(ลงขายที่งานหนังสือ18-29ต.ค.นี้ สนพ.hermit books) 1 Month รักนี้ ใครกำหนด รอภาค๒ [Yaoi]

ตอนที่ 36 : เรื่องสั้น ของแถมในเรื่อง 1 month ที่ควรค่าแก่การเก็บ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 310
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 4 ครั้ง
    11 ก.พ. 60

Hidden Love
ความยาวยี่สิบหน้ากระดาษ ปกน่ารัก
เนื้อเรื่องมีหลายรสชาติ น่ารัก เขิน ตลก เศร้า ตอนจบพีคไปอีก

เนื้อหาตัวอย่าง


นานมาแล้ว มีเจ้าชายองค์หนึ่งผู้ไม่ประสา ตื่นมาพบว่าความทรงจำของตัวเองหายไป เขาพยายามนึกเท่าไรก็นึกไม่ออกว่าเหตุใดจึงหลับแล้วตื่นขึ้นมาลืมทุกสิ่ง โดยไม่รู้ว่านั่นคือความประสงค์ของเทวดาเพื่อนรักที่อยากหายไปจากความทรงจำ เพราะเจ้าชายเคยผิดสัญญา

ผมปิดหนังสือในมือลงหลังจากอ่านได้เพียงแค่คำโปรยเท่านั้น เพราะดูเหมือนว่าเจ้าชายในเรื่องกำลังประสบปัญหาเดียวกันกับผมอยู่ มันรู้สึกแย่ที่อยากนึกให้ออกแต่จำอะไรไม่ได้เลย ผมตื่นขึ้นมาคิดว่าตัวเองอยู่ช่วงมัธยมปลาย ทั้งที่อายุยี่สิบแล้ว ความทรงจำสามปีที่แล้วของผมมันขาดหายไป

ครอบครัวของผมเล่าให้ฟังว่าประสบอุบัติเหตุเมื่อสองอาทิตย์ก่อน จากนั้นก็ไม่ได้เล่าอะไรอีกเลย บอกว่าความจำของผมถูกลบหายไป ช่วงตื่นขึ้นมาใหม่ผมยังเดินได้ไม่คล่องนัก แต่สามารถเดินเหินไปไหนมาไหนได้ด้วยตัวเองแล้ว ตลอดเวลาที่นั่งอยู่หน้าบ้านอ่านอะไรสักอย่าง ผมมักจะรู้สึกเหมือนถูกสายตาใครสักคนจับมองอยู่

ผมผ่านการกายภาพจนเดินได้ แม่อนุญาตให้ออกไปเดินซื้อของข้างนอกได้นับว่าเป็นบุญ วันนี้ผมใส่รองเท้าแตะ เดินกางร่มไปยังร้านกาแฟไม่ไกลถึงร้อยเมตรนักจากบ้านเพราะอยากดื่มชา ดูเหมือนทุกคนจะดีใจที่เห็นผมมาวันนี้ “อ้าวหยก ออกมาได้แล้วเหรอ ไอ้กระดูกเหล็ก”

เจ้าของร้านสนิทกัน เขาดูแก่ขึ้นนิดหน่อย “ผมไม่ตายง่ายหรอกพี่กานต์ เอ้อ วันนี้ผมเอาเหมือนเดิมนะพี่”

“กาแฟเย็นใช่ไหม จัดไปชุดใหญ่ไฟกะพริบ เห็นมึงเดินเหินแบบนี้ได้กูก็โล่งใจ เดี๋ยวเลี้ยงเอง” พี่กานต์ถามอย่างมั่นอกมั่นใจ อะไรกัน ผมมุ่นคิ้วพร้อมทั้งส่ายหน้าตอบกลับไปด้วยความน้อยใจ “จะเลี้ยงมันก็ดีอยู่หรอก แต่กาฟงกาแฟอะไรของพี่เนี่ย ผมก็กินชาเขียวมาตั้งแต่ไหนแต่ไรแล้ว อำผมปะเนี่ย”

พี่กานต์เลิกคิ้วเหมือนจะแปลกใจที่ได้ยิน แล้วหัวเราะแห้ง ๆ กล่าวว่า “เอ้า ก็มึงกินตั้งแต่สมัยเด็ก ๆ แล้วไม่ใช่หรือไงไอ้ชาเขียวนี่ ใครจะไปจำได้ แล้วเมื่ออาทิตย์ก่อนนั้นหมาตัวไหนเป็นคนพูดกันล่ะว่าแมน ๆ ต้องกินกาแฟ ไม่กินชาเขียวเป็นเด็กสามขวบแล้ว หา!

ผมเคยพูดแบบนั้นหรือ

“จริงสินะ” ผมอาจเปลี่ยนไปแล้วก็ได้ นี่ก็ผ่านมาแล้วตั้งสามปี ตอนนี้ผมไม่ใช่ไอ้หยกอายุสิบเจ็ดแล้ว

ในขณะที่กำลังพยักหน้ารับและคิดตามพี่กานต์ไปด้วย รู้สึกว่ามีใครสักคนเดินมาหยุดยืนหน้าเคาน์เตอร์ข้างกัน สั่งออเดอร์ว่า “พี่กานต์ กาแฟเย็นแก้ว เร็วด้วย ร้อนว่ะ”

เสียงของคนกล่าวคุ้นหูผมแม้เราจะไม่เคยได้พูดคุยกัน ไม่เคยเจอกันมาก่อน ผมเชยตาขึ้นไปสบรู้สึกแปลกอยู่ในใจ เห็นเป็นผู้ชายตัวสูงสวมเสื้อนักศึกษา แต่งตัวเซอร์ บนหน้าออกตี๋ของเขามีไรหนวดครึ้มและผมยาวประบ่า ดูเหมือนอีกฝ่ายจะรู้ว่าผมมองอยู่จึงหันมาสบตา แต่ไม่นานเท่านั้น เขาทำเหมือนราวกับเห็นผี หน้าเหวอและถอยกรูดออกห่างไปอยู่ในระยะสองเมตร จากนั้นก็วิ่งแจ้นหนีออกไปราวกับเห็นว่าผมเป็นเชื้อโรคไม่ควรเข้าใกล้

ผมก้มลงดมกลิ่นตัวของตัวเองสักพัก มันก็โอเคนี่นา

หรือหน้าผมมีอะไรแปลก ๆ ติดอยู่ ถุงยางอนามัยหรือไง ก็ไม่นี่ ผมคิดทั้งยกมือลูบหน้าตนเองไปพลาง รู้สึกอายคนในร้านไปพลาง เพราะถูกไอ้คนแต่งตัวสกปรกคนนั้นแสดงท่าทางรังเกียจออกนอกหน้าใส่ นี่ถ้าไม่ติดว่าขาไม่ดีจะวิ่งตามไปถามแล้วว่ามีปัญหาอะไร

“อ้าว ไอ้ห่าธัญ วิ่งหางจุกตูดไปเลยอย่างกับเจอหมาขี้เรื้อน”

ผมมองคนพูด “ไอ้พี่กานต์ ถึงตัวผมจะมีรอยถลอกไปบ้างแต่ไม่ได้เรื้อนขนาดนั้นนะ”

“เอ้า เหรอ ไม่บอกไม่รู้นะเนี่ย”

พี่กานต์หัวเราะลั่นขณะง่วนกับออเดอร์เบื้องหน้า แล้ววางแก้วชาเขียวไว้ตรงหน้าผม ผมมองไปยังหน้าร้าน เห็นเงาตะคุ่มของไอ้คนแต่งตัวสกปรกคนนั้นยืนลับ ๆ ล่อ ๆ แถวพุ่มไม้แต่ไม่ยอมเดินเข้ามา ทำตัวแปลกเกินไปหรือเปล่า “ว่าแต่คนเมื่อกี้นี่พี่รู้จักด้วยเหรอ ผมไม่ยักเคยเจอ”

“เฮอะ มึงนี่เข้าใจเล่นมุกนะหยก” พี่กานต์ส่ายหน้า ไม่ได้เงยมาจ้องตา

“มุกอะไรของพี่วะ”

“มึงจะไม่รู้จักไอ้ธัญได้ยังไง เล่นมุกได้หน้าด้านมาก”

“เอ้า นี่ก็บอกอยู่นี่ไงว่าไม่รู้จัก” ผมจริงจัง “ไม่เห็นจะเคยเจอหน้าสักที”

พี่กานต์เงยขึ้นมาส่ายหน้า “มึงจะไม่รู้จักได้ไง ไอ้ธัญมันเป็นพี่รหัสมึงเชียวนะ เล่นมุกห่าเหวไรเนี่ย

“พี่รหัส

“แล้วหมาตัวไหนติดรถมันมาลงที่ร้านกูอยู่ทุกวี่ทุกวัน หมาตัวนั้นหน้าโคตรคล้ายมึงเลย จะบอกให้”

ดูเหมือนผมกับคนถูกกล่าวถึงจะสนิทกัน

ผมอ้าปากค้างอยู่ช่วงหนึ่งหลังได้ฟัง แต่ก็ยังคงแปลกใจอยู่ดีว่าทำไมไอ้พี่บ้านั่นถึงตกใจเมื่อเห็นผม แล้วทำตัวแปลก ๆ ไม่กล้าเข้ามาในร้านเพราะมีผมยืนอยู่ด้วย หรือมันจะเคยทำอะไรไม่ดีกับผมไว้หรือเปล่า ผมขอบคุณสำหรับเครื่องดื่ม หยิบแก้วชาเขียวมาถือแล้วเดินออกไปข้างนอก มองตัวสูง ๆ ยืนหลบหน้าอยู่หลังต้นไม้ราวกับคิดว่าตัวของมันจะหลบพ้นได้จริง

ในความรู้สึก ผมเคยเรียกชื่อนี่อยู่บ่อยเหมือนกัน พี่ธัญ…’


------------------------------------------

พี่ปอน้องภีมใกล้ออกมาแล้ว ที่นานเพราะเนื้อหายาวมาก ต้องตัดออกเป็นสองเล่มเลยเสียเวลาทำบ็อกเซ็ต รอวาดทีละปก ที่นี้ก็ต้องมารอปกเรื่องสั้นที่เป็นของแถมอีก

บ็อกเซตนี้คุ้มมาก มีสามปก เนื้อเรื่องชวนลุ้นทุกตอน โดยเฉพาะเรื่องสั้นที่เขียนครั้งแรก

อยากให้ลองอ่านดูค่ะ ขายตรงมาก พูดเลย!

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 4 ครั้ง

208 ความคิดเห็น