(ลงขายที่งานหนังสือ18-29ต.ค.นี้ สนพ.hermit books) 1 Month รักนี้ ใครกำหนด รอภาค๒ [Yaoi]

ตอนที่ 3 : 1 MONTH--2(มีใจหรือเปล่า?)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,232
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 15 ครั้ง
    25 ส.ค. 59

 

ตอนที่ 2

 

ผมแทบไม่อยากจะเชื่อเลย

 

หลังจากวันนั้น รูปผมกับไอ้ปอก็ถูกเอามาติดบอร์ดเป็นการป่าวประกาศว่าผมกำลังจะเสียซิงให้มันถึงคนในโรงเรียนรับรู้ ผมกลายเป็นเหยื่อคนล่าสุดของมันอย่างไม่น่าเชื่อ และไอ้บอยก็กลายเป็นคนที่ถูกบอกเลิกเร็วที่สุดในประวัติกาลไป ผมว่ามันคงจะเจ็บใจไม่น้อย

 

สมน้ำหน้าอยากว่ากูดีนัก

 

จากนั้น สายตาเพื่อนๆ ในห้องที่มองมายังผมก็เปลี่ยนไป มีคนเข้ามาคุย ทักทายมากขึ้น ทำเหมือนผมโดดเด่นและน่าค้นหาในสายตาพวกนั้น

 

ผมไม่ยอมไปไหนมาไหนตามใจไอ้ปอเลยสักครั้งตั้งแต่ยื่นข้อเสนอให้มันไป ผมว่ามันคงไม่ยอมแน่ๆ หากครบเดือนแล้วผมยังไม่ยอมนอนกับมันตามสัญญา ยังไงมันต้องตามผมไม่ยอมหยุดแน่

 

หลายคนมองว่าการคบกันครั้งนี้ดูแปลก ก็คงใช่เพราะผมไม่ยอมสวีทหวานกับมันเหมือนคู่อื่นๆ ถ้ายอมนอนกับไอ้ปอตั้งแต่วันแรกมีหวังโดนเขี่ยทิ้งแบบไอ้บอยน่ะสิ ใครจะไปยอมโดนฟันง่ายๆ แล้วถูกเขี่ยทิ้งง่ายๆ กันเล่า ยิ่งเป็นไอ้ปอยิ่งแล้วไปใหญ่

 

มันต้องเจอผม

 

นอกจากนั้นแล้ว มันก็ไปมีข่าวคราวกับรุ่นพี่ซึ่งเรียนรุ่นเดียวกันกับมัน ทำให้มีคนล่าสุดถัดจากผมซึ่งยังไม่มีข่าวว่าเลิกกับมัน มันคือความโชคดีในโชคร้ายของผม พอมันอยากก็ไล่ให้มันไปนอนกับแฟนใหม่มัน ความคิดผมโคตรดี

 

ร่างของผมเดินมาเข้าห้องน้ำด้วยคิดว่ามาคนเดียวคงไม่มีอะไร ทว่าเสร็จธุระแล้วเดินออกมา ดวงตาต้องเงยมองขึ้นไปเมื่อเห็นว่ามีใครมายืนดักหน้า เมื่อเห็นชัดแล้วก็จำได้ คนที่ขึ้นรูปถัดไปจากผมนั่นเอง ถะแด๊น! น่าตกใจไหมล่ะ แล้วมันก็มาพร้อมกับเพื่อนอีกห้าถึงหกคนรุมล้อมผม

 

“มองแบบนี้หาเรื่องกูเหรอ?” มันว่าพร้อมกับผลักไหล่ มันต่างหากที่จงใจจะหาเรื่องผมตั้งแต่แรก ผมส่ายหน้าปฏิเสธ

 

“เปล่านี่”

 

“แต่กูเห็นเมื่อกี้ มึงหัวเราะเยาะเพื่อนกู” ตอนไหนวะ

 

“อะไร ตอนไหน?”

 

“มึงอย่ามาย้อน กวนตีนนี่หว่า”

 

“ไม่ได้กวน” ผมทำท่าจะเดินหนีทว่าร่างถูกดึงกลับ

 

“แบบนี้ไง!

 

ร่างของผมล้มลงกับพื้นพร้อมกันนั้นก็ไม่รู้ว่ามือใครเท้าใคร มือตัวเองพยายามป้องกันหัวและใบหน้าที่สุด นานเท่าไรไม่รู้ที่ร่างกายถูกรุมทำร้ายจนแทบไม่รู้สึกอะไร มีหลายครั้งที่ถูกเตะเข้ามาที่ช่องท้องให้จุก กระทั่งได้ยินเสียงคนร้องห้ามมาแต่ไกล ใจที่หายก็ชื้นขึ้น

 

“ภีม เป็นไรไหม!

 

ผมไอออกมาพร้อมกับสูดหายใจทั้งที่ยังนอนกองกับพื้น มองเพื่อนที่มาเรียกให้มีสติ ผมตอบรับทุกอย่างแต่สนองกลับไปไม่ได้ รู้สึกชาไปทั้งตัว พร้อมกันนั้น ผมเห็นไอ้ปอที่วิ่งมาจับตัวผม เรียกผม และอุ้มร่างของผมวิ่งไปที่ไหนสักแห่ง

 

เสียงของมันก้องในหัว ปอมันเรียกชื่อผมด้วยเสียงที่ตกใจมาก

 

เมื่อผมตื่นขึ้นมา ผมเห็นมันเป็นคนแรกที่ยังนั่งเฝ้า มันยิ้มให้ผมพร้อมกับผมที่ยิ้มตอบ รู้สึกเจ็บที่มุมปากจนต้องละรอยยิ้มลง เพราะมึงนั่นแหละไอ้ปอ

 

“ไปทำอีท่าไหนให้เขารุมกระทืบ?”

 

ผมส่ายหน้า “สงสัยหน้าตาจะกวนตีน แฟนใหม่มึงเลยรุมยำกู”

 

“อะไรของมึง?” มันว่าพลางส่ายหน้าไม่เชื่อ

 

“ตามใจ” ผมว่า ก่อนจะพริ้มตากลับ

 

“จริงเหรอ ไอ้น้ำมันเป็นคนกระทืบมึงเหรอภีม?”

 

“เดี๋ยวมันก็หาว่ากูฟ้องมึงอีก ทีนี้ขึ้นเมรุเผาเลย” ผมว่า

 

“มันมาหาเรื่องมึงกี่ครั้งแล้ว?”

 

“จะรู้ไปทำไม?” ผมว่าปัด ก็ต้องหลายรอบอยู่แล้วถ้ากูยังไม่เลิกกับมึงสักที

 

“ทำไมไม่ยอมบอกกู มึงเห็นกูเป็นใครวะภีมถึงทำเป็นเก็บเงียบแบบนี้ แล้วทีนี้ใครเขาก็จะมองว่ากูคบซ้อนจนดูแลมึงไม่ได้น่ะสิ”

 

ผมเม้มปากที่ห่อเลือดไว้แน่นพลางมองมันที่นั่งหน้าเสีย “มึงห่วงภาพพจน์มึงมากนักใช่ไหม?”

 

“กูก็ห่วงมึงนะ ไม่ชอบเลยที่มันมาทำกับมึงแบบนี้ หยามกูมากเกินไปแล้ว” ผมมองมันที่กำหมัดตัวเองแน่น

 

“มึงขาดมันไม่ได้หรอก เชื่อกูดิ” ผมว่าดักคอมัน

 

“ทำไมก็จะขาดมันไม่ได้”

 

“ถ้าเลิกยุ่งกับมันแล้วมึงจะนอนกับใคร” ผมว่า

 

“ก็นอนกับมึงไง นี่มันก็หลายวันแล้วนะ” มันว่า ผมถอนใจ

 

“ไปกันเย็นนี้เลยดีไหมล่ะ?”

 

“กูไม่ตลก กูยอมคบกับมึงแล้ว กูจะไม่ยอมเสียเวลาฟรีๆ”

 

“แต่มึงคบกับกูแล้วไปนอนกับคนอื่น มึงไม่ได้เสียเวลาไปฟรีๆ มึงจะปฏิเสธไหมว่าที่มันทำกับกูแบบนี้ต้นเหตุไม่ได้มาจากมึง?” ผมย้อน และนั่นทำให้มันเถียงไม่ออก

 

ปอมันถอนใจกับตัวเอง

 

“โธ่เว้ย!

 

ได้แต่สบถแล้วลุกเดินออกจากห้องพยาบาลไปเสียเฉยๆ เสียงออดบอกเวลาเรียนบ่ายดังมาพอดี ผมผ่อนอารมณ์และพริ้มตาหลับให้ใจตัวเองเย็นลงเมื่อรับรู้เหตุผลว่าที่มันยอมคบๆ มา เหตุผลหลักๆ คือเพราะต้องการนอนกับผมเท่านั้น

 

ใครจะไปยอมมันง่ายๆ

 

ผมหลับไปนานเท่าไหร่ไม่รู้ รู้สึกตัวอีกทีก็เห็นไอ้ปอนั่งอยู่ข้างเตียง มันมองผมแล้วทำท่าหันไปมองทางอื่นเมื่อเห็นผมตื่นเต็มตาราวกับกำลังยังโกรธ ดวงตาผมมองออกไปยังนาฬิกาที่แขวนบนผนังห้องบอกเวลาห้าโมง ทำไมเวลามันเดินเร็วนักวะ คิดแล้วนั้นก็พยายามตะเกียกตะกายพาตัวเองลุกนั่ง

 

“จะรีบทำไม?” มันร้องว่า

 

“จะไปเอากระเป๋า”

 

“เพื่อนมึงฝากมาให้แล้ว นี่ไง” ไอ้ปอมันว่า ผมก้มมองมือมันที่ถือกระเป๋าในมือนั้นก่อนจะพยายามเอื้อมไปหยิบ ทว่ามือของมันยื้อเอาไว้

 

“เอามา” เอ๊ะไอ้นี่!

 

“ไม่ต้อง กูถือให้”

 

“กูถือไหว” ผมว่า

 

“ยกมือตัวเองให้ไหวก่อนเถอะน่า อย่ามาทำอวดเก่งกูไม่ชอบ”

 

มันลุกขึ้นยืน มือก็เอื้อมมาดึงข้อมือของผมให้ลุกขึ้นยืนด้วย ผมค่อยๆ พาร่างตัวเองลุกจากเตียง พยายามทำให้ดูว่าไม่เจ็บตรงไหนเลยแต่ข้างในโคตรสาหัส แล้วกว่าจะเดินไปขึ้นรถเมล์ที่ป้ายได้ ว่าจะถึงบ้าน จะทนไหวไหมวะเนี่ย

 

ทว่าผิดคาด ปอมันไม่ได้จะบอกอะไรสักคำ มันจับผมยัดขึ้นรถมันแล้วก็พาออกมาเฉยๆ วันนี้มันมาส่งผมที่บ้าน ครั้นพอรถจอดหน้าบ้านที่ยังมืดสลัวนั้นมันก็หันมามองหน้าผม

 

พ่อกับแม่ออกไปอีกแล้วแฮะ มันเองก็มองเข้าไปด้านในแล้วเห็นไฟที่มืดมิดไม่ได้เปิดรอผม ก็หันมาถามโดยอัตโนมัติว่า “ไม่มีคนอยู่บ้านเหรอ?”

 

“เออ” ผมครางตอบพลางจัดเสื้อเละๆ ของตัวเองให้เรียบร้อย ก่อนจะลงจากรถผมมักจะทำทุกครั้ง

 

“มึงอยู่บ้านคนเดียวแล้วใครทำกับข้าวให้กิน?” ผมหันไปมองมันด้วยความอยากรู้ว่าจะถามไปทำไม และมันก็แสดงแค่ใบหน้าอยากรู้ออกมา

 

“ก็ไม่กิน”

 

“กูว่าละ”

 

ว่าอะไรวะ ผมหันไปมองมันที่ว่าอีกว่า “ไปนอนบ้านกูเถอะ”

 

ผมเบิกตา และยังไม่ทันได้ตอบมันก็เหยียบคันเร่งพาผมออกมาเสียแล้ว ผมส่ายหน้าพลางร้องปราม “ไม่ กูจะนอนที่บ้าน กลับไปที่บ้านเดี๋ยวนี้เลย!

 

“ทำไมกูต้องเชื่อฟังมึง?”

 

“ผมอยากพักผ่อน ไม่อยากเถียงกับพี่ ดูสิสภาพแบบนี้ยังจะมาหาเรื่องอยู่ได้” ผมตัดไฟ พยายามข่มอารมณ์ตัวเองไม่ให้แสดงถึงความเคืองขุ่นให้มันหมั่นไส้ และการพูดเพราะๆ กับมันเป็นวิธิเอาน้ำเย็นลูบที่ดีที่สุด แต่ไหงมันไม่ยอมลดความเร็วของรถเสียทีว้า!

 

ทนไม่ไหวแล้ว “บอกให้หยุดไงไอ้…

 

มันหันมันยิ้มเยาะ ผมเม้มปากตัวเองแน่นเก็บอารมณ์ตัวเองกล่าวออกไป “พี่ปอ ผมเหนื่อยมามากพอแล้ว ไม่อยากจะรบกับพี่นะ”

 

“ใครบอกว่าพี่จะสู้รบกับภีมล่ะ”

 

“ก็หยุดรถสิ ผมจะกลับบ้าน!

 

“บอกแล้วไงว่จะพาไปนอนที่บ้าน”

 

“ไม่! ขืนไป

 

“ขืนไปจะทำไม กลัวหรือไงไอ้คนเก่ง” ผมมุ่นคิ้วตัวเองมองทางต่อหน้าไม่เถียงกับมันต่อ เห็นรอยยิ้มของมันแล้วหงุดหงิด เถียงไปก็เปลืองน้ำลายเปล่าๆ เก็บแรงไว้ต่อสู้กับมันตอนมันจะขย้ำผมยังจะดีกว่า

 

“หิวไหม”

 

“ไม่”

 

“แต่พี่หิว”

 

ผมหันไปมองหน้ามันด้วยความขัดใจตัวเองที่สุดในโลก หงุดหงิดที่สุดในโลก เกลียดเวลามันพูดเพราะๆ ดวงตามันกวนตีนที่สุดเลย

 

“มานอนกับกูนี่แหละดีแล้ว กูไม่อยากทิ้งให้มึงนอนอยู่ในบ้านคนเดียว”

 

ผมหันไปมองหน้ามันตอนกล่าว มันยิ้ม ซึ่งทำให้ใจของผมที่กำลังขุ่นนั้นเปิดขึ้นมาอีกนิดหน่อยเมื่อรับรู้ว่ามันแสดงถึงความเป็นห่วงออกมานอกจากจะจ้องแต่เขมือบผมอย่างเดียว

 

ผมไม่ได้ว่าอะไรต่อ ทำเป็นไม่รู้ไม่ชี้อะไรทั้งนั้น

 

มันพาผมเข้าร้านอาหารหรู พาเข้าไปโดยที่ไม่อายอะไรเพราะมันไม่ได้สวมชุดมอมแมมเปื้อนคราบเลือดคราบดินอย่างผมนี่ มันเดินเหมือนเจ้านายมาพร้อมกับขอทาน ผมอายที่คนมองมายังเราทั้งคู่เพราะไอ้ปอมันหล่อเกินไปที่จะมาพร้อมกับผม

 

มันลากเก้าอี้ให้ผมนั่ง ให้ผมสั่งอาหารตามใจตัวเองทว่าผมส่ายหน้า ผมเห็นแววตามันที่มองออกว่าตอนนี้ผมอึดอัดใจที่ต้องมานั่งกินข้าวกับมัน สีหน้ามันไม่สบอารมณ์ มันทำให้ผมกินไม่ลงไปด้วย

 

“ทำไมไม่กิน ของแพงๆ ทั้งนั้น” มันว่า

 

ผมก้มมองเมนูอาหารที่มันสั่งมาให้ ความจริงน่าเสียดายแต่มันก็ทำตัวไม่ถูก อีกทั้งผมไม่ค่อยได้กินข้าวเย็นก็เลยไม่ค่อยหิว กระเพาะเท่าแมวแต่มันดันสั่งมาเสียเต็มโต๊ะ

 

“อิ่มแล้ว”

 

“อิ่มได้ยังไง กูสั่งมาให้มึงกินภีม ไม่ใช่ดม”

 

ผมถอนใจ “ก็บอกแล้วว่าไม่หิว”

 

“กินอีก มึงผอมเกินไปแล้ว”

 

ผมเม้มปาก ทำไมช่วงเวลานี้ผมต้องเกรงใจมัน ทำไมผมต้องกลัวมันด้วย ทำอย่างกับแฟนที่กำลังเชื่อฟังคำสั่งของมัน มือของผมตักอาหารเข้ามาเต็มปากพร้อมกับมันที่ยิ้มออก มันนั่งมองผมกินอยู่ตลอดราวกับว่ามันน่ามองอย่างงั้น

 

ช่างแม่ง ให้กินก็กิน ของฟรีนี่หว่า

 

ผมวางช้อนก่อนจะนิ่งมองมันที่ยังส่งสายตาพิฆาตมาให้ สีหน้าบอกมันว่าตอนนี้ไม่ไหวแล้ว ผมดื่มน้ำอีกหมดแก้วแล้วก็เรอใส่หน้ามันบอกว่ากระเพาะเต็มแล้ว ยัดใส่อีกมีหวังกระเพาะแตกแน่ๆ คนรอบข้างหันมามองก่อนจะหัวเราะกันคิกคัก จนผมทำหน้าไม่ถูกเพราะลืมตัวหวังแค่จะแกล้งมันอย่างเดียว

 

“เขาคงคิดว่ามึงไปพาขอทานตายอดตายอยากมาสงเคราะห์” ผมว่าเสียงเบา ไอ้ปอมันละรอยยิ้มลงเมื่อได้ยินอย่างนั้น แทนที่จะขำ มันเรียกคนมาคิดเงิน และทั้งหมดก็แพงอย่างที่คิด จากนั้นก็พาผมเดินออกจากร้านด้วยการเดินกอดไหล่ผมออกไปต่างจากขามาลิบลับ อะไรของมัน

 

มาถึงรถ มันผลักผมเข้าไปนั่งบนเบาะทว่าไม่สตาร์ทรถราวกับกำลังโกรธ นี่ผมทำผิดอะไรอีกวะ ผมนิ่งมองมันที่นั่งนิ่งมองพวงมาลัยอย่างกับลืมไปว่ามันขับยังไง

 

“ปอ มึงไหวปะวะ?” ผมว่าผ่านความเงียบและมันก็หันมามองผม

 

อยู่เฉยๆ มันก็ขยับใบหน้าเข้ามาจูบผม มันบังคับจูบผมราวกับคนบ้า ผมผลักมันออกสุดแรงด้วยความไม่รู้ว่ามันทำอะไร หมายความว่ายังไง สุดท้ายก็ต้องยอม ยอมทำตามในสิ่งที่มันต้องการ มันจูบผมรุนแรงแรงจนผมเจ็บแผล นับเป็นจูบแรกหลังจากตกลงเป็นแฟนกัน

 

ใบหน้าที่เรียวยาวของมันผละออกพร้อมกับยังจ้องมามองที่ริมฝีปากผมเหมือนครั้งแรกที่จูบกัน ก่อนจะละมามองตาของผมนิ่ง และก็ขยับเข้ามาจูบอีกครั้งเหมือนถูกดูดเข้ามา แต่เชื่อเถอะไม่ใช่ผมแน่ที่ดูดมันเข้ามา มันไม่ยอมผละออกจนผมต้องร้องครางในลำคอปราม พยายามสูดลมเข้าจมูกเมื่อไม่เห็นท่าว่ามันจะยอมละไปง่ายๆ

 

“อะ…” ผมเจ็บแผละที่ปาก รู้สึกถึงรสชาติเลือด ปอมันรีบละปากออกมามองปากของผมที่มีเลือดซึมออกมาด้วยสีหน้าตกใจเล็กน้อย นิ้วหัวแม่มือของมันเช็ดเลือดให้ผม แววตาของมันนิ่งมองแผลบนปากก่อนจะเคลื่อนขึ้นมามองดวงตา

 

“พี่ขอโทษ”

 

ผมเม้มปากพลางเช็ดมันไปด้วย “มึงทำแบบนี้ทำไม?”

 

มันนิ่งมองผมก่อนจะละใบหน้าไปมองทางอื่น โคตรเข้าใจยากเลยไอ้นี่

 

 “ห้ามพูดแบบนั้นกับกูอีก กูไม่ชอบให้มึงแบ่งแยกชนชั้นกับกู”

 

“มันเรื่องจริง”

 

“มึงกับกูก็คนเหมือนกัน มึงเป็นแฟนกูอยู่นะภีม กูไม่ยอมให้ใครมองมึงแบบนั้นแน่ รับรองว่าในระหว่างทีมึงคบกับกูมึงจะไม่ถูกใครดูถูก มึงจะได้รับในสิ่งที่ไม่เคยได้รับ ไม่งั้นไม่มีใครอยากจะมาคบกับกูหรอกถ้าเขาไม่หวังในสิ่งที่กูจะทำให้”

 

ผมนิ่ง ก่อนจะหันมองมันอย่างไม่เชื่อหูตัวเอง “แต่กูไม่อยากได้ ปอ…ก็แค่เซ็กส์ที่มึงหวังจะได้กับเขา มึงจำเป็นต้องให้ทุกอย่างเพื่อแลกงั้นเหรอ?”

 

“ถ้าเป็นมึง จะยอมนอนกับกูฟรีๆ เหรอภีม ถ้ากูไม่หล่อ ไม่รวย ไม่มีอะไรให้มึงตอบแทนเลย”

 

“ถ้ามึงรักกู กูยอม…

 

นี่ผมพูดอะไรออกไปวะ

 

ดวงตาของมันนิ่งมองผมที่ตอบออกไปแบบนั้น และนั่นเป็นการเถียงคำสุดท้าย ปอมันไม่ได้ว่าอะไรต่อ แค่ขับรถพาออกไปเลย และไม่พาผมกลับบ้าน พาไปโรงแรมที่มันเคยพาผมเข้าวันนั้น

 

 

 

ผมมองโทรศัพท์ของมันที่กำลังกรีดร้องตรงหัวเตียง เห็นขึ้นเบอร์เมมว่าพ่อ มันขมวดคิ้วตัวเองก่อนจะกดรับทำหน้าเหมือนไม่ชอบใจอย่างนั้น

 

“ฮัลโหล โทรมาทำไม?” ผมเงยมองหน้ามันที่นอนบนเตียงแสดงสีหน้าไม่พอใจอย่างชัดเจนแล้ว

 

“กินแล้ว มีไรรึเปล่า?”

 

ทำไมมันพูดแบบนั้นกับพ่อตัวเองวะ

 

“อยู่กับเมีย อะไร! ก็ห้องเดิมนั่นแหละแต่ไม่ต้องเข้ามา ไม่ได้อยากเจอสักหน่อย” มันว่าพลางละสายตามามองผมที่นิ่งมองมัน “มีอะไรอีกไหม ผมจะวางแล้วนะ”

 

ผมลุกจากเตียงไปจัดที่นอนตัวเอง ทำท่าไม่สนใจ “จะถามทำไม ก็ไม่ได้ทำอะไรเลวๆ ซักหน่อยนี่ หรือจะให้ผมหนีไปจากที่นี่อีกพ่อถึงจะพอใจ ให้ผมไปอยู่กับแม่ไหม?”

 

ใจผมหาย พ่อกับแม่มันไม่ได้อยู่ด้วยกันแล้วอย่างนั้นเหรอ

 

 “ผมเลิกแตะมันแล้ว ก็พ่อบังคับให้ผมเลิกนี่ พอกันทีเลิกโทรมาเซ้าซี้ได้แล้ว ต่างคนต่างอยู่ไปสิ ทำแค่บงการชีวิตผมก็พอแล้ว สนุกมากไม่ใช่เหรอ”

 

ผมห็นสีหน้าของมันหมดอารมณ์ทุกอย่าง กดวางสายและปิดเครื่องก่อนจะพลิกตัวหันไปทางอื่นไม่คุยกับผม มันเองก็คงจะลำบากสินะถึงต้องหนีมาอยู่ที่นี่ เหมือนมันกับพ่อมีปัญหาหนักกันอย่างนั้นแหละ

 

นี่หรือเปล่านะที่ทำให้มันเป็นคนแบบนี้ ผมมองมือมันที่ควานไปหยิบโมเดลรถแข่งคันเล็กสีขาวดำมาถือในมือและจ้องมันไม่ละ ของดูต่างหน้าจากแม่มันงั้นเหรอ

 

อ้าว แล้วมึงโยนทิ้งทำเชี่ยไรวะปอ

 

ผมรีบลุกไปหยิบโมเดลมอเตอร์ไซต์นั้นไปวางบนหัวเตียงมันเหมือนเดิม เผื่อว่าวันหนึ่งมันนึกถึงและยากจะหยิบขึ้นมาดูอีกครั้งจะได้หาเจอ นี่ผมไม่ได้จะสงสารหรือสมเพชอะไรมันหรอกนะ แต่ของชิ้นนี้มันสำคัญมากก็เลยจะช่วยมันเก็บไว้น่ะ

 

ไม่ได้จะเป็นห่วงอะไรมันหรอก

 

และสรุปว่า วันนี้มันไม่ยอมส่งผมกลับบ้าน ท้ายที่สุดผมก็ยอมตามใจมัน ไม่บังคับให้มันไปส่งที่บ้าน พยายามใจเย็นไม่กวนตีนมัน เวลาโดนสั่งอะไรก็ตามใจจะได้ไม่โดนจับกด แต่ความจริงแล้วผมคิดว่ามันคงไม่ทำอะไรผมหรอก มันคงรอให้ผมยอมมันดีๆ มากกว่า

 

แต่วันนั้นมันคงจะไม่มี

 

ใครจะยอมเสียตูดซิงๆ ให้คนเจ้าชู้อย่างมันใช้อย่างไร้ค่าเล่า ฝันไปเถอะ!

 

 

 

ขอฝากนิยายไว้ในใจด้วยนะคะ ชอบไม่ชอบเอ่ย

อย่าลืมคอมเม้นเป็นกำลังใจสักนิด โหวตให้พละกำลัง ถูกใจให้มีแรงเขียนต่อด้วยนะเออ อิอิ

 

 

 

 

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 15 ครั้ง

208 ความคิดเห็น

  1. #202 ลายหมึก (@sunonwater) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 30 กรกฎาคม 2561 / 00:00
    สนุกมากๆ
    #202
    0
  2. #196 Mistyblack (@Mistyblack) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 7 ตุลาคม 2560 / 16:23
    ปอมีปมสิน่ะ นึกว่าเจ้าชู้เฉยๆ
    #196
    0
  3. #177 holy59 (@holy59) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 12 สิงหาคม 2559 / 14:37
    ชอบค่ะ ว่าแต่ภีมหลุดพูดอารายออกป้ายยยย
    #177
    0
  4. #166 Yunyong (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 3 กันยายน 2558 / 20:43
    ถ้าปอไม่สำส่อน ถ้าภีมไม่จะไม่สนุกเลยจริงๆนะ ฮ่าๆๆๆๆ
    #166
    0
  5. #123 secret secret (@sorrower-2542) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 13 มิถุนายน 2558 / 13:33
    ชอบอ่ะ แบบนี้แหละเคะไม่ยอมคน แต่กะสงสารปอขึ้นมาแร้วสิ
    #123
    0
  6. #119 เนย (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 10 กุมภาพันธ์ 2558 / 21:21
    ภีมเจ็บมากป่าว เลือดออกเลย
    #119
    0
  7. #118 เนย (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 10 กุมภาพันธ์ 2558 / 21:21
    ภีมเจ็บมากป่าว เลือดออกเลย
    #118
    0
  8. #57 bmbbbear (@suklaeo) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 17 ธันวาคม 2557 / 18:01
    ตอนนี้ปอน่าสงสารจัง //แอบๆน้ำตาซึม
    #57
    0