ่านมาหลายวันแล้วไง ส่วนใหญ่...ผมจะร้องไห้ในใจมากกว่า เฮ้อ...เลิกพูดเรื่องชวนหดหู่เถอะพี่ เย็นนี้กินอะไรดีล่ะ ออกไปด้วยกันเลยไหม เดี๋ยวผมเลี้ยงพี่เอง ได้เจอในกันรอบสองปีแบบนี้ต้องมีฉลอง”

“ไอ้นี่ หัดชวนพี่ดื่มแล้วหรือวะ ฮ่า ๆ ๆ ไม่เมาไม่เลิกโว้ย ต้องมีลากกันกลับบ้านล่ะวะ!

แล้วจริงดังกริชว่า กลับเป็นอัครดนย์ที่เดินหิ้วพี่ชายเดินเข้าที่พักทั้งที่ตนเองก็หัวแทบจะระเบิด ครั้นโยนตัวโต ๆ ของรุ่นพี่ลงบนโซฟาได้ชายหนุ่มก็ยืนนวดบ่าตนเองคลายความล้า อดจะยิ้มขันกับสภาพกริชยามนี้ไม่ได้ เมาหัวราน้ำ นอนพร่ำเพ้ออะไรไม่ได้ศัพท์อยู่คนเดียวเช่นนั้น

กริชเปรียบเสมือนพี่ชายของเขา แม้ว่าอัครดนย์จะเป็นลูกครึ่งและหน้าตาค่อนไปทางฝั่งโน้นเสียมากกว่า หากทว่าเขาชอบไมตรีจากคนไทยด้วยกันที่สุด ทั้งสองเจอกันหลังอัครดนย์จบไฮสคูลเมื่อเจ็ดแปดปีก่อน กริชเล่าว่าหนีครอบครัวมาเรียนปริญญาโทเพราะเบื่อการถูกคลุมถุงชน ดูเหมือนเจ้าตัวจะเป็นพวกคนรวยขี้เบื่อ อัครดนย์ยิ้มแม้ภายในใจจะรู้สึกโหวงอย่างน่าประหลาด

หลังจากได้ข่าวว่าคนตรงหน้าแต่งงานแล้ว

ตั้งแต่กริชเรียนจบทั้งคู่ก็ไม่ได้ติดต่อกันอีก กระทั่งอัครดนย์กลับมาแล้วบังเอิญพบกันที่สถานบันเทิงแห่งหนึ่ง ใจของชายหนุ่มเต้นแรงเมื่ออีกฝ่ายเดินมาทักทาย ทำตัวปกติกับเขาราวกับว่าไม่มีอะไรเกิดขึ้น ถึงแม้ว่า...อัครดนย์เคยคิด และทำเรื่องเลว ๆ ต่ออีกฝ่ายก็ตาม

“อ้วน...”

ดวงตาสีน้ำตาลกะพริบปริบเมื่อเห็นคนหลับเผลอไผลขานเรียก ชายหนุ่มถอดถึงเท้าคนนอนบนโซฟา ทรุดนั่งลงกับพื้นมองเสี้ยวหน้าคมคายของคนหลับให้สมกับไม่ได้เจอกันนาน กริชเป็นคนหล่อและใจดี มักเอื้อเฟื้อ เข้าใจคนอื่นเสมอ แย่แน่ อัครดนย์ไม่อาจปล่อยให้เวลาเช่นนี้ดำเนินต่อไปอีกได้ ไม่อยากให้เกิดเหตุการณ์เช่นเดียวกับวันนั้น ขณะจะหมุนตัวเดินไปทิศอื่นกลับถูกมือรั้งกลับ

ราวถูกน้ำแข็งกัดกินร่างกาย อัครดนย์ไม่อาจสั่งให้ตัวเองถอยหรือวิ่งหนีไปไหนเหมือนเมื่อคราวที่แล้ว และครั้งนี้เป็นอีกฝ่ายเสียเองที่ดึงเขาเข้าไปใกล้ ใกล้จนได้กลิ่นลมหายใจประสมกับแอลกอฮอล์ 

“อ้วน ไม่ต้องไปไหนอีกแล้ว...”

กริชยังจำได้หรือ

วันนั้น เป็นวันที่กริชตื่นมารับรู้ว่าอัครดนย์รักอีกฝ่ายมากเพียงไหน มือใหญ่ผลักอครดนย์จนกระดอนออกห่าง มองด้วยสายตาระหวาดระแวง นั่นเป็นวันสุดท้ายที่เขาทั้งสองคนได้เจอกัน ชายหนุ่มวิ่งออกมาเพราะกลัวว่าทุกอย่างจะเปลี่ยนไป สถานะ การกระทำ และความสัมพันธ์อันดีที่มีมาตั้งแต่ต้นมลายหายไปเพราะอัครดนย์หักหลังกริชด้วยความน่ารังเกียจ

แอบล่วงเกิน แอบกระทำตามใจ

ไม่รู้เพราะอะไร จะเจ็ดปีแล้วความรักของชายหนุ่มที่มอบให้รุ่นพี่คนนี้ก็ยังไม่เปลี่ยนแปลง น้ำตาของเขาไหล แม้จะรู้ดีว่ามันเป็นไปไม่ได้ว่าจะลงเอยด้วยดี ขอเพียงได้เข้าใกล้คนตรงหน้าอีกนิดก็เป็นพอ ชายหนุ่มพริ้มตา รับจูบของคนที่ขยับเข้ามาใกล้ ชายหนุ่มหนึ่งเดียวที่เคียงข้างเด็กชายตัวอ้วนผู้ไม่เอาไหนคนนี้

มือหนาของอีกฝ่ายยังคงอบอุ่นใจดี อัครดนย์ปรับลมหายใจเชยตาขึ้นสบใบหน้าคมคายด้านบน ขณะที่อีกฝ่ายใช้นิ้วเกลี่ยผมเขา เปลี่ยนเป็นกดรั้งศีรษะลงให้ริมฝีปากถลำลึกหายใจไม่ออก กริชเม้มปากแน่นครางอือออพอใจยามถูกปรนเปรอด้วยลิ้น เชิดหน้าราวกับล่องลอยอยู่ในที่ไหนสักแห่งกับความสุขอันมืดบอด เป็นภาพที่งดงามมองอย่างไรก็มิเบื่อ

เพียงไม่นานคนกระทำถูกดันออก ดันให้นอนลงกับพื้น 

“อ้วน แกไม่เกลียดพี่ใช่ไหม”

คนฟังเหมือนจะสะอึก ในหูของชายหนุ่มอื้ออึงไปด้วยเสียงของตัวเองครวญในลำคอ ขณะร่างเปล่าเปลือยเผยมัดกล้ามพอดีสะเทิ้นไหวตามแรงกระทั้นจากคนด้านบน มือไขว่คว้าร้องหา รั้งเพื่อร้องขอความรักเพียงนิดจากพี่ชายตรงหน้า 

“พี่กริช พี่กริช...”

กริชไม่ได้ตอบโต้อะไรมาสักคำ นอกเสียจากโน้มลงแนบกาย ขบเลียใบหูจนชื้นแฉะ มือขยำขยี้เนื้อสะโพกแน่นนั้นไปพร้อมกับผ่อนปรนอารมณ์ด้วยความสุขสมอารมณ์หมาย เพราะความเมา เพราะอะไรต่อมิอะไรทำให้ทุกอย่างเตลิดเปิดเปิงกู่ไม่กลับ อัครดนย์คิดว่าตนเองตัดสินใจไม่ผิดที่ปล่อยให้เป็นเช่นนี้

แม้นว่าพรุ่งนี้ทุกอย่างจะหายไปก็ตาม



---------------------------------------------

เริ่มเรื่องก็เอาเลย เพราะโอ๊ครักกริชมานานมากแล้ว แล้วรู้ว่าตัวเองไม่มีทางเป็นไปได้

ถ้ามีคนอยู่ในสถานะนี่จะรู้ ขอแค่เขามองมาสักนิดก็ยังดี

แต่เดี๋ยวก็ไม่ดราม่าแล้ว เจอกันตอนหน้าจ้า

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 165 ครั้ง

281 ความคิดเห็น

  1. #252 nin28041992 (@nin28041992) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 30 มิถุนายน 2561 / 19:51
    เห้ยกริชแต่งงานแล้วนะ
    #252
    0
  2. #216 pcy921 (@chanchanchan) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 24 มิถุนายน 2561 / 15:59
    พี่กริชแต่งงานแล้ว...
    #216
    0
  3. #174 ang_9potion (@ang_9potion) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 18 มกราคม 2561 / 15:59
    กริชมีอะไรรึเปล่า ก็ในเมื่อแต่งงานเเล้วมาทำอย่างนี้ทำไม
    #174
    0
  4. #152 Dearcb (@Dearcb) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 6 ตุลาคม 2560 / 23:20
    โอ๊คชอบพี่กริช
    #152
    0
  5. #27 Noey_CHP (@Noey_CHP) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 10 ธันวาคม 2559 / 00:57
    โอ๊คชอบกริชหรอ ????
    #27
    0
  6. วันที่ 1 พฤศจิกายน 2559 / 08:27
    ขอบคุณที่แต่งให้อ่านนะคะ
    #6
    0